Iσλαμιστές vs κεμαλιστές, Γεωπολιτικές προεκτάσεις...

Συζήτηση στο ΝΕΤ24 με τους Βασίλη Ταλαμάγκα και Μάνο Οικονομίδη για Τουρκία, τουρκικό ισλαμισμό, Τουρκικές Εκλογές και γεωπολιτική αξία και προσανατολισμό της Τουρκίας Η Τουρκία λίγες ημέρες πριν τις εκλογές Κύρια μέρη συνέντευξης στους Βασίλη Ταλαμάγκα και Μάνο Οικονομίδη (27 Απριλίου 2023) Πως διαμορφώνεται η κατάσταση στις τουρκικές εκλογές της 14ης Μαίου 2023: Βασικοί διεκδικητές είναι οι Ερντογάν και ο Κιλιτζάρογλου. Οι άλλοι δύο υποψηφιότητες παίζουν (και έχουν τοποθετηθεί να παίξουν) τον ενδιάμεσο ρόλο της «ρύθμισης» του κυρίως εκλογικού αγώνα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά τα ποσοστά. Είναι ανοικτή η μάχη και γι αυτό οποιοδήποτε απρόοπτο γεγονός μπορεί να έχει καθοριστική σημασία σε μια τέτοια ρευστή προεκλογική διαδικασία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πέραν από το «βαθύ κράτος» το ΑΚΠ [Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης] και ο Ερντογάν έχουν βαθιές κοινωνικές ρίζες στην Τουρκία. Εκπροσωπούν τα πρώην μη προνομιούχα στρώματα της Ανατολίας, αυτά που από το 2002 και μετά μπόρεσαν και ανέπτυξαν την μεγάλη βιομηχανική βάση στην Τουρκία, οι «ισλαμιστές επιχειρηματίες» όπως έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Κατάφεραν και άντλησαν κεφάλαια από την Δύση. Το άνοιγμα αυτό ξεκίνησε από τον Οζάλ το 1987. Αλλά άντλησαν και αντλούν κεφάλαια και από τα Βασίλεια του Κόλπου που τροφοδοτούν την οικονομία και τις ανάγκες της ισλαμικής ανάπτυξης στην Τουρκία. Ο Ερντογάν παρουσιάζει την εξής ιδιαιτερότητα: όταν είσαι αδύναμος και θες να νικήσεις και επικρατήσεις έναντι του προηγούμενου κυρίαρχου είχε παρουσιαστεί με δύο βασικά συνθήματα: το ένα της δημοκρατίας και το άλλο της θρησκευτικής ελευθερίας. Τώρα έχει δημιουργήσει το βαθύ ισλαμικό κράτος μετά από 21 χρόνια και την οικονομική βάση που προαναφέραμε δηλαδή την οικονομική – βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας και έχει δημιουργήσει φιλοδοξίες σε ένα μεγάλο τμήμα της Τουρκίας που πριν την έλευση στην εξουσία του ΑΚΠ ήταν εκτός συστήματος και προνομίων. Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη είναι οι δύο στόχοι προκλήσεις που το έφεραν στην εξουσία και είναι αυτοί που τον συντηρούν μέχρι σήμερα. Η Τουρκία είναι μία διχασμένη κοινωνία. Μία διχασμένη κοινωνία όμως που σέβεται εξαιρετικά την κρατική υπόσταση. Για παράδειγμα οι ισλαμιστές πριν την επικράτηση τους είχαν πολύ μεγάλη κόντρα με τους κεμαλιστές και με το κεμαλικό κράτος. Αλλά ουδέποτε αμφισβήτησαν την κρατική εξουσία. Ουδέποτε στράφηκαν εναντίον του κρατικού μορφώματος. Είναι συντηρητικοί και οι μεν και οι δε και σέβονται πολύ την κρατική υπόσταση και εξουσία γιατί ξέρουν ότι μόνο μέσα από την (τουρκική) κρατική υπόσταση μπορούν να υπάρξουν. Οι ισλαμιστές έχουν υποστεί τις διώξεις κατά το παρελθόν, τις ακυρώσεις και θέσεις εκτός νόμου ισλαμικών κομμάτων, ο ίδιος ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε βρεθεί στην φυλακή ως δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως. Το ίδιο συμβαίνει τα τελευταία 21 χρόνια με του κεμαλικούς και τις εναντίον τους διώξεις. Δηλαδή ενώ έχουν να χάσουν πολλά και οι δύο αφού εάν η εκλογική αναμέτρηση αυτή κερδηθεί από τους ισλαμιστές ο κεμαλισμός πλέον τίθεται στο περιθώριο. Οι ισλαμιστές από την άλλη δεν είναι πλέον οι εκτός συστήματος μη προνομιούχοι. Ταυτόχρονα αυτά τα επόμενα χρόνια σε ένα