Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (Ομάδα Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε –και έλαβε ως λάφυρο– τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο μαζί με τη σύζυγό του, μεταφέροντάς τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ.

Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» –ή δικαιολογία– της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης, δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στο πλαίσιο του πολέμου κατά των ναρκωτικών, δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι προφανές, γνωστό και, στην πραγματικότητα, αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε, η δικαιολογία μιας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι συνηθισμένο και, έως έναν βαθμό, απαραίτητο στον σχεδιασμό – όχι όμως το ουσιώδες μέρος της επιχείρησης. Κατά καιρούς έχουν προταθεί αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, όπλα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κ.ο.κ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι: καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης, αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης –και, γι’ αυτούς, μοναδικής– αιτίας μιας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κ.λπ., εξυμνώντας, βέβαια, τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία της επέμβασης, τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και, γενικότερα, ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της χώρας. Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: Λίγες μέρες πριν, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε τη νέα αμερικανική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ, με έντονη τη «σφραγίδα Τραμπ». Το σχετικό κείμενο των 33 σελίδων, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική –ρητή ή άρρητη– ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές, αλλά και εξειδίκευση πολιτικής/προτεραιοποίηση περιφερειών), λαμβάνοντας, επιτέλους, υπόψη –για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων– τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πλαίσιο της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων, μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους-κράτους, σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης, υπαγόμενης σε κανόνες, διεθνούς τάξης». Και αυτό, ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ, που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι: α) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα, για την ασφάλεια των ΗΠΑ, του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της περιφερειακής ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), β) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ, με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που διευκολύνεται από το γεωγραφικό πλεονέκτημα των δύο ωκεανών, Ατλαντικού και Ειρηνικού), γ) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην «πληρώσουν το μάρμαρο» οι ίδιες οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοί τους στις σχετικές περιφέρειες), δ) η αναγνώριση του έθνους-κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), ε) ο σεβασμός καθεστώτων κρατών με διαφορετικές αρχές από εκείνες του αμερικανικού μοντέλου. Ταυτόχρονα η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από τη στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής πολιτικής, βασισμένης στη «φιλελεύθερη “με κανόνες” παγκόσμια τάξη», την οποία η πολιτική Τραμπ –ρητά, αλλά και στο πεδίο– ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν αποτελεί πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ): Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με τη συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στη Βενεζουέλα, που μεταβιβάζει εξουσίες Προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας, κα Delcy Rodríguez, της οποίας την πίστη στη βολιβαριανή παράδοση ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας, λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) δεν συνάντησε καν την «αναγνωρισμένη» από την –αδιάβαστη στη νέα αμερικανική πολιτική– Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο… Νόμπελ, «μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025», κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια προωθεί λυσσασμένα την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης με… στρατιωτική επέμβαση» στη χώρα της, προσπαθώντας να πείσει τον Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στη χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της), Γ) η ExxonMobil δηλώνει εμφατικά ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει, καθώς μια τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά από δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη: ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο εθνικοποιήσεις της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας, καθιστώντας πολύ πιθανή μία… τρίτη, Δ) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλας (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφάλειας που θα υπάρξουν δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την, in concreto, ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται «εν είδει κατεχόμενης πετρελαιοπηγής» / MAD MAX τύπου φρουρίου, που θα δέχεται επιθέσεις από την… ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία/υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση –μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους– της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του πλανήτη (εξ ου και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό) και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping που έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες εκμετάλλευσης ή δεν είναιπλεόν πολιτικά δυνατές, δημιουργούν την ανάγκη για… νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί;). Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαιά της. Τότε γιατί η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε, με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος), να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ. Παρά το γεγονός ότι –υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε– η εκλογή του για δεύτερη φορά, από μόνη της, αποτελεί ένα τεράστιο προσωπικό επίτευγμα, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και… άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, όπου εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν, ενώ –κατά τους ισχυρισμούς του– έπρεπε να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ αποτελεί, αυτονόητα, ζήτημα πρώτου μεγέθους (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού), καθώς μιλάμε για εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη δημοκρατία στον κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον κόσμο. Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές) βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα της Dominion, που –πάντα κατά τους ισχυρισμούς της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του– μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν», μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρείες που προώθησαν σε πολιτείες-κλειδιά (swing states: Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και… Αριζόνα) αυτές τις τεχνολογίες έχουν, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, και διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και, μετέπειτα, του Μαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με τη Βενεζουέλα. Βέβαια, τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από τη Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχεται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή τον Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα). Η εμπλοκή της Ρωσίας –στη συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ– αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα, η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο, πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ, γεγονός που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο «πράσινο φως», από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο, καθώς και η ίδια η Ρωσία θα ήθελε να γνωρίζει –όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ– ποιος ήταν «από πίσω», πέραν της Βενεζουέλας, στις προσπάθειες επηρεασμού των εκλογών στις ΗΠΑ. Και, βέβαια, εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε, με αυτόν τον θεαματικό τρόπο, τον Μαδούρο στις ΗΠΑ, για τα περαιτέρω… Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του είναι εμφανής. *Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου-Γεωπολιτικός Αναλυτής

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (της Ομάδας Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε και έλαβε ως λάφυρο τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας - και την γυναίκα του- Νικολά Μαδούρο, μεταφέροντας τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ. Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» ή δικαιολογία της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στα πλαίσια του πολέμου κατά των ναρκωτικών δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι και προφανές και γνωστό και αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε η δικαιολογία μίας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι το συνηθισμένο και απαραίτητο στο σχεδιασμό, αλλά όχι ένα σημαντικό μέρος της επιχείρησης. Εχουν προταθεί κατά καιρούς αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, μέσα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κοκ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης – αλλά γιαυτούς και μοναδικής) αιτίας μίας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κοκ εξυμνώντας βέβαια τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και γενικότερα ο τεράστιος ορυκτός της πλούτος της Χώρας.

Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: 1. Λίγες μέρες πριν ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε την νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ με έντονη σε αυτή την σφραγίδα Τραμπ. Το 33 σελίδων σχετικό κείμενο, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική, ρητή ή άρρητη ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές αλλά και εξειδίκευση πολιτικής / προταιρεοποίηση Περιφερειών) λαμβάνοντας επί τέλους για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων υπόψη, τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους κράτους σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης υπαγόμενης σε κανόνες διεθνούς τάξης». Και αυτό ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας αυτής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι 1) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια των ΗΠΑ του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της Περιφερειακής Ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), 2) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής Αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που βοηθά το γεωγραφικό πλεονέκτημα που δίνει η γεωγραφία στις ΗΠΑ και η ασφάλεια από εξωτερικές επιθέσεις που προσφέρουν οι δύο Ωκεανοί, Ατλαντικός και Ειρηνικός), 3) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε, αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην πληρώσουν το μάρμαρο οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοι τους στις σχετικές Περιφέρειες),4) η αναγνώριση του έθνους κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), 5) Ο σεβασμός των καθεστώτων ΚΡΑΤΏΝ με διαφορετικές αρχές από αυτές του αμερικανικού μοντέλου. 2. Η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής, βασιζόμενης στην ««φιλελεύθερη «με κανόνες» παγκόσμια τάξη»» που η πολιτική Τραμπ εκφρασμένα, αλλά και στο πεδίο, ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν είναι πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με την νέα στρατηγική ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ) Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με την συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στην Βενεζουέλα που μεταβιβάζει εξουσίες προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας στην κα Delcy Rodrigez την πίστη της οποίας στην Βολιβαριανή παράδοσης ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) Ο Πρόεδρος Τραμπ ούτε καν συνάντησε την «αναγνωρισμένη» από την «αδιάβαστη» στη νέα αμερικανική πολιτική Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο … Νόμπελ, μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025 κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια λυσσασμένα προωθεί την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης» με… στρατιωτική επέμβαση στην χώρα της Βενεζουέλα, προσπαθώντας να πείσει Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στην χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της) Γ) η Exon Mobil εμφατικά δηλώνει ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει καθώς μία τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη καθώς ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο φορές εθνικοποίησης της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας καθιστώντας πολύ πιθανή μία … Τρίτη, ε) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλα (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφαλείας που θα υπάρξουν, δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την in concreto ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται εν είδη κατεχόμενης πετρελαιοπηγής / MAD MAX τύπου φρουρίου που θα δέχεται επιθέσεις από την .. ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του Πλανήτη (εξ ού και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping έχει επίσης παρέλθει και χρειάζεται … το νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί)

Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαια της. Τότε γιατί η επέμβαση στην Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος) να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Παρά το – υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε – ότι, η εκλογή του για δεύτερη φορά Προέδρου των ΗΠΑ, από μόνη της αποτελεί ένα τεράστιο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίτευγμα του Προέδρου Τραμπ, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και …άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ που εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν ενώ, κατά τους ισχυρισμούς του, έπρεπε αυτός να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ, αποτελεί από μόνη της, αυτονόητα ένα πρώτου μεγέθους πολιτικό ζήτημα (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού, καθώς μιλάμε για τις εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη Δημοκρατία στον Κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον Κόσμο). Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές), βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα του Dominion που κατά τους ισχυρισμούς πάντα της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του, μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ, σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν» μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρίες που προώθησαν σε Πολιτείες κλειδιά (swing states Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και … Αριζόνα), αυτές τις τεχνολογίες, έχουν, σύμφωνα με την θεωρία αυτή ΚΑΙ διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και μετέπειτα του Mαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με την Βενεζουέλα. Βέβαια τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από την Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχονται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή του Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα).

Η εμπλοκή της Ρωσίας - στην συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ - , αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πλέον δυνατής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο, πράσινο φως, από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο καθώς και η ίδια η Ρωσία, θα ήθελε να γνωρίζει, όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ, ποιος ήταν από «πίσω» από την Βενεζουέλα στις προσπάθειες να επηρεάσει τις εκλογές στις ΗΠΑ. Και βέβαια εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε με τον θεαματικό αυτό τρόπο τον Μαδούρο στις ΗΠΑ για τα περαιτέρω … Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του, είναι εμφανής. Αθήνα, 11/1/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου, γεωπολιτικός αναλυτής

How likely is the creation of an intermediate Islamic geopolitical space?

The geopolitical changes (shifts in factors of comparative power) describing the transition from the “unipolar moment” of the system that followed Cold War bipolarity to an emerging multipolar order are creating the conditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole between the West and the Russo-Chinese axis.

We have articulated this position for the past three years. In summary: 1. Changes in the global distribution of economic power and technological dominance are enabling countries of the former Third World –or those lying, in a narrow sense, outside the geopolitical complex of the “West” (United States–European Union–United Kingdom–Australia/Canada)– to pursue alternative paths toward economic development and security. Until the “unipolar moment,” states seeking integration into the global economic system (trade, financial services) effectively had only one option: to bind themselves to the Western geopolitical framework. Any other choice, such as alignment with the Soviet geopolitical bloc during the bipolar era, led to economic underperformance, severe shortages of goods, sanctions and the risk of regime change. Today, however, a credible and comparatively tolerable economic and technological alternative exists for developing and financing the necessary infrastructure of an emerging economy, as well as for accessing products competitive with Western ones, even at the level of consumer markets. This shift is driven primarily by China’s rapid economic and technological growth, alongside the accelerated strengthening of Russia–China connectivity following the Russian invasion of Ukraine. 2. The United States appear increasingly reluctant to intervene in regional settlements and conflicts. At the same time, when interventions do occur, they tend to be less effective: indicative examples include the hasty withdrawal from Afghanistan, as well as Turkey’s operations against the Kurds in northern Syria, carried out largely without U.S. consent. As a result, security gaps and needs are emerging that may be filled by “new,” ambitious regional or global actors.

3. Turkey’s industrial development, under the Islamist government of the AKP (Justice and Development Party) and President Erdoğan, has elevated the country’s ambitions. Ankara argues that its industrial base enables a more independent policy vis-à-vis the United States and the West more broadly, pushing it toward strongly revisionist policies against almost all of its neighbours, and beyond. In this view—an evolution of Erbakan’s religious doctrine—the Islamist agenda serves as the vehicle for Turkey’s return to the club of Great Powers and for the sought-after revision of the West’s “unfair” treatment of the Ottoman Empire. In other words, Islam (in political alliance with “Turkism”) can serve as an advantage for economic and technological progress, as well as for military and political autonomy. The necessary complement is financing and energy. Alternative funding outside the West can be drawn primarily from the Gulf monarchies (United Arab Emirates, Saudi Arabia, Qatar), at the cost, of course, of a form of dependence—one deemed politically necessary in order to maintain geopolitical leverage vis-à-vis the West. Consequently, for the first time, an objective possibility emerges for the formation of an intermediate Islamic (Sunni) geopolitical space between the main competitors, the West and the Russo-Chinese axis. Whether this possibility will find fertile ground to develop will depend on the political will of the actors involved—either Turkey and the Gulf monarchies or other players that may seek to obstruct it. Turkey and the Gulf states are competing for hegemony within this potential pole. Indicative was the crisis in Turkey–Saudi Arabia relations following the 2018 murder of Saudi journalist Jamal Khashoggi, as well as the Qatar–Turkey relationship, with Ankara becoming involved in Qatar’s security during the crisis between Qatar and Saudi Arabia and reaping corresponding economic benefits. At the same time, financial “infusions” from the United Arab Emirates to Turkey, albeit at a high cost for Ankara, form part of this dynamic.

This competition—illustrated by Turkish criticism over its “unfair” representation within the Islamic Organization and Arab dominance within it—is being delineated, while at the same time making rapprochement or even economic complementarity between Turkey and the Gulf monarchies potentially feasible. Turkey has by now become an industrial country with significant productive capabilities, including in the field of military equipment, but with a shortage of capital, whereas the Gulf states possess vast capital available for investment but a weak industrial base. This differentiation renders their economies complementary, reinforced by the binding element of Islam.

The current context appears reinforcing, particularly through Israel’s recognition of Somaliland as an independent state, despite Saudi objections to processes of partitioning Islamic states and its geopolitical support for a unified Somalia; the intense competition between the United Arab Emirates and Saudi Arabia in Somalia and Yemen—namely south of the Saudi kingdom—with UAE support, in arms and funding, for Yemeni militias fighting Saudi-backed forces; and the prospect of a United States and Israeli attack on Iran, combined with Tehran’s expressed intentions to trigger chaos in the Persian Gulf in the event of an attack against it, including by targeting Saudi oil facilities. All of this generates acute security anxieties for Saudi Arabia and creates conditions for a potential rapprochement with other Sunni countries, such as Turkey and Pakistan. Additional, still unverified, reports are emerging for the first time regarding trilateral military cooperation between Pakistan—the only Islamic country with nuclear weapons—Turkey and Saudi Arabia, or an agreement on a Turkish military presence along Saudi Arabia’s border with the United Arab Emirates. Although reports such as those mentioned above may serve communication purposes or even function as tools of negotiating pressure, in light of the foregoing they are gaining increasing weight and becoming increasingly plausible scenarios. An approach with such characteristics would constitute a highly significant development within the already extremely sensitive geopolitical regional complex of the Middle East (Southwest Asia), as it would disrupt—or alternatively redefine—once again the balance among the four regional powers: Iran, the Gulf monarchies, Turkey and Israel, following the now historic developments in Syria and the Israeli-Iranian confrontation. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) που περιγράφουν την μετατόπιση από την «μονοπολική στιγμή» του μονοπολικού συστήματος που διαδέχθηκε τον ψυχροπολεμικό διπολισμό, στο υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός ενδιάμεσου, στη Δύση και την ΡωσοΚίνα, ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου. Αυτή μας την θέση την έχουμε εκφράσει εδώ και μία τριετία.

Περιληπτικά: 1) Οι αλλαγές στην παγκόσμια διανομή οικονομικής ισχύος και τεχνολογικής κυριαρχίας δίνουν την δυνατότητα σε χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου ή χώρες που βρίσκονται εκτός του, σε στενή έννοια, γεωπολιτικού συμπλέγματος της «Δύσης» (ΗΠΑ -ΕΕ – ΗΒ – Αυστραλία/Καναδάς), να έχουν εναλλακτική λύση στην προσπάθεια τους για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Μέχρι και την μονοπολική στιγμή, κράτη που επιθυμούσαν να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (εμπόριο, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ) είχαν ουσιαστικά μία επιλογή: να δεθούν στο δυτικό γεωπολιτικό άρμα. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, όπως η πρόσδεση την εποχή του διπολισμού στο σοβιετικό γεωπολιτικό σύμπλοκο, οδηγούσε σε υστέρηση, ανυπόφορες ελλείψεις αγαθών, κυρώσεις, κίνδυνο αλλαγής καθεστώτος κοκ. Πλέον όμως υπάρχει αξιόπιστη και συγκριτικά ανεκτή οικονομική – τεχνολογική εναλλακτική για την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών μίας υπό ανάπτυξη χώρας και χρηματοδότησης τους, αγοράς προϊόντων ανταγωνιστικών των δυτικών, ακόμη και στην κατανάλωση λόγω κυρίως της ραγδαίας οικονομικής τεχνολογικής ανάπτυξης της Κίνας και της ενίσχυσης της διασύνδεσης Ρωσίας Κίνας με ταχείς ρυθμούς μετά την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. 2) Οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και λιγότερο πρόθυμες να παρεμβαίνουν σε περιφερειακές διευθετήσεις – συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, οι τυχόν παρεμβάσεις τους, είναι λιγότερο πλέον αποτελεσματικές: πχ η εσπευσμένη αποχώρηση τους από το Αφγανιστάν, η, ουσιαστικά χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων της Βορείου Συρίας. Δημιουργούνται κενά/ανάγκες ασφαλείας που μπορούν να καλύψουν ενδεχομένως «νέοι» φιλόδοξοι περιφερειακοί ή παγκόσμιοι παίκτες. 3) Η βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας, υπό την ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΠ (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του Προέδρου της Ερντογάν, έχει αναβαθμίσει της φιλοδοξίες της Τουρκίας, που θεωρεί ότι η βιομηχανική της βάση της δίνει την δυνατότητα πιο ανεξάρτητης πολιτικής έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, οδηγώντας την Τουρκία σε έντονα αναθεωρητικές πολιτικές έναντι σχεδόν όλως των γειτόνων αλλά και μακρύτερα. Κατά την άποψη αυτή (εξέλιξη της Θρησκευτικής Αποψης Ερμπακάν), η ισλαμική ατζέντα αποτελεί το όχημα για την επάνοδο της Τουρκίας στο κλαμπ των Μεγάλων και της πολυπόθητης αναθεώρησης της «άδικης» μεταχείρισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Δύση. Με άλλα λόγια το Ισλάμ (σε πολιτική συμμαχία με τον «τουρκισμό»), μπορεί να είναι το πλεονέκτημα για οικονομική, τεχνολογική πρόοδο (Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη: Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Ερντογάν) και στρατιωτική- πολιτική ανεξαρτησία. Εκείνο που χρειάζεται και αποτελεί συμπλήρωμα αναγκαίο, είναι η χρηματοδότηση και η ενέργεια. Εναλλακτική χρηματοδότηση από την Δύση μπορεί να λάβει η Τουρκία κυρίως από τα Βασίλεια του Κόλπου (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ), με κόστος βέβαια εξάρτησης αλλά πολιτικά αναγκαίας, για να έχει γεωπολιτικό leverage έναντι της Δύσης.

Άρα δημιουργείται για πρώτη φορά η αντικειμενική δυνατότητα ενός ενδιάμεσου ισλαμικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου μεταξύ των κυρίως ανταγωνιστών Δύσης και της ΡωσοΚίνας. Το αν αυτή η δυνατότητα θα βρει γόνιμο έδαφος να καλλιεργηθεί θα εξαρτηθεί από την πολιτική βούληση των ενδιαφερομένων (είτε της Τουρκίας και των βασιλείων είτε άλλων δρώντων που μπορεί να δημιουργήσουν προσκόμματα στην δυνατότητα αυτή). Για την ηγεμονία στον εν δυνάμει αυτό πόλο ανταγωνίζονται Τουρκία και Βασίλεια του Κόλπου. Ενδεικτική υπήρξε η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας με την δολοφονία του σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι (2018), η σχέση Κατάρ Τουρκίας με την Τουρκία να εμπλέκεται στην ασφάλεια του Κατάρ ενισχύοντας της στην κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας με τις αντίστοιχες οικονομικές ωφέλειες για την Τουρκία, οι χρηματοοικονομικές «ενέσεις» από τα ΗΑΕ προς την Τουρκία παρότι με υψηλό για την Τουρκία κόστος κλπ.

Ο ανταγωνισμός αυτός όμως πχ με τις επικρίσεις των Τούρκων για την άδικη εκπροσώπηση της στον Ισλαμικό Οργανισμό και την αραβική κυριαρχία στον Οργανισμό κα, οριοθετείται και καθιστά δυνητικά δυνατή την προσέγγιση η συμπληρωματικότητα των οικονομιών Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου: η Τουρκία αποτελεί πλέον μία βιομηχανική χώρα με σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες και στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών (αλλά της λείπουν κεφάλαια) και τα Βασίλεια διαθέτουν τεράστια κεφάλαια προς επένδυση αλλά πενιχρή βιομηχανική βάση. Αυτή η διαφοροποίηση των οικονομιών τους τις καθιστά συμπληρωματικές και επιπλέον υπάρχει η συγκολλητική ουσία του Ισλάμ. Η συγκυρία παρουσιάζεται ενισχυτική και ιδίως 1) η αναγνώριση από το Ισραήλ της Σομαλιλάνδης ως ανεξάρτητης χώρας, ενάντια στις Σαουδαραβικές ενστάσεις έναντι διαδικασιών διχοτόμησης ισλαμικών κρατών, αλλά και γεωπολιτικής του στήριξης της ενιαίας Σομαλίας 2) ο άγριος μεταξύ ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας ανταγωνισμός στην Σομαλία και την Υεμένη, ακριβώς δηλαδή στα νότα του Σαουδαραβικού Βασιλείου, με την στήριξη των ΗΑΕ με όπλα και χρήματα της των πολιτοφυλακών της Υεμένης που αντιμάχονται τους σαουδάραβες και 3) η προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και οι πιθανές (εκφρασμένες) προθέσεις να δημιουργήσει το Ιράν, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του, χάος στον περσικό κόλπο, στοχεύοντας ακόμη και τις σαουδαραβικές πετρελαιοπηγές (με προηγούμενο την επίθεση με drones από την Υεμένη) δημιουργεί εφιάλτες ασφαλείας για τους σαουδάραβες και συνθήκες πιθανής προσέγγισης με άλλες σουνιτικές χώρες (Τουρκία Πακιστάν). Πρόσθετες ανεπιβεβαίωτες ακόμη αναφορές για τριμερή στρατιωτική συνεργασία Πακιστάν (της μόνης Ισλαμικής Χώρας με πυρηνικά), της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας ή για συμφωνία στρατιωτικής παρουσία της Τουρκίας στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρότι αναφορές όπως οι παραπάνω, μπορεί να τυγχάνουν επικοινωνιακής χρήσης ή ακόμη και να έχουν τον χαρακτήρα και διαπραγματευτικής πίεσης, υπό το πρίσμα των ανωτέρω, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και καθίστανται όλο και πιο πιθανά σενάρια. Προσέγγιση με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά (στρατιωτική Συνεργασία Πακιστάν Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας, παρουσία τουρκικού στρατού/εξοπλισμού στην Σαουδική Αραβία στα σύνορα με ΗΑΕ) θα αποτελεί μία πολύ σημαντική εξέλιξη στο ήδη εξαιρετικά ευαίσθητο γεωπολιτικό περιφερειακό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής (ΝΑ Ασίας) καθώς διαταράσσει (ή αλλιώς επανακαθορίζει) για μία ακόμη φορά τις ισορροπίες μεταξύ των τεσσάρων περιφερειακών δυνάμεων (Ιράν Βασίλεια του Κόλπου, Τουρκία, Ισραήλ) μετά τις ιστορικές πλέον εξελίξεις στην Συρία και την ΙσραηλινοΙρανική σύγκρουση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημόσιο και Διεθνές Δίκαιο, Γεωπολιτικός Αναλυτής Ενδεικτικά: https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE https://www.olympia.gr/1461211/apopsi/toyrkiki-islamiki-oikonomia-kai-trapeziki-islamiki-elit-aravotoyrkikos-antagonismos-ston-anadyomeno-islamiko-geopolitiko-choro/ https://www.olympia.gr/1464956/diethni/nea-symfonia-iae-toyrkias-gia-synallages-se-topika-nomismata-kai-emvathynsi-tis-metaxy-toys-synergasias/ https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_23.html

Καλή Χρονιά! Το 2026 έρχεται! Ευτυχία, Δύναμη, Αγάπη, Υγεία, Ειρήνη, Αφθονία!

Καλή Χρονιά, με πολύ δύναμη για τα καινούργια. Ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε τα ... παλαιά, διαμορφώνει τις δυνατότητες μας στο μέλλον για τα ερχούμενα. Με ότι αυτό, καλό ή κακό, σημαίνει. Ας συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση στον πλανήτη, στη Χώρα, στην Οικογένεια, στον Εαυτό μας, ως έχει! Εστω αργά παρά ποτέ... Και να λειτουργήσουμε, επουλωτικά στις πληγές μας, αναγνωρίζοντας τες και να μάθουμε να δρούμε όχι αντανακλαστικά αλλά προβλεπτικά, όχι αδιάφορα παθητικά, αλλά δημιουργικά, στο πλαίσιο των αντικειμενικών δυνατοτήτων μας και των ανεξάρτητα επεξεργασμένων επιδιώξεων μας σε έναν κόσμο που αποδιοργανώνεται και αναδιοργανώνεται ίσως εκ βάθρων. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες ούτε για το 2026 αγαπητές φίλες και φίλοι και το άσχημο νέο είναι ότι όχι μόνον πρέπει να σκεφτούμε, αλλά μάλιστα, ξεκινώντας από τα πλέον στοιχειώδη, με επίγνωση, επαναλαμβάνω, ότι τίποτε δεν είναι πλέον δεδομένο να βρούμε το δρόμο μας στο νέο έτος. Θα προσπαθήσω - δεν το υπόσχομαι - να γράψω ένα κείμενο με την κατάσταση ως έχειν (κατά την εκτίμηση μου) στο πέρας του 2025 και τις προβλέψεις (με βάση την υφιστάμενη κατάσταση και τις δημιουργημένες τάσεις) για το 2026 ... Ας είναι το 2026 η αρχή έστω για μία επίγνωση που θα μας οδηγήσει στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων του καθενός από εμάς ατομικά και της ανθρωπότητας συνολικά. Ας πιστέψουμε και ελπίσουμε ότι : Κεμάλ αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει! Οτι δεν θα υπάρξουν άλλα νικημένα ξεφτέρια, ότι αυτή τη φορά δεν θα επαληθευθεί ότι "με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" Καλή χρονιά φίλες και φίλοι!

Μάνος Χατζιδάκις - Κεμάλ (1993) (FULL HD) Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Αλίκη Καγιαλόγλου (εκτέλεση)Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωΐ πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ: "νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ Καληνύχτα

Καλά και Ευτυχισμένα Χριστούγεννα !!!!!!!!!!!!

Καλά, Ευτυχισμένα, Χαρούμενα, με Υγεία Χριστούγεννα! Αγάπη, οικογένεια, φίλοι, χαρά, ότι επιθυμεί ο καθένας η ευχή μας! Christina Kazazis White Christmas (φωτεινά, με ηλιοφάνεια Αθήνα σήμερα) #Χριστουγεννα #καλα_Χριστουγεννα #ΚαλάΧριστούγεννα #HappyChristmas to all of you out there 🌲🌲🌲‼️ wish you all, health, happiness, peace prosperity ‼️#Christmas #WhiteChristmas #ChristmasEve #ChristmasWishes #ChristmasDay White Christmas by Christina Kazazis

Πρεμιέρα της νέας ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή "Καποδίστριας"

Στην πρεμιέρα της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή Καποδίστριας. Η ταινία που ιδίως στο 2ο μέρος της, της καθόδου του #Καποδιστριας στην Ελλάδα ως ο 1ος Κυβερνήτης της συμπυκνώνει το 200 ετών πολιτικό πρόβλημα: των 25 οικογενειών κοτζαμπάσηδων που θεωρούν ιδιοκτησία τους την #Ελλαδα.

Διαχρονική προπαγάνδα κατά όποιου στρέφεται κατά των οικογενειών που αποδέχονταν για Βασιλιά το Λεοπόλδο, η κατηγορία "δικτάτορα" στον Καποδίστρια. Η σημασία εκπαίδευσης, επιστήμης, πολιτισμού, προστασίας των αδυνάτων, πέραν της εξωτερικής πολιτικής, η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ #Καποδιστρια.

Η λεπτοφυής στρατηγική της Σαουδικής Αραβίας και εν γένει των Βασιλείων του Κόλπου στη Μέση Ανατολή

Διονύσης Παντής* Την εποχή του διπολισμού (ΗΠΑ – ΕΣΣΔ) και της «μονοπολικής στιγμής» που διήλθε ο πλανήτης (μοναδική υπερδύναμη οι ΗΠΑ), τα Βασίλεια του Κόλπου δεν μπορούσαν να εξισορροπήσουν ευθέως τη γεωπολιτική πίεση που τους ασκούσε το Παλαιστινιακό Ζήτημα, η στρατηγική περιφερειακής ηγεμονίας του Ισραήλ και η στρατιωτική παρουσία στην περιοχή των ΗΠΑ, κυρίως με προβολή ναυτικής και αεροπορικής ισχύος. Η οικονομική δύναμη από το πετροδολάριο δεν ήταν ικανή να κάμψει τη στρατηγική της Δύσης να διατηρεί τα Βασίλεια του Κόλπου και ιδίως τη Σαουδική Αραβία διαρκώς μία γενιά πίσω τεχνολογικά, σε σχέση με τα οπλικά συστήματα που παρείχε στο Ισραήλ. Παρά ταύτα, η υπαρκτή και καθοριστική «ανάμνηση» της κυριαρχίας της Αραβικής Αυτοκρατορίας του παρελθόντος, το πετροδολάριο και ο ισλαμικός συντηρητισμός (ουαχαμπιτισμός) συνέτειναν στην αραβική άρνηση των Βασιλείων του Κόλπου, με αδιαμφισβήτητη πρώτη τη Σαουδική Αραβία, του δυτικού πολιτισμικού ιμπεριαλισμού, στρεφόμενα στην εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα, πολλές φορές με ακραία αυστηρότητα. Ταυτόχρονα, τα Βασίλεια του Κόλπου κατόρθωσαν να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν έναν περισσότερο ή λιγότερο «υπόγειο» προπαγανδιστικό υπόστρωμα/υποδομή, που κατέτρωγε το δυτικό αφήγημα, με υπέργεια τη φαινόμενη «υποταγή» στη Δύση. Η λεπτοφυής αυτή δράση πριόνιζε τις ηθικές βάσεις του δυτικού δικαιολογητικού αφηγήματος της δυτικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Παράλληλα, τα Βασίλεια του Κόλπου αρνούνται εν τοις πράγμασι την τελική λύση που επιδιώκουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, ζητώντας διαφοροποιήσεις στη στρατηγική της Νέας Μέσης Ανατολής των νεοσυντηρητικών στις ΗΠΑ και αυτή της «εκκαθάρισης» των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, με τη «μεταφορά» τους «αλλού». Η λεπτοφυής και αθόρυβη αυτή στρατηγική έχει αποτελέσματα: εκθέτει τους «επιχειρούντες» να μεταμορφώσουν τη Μέση Ανατολή σε μακροχρόνια φθορά της ηθικής και θεσμικής νομιμοποίησης του σχεδίου τους «διαμόρφωσης» αυτής της «νέας Μέσης Ανατολής». Η άρνηση της «οριστικής λύσης» σε Γάζα – Μέση Ανατολή «οδηγεί» σε υιοθέτηση όλο και πιο ακραίων πολιτικών αποκρουστικής βίας που επιτείνει τον φαύλο κύκλο και ενεργοποιεί περαιτέρω την αποδομητική «αποκάλυψη». Ταυτόχρονα και μεθοδικά δε, προβάλλοντας απλώς έτσι, «ως έχει», τη ρεαλιστική εικόνα και «αντικειμενική» είδηση είτε με τα ίδια τους τα ΜΜΕ είτε με έμμεση επιρροή, κατορθώνουν τα Βασίλεια να «αποκαλύπτουν» τη μεροληψία και την «υποκρισία» της (συμμάχου και … προστάτιδος των Βασιλείων) Δύσης, χωρίς να εξαναγκάζονται σε ρητορικές εξάρσεις που θα τους στοίχιζαν στις σχέσεις τους με ΗΠΑ και ΕΕ. Η μετριοπάθεια στη ρητορική και η (στρατηγική;) υπομονή ανοίγουν τον δρόμο στην αποδοχή μίας στρατηγικής επενδύσεων τεραστίων κεφαλαίων στις ΗΠΑ και, δευτερευόντως, στην ΕΕ, αυξάνοντας την επιρροή των Βασιλείων στην αμερικανική πολιτική και στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικά είναι το ταξίδι του Σαουδάραβα Πρίγκιπα και του επιτελείου του, με την υψηλών προδιαγραφών δυτική τους παιδεία, τα εξαιρετικά αγγλικά και την πρώτης γραμμής πανεπιστημιακή εκπαίδευση και επενδυτικές εμπειρίες και γνώσεις. Προσφέρει τεράστια κεφάλαια που αγγίζουν το μυθικό ποσό του ενός τρισεκατομμυρίου στους ζωτικούς τομείς υψηλής τεχνολογίας, όπως Τεχνητή Νοημοσύνη, μαγνήτες, πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς κ.λπ. Οι αναγκαίες αυτές επενδύσεις και τα κεφάλαια για τη διατήρηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ στην υψηλή τεχνολογία προωθούνται και πραγματοποιούνται χωρίς καμία παραχώρηση στον πολιτιστικό τομέα: παραδοσιακή ενδυμασία (τη σημασία και το στοίχημα της διατήρησης της πολιτιστικής ταυτότητας εξέθεσε ο Σαουδάραβας Πρίγκιπας δηλώνοντας ότι πολλοί περίμεναν να τον δουν με … κοστούμι, αλλά αυτό δεν συνέβη), αυτοπεποίθηση από την ορθή ανάγνωση της σύγχρονης γεωπολιτικής πραγματικότητας, προσκόλληση στην ισλαμική παράδοση, ήθη και έθιμα, στις παραδοσιακές κοινωνικές και οικογενειακές δομές της Αραβικής Χερσονήσου και των αραβικών φυλών, την ξεκάθαρη συνείδηση της σημασίας των κεφαλαίων τους για τα επενδυτικά προγράμματα σε ΗΠΑ, ΕΕ, την άντληση, σε πνεύμα συνεργασίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, τεχνολογίας και πολιτικής στήριξης για το Βασίλειο κ.ο.κ. Η πολιτική στήριξη είναι ξεκάθαρη και ευθεία από τον Πρόεδρο Τραμπ σε όλα τα δύσκολα θέματα που υπήρξαν κατά το πρόσφατο παρελθόν και αποτελούσαν ζωντανό κίνδυνο για το Βασίλειο. Όλα τα ανωτέρω συνδράμουν βεβαίως στην αύξηση της επιρροής των Βασιλείων του Κόλπου και ιδίως της Σαουδικής Αραβίας, υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν αλ Σαούντ, στις ΗΠΑ και συνακόλουθα και στην πολιτική τους στη Μέση Ανατολή, σε μία λογική win–win. Άλλωστε η πολιτική στήριξη των ΗΠΑ μπορεί να αποβεί καθοριστική στα σημαντικά γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά εγχειρήματα της Σαουδικής Αραβίας, που εν πολλοίς θα κρίνουν το οικονομικό και πολιτικό μέλλον του Βασιλείου. Είναι τέτοια τα μεγέθη των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Βασιλείου, υφιστάμενων και μελλοντικών, που, π.χ., μία ευμενής στάση των ΗΠΑ στην αποτίμηση της «αγοράς» της ARAMCO και στη διαπραγμάτευση/διάθεσή της σε επιθυμητή τιμή στις χρηματαγορές (χρηματιστήριο του Ριάντ) μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο του επενδυόμενου ποσού. Μόνο με αύξηση της χρηματιστηριακής αξίας της ARAMCO από τα περίπου 2 στα 3 τρις, με την ευνοϊκή στάση των διεθνών επενδυτικών οίκων απέναντί της, μπορεί να γεμίσει τα ταμεία του Βασιλείου με επιπλέον τεράστιες ποσότητες ρευστού. Η δυτική αλαζονεία και υπεροχή «τυφλώνει» τόσο, ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η λεπτοφυής αυτή στρατηγική, ακόμη και σήμερα που, όπως προείπαμε, αλλάζουν αρνητικά για τη Δύση η κατανομή των παραγόντων της παγκόσμιας ισχύος και τα αραβικά μέσα ενημέρωσης και αραβικά δίκτυα επιρροής έχουν παγκόσμια απήχηση και συνδιαμορφώνουν τη διεθνή κοινή γνώμη. Τα Βασίλεια του Κόλπου, και ιδίως η Σαουδική Αραβία, ελέγχουν τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (Organisation of the Islamic Conference), που ίδρυσαν για την εξυπηρέτηση αυτής της λεπτοφυούς στρατηγικής. Επίσης, η Σαουδική Αραβία ελέγχει τα Ιερά προσκυνήματα του μουσουλμανικού κόσμου, Μεδίνα και Μέκκα, δίνοντάς της ένα αντικειμενικά τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα στον Ισλαμικό Κόσμο αλλά και στο περιφερειακό σύστημα που συναποτελούν στη Μέση Ανατολή, μαζί με Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ. Σε οικονομικό επίπεδο τα Βασίλεια και ιδίως η Σαουδική Αραβία ελέγχουν τον ΟΠΕΚ. Μέσω του ΟΠΕΚ ασκούν καθοριστικό έλεγχο στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, πίεση μέσω της τιμής του πετρελαίου σε Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, μία πρακτική που εξυπηρετεί ταυτόχρονα τις δυτικές απαιτήσεις για φτηνή ενέργεια, αλλά και την αναγκαία σταθερότητα των τιμών σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο που θα επιτρέπει την ομαλή κερδοφορία και τις επενδύσεις και τον εκσυγχρονισμό στη βιομηχανία εξόρυξης – καθοριστικά ζητήματα για τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Οι στρατηγικές επενδύσεις – συμμετοχές σε εταιρίες τεχνολογίας αιχμής τους καθιστούν αναγκαίους γεωοικονομικούς παίκτες, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζουν την αναγκαία διαφοροποίηση των επενδύσεών τους, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση και η έκθεση της οικονομίας τους στις κρίσεις των τιμών ενέργειας. Τα Βασίλεια του Κόλπου είναι οι κάτοχοι, αλλά και οι … χρήστες (αναγκαίοι επενδυτές) των πολυπόθητων πετροδολαρίων! Με το πολιτικό leverage που αποκτούν τα Βασίλεια του Κόλπου με τις στρατηγικές αυτές κινήσεις, συντηρητικά εκ φύσεως, αλλά αξιόπιστα, μετρούν, υπολογίζουν, όταν χρειάζεται παίρνουν προσεκτικά αποστάσεις, συνάπτουν συνεργασίες με δυνάμεις που ήταν … απαγορευμένες λίγο καιρό πριν. Οι μεγάλοι πελάτες τους, άλλωστε, δεν βρίσκονται πλέον μόνο στη Δύση, αλλά και στην Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, με τους οποίους εμπορεύονται το πολυπόθητο πετρέλαιο απευθείας. Στο πλαίσιο του νέου παγκόσμιου συστήματος που προωθούν το ευρασιατικό μπλοκ, τα Βασίλεια του Κόλπου και ιδίως η Σαουδική Αραβία κατανοούν τη σημασία της Αραβικής Χερσονήσου και του αραβικού πετρελαίου για την Κίνα και τη νέα παγκόσμια οικονομία. Η σχετική σταθεροποίηση της περιοχής είναι ενδεχόμενο να αναβαθμίσει καθοριστικά τη γεωπολιτική σημασία της Αραβικής Χερσονήσου και της ηγέτιδας των Βασιλείων του Κόλπου, Σαουδικής Αραβίας, ως την περιοχή που, αναγκαστικά λόγω της γεωγραφίας, αποτελεί την αναγκαία διασύνδεση – διάδρομο που θα ενώνει την Ανατολική Ασία με την Αφρικανική ήπειρο, δίνοντας τεράστιες ευκαιρίες αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και της ακτινοβολίας του Σαουδαραβικού Βασιλικού Οίκου στο Ισλάμ και στον Κόσμο. Έτσι δεν είναι πλέον το ίδιο πρόθυμα σε αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Δύσης στην περιοχή. Ταυτόχρονα, όμως, εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική σχέση στήριξης από τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ και η Δύση, μέσα σε όλη αυτή την κοσμογονία στη Μέση Ανατολή και στον κόσμο, είχαν ποντάρει σχεδόν όλες τις στρατηγικές τους δυνατότητες στην επιτυχία της ρωσικής κατατριβής και συνθηκολόγησης ή της διάλυσής της και στην αλλαγή της πολιτικής της ηγεσίας. Οι σχετικές αναφορές για το επιθυμητό της κατάτμησης της Ρωσίας σε πολλά μικρά κράτη της Ύπατης Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, πρώην Πρωθυπουργού της Λετονίας, κας Κάλλας (Kaja Kallas), είναι χαρακτηριστική της στρατηγικής αντίληψης, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και της προηγούμενης Διοίκησης των ΗΠΑ, με την οποία η ευρωπαϊκή ελίτ ήταν σε αρμονική στρατηγική σύμπλευση. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, ο οικονομικός και πολιτικός έλεγχος της Ρωσίας θα έδινε στη Δύση/ΗΠΑ το απόλυτο πλεονέκτημα έναντι του βασικού ανταγωνιστή τους, της Κίνας, χωρίς να διαταράξει την κερδοφορία των πολυεθνικών και των δισεκατομμυριούχων της εκεί. Πέραν του ότι, με την επιτυχία της βασικής αυτής στρατηγικής, θα έθετε υπό τον έλεγχο της Δύσης, κατά τον έναν ή άλλον τρόπο, τις ρωσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, θα τις αποστερούσε παράλληλα και από την Κίνα ως εναλλακτική τροφοδοσία για τη βιομηχανία της, περιορίζοντας την ανεξαρτησία της και –γιατί όχι– εξαναγκάζοντάς την σε αποδοχή της «διεθνούς, βασισμένης στο νόμο, τάξης» της Liberal International Order (LIO) ή όπως αλλιώς ονομάζεται Rules-Based International Order (RBIO), που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της κοινής στρατηγικής Ευρώπης και προ–Τραμπ ΗΠΑ, δηλαδή της Δύσης. Κατόπιν, όλα τα υπόλοιπα θέματα θα διευθετούνταν «κατάλληλα». Σε αυτή την περίπτωση επιτυχίας του ανωτέρω σχεδίου, το περιθώριο ελιγμών της Σαουδικής Αραβίας και των Βασιλείων του Κόλπου θα ήταν πάλι εξαιρετικά αχνό. Μάλλον ακόμη περισσότερο αχνό: ανύπαρκτο. Σε έναν πολυπολικό κόσμο όμως, ενισχύεται η γεωπολιτική και γεωοικονομική τους σημασία και ανεξαρτησία ως βασικό στοιχείο ενός εν δυνάμει ενδιάμεσου γεωπολιτικού πόλου, με ταυτοτικά θρησκευτικά (Ισλάμ) και εθνικά (Αραβισμός) χαρακτηριστικά. Με τα μέτωπα ανοιχτά σε Ουκρανία και Γάζα, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επικεντρώσουν όσο ο Πρόεδρος Τραμπ και το επιτελείο του θέλουν στην αποτροπή του βασικού τους ανταγωνιστή, της κατανοητά αναθεωρητικής Κίνας. Η εμπλοκή τους σε αυτό τον βαθμό, όπως με την κρίση στη Γάζα και τη διελκυστίνδα Ισραήλ – Ιράν στη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία, αποτελεί πλέον τροχοπέδη για τις ΗΠΑ και την παγκόσμια πολιτική τους. Ταυτόχρονα, είναι πλέον άκαιρη. Η εποχή που μία ακόμη πιο αποφασιστική στάση των ΗΠΑ έναντι του Ιράν θα είχε αποτέλεσμα –εφόσον επιτυχής– τη διάχυση του μηνύματος της μονοπολικής ηγεμονίας στο παγκόσμιο μεταδιπολικό σύστημα έχει μάλλον παρέλθει. Οι πιέσεις στις διάσπαρτες στρατιωτικές δυνάμεις που διαθέτουν οι ΗΠΑ στην περιοχή και η αδυναμία επιχείρησης του αμερικανικού ναυτικού αποτελεσματικά στον Περσικό Κόλπο (ή πλησίον του, στα ιρανικά παράλια στον Ινδικό Ωκεανό), λόγω των πολλών κινδύνων από τη διάχυση κυρίως της πυραυλικής τεχνολογίας, περιορίζουν τις αμερικανικές δυνατότητες και αυξάνουν την εξάρτησή τους από το Ισραήλ και τα Βασίλεια του Κόλπου για άσκηση πολιτικής στην περιοχή. Ταυτόχρονα, με κλιμάκωση της καθήλωσής τους σε Ουκρανία και Γάζα, θα μπορούσαν να δώσουν την ευκαιρία στην Κίνα να «κινηθεί», είτε στο θέατρο της Νότιας Σινικής Θάλασσας είτε εναντίον της Ταϊβάν. Στην περίπτωση αυτή, οι ΗΠΑ θα βρίσκονταν εμπλεκόμενες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε τρία ταυτόχρονα θέατρα υψηλής γεωπολιτικής έντασης (αν όχι πολεμικά), όλα «φωτιά»: 1. στην Ουκρανία, 2. στη Μέση Ανατολή και 3. στον (ΒΔ) Ειρηνικό/ΝΑ Ασία, κινδυνεύοντας από τον μεγάλο καταστροφέα των Αυτοκρατοριών, την υπερεξάπλωση. Από την άλλη πλευρά, ο εμφανής κίνδυνος για Ισραήλ και Ουκρανία ότι οι ΗΠΑ ίσως αναγκαστούν να επιλέξουν να δώσουν πρόσθετο βάρος στην ανάσχεση της Κίνας στον Ειρηνικό και όχι στη στήριξή τους, τους οδηγεί σε στρατηγική κλιμάκωσης για οριστικό εγκλωβισμό των ΗΠΑ στη στοχοθεσία τους. Η κρίση στη Μέση Ανατολή θα εξακολουθήσει, αυξάνοντας τον βαθμό διακινδύνευσης ακόμη και των πλέον στοιχειωδών δεδομένων των κρατών της περιοχής. Η αλαζονεία που δημιουργεί η ανεξέλεγκτη δράση κατά το παρελθόν, πριν την εμφάνιση των νέων περιφερειακών και παγκόσμιων δεδομένων, ίσως οδηγήσει σε ασύνετες ενέργειες κλιμάκωσης, που δεν λαμβάνουν υπόψη τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Στην περίπτωση αυτή οι κίνδυνοι είναι όντως μεγάλοι για όλα τα κράτη της περιοχής, αλλά και οι ευκαιρίες, και θα χρειαστεί, από τη μεριά της Σαουδικής Αραβίας και των άλλων Βασιλείων του Κόλπου, κάθε ίχνος επιρροής από αυτή που μεθοδικά χτίζουν… *Διονύσης Παντής, Δικηγόρος, γεωπολιτικός αναλυτής © IBNA 2025

The Subtle Strategy of Saudi Arabia — and, More Broadly, the Gulf Kingdoms — in the Middle East

ionysis Pantis* During the era of bipolarity (USA–USSR) and the subsequent “unipolar moment” experienced by the planet — when the United States stood as the sole superpower — the Gulf Kingdoms were unable to directly counterbalance the geopolitical pressure exerted on them by the Palestinian Question, Israel’s strategy of regional hegemony, and the U.S. military presence in the area, exercised primarily through naval and air power projection.

The economic power generated by petrodollars was not sufficient to counter the Western strategy of keeping the Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — consistently one technological generation behind the weapons systems supplied to Israel. Nevertheless, the enduring and decisive “memory” of the former Arab Empire’s dominance, the power of petrodollars, and Islamic conservatism (Wahhabism) contributed to the Arab refusal — led unequivocally by Saudi Arabia — to accept Western cultural imperialism, turning instead toward their national and religious identity, often with extreme strictness. At the same time, the Gulf Kingdoms managed to create and sustain a more or less “underground” propaganda substrate/infrastructure that eroded the Western narrative, while their visible posture was one of apparent “submission” to the West. This subtle activity gradually undermined the moral foundations of the West’s justificatory narrative for its imperial policies. At the same time, the Gulf Kingdoms effectively reject the end-state sought by the United States and Israel in the Middle East, calling for revisions to the neoconservative “New Middle East” strategy in the U.S., as well as to the approach of “cleansing” the Palestinians from Gaza and the West Bank through their “transfer” elsewhere. This subtle and quiet strategy is producing results: it exposes those attempting to reshape the Middle East to a long-term erosion of the moral and institutional legitimacy of their “new Middle East” project. The refusal to accept a “final solution” in Gaza and the wider region leads them to adopt increasingly extreme policies of repulsive violence, which deepen the vicious cycle and further activate the process of destabilising “revelation.” At the same time — and methodically — by simply projecting the realistic image and “objective” news as they are, either through their own media or via indirect influence, the Gulf Kingdoms manage to “reveal” the bias and “hypocrisy” of the West (their ally and… protector), without being forced into rhetorical outbursts that would cost them in their relations with the United States and the EU. Moderation in rhetoric and (strategic?) patience pave the way for accepting a strategy of massive capital investments in the United States and, secondarily, in the European Union, thereby increasing the influence of the Gulf Kingdoms on American policy and in Europe. Characteristic is the journey of the Saudi Crown Prince and his delegation — a team with high-level Western education, excellent English, top-tier university training, and advanced investment experience and expertise. He offers enormous capital, reaching the almost mythical figure of one trillion dollars, directed toward vital high-technology sectors such as Artificial Intelligence, superconducting magnets, nuclear energy for peaceful purposes, and more. These necessary investments and funds, essential for maintaining the U.S. lead in high technology, are advanced and carried out without any concessions in the cultural domain: traditional attire (the Crown Prince emphasised the importance and the wager of preserving cultural identity by noting that many expected to see him in a Western suit — but that never happened), confidence stemming from a clear reading of the contemporary geopolitical landscape, adherence to Islamic tradition, customs and social norms, the traditional social and family structures of the Arabian Peninsula and the Arab tribes, and a firm awareness of the significance of their capital for investment programmes in the US and the EU — all while extracting, in a spirit of cooperation and mutual trust, technology and political support for the Kingdom. Political support from President Trump is clear and unequivocal on all the difficult issues that arose in the recent past and posed a real and immediate danger to the Kingdom. All of the above naturally contributes to the growing influence of the Gulf Kingdoms — and particularly Saudi Arabia under the leadership of Crown Prince Mohammed bin Salman Al Saud — in the United States and, consequently, in U.S. policy toward the Middle East, in a win–win framework. After all, political support from the United States can prove decisive for Saudi Arabia’s major geo-economic and geo-strategic ventures, which will largely determine the Kingdom’s economic and political future. Such is the scale of the Kingdom’s resource wealth, both current and future, that, for example, a favourable U.S. stance on the valuation of the ARAMCO “offering” and on its negotiation/listing at the desired price on the capital markets (the Riyadh stock exchange) could potentially cover the entirety of the invested capital. Merely by increasing ARAMCO’s market value from roughly USD 2 trillion to USD 3 trillion — with the favourable disposition of international investment houses — the Kingdom’s coffers could be filled with an additional vast volume of liquidity. Western arrogance and sense of superiority has become so blinding that this subtle strategy goes unnoticed — even today, when, as noted earlier, the distribution of global power factors is shifting to the detriment of the West, and Arab media outlets and influence networks enjoy worldwide reach, actively shaping international public opinion. The Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — exercise control over the Organisation of the Islamic Conference, which they founded to serve precisely this subtle strategic purpose. Saudi Arabia also controls the holy sites of the Muslim world, Medina and Mecca, giving it an objectively immense comparative advantage within the Islamic world as well as within the broader regional system of the Middle East, alongside Turkey, Iran and Israel. At the economic level, the Gulf Kingdoms — again with Saudi Arabia at the forefront — control OPEC. Through OPEC, they exert decisive influence over international oil prices, applying pressure via pricing on Russia, Venezuela and Iran — a practice that simultaneously serves Western demands for affordable energy and the necessary stability of prices at a satisfactory level that ensures steady profitability, investment and modernization in the extraction industry, all of which are crucial issues for oil-producing states. Strategic investments — including stakes in cutting-edge technology companies — make them indispensable geo-economic actors, while simultaneously ensuring the necessary diversification of their portfolios so as to reduce the dependence and exposure of their economies to energy-price crises. The Gulf Kingdoms are both the holders and the users — indeed, the essential investors — of the coveted petrodollars. With the political leverage the Gulf Kingdoms gain through these strategic moves, they act in a characteristically conservative yet reliable manner: they measure, calculate, take carefully managed distance when necessary, and forge partnerships with powers that, until recently, were considered all but “forbidden.” Their major clients, moreover, are no longer found only in the West, but increasingly in East Asia and the Pacific, with whom they trade the coveted oil directly. Within the framework of the new global system promoted by the Eurasian bloc, the Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — understand the importance of the Arabian Peninsula and Arab oil for China and the emerging global economy. A relative stabilisation of the region is likely to significantly upgrade the geopolitical importance of the Arabian Peninsula and of Saudi Arabia, the leading state among the Gulf Kingdoms, as the area that — by necessity of geography — constitutes the essential link and corridor connecting East Asia with the African continent. This offers enormous opportunities for enhancing Saudi Arabia’s geopolitical role, as well as the global standing and radiance of the Saudi Royal House within the Islamic world and beyond. Thus, they are no longer as willing to tolerate Western destabilising actions in the region. At the same time, however, they secure the necessary political support relationship with the United States. Amid this tectonic shift in the Middle East and the wider international system, the United States and the West had placed almost all their strategic expectations on the success of Russia’s attrition, capitulation, or even dissolution, along with a change in its political leadership. The remarks by the EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy — former Latvian Prime Minister Kaja Kallas — regarding the desirability of partitioning Russia into numerous smaller states are indicative of this strategic mindset, not only within Europe but also within the previous U.S. Administration, with which the European elite was in full strategic alignment. Within this framework, economic and political control over Russia would have granted the West/the United States an absolute advantage over their primary competitor, China, without disrupting the profitability of Western multinationals and the billionaires operating there. Beyond the fact that the success of this core strategy would place Russia’s natural resources under Western control — in one form or another — it would simultaneously deprive China of an alternative supply source for its industrial base, limiting its autonomy and, potentially, forcing it to accept the “international, law-based order” of the Liberal International Order (LIO), or what is otherwise termed the Rules-Based International Order (RBIO), which constituted the backbone of the shared strategy of Europe and the pre-Trump United States — in other words, of the West. Thereafter, all remaining issues would be “appropriately” settled. Had the above plan succeeded, the room for manoeuvre available to Saudi Arabia and the Gulf Kingdoms would once again have been extremely narrow — indeed, even narrower: virtually non-existent. In a multipolar world, however, their geopolitical and geo-economic importance and autonomy are strengthened, positioning them as a potential intermediary geopolitical pole with distinct religious (Islam) and national (Arabism) identity characteristics. With the fronts open in Ukraine and Gaza, the United States cannot focus as much as President Trump and his team would like on deterring their principal competitor: a predictably revisionist China. Their involvement at this level — as in the Gaza crisis and the Israel–Iran tug-of-war in the Middle East/West Asia — has become an obstacle to U.S. global strategy. It is also now untimely. The era in which a more decisive U.S. posture toward Iran could — if successful — send a clear message of unipolar dominance in the post-bipolar international system has probably passed. The strain on the dispersed U.S. military forces in the region, combined with the Navy’s reduced ability to operate effectively in the Persian Gulf (or nearby, off the Iranian coastline in the Indian Ocean) due to widespread proliferation of missile technology, limits American capabilities and increases their dependence on Israel and the Gulf Kingdoms for exercising influence in the region. At the same time, a further escalation of U.S. entanglement in Ukraine and Gaza could offer China an opportunity to “move” — either in the South China Sea theatre or against Taiwan. In such a scenario, the United States would find itself simultaneously involved, one way or another, in three theatres of high geopolitical tension (if not outright conflict), all “on fire”: 1. Ukraine, 2. the Middle East, and 3. the (Northwest) Pacific/Southeast Asia. This would expose Washington to the great destroyer of empires: overextension. On the other hand, the clear risk for Israel and Ukraine — that the United States may eventually be forced to prioritise countering China in the Pacific rather than sustaining its support for them — is pushing both countries toward a strategy of escalation aimed at definitively locking the United States into their strategic objectives. The crisis in the Middle East will persist, increasing the level of risk even for the most basic fundamentals of the states in the region. The arrogance born of past unchecked action — before the emergence of the new regional and global realities — may lead to imprudent escalatory moves that fail to take these new geopolitical conditions into account. In such a case, the risks will indeed be great for all states in the region — but so will the opportunities — and Saudi Arabia and the other Gulf Kingdoms will need to employ every ounce of the influence they have been methodically building. *Dionysis Pantis, Lawyer, geopolitical analyst © IBNA 2025

Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ

Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ Ο Διονύσης Παντής αρθρογραφεί για το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ ΑΡΘΡΑ 17.06.21 | 13:05 kede.gr Ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατολική Μεσόγειο έχει μακρά ιστορία, στο μεγαλύτερο του μέρος γνωστή στη διεθνή κοινότητα. Σε αυτή τη συγκυρία παρουσιάζεται σε μια από τις πιο επιθετικές του στιγμές, με διευρυμένες απαιτήσεις – που παρουσιάζονται ως «διεκδικήσεις», σε όλο σχεδόν το φάσμα των ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων και θέτοντας ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας, καθιστώντας την Τουρκία επικίνδυνο αναθεωρητικό κράτος (revisionist state) για την ελληνική εθνική ασφάλεια αλλά και την παγκόσμια τάξη, καθώς έχει παγκόσμιας εμβέλειας αναθεωρητικές φιλοδοξίες. Αιχμή του δόρατος του σύγχρονου τουρκικού αναθεωρητισμού αποτελεί το θεώρημα της Γαλάζιας Πατρίδας (MAVI VATAN) που περιλαμβάνει όλες τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της ισλαμικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο.