έντονα αναθεωρητικό γεωπολτικό περιβάλλον θα είναι κρίσιμα για τον προσανατολισμό της Τουρκία στον επόμενο παγκόσμιο σύστημα (μετά την «μονοπολική στιγμή» των ΗΠΑ). Αυτός είναι ο λόγος που η Δύση έχει ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ μεγάλο ενδιαφέρον για τις εκλογές την Τουρκία. Εχουν συγκεκριμένη προτίμηση όσον αφορά τον νικητή των εκλογών για τους δικούς τους λόγους. Χρειάζονται την Τουρκία κυρίως στον χώρο της Κεντρικής Ασίας, αυτό που λέμε τον «τουρκογενή χώρο» στο πλαίσιο ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή αυτή και ενδεχομένως δευτερευόντως στην κινεζική επιρροή που μπορεί να εξαπλωθεί στην περιοχή. Θέλουν όμως μία πειθαρχημένη ΝΑΤΟΪΚΑ Τουρκία. Γιαυτό και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον στις τουρκικές εκλογές γιατί θα έχει σημασία ποιο από τα δύο μπλοκ εξουσίας θα αναλάβει την ηγεσία της γειτονικής χώρας την 15η Μαΐου. Όλοι όμως (ανεξάρτητα δηλαδή προτιμήσεων) θα προσαρμοστούν δυσκολότερα ή ευκολότερα με τα αποτελέσματα των εκλογών. Αναλογίες της Δυτικής πολιτικής έναντι της Κίνας με την δυτική πολιτική έναντι της Τουρκίας: Υπάρχουν αναλογίες της αντιμετώπισης της Τουρκίας από την συλλογική Δύση με την αντιμετώπιση κατά τις προηγούμενες δεκαετίες της Κίνας (από την Δύση). Δηλαδή πριν να φτάσει η Κίνα στο σημείο να είναι η πρώτη οικονομική δύναμη στον κόσμο. Η Κίνα αντιμετωπίστηκε από την Δύση και ιδίως τις ΗΠΑ πολύ φοβικά και πολύ καθυστερημένα. Ο λόγος κατά την γνώμη μου είναι ότι στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και στην μεταφορά πολλών δυτικών βιομηχανιών των tangible goods στην Κίνα, τα loyalties που εισπράττονται, τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (financial services), ασφαλιστικές εταιρίας, όλες αυτές οι δραστηριότητες αποφέρουν αμύθητα κέρδη στις δυτικές εταιρίες. Και αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος που τα δυτικά κράτη άφησαν στην άκρη την ρεαλιστική θεωρία που απαιτούσε έγκαιρη (όσο ήταν ακόμη σχετικά αδύναμη) ανάσχεση της Κίνας. Η ρεαλιστική θεωρία δίδασκε ότι έπρεπε να υπάρξει αποτροπή της ενίσχυσης της Κίνας στο να υπάρξει περιφερειακή δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την δυτική κυριαρχία. Τότε δηλαδή που ο εν δυνάμει ανταγωνιστής ήταν ποιο ευάλωτος δεν έλαβε χώρα μία ρεαλιστικού τύπου αποτροπή. Το ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ισχύει και για την πολιτική της Δύσης έναντι της Τουρκία. Και το ίδιο ισχύει και για εμάς την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Και αυτό γιατί τα κράτη, τα σοβαρά κράτη, αυτά που κοιτούν και πορεύονται με βάση τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, αυτά τα γεωπολιτικά συμφέροντα δεν κρίνονται από τις καλές ή όχι σχέσεις, αλλά κρίνονται από μεγάλες τεκτονικές αλλαγές που γίνονται στο κόσμο και προσανατολισμούς που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, την γεωγραφία, την ιστορία. Και η Τουρκία δεν είναι μία χώρα που ανήκει στη Δύση αλλά αντίθετα ανήκει στην Ανατολή. Αυτό θα το δούμε πολύ σύντομα είτε με ισλαμιστές είτε με κεμαλιστές. Τα ελληνικά συμφέροντα σε σχέση με τις τουρκικές εκλογές: Οσον αφορά τον Πρόεδρο Ερντογάν και τους ισλαμιστές τα πράγματα είναι ξεκάθερα: το έχουνε πει είναι η Γαλάζια Πατρίδα, όπου βρεθεί πετρέλαιο έχουν ανάγκες και θα πάνε να το «ρουφήξουνε». Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Είναι ισλαμιστική η σκέψη, είναι ανατολίτικη η σκέψη. Οπου στην Ανατολική Μεσόγειο βρεθεί κοίτασμα το έχουμε ανάγκη εκεί θα βρεθούμε με τα πλοία μας το στρατό μας και όποιος θέλει να μην λάβει υπόψη την Τουρκία ας το δει στο πεδίο. Αυτή είναι η άποψη της ισλαμικής Τουρκίας. Ξεκάθαρα πράγματα. Δεν γίνεται τίποτε εδώ χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας. Οσον αφορά τους κεμαλιστές υπάρχει ο εξής κίνδυνος: αναφέραμε ότι η Δύση τους έχει μία πολύ μεγάλη προτίμηση γιατί νομίζει ότι ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Τουρκίας θα είναι ποιο φιλοδυτικός. Εκεί λοιπόν θα υπάρξουν προσπάθειες από την Δύση να ενισχυθεί η νέα κυβέρνηση μέχρι να κυριαρχήσει έναντι των αντιπάλων του. Οπότε είναι πιθανόν να χρειαστούν δυτικά δωράκια, πεσκέσια. Τον Ερντογάν μέχρι στιγμής τον στηρίζουν ΚΑΤΑΡ, Αζερμπαϊτζάν Ρωσία, Κίνα και ποιο πρόσφατα Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ποιοι και πως θα στηρίξουν ενδεχόμενη νεοκεμαλική κυβέρνησης; Η Συρία, το Ιράκ, η Αρμενία, η Λιβύη έχουν πάρει την δόση τους από την ισλαμική Τουρκία. Σημασία πλέον για την Τουρκία θα έχει η Ελλάδα και η Ανατολική Μεσόγειος γιατί η Τουρκία είναι βιομηχανική χώρα και οι βιομηχανικές χώρες θέλουν τρία πράγματα : ενέργεια, αγορές και εμπορικούς δρόμους. Το Αιγαίο πλέον και η Ανατολική Μεσόγειος γίνονται πάρα πολύ σημαντικά στα πλαίσια του δρόμου που είδατε με τα ουκρανικά/ρωσικά σιτηρά από την Μαύρη Θάλασσα, τα Δαρδανέλια, το Αιγαίο την Ανατολική Μεσόγειο, Σουέζ. Και για πολλούς άλλους λόγους που έχουν να κάνουν με την μεταφορά εμπορευμάτων από την Ασία και τον Ινδοειρηνικό σε μία ποιο «ασφαλή» διαδρομή από αυτή που είναι μέσω του Ειρηνικού που ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Όλη αυτή η περιοχή έχει πολύ μεγάλη σημασία και θέλει η Τουρκία να ελέγξει και τους εμπορικούς δρόμους και λιμάνια που θα φτάνουν τα ασιατικά προϊόντα από την ξηρά για προώθηση τους σε Ευρώπη, Βόρειο Αφρική. Άρα λοιπόν η Τουρκία (Ισλαμική ή Κεμαλική) θέλει έλεγχο των εμπορικών δρόμων στην περιοχή, αγορές και ενέργεια. Αγορές θα βρει από την καλλιέργεια του τουκμενισμού στην κεντρική Ασία και της αγοράς τους τουρκογενών χωρών, και επίσης θέλει την ισλαμική αγορά γιατί εκεί μπορεί να πουλήσει ποιο εύκολα από πχ την Γερμανία όπου θα βρεθεί σε ανταγωνισμό με τους Άραβες, ανταγωνισμό που φαίνεται ότι εξομαλύνεται αφού οι οικονομίες των Βασιλείων και της Τουρκίας είναι συμπληρωματικέ (η Τουρκία βιομηχανική τα Βασίλεια επενδυτικά κεφάλαια και φιλοδοξία για υψηλή τεχνολογία). Θέλει πολλά άραγε η Τουρκία; Η Ελλάδα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση σε περίπτωση νίκης των κεμαλικών και θα πρέπει να προετοιμάζεται από τώρα στο πως θα κινηθεί. Και θα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που για εμάς είναι σημαντικό. Γιατί εδώ υπάρχουν πολλά θέματα: υπάρχουν πάρα πολλοί που συζητούν «πρέπει να υπάρξουν λύσεις να πάμε να τα βρούμε» από εδώ και από εκεί διάφορα. Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θέμα όμως που δυσχεράνει τεχνικά οποιαδήποτε συνεννόηση ή ακόμη περισσότερο την εξεύρεση λύσης: δεν είναι μόνον τα θέματα οριοθέτησης αλλά είναι το ζήτημα ότι οποιαδήποτε οριοθέτηση πρέπει να ξεκινήσει από μία σαφή εδαφικά βάση. Που είναι οι κυριαρχίες. Εδώ αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία σε μία σειρά ελληνικά νησιά. Όταν ξεκινήσεις να ορίζεις ζώνες ή όταν ζητήσεις την οριοθέτηση τους πρέπει να πεις από που θα ξεκινήσει ο υπολογισμός τους από ποια βάση θα εκκινεί αυτή η τεχνική διεργασία που θα καταλήξει σε οριοθέτηση. Εάν όμως εκεί υπάρχει αμφισβητούμενο θολό τοπίο είναι πάρα πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε να καταλήξει σε ένα συνυποσχετικό ως βάση οποιασδήποτε συζήτησης ή κειμένου προς διαιτητικό/ δικαιοδοτικό/ διαμεσολαβητικό οργανισμό. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο να αφήσεις γκρίζα ζώνη όσον αφορά το που θα ξεκινήσει την οριοθέτηση οποιοσδήποτε στον οποίο θα απευθυνθείς. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχουν ελεύθερες φωνές που να λένε την γνώμη τους ανεξάρτητα αι με παρρησία από το ποιος είναι κυβέρνηση. Γιατί έχουμε πρόβλημα σαν κοινωνία να κάνουμε διάλογο. Θα έλεγα ότι δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε διάλογο. Να θέτουμε τα ζητήματα και όπου είναι σημαντικά και πραγματικά να μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε καταρχήν ως τέτοια. Εδώ νομίζω ότι είναι ΠΟΛΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα ζητήματα και αυτό το τεχνικό κομμάτι νομίζω ότι θα είναι πολύ δυσχερές για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Οσον αφορά τον Γκιουλέν και το ΦΑΤΟ η γνώμη μου είναι η εξής: δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι τούρκοι ισλαμιστές και ο Πρόεδρος Ερντογάν κατέκτησαν την εξουσία στην Τουρκία με την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ. Όμως τα πράγματα στην ζωή και στην πολιτική δεν είναι στατικά αλλά ΔΥΝΑΜΙΚΑ. Είναι δυναμικές οι εξελίξεις στην διεθνή πολιτική και στην πολιτική εν γένει. Θεωρώ ορόσημο το πραξικόπημα του 2016. Ο Ερντογάν μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος ο Ερντογάν κατάφερε να εξολοθρεύσει όλα τα ΦΙΛΟΔΥΤΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ δηλαδή τον τελευταίο βαθμό ασφάλειας του δυτικού παράγοντα που είναι τα λεγόμενα «εσωτερικά δίκτυα» κατάφερε να τα εξοντώσει οπότε από εκεί και πέρα εμφανίστηκε καθαρόαιμη η ισλαμική ατζέντα στα εθνικά θέματα. Από εκεί και πέρα είδαμε το MAVI VATAN, από εκεί και πέρα είδαμε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, από εκεί και πέρα είδαμε όλα τα υπόλοιπα με την Κύπρο, την Αμμόχωστο, τις τρεις επεμβάσεις στην Συρία, την προβολή ισχύος στην Λιβύη, Ιράκ, Αρμενία και αλλού. Τότε εμφανίζεται καθαρή η μετακεμαλική ισλαμική στρατηγική.

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» Κίνας – Ρωσίας με Δύση και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές.

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» Κίνας – Ρωσίας με Δύση και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές. Σε αναθεωρητικές γεωπολιτικά εποχές, όπως η σημερινή, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο έλεγχος των υφιστάμενων εμπορικών δρόμων και εάν αυτό δεν είναι δυνατόν η ανάπτυξη νέων. Στις 10 Ιουνίου άνοιξε καινούργια γέφυρα που ενώνει την ρωσική πόλη Μπλαγκοβεστένσκ με την Κινεζική πόλη της Χάιχε αξίας 19 δις ρουβλίων (περίπου 342 εκατομμύρια δολάρια). Η γέφυρα αυτή προστίθεται σε μία σειρά από έργα υποδομών που συνδέουν τις δύο χώρες και οικονομίες. Παράλληλα επιχειρείται συνδυασμένα από Ρωσία και Κίνα η μείωση της εξάρτησης τους από τις θαλάσσιες μεταφορές, λόγω του ελέγχου των θαλασσών (ιδίως του Ειρηνικού όπου πλέον διακινείται το μεγαλύτερο μέρος εμπορευμάτων) από την Δύση και ιδίως τις ΗΠΑ (decoupling: διαχωρισμός, αποδύνδεση). Η επιλεκτική