Ακραία, επιχειρούμενη πρακτικά πλέον, εφαρμογή του θεωρήματος η συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου Η ψευτοοριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης (!) δεν είναι αντίθετη μόνο στις ρυθμίσεις του δικαίου της θάλασσας (γραπτό - εθιμικό δίκαιο και νομολογία διεθνών δικαστηρίων), αλλά και σε αντικειμενικούς γεωγραφικούς περιορισμούς (αρκεί οποιοσδήποτε ειδήμονας ή όχι να δει τον χάρτη). Τουρκολιβυκό μνημόνιο Είναι ενδεικτικό ότι από πλευράς Λιβύης το μνημόνιο υπογράφηκε στις 27.11.2019 από τον πρόεδρο της κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, Σαράτζ, διορισμένο πρόεδρο απευθείας από τον ΟΗΕ με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με αριθμό 2219/2015. Ο σχετικός διορισμός προέβλεπε θητεία για χρονικό διάστημα δύο ετών (1+1, που δεν ανανεώθηκε με νέα απόφαση του ΣΑ), καθώς ο πρόεδρος Σαράτζ απέτυχε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τη Συμφωνία του Μαρόκου και ιδίως την απομάκρυνση παραστρατιωτικών σωμάτων τρίτων χωρών από τη χώρα. Ο πρόεδρος Σαράτζ, επίσης, λειτουργούσε χωρίς τη συγκατάθεση, αντίθετα με εχθρική στην κυβέρνηση τη λιβυκή Βουλή. Χαρακτηριστική, μεταξύ άλλων, η δήλωση του τότε προέδρου του λιβυκού Κοινοβουλίου, Αγκίλα Σάλεχ «Η κυβέρνηση του Σάρατζ δεν είναι εξουσιοδοτημένη να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες», στην αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα «Egypt Today», καθώς «κάθε συμφωνία που έχει υπογραφεί από οποιαδήποτε χώρα πρέπει να κυρωθεί από τη νομοθετική αρχή προκειμένου να τεθεί σε ισχύ», όπως πρόσθεσε. Όμως η «παράλογη» αυτή «διμερής» διεθνής σύμβαση, ανεξάρτητα της τυπικής και ουσιαστικής νομιμότητας που έχει ή στερείται, αποτελεί για την Ελλάδα στρατηγική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της, διότι, μεταξύ άλλων: Αποτελεί έκφραση υφιστάμενου πραγματικού σχεδιασμού κρατικής πολιτικής του νέου τουρκοϊσλαμικού καθεστώτος να «αναθεωρήσει» περιορίζοντας ή/και με το να καταστήσει άνευ αντικειμένου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ξηρά - αέρα - θάλασσα. Υποστηρίζεται στο «πεδίο» (εκτός από το «τραπέζι») από την ωμή στρατιωτική ισχύ και τις μεθοδικά σωρευμένες αυτόνομες τουρκικές δυνατότητες, τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες διαφημίζει, επιστημονικής έρευνας και γεωτρήσεων στην «αμφισβητούμενη» υφαλοκρηπίδα με ίδια μέσα (σήμερα), τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες τις διαφημίζει ανάλογα. Ενισχύεται από την ευρύτερη τάση περιφερειακού και παγκόσμιου αναθεωρητισμού. Εκμεταλλεύεται την ψυχραιμία και υπευθυνότητα της ελληνικής πλευράς, η οποία στο εσωτερικό της χώρας γεννά μεγάλη αμφισβήτηση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, με κατηγορίες για έλλειψη αξιόπιστης κρατικής διακομματικής συναίνεσης εθνικής στρατηγικής. Στοχεύει να ματαιώσει την ελληνική πολιτική στην Αν. Μεσόγειο, όπως αυτή είχε εξελιχθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν. Η πολιτική αυτή ταυτόχρονα: 1. Προστάτευε και ενίσχυε τις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, αφού οριοθέτησε τις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της, επιχειρεί κατά λογικό επόμενο στάδιο να τις αξιοποιήσει και εμπορικά, παρέχοντας άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης σε διεθνείς εταιρείες διαμερισματοποιημένων θαλασσίων τεμαχίων της ΑΟΖ της. 2. Δημιουργούσε βήμα βήμα τις απαραίτητες συμμαχίες, με κλειδιά τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και τις τριμερείς συνεννοήσεις Ελλάδας και Κύπρου με περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Λίβανο και Αίγυπτο), στο πλαίσιο και του σχεδιασμού του EASTMED, τις συνεργασίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και Αίγυπτο για τη δημιουργία πολυμερούς πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας εκμετάλλευσης των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου (με δυνατότητες συμμετοχής και της Τουρκίας υπό τον αυτονόητο όρο του σεβασμού των νομίμων δικαιωμάτων των υπόλοιπων περιφερειακών κρατών με δικαιώματα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο επ' ωφελεία των λαών των δικαιούχων χωρών και της ασφάλειας στην περιοχή). Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μαζί με την υποστήριξη στο έδαφος της Λιβύης από την Τουρκία με στρατιωτικά και παραστρατιωτικά μέσα, μεταφέρει εν τοις πράγμασι τουρκικό μήνυμα ότι αποτελεί «ηγεμονική» δύναμη που πρέπει να έχει πρωτεύοντα ρόλο στην επιχειρούμενη αξιοποίηση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Μήνυμα που επιχειρεί να στηρίξει στην πολιτική της δύναμης της ισχύος, εκμεταλλευόμενη το κενό ισχύος που παρατηρείται στη συγκυρία και που φαίνεται ότι αφήνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις με παρουσία στη Μεσόγειο, και ιδίως οι ΗΠΑ υπό την προεδρία του Προέδρου Τραμπ. Η Τουρκία αισθάνεται και φιλοδοξεί να «καλύψει» τη μείωση της δυτικής επιρροής, όπως τη θεωρεί, αλλά και να τη διευρύνει ενεργητικά. Στο πλαίσιο αυτό το τουρκολιβυκό μνημόνιο στοχεύει να παρέχει στην τουρκική στρατηγική «νομιμοποιητική» βάση στις αρπακτικές (predator) διεκδικήσεις της, καθώς πιστεύει ότι είναι ικανή να τις επιβάλει, ιδίως εν όψει της σχετικής υποχώρησης του δυτικού παράγοντα από τη Μεσόγειο, όπως θεωρεί και επιθυμεί. Δημιουργεί, δηλαδή, την επίφαση της νομιμότητας για την προβολή των απαιτήσεών της που στηρίζονται στην (φαινόμενη ή φανταστική ή πραγματική) ισχύ της. Η ελληνική κυβέρνηση υποτίμησε την πασίδηλη σημασία του τουρκολιβυκού μνημονίου Είχε δε ήδη δείξει πρωτοφανή αφέλεια στον προληπτικό χειρισμό της εύκολα διαγνώσιμης τουρκικής στρατηγικής.

Δένδιας Τουρκία Λιβύη Πηγή: EUROKINISSI Ο Έλληνας ΥΠΕΞ είχε ζητήσει και είχε λάβει, όπως είπε, προφορικές διαβεβαιώσεις από τη λιβυκή πλευρά ότι δεν θα προέβαιναν στη συνομολόγηση μιας τέτοιας συμφωνίας. Κατόπιν παρουσιάστηκε ως εξαπατημένος και αιφνιδιαζόμενος, ως μη όφειλε, από την εύκολα προβλέψιμη ενέργεια. Τα ταξίδια Σαράτζ στην Τουρκία και τανάπαλιν, οι υπαρξιακού χαρακτήρα ανάγκες στήριξης της ομάδας Σαράτζ - GNA από οποιονδήποτε πρόθυμο, η τουρκική καταγωγή Σαράτζ, οι δηλωτικές παράνομες στρατιωτικές ενισχύσεις και η συνακόλουθη αύξηση της πολιτικής επιρροής της Τουρκίας στη Λιβύη υποτιμήθηκαν. Αλλά, και μετά τη συνομολόγηση, δεν ανεγνώσθη ορθά η στρατηγικού χαρακτήρα πρόκληση. Υποτιμήθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια της Τουρκίας να επωφεληθεί από ένα αδύναμο καθεστώς στη Λιβύη που παρέπαιε. Δεν μελετήθηκε ούτε αναλύθηκε σωστά το παράδειγμα της Συρίας. Υποτιμήθηκαν οι τουρκικές δυνατότητες να υποστηρίξει αποτελεσματικά τον προστατευόμενό της. Έτσι, η Ελλάδα δεν πέρασε επαρκώς το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να αποτρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Έδειξε απροετοίμαστη ή/και φοβική στις γερμανικές και ιταλικές αντιδράσεις και δεν επιχείρησε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας είναι μέλος, το πάγωμα των οικονομικών ενισχύσεων της Ε.Ε. προς τη Λιβύη, δεν αντέδρασε στον προκλητικό αποκλεισμό της χώρας από τη διάσκεψη του Βερολίνου. Δεν έλαβε έγκαιρες πρωτοβουλίες να ενεργοποιήσει τα συγκλίνοντα συμφέροντα Αιγύπτου και Γαλλίας σε μια αξιόπιστη στρατηγική ανάσχεσης της Τουρκίας στη Λιβύη, περιμένοντας εσφαλμένα να λειτουργήσουν από μόνα τους τα πράγματα υπέρ της Ελλάδας. Η Ελλάδα παρατηρούσε τους Τούρκους στη Λιβύη, τη μεταφορά πολλών χιλιάδων εμπειροπόλεμων εγκληματικών ισλαμιστικών στοιχείων από τη Συρία, στρατιωτικού υλικού και προσωπικού που μεταφέρονταν με όλους τους τρόπους. Η Τουρκία, ενώ σταθεροποιούσε την κυβέρνηση του προέδρου Σαράτζ, παρουσιάζεται να «διεκδικεί» ΑΟΖ έξι μίλια από την Κρήτη. Προσπαθεί περαιτέρω να παρουσιαστεί ως παράγοντας «προστασίας» αμερικανικών, γερμανικών, ιταλικών και ισπανικών γεωπολιτικών και εμπορικών συμφερόντων στη Λιβύη, αλλάζοντας την ποιότητα των σχέσεών της με τις χώρες αυτές. Παρ' όλα τα ανωτέρω, η συνομολόγηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας, η οποία κατέστη δυνατή με σημαντικές ελληνικές «παραχωρήσεις» προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση (μεταξύ των οποίων μικρή αλλά επώδυνη μείωση της επήρειας της Κρήτης στην τελική οριοθέτηση), αποκαθιστά τη λογική της γεωγραφίας: δηλαδή τη σχεδόν αυτονόητη έλλειψη, σε κάθε περίπτωση, γειτνίασης των ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης. Ταυτόχρονα αποκαθιστά και τα όποια ζητήματα τυπικής νομιμότητας και αμφισβήτησης στόχευε το τουρκολιβυκό μνημόνιο να δημιουργήσει σχετικά με την εν δυνάμει εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Ελληνικής Αποκλειστικής Ζώνης. Οι όποιες τουρκικές προκλήσεις στην «οριοθετημένη» από το τουρκολιβυκό μνημόνιο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν μπορεί να δημιουργήσουν δικαιώματα έρευνας και πολύ περισσότερο εξόρυξης εντός της νόμιμης Ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όπως το Δίκαιο της Θάλασσας καθορίζει. Αναγκάζει δε εν τοις πράγμασι τη Λιβύη σε διαπραγμάτευση είτε απευθείας με την Ελλάδα οριοθέτησης των ακραίων ορίων των ΑΟΖ τους ή αλλιώς στο πλαίσιο του συστήματος διεθνούς δικαιοσύνης μετά συνομολόγηση κοινού συνυποσχετικού επίλυσης της διαφοράς. Αντίθετα, η Ελλάδα σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011, που αναφέρει ότι «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ' ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης», έχει ορίσει θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και το Λιβυκό πέλαγος τα οποία δημοπρατήθηκαν και οι σχετικές εταιρείες οι οποίες πλειοδότησαν απέκτησαν ήδη τα σχετικά δικαιώματα σε επιτυχημένους διεθνείς διαγωνισμούς. Μετά λοιπόν τη σχετική οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με την Ιταλία και Αίγυπτο (με επώδυνες παραχωρήσεις της Ελλάδας και έναντι της Ιταλίας, όπως π.χ. και μεταξύ άλλων την παραχώρηση δικαιωμάτων αλιείας της περίφημης κόκκινης γαρίδας του Ιονίου πελάγους εντός της ελληνικής ΑΟΖ για την Ιταλία) εκκρεμεί η σχετική οριοθέτηση με τη Λιβύη. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν απειλείται η νομιμότητα των παραχωρηθέντων οικοπέδων.

Η ΙΘΑΚΗ του κου Τσίπρα

Αέναο ταξίδι προς την Ιθάκη ΣΟΥ (υπαρξιακό), έχοντας ξεκινήσει με υπηκόους στρατιώτες ΣΟΥ που στην πορεία εξολοθρεύθηκαν (πολιτικό): 1) δεν είναι αέναο, αφού φτάνεις στην Ιθάκη, 2) η υπαρξιακή ... συνιστώσα αφορά την μόνη τάξη που έχει σημασία για τον ποιητή; Των ευγενών ηρώων;

καλά όλα τα υπόλοιπα μετά το ... κοιμισμένος αφημένος στα παράλια της #Ιθακης (να βάλει την χορδή στο τόξο, να περάσει το βέλος από κρίκους 12 τσεκουριών να νικήσει μνηστήρες (εκτός αν είναι μνηστήρες για την ... αρχηγία του ... κόμματος) δεν έχουν αυτονόητα εφαρμογή.

Τραγικό γεγονός η κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων από εκδοτική εταιρία που εκδίδει αυτοβιογραφικό βιβλίο πρώην Πρωθυπουργού εναντίον εφημερίδας, επειδή σε στήλες της ασκούσαν κριτική στο βιβλίο

Τραγικό γεγονός η κατάθεση ασφαλιστικών μέτρων από εκδοτική εταιρία που εκδίδει αυτοβιογραφικό βιβλίο πρώην Πρωθυπουργού εναντίον εφημερίδας, επειδή σε στήλες της ασκούσαν κριτική στο βιβλίο με πρόσχημα και αναφορά σε κομμάτι προδημοσίευσης ενός (του μικρότερου κατά δήλωση του πρώην Πρωθυπουργού) κεφαλαίου του. Βιβλίο πρώην Πρωθυπουργού αποτελεί αυτονόητα, εκτός από πνευματική ιδιοκτησία και εμπορική πράξη (έκδοση), πρώτου μεγέθους πολιτική πράξη και πρώτου μεγέθους δημοσιογραφική πηγή. Πολύ περισσότερο που τα απαράδεκτα κατά νομικό ουσιαστικό και πολιτικό περιεχόμενο ασφαλιστικά μέτρα στρέφονται εναντίον εφημερίδας, του Documento, που στήριζε επί σειρά ετών τον ίδιο τον πρώην Πρωθυπουργό και το πολιτικό του κόμμα. Η εφημερίδα στήριζε κόμμα και πρόσωπα τα οποία ανέχονταν, χωρίς ουσιαστική πολιτική και επικοινωνιακή άμυνα, χωρίς ουσιαστικά αντίδραση, επί σειρά ετών, την κατασυκοφάντηση τους από αντίπαλους πολιτικούς μηχανισμούς που ευτέλισαν στα μάτια πολλών πολιτών τόσο τον ιστορικό πολιτικό χώρο όσο και τα πρόσωπα που τον εξέφραζαν, με πολιτικό αποτέλεσμα την συρρίκνωση του πολιτικού χώρου. Περαιτέρω αποτέλεσμα της πολιτικής υποταγής στα επικοινωνιακό αφήγημα των αντιπάλων του ήταν, εκτός της συρρίκνωσης του χώρου, να μείνει η Χώρα χωρίς αντιπολίτευση σε μία κυβέρνηση που έπληξε κατά τον μεθοδικότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας, αφήνοντας την κοινωνία ανυπεράσπιστη και τους υποστηρικτές τους κατασυκοφαντημένους για την πολιτική επιλογή της στήριξης τους. Οι πολιτικές ευθύνες δεν αποσείονται με ασφαλιστικά μέτρα. Η δημοκρατία, οι πολίτες και οι δημοσιογράφοι, έχουν κάθε δικαίωμα σε σκληρή κρητική πρώην Πρωθυπουργού και όσων αναφέρει με οιονδήποτε τρόπο, και με αυτοβιογραφικό βιβλίο του που σκοπεύει σε εκφρασμένη πολιτική επαναφορά του ξανά στην άμεση πολιτική δράση.

Ανακοπή κατά Ατομικής Ειδοποίησης Καταβολής - Υπερημερίας χρεών στο δημόσιο

Επειδή μετά την επίδοση Ατομικής Ειδοποίησης Υπερημερίας κατοβολής χρεών προς το δημόσιο Η ΑΑΔΕ δια του αρμοδίου ΚΕ.Β.ΕΙΣ δύναται να προβεί σε μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη αποτελεί την τελευταία ευκαιρία του φορολογούμενου να προβάλει μέσω ανακοπής τις αντιρρήσει του κατά της ίδιας της ειδοποίησης και των νομίμων τίτλων που αναφέρονται στον αναλυτικό πίνακα της ειδοποίησης. Επίσης παρέχεται η δυνατότητα εάν συντρέχουν αυστηρές προϋποθέσεις ακόμη και αναστολής εκτέλεσης (ιδίως εάν πιθανολογείται η ευόδοση της ανακοπής και υπάρχει βλάβη από την εκτέλεση). ΠΡΟΣΟΧΗ: η ανακοπή πρέπει να γίνει εντός 30 ημερών από την κοινοποίηση ή το ανέβασμα της στον λογαριασμό του φορολογούμενου στο taxis net που εξομοιούται με επίδοση. Αρα χρειάζεται ο διοικούμενος φορολογούμενος να στρέξει ΑΜΕΣΑ για την εμπρόθασμη κατάθεση της. Ακολουθούν κρίσιμα άρθρα που παρουσιάζουν το θέμα και την διαδικασία. Άρθρο 4 ΚΕΔΕ Ατομική ειδοποίηση: 1. Με την εξαίρεση των φόρων και των λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κ.Φ.Δ., για τα οποία εφαρμόζεται αποκλειστικά ο ως άνω Κώδικας, καθώς και των δημοσίων εσόδων της περ. β΄ της παρ. 6 του άρθρου 2, μετά την καταχώριση του χρέους ως δημοσίου εσόδου κατά την παρ. 5 του άρθρου 2, η ΑΑΔΕ εκδίδει ατομική ειδοποίηση, την οποία είτε αποστέλλει ταχυδρομικά στον οφειλέτη και στα συνυπόχρεα πρόσωπα είτε την κοινοποιεί σε αυτούς σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κ.Φ.Δ. Στην ατομική ειδοποίηση αναφέρονται το ονοματεπώνυμο του οφειλέτη, και αν πρόκειται για νομικό πρόσωπο η επωνυμία του, καθώς και ο αριθμός φορολογικού μητρώου (Α.Φ.Μ.) του, εφόσον υπάρχει, το είδος και το ποσό του χρέους, συμπεριλαμβανομένων των τόκων που έχουν ήδη υπολογισθεί κατά την κείμενη νομοθεσία, ο αριθμός και η χρονολογία καταχώρισης του χρέους ως δημοσίου εσόδου ή ο τίτλος στον οποίο βασίζεται το χρέος, ο χρόνος και ο τρόπος καταβολής αυτού και η μνεία ότι από την επομένη ημέρα της λήξης της νόμιμης προθεσμίας καταβολής του χρέους και μέχρι την τελική εξόφληση αυτού υπολογίζονται οι τόκοι του άρθρου 6. 2. Η ατομική ειδοποίηση της παρ. 1 δεν εξομοιώνεται με την επιταγή προς πληρωμή. Πρόσθετα κατά το Άρθρο 7 ΚΕΔΕ - Ατομική ειδοποίηση υπερημερίας Χρόνος λήψης αναγκαστικών μέτρων: 1. Αναγκαστικά μέτρα δεν λαμβάνονται πριν παρέλθουν τριάντα (30) ημέρες από την κοινοποίηση σύμφωνα με το άρθρο 5 του Κ.Φ.Δ. στον υπόχρεο, οφειλέτη ή συνυπόχρεο πρόσωπο, ατομικής ειδοποίησης υπερημερίας, στην οποία αναφέρονται: α) το ονοματεπώνυμο του υπόχρεου και εφόσον πρόκειται για νομικό πρόσωπο η επωνυμία του, β) ο Α.Φ.Μ. του υπόχρεου, εφόσον υπάρχει, γ) η ημερομηνία έκδοσης της ειδοποίησης, καθώς και παραπομπές στον αντίστοιχο αριθμό και χρονολογία βεβαίωσης ή καταχώρισης του χρέους ως δημοσίου εσόδου ή στον αριθμό του νόμιμου τίτλου, συμπεριλαμβανομένων σχετικών προθεσμιών, ημερομηνιών καταβολής και αριθμού δόσεων, δ) το είδος και το ποσό της οφειλής, ε) η εντολή καταβολής του ποσού της οφειλής, στ) ο τρόπος πληρωμής του ποσού της οφειλής, ζ) μνεία ότι οι προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής ή οι τόκοι του άρθρου 6 υπολογίζονται μέχρι την ολοσχερή εξόφληση αυτής, η) μνεία ότι, εφόσον ο υπόχρεος δεν προβεί σε εξόφληση εντός τριάντα (30) ημερών από την κοινοποίηση της ειδοποίησης, η ΑΑΔΕ μπορεί να προβεί στη λήψη μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης για την είσπραξη των ποσών που αναφέρονται σε αυτήν, εκτός εάν η οφειλή υπαχθεί σε πρόγραμμα ρύθμισης, εντός της ανωτέρω προθεσμίας. Ακόμη, κατά Άρθρο 65 ΚΕΔΕ -Ανακοπή από τον οφειλέτη: 1. Πριν από την έναρξη της εκτέλεσης ο οφειλέτης μπορεί να ασκήσει ανακοπή κατά της ατομικής ειδοποίησης και κατά του νομίμου τίτλου. Με την ανακοπή επιτρέπεται η προβολή αντιρρήσεων ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου, καθώς και η αμφισβήτηση της ουσιαστικής βασιμότητας της απαίτησης του Δημοσίου, εφόσον ο προσδιορισμός της δεν έχει ανατεθεί σε δικαστήρια ή σε διοικητικές επιτροπές που αποφαίνονται με δύναμη δεδικασμένου. 3. Με την επιφύλαξη των άρθρων 216 επ. του Κ.Δ.Δ., η ανακοπή του οφειλέτη πριν από την έναρξη της εκτέλεσης ασκείται ενώπιον του καθ’ ύλην αρμόδιου δικαστηρίου, σύμφωνα με τα άρθρα 583 έως 585 του Κ.Πολ.Δ., ενώ μετά την έναρξή της ασκείται ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου του τόπου της εκτέλεσης. 4. Η άσκηση της ανακοπής δεν αναστέλλει σε καμία περίπτωση την εκτέλεση. Εφόσον, όμως, ασκηθεί ανακοπή κατά της διοικητικής εκτέλεσης, ο οφειλέτης μπορεί με αίτησή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, η οποία εκδικάζεται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, να ζητήσει την αναστολή της εκτέλεσης. Προϋπόθεση για τη χορήγηση της αναστολής από το δικαστήριο είναι η πιθανολόγηση της ευδοκίμησης της ανακοπής. Μέχρι την έκδοση της απόφασης επί της αίτησης αναστολής μπορεί να χορηγηθεί από το δικαστήριο προσωρινή διαταγή. Εοειδή περαιτέρω κατά το Άρθρο 67 ΚΕΔΕ Παραλείψεις, ακυρότητες και πλημμέλειες: 1. Παραλείψεις, ακυρότητες ή πλημμέλειες που αφορούν στη διαδικασία απόκτησης οποιουδήποτε νόμιμου ή εκτελεστού τίτλου του άρθρου 2, τη διαδικασία της εκτέλεσης, καθώς και τις ίδιες τις πράξεις εκτέλεσης, μπορούν να προταθούν από τον οφειλέτη ως λόγος ακύρωσης, μόνο εάν ο οφειλέτης επικαλείται και αποδεικνύει αυτές, καθώς και ότι εξαιτίας τους υπέστη βλάβη. Το δικαστήριο κηρύσσει την ακυρότητα μόνο όταν κατά την κρίση του προκλήθηκε βλάβη, η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας…. 3. Εάν η εκτέλεση ακυρωθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση, εξαιτίας της παράλειψης προθεσμίας ή δικονομικού τύπου, ο υπαίτιος της ακυρότητας μπορεί να υποχρεωθεί με την ίδια απόφαση στην καταβολή των εξόδων, στα οποία υποβλήθηκε τόσο το Δημόσιο όσο και ο καθ’ ου η εκτέλεση οφειλέτης του. Κατά δε το άρθρο 77 ΚΕΔΕ Εκπροσώπηση του Δημοσίου 1. Στις δίκες του παρόντος Κώδικα το Δημόσιο εκπροσωπεί ο Προϊστάμενος της υπηρεσίας της ΑΑΔΕ που είναι αρμόδια για την επιδίωξη της είσπραξης της οφειλής, κατά του οποίου στρέφεται και κοινοποιείται κάθε δικόγραφο επί ποινή απαραδέκτου αυτού. Σε κάθε περίπτωση, και επίσης με ποινή απαραδέκτου, απαιτείται η κοινοποίηση του δικογράφου και στον Διοικητή της ΑΑΔΕ. Στην περίπτωση αίτησης αναστολής πλειστηριασμού ή ανακοπής διόρθωσης της κατασχετήριας έκθεσης ή αλλαγής του τόπου πλειστηριασμού, οι κοινοποιήσεις των προηγούμενων εδαφίων διενεργούνται, με ποινή απαραδέκτου, το αργότερο τρεις (3) εργάσιμες ημέρες πριν από τη δικάσιμο. και περαιτέρω: 3. Στις δίκες του παρόντος Κώδικα δεν τρέχει καμία προθεσμία κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών. Κάθε προθεσμία που ξεκίνησε πριν από την έναρξη των δικαστικών διακοπών, καθώς και η εξέταση των μαρτύρων, αναστέλλονται κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών, εκτός αν επισπεύδει το Δημόσιο. Σύμφωνα με το άρθρο 65 παράγραφος 1 του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ΚΕΔΕ): “Πριν από την έναρξη της εκτέλεσης ο οφειλέτης μπορεί να ασκήσει ανακοπή κατά της ατομικής ειδοποίησης και κατά του νομίμου τίτλου. Με την ανακοπή επιτρέπεται η προβολή αντιρρήσεων ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου, καθώς και η αμφισβήτηση της ουσιαστικής βασιμότητας της απαίτησης του Δημοσίου, εφόσον ο προσδιορισμός της δεν έχει ανατεθεί σε δικαστήρια ή σε διοικητικές επιτροπές που αποφαίνονται με δύναμη δεδικασμένου.” Επειδή εν προκειμένω στην ανωτέρω ανακοπή που ασκείται ΠΡΙΝ από την εκτέλεση της επίδικης απόφασης, δύναται δε το δικαστήριο σας να εξετάσει και παρεμπιπτόντως ζητήματα σχετικά με προβολή αντιρρήσεων από μέρους μου, ουσιαστικού δικαίου. Η Ανακοπή πρέπει και να επιδοθεί στο αρμόδιο ΚΕΒΕΙΣ και ανάλογα το είδος των προσβαλλόμενων πράξεων χρειάζονται και άλλες επιδόσεις πχ σε πρόστιμα αυθαιρέτων στο Πράσινο Ταμείο, σε οφειλές βεβαιωμένες από Δήμους στους Δήμους κοκ Επειδή με την εξαίρεση των φόρων και των λοιπών δημοσίων εσόδων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ΚΦΔ) για τα οποία εφαρμόζεται αποκλειστικά ο παραπάνω κώδικας , η ύπαρξη των δημοσίων εσόδων ανήκει στην αρμοδιότητα της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΔΑΕ) και των λοιπών οργάνων που ορίζονται με ειδικές διατάξεις για τον σκοπό αυτόν στους οποίους έχει ανατεθεί η είσπραξη ειδικών εσόδων. Επειδή σε αντίθεση προς την ανακοπή των άρθρων 216 κ.ε. του ΚΔΔ, οι προβλεπόμενες ανακοπές στον ΚΕΔΕ κοινοποιούνται, επί ποινή απαραδέκτου του ασκούμενου δικογράφου, στο παθητικώς νομιμοποιούμενο πρόσωπο επιμελεία του ανακόπτοντος, όπως ορίζει η διάταξη του άρθρου 77 παρ. 1 του ΚΕΔΕ. Σύμφωνα με την διάταξη αυτή, η ανακοπή στρέφεται κατά του Δημοσίου, όπως αυτό εκπροσωπείται από τον Προϊστάμενο της υπηρεσίας της ΑΑΔΕ, η οποία είναι αρμόδια για την είσπραξη της οφειλής, κοινοποιείται δε στο Δημόσιο επιμελεία του ανακόπτοντος, επί ποινή απαραδέκτου του ασκούμενου δικογράφου. Επειδή το πρόστιμο θα εισπραχθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Εισπράξεων Δημοσίων Εσόδων (Κ.Ε.Δ.Ε.), από το Κέντρο Βεβαίωσης και Είσπραξης (ΚΕ.Β.ΕΙΣ.) Αττικής, Λεωφόρου Αθηνών αρ. 70, 104 41. Αθήνα. Ατομική

Νομιμοποίηση αυθαιρέτου και απόδειξη χρόνου ανέγερσης αυθαίρετης κατασκευής

Παρακάτω θα βρείτε επιλογή της υφιστάμενης νομοθεσίας χαρακτηρισμού αυθαιρέτου, απόδειξης του χρόνου ανέγερσης (πριν 28 Ιουλίου 2011) προκειμένου να υπάρξει "υπαγωγή" σε νομιμοποίηση ή αναστολής κυρώσεων (κατεδάφιση πρόστιμα ανέγερσης διατήρησης ποινικές κυρώσεις κα).

Στο Ν 4495/2017 «Ελεγχος και προστασία του Δομημένου Περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α΄ 167), ορίζονται τα εξής: Άρθρο 81 (Ορισμοί) «1. Α) Αυθαίρετη κατασκευή ορίζεται κάθε κατασκευή ή εγκατάσταση , η οποία εκτελείται ή έχει εκτελεστεί χωρίς την απαιτούμενη οικοδομική άδεια ή καθ΄ υπέρβαση αυτής ή κατά παράβαση των ισχυουσών πολεοδομικών διατάξεων ή με βάση άδεια που ανακλήθηκε ή ακυρώθηκε, β) ….». Άρθρο 87 (όπως η παρ 1 ίσχυε κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, πριν την τροποποίηση του με το άρθρο 160 του ν 4951/2022: απόδειξη χρόνου κατασκευής αυθαίρετων κατασκευών: 1. Η απόδειξη του χρόνου ανέγερσης της αυθαίρετης κατασκευής γίνεται με την υποβολή σχετικής αεροφωτογραφίας. Αν δεν προκύπτει με βεβαιότητα ο χρόνος κατασκευής ή της εγκατάστασης της αυθαίρετης χρήσης από την αεροφωτογραφία, για την απόδειξη του χρόνου κατασκευής: α) ο χρόνος της αλλαγής χρήσης από κύρια χρήση σε άλλη κύρια αποδεικνύεται με έγγραφο φορολογικής ή άλλης δημόσιας αρχής, στο οποίο εμφαίνεται το ακίνητο και η χρήση όπως περιγράφονται στην υπαγωγή, Β) …. 2. Στην ψηφιακή πλατφόρμα ορθοφωτοχαρτών του άρθρου 85, με μέριμνα της αρμόδιας υπηρεσίας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, εισάγονται σε όλη την επικράτεια οι αεροφωτογραφίες που θα χρησιμοποιηθούν ως βάση αναφοράς και ελέγχου για τη διαπίστωση της ολοκλήρωσης του φέροντος οργανισμού της αυθαίρετης κατασκευής μέχρι 28.7.2011. 3 … 4. Σε κάθε περίπτωση, πέραν των όσων ορίζονται ανωτέρω, για την απόδειξη του χρόνου κατασκευής, προκειμένου να υπολογιστεί ο συντελεστής παλαιότητας, προσκομίζονται με ευθύνη του ιδιοκτήτη και υποβάλλονται με ευθύνη του μηχανικού στο πληροφοριακό σύστημα αεροφωτογραφίες ή δημόσια έγγραφα. …». Αρθρο 92 Διαπίστωση και χαρακτηρισμός αυθαιρέτου: «Η διαπίστωση και ο χαρακτηρισμός αυθααιρε΄του γίνεται ύστερα από αυτοψία δύο ελεγκτών δόμησης … 2. Οι δύο Ελεγκτές Δομησης διενεργούν επιτόπια αυτοψία και συντάσουν έκθαση αυτοψίας … 3. Στην έκθαση αυτοψίας αναφέρετεαι η θέση του αυθαιρέτου με συντεταγμένες στο σύστημα αναφοράς ΕΓΣΑ 87, συνοπτική περιγραφή με σκαρίφημα, οι διαστάσεις του και οι πολεοδομικές διατάξεις που έχουν παραβιαστεί, Η ίδια έκθεση περιλαμβάνει υπολογισμό προστίμων διατήρησης και ανέγερσης, καθώς και σημείωση ότι κάθε ενδιαφερόμενος έχει δικαίωμα, μέσα σε ανατρεπτική προθεσμία τριάντα (30) ημερών από τη λήψη της γνώσης της έκθεσης αυτοψίας να υποβάλλει ενδικοφανή προσφυγή στο κατά τόπο αρμόδιο Τοπικό Παρατηρητήριο …». Αρθρο 93 (Προσφυγή): «1. Κατά της έκθεσης αυτοψίας, ο ενδιαφερόμενο μπορεί να ασκήσει ενδικοφανή προσφυγή εντός αποκλειστικής προθεσμίας τριάντα (30) ημερών από την κοινοποίηση της απόφασης σε αυτόν. Η άσκηση της προσφυγής καιη εκδίκαση της έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα …. 2 …. 4. Αν απορριφθεί η προσφυγή, η αυθαίρετη κατασκευή είναι κατεδαφιστέα και εφαρμόζονται οι κυρώσεις του παρόντος. 5.». ΚΥΡΩΣΕΙΣ: άρθρο 94 (κυρώσεις αυθαίρετων κατασκευών μετά την 28η Ιουλίου 2011 κατεδαφίζονται υποχρεωτικά και επιβάλλονται πρόστιμα ανέγερσης και διατήρησης αυθαιρέτων, καθώς και ποινικές κυρώσεις … Κατεδαφίζονται επίσης και επιβάλλονται κατά τις διατάξεις του παρόντος πρόστιμα ανέγερσης και διατήρησης αυθαιρέτων, … οι αυθαίρετες κατασκευές που έχουν πραγματοποιηθεί πριν από την ανωτέρω ημερομηνία αλλά δεν έχουν υπαχθεί … σε διατάξεις νόμων περί αναστολής επιβολής κυρώσεων." Σύμφωνα δε με το άρθρο 96 (κατηγορίες αυθαιρέτων κατασκευών και αλλαγών χρήσεων) «οι αυθαίρετες κατασκευές και αλλαγές χρήσης που έχουν συντελεστεί πριν από την 28.7.2011, μπορούν να δηλωθούν και να υπαχθούν στις διατάξεις του παρόντος, εφόσον δεν εμπίπτουν στις περιπτώσεις του άρθρου 89 …». και αναστέλλονται οι κυρώσεις ("νομιμοποίηση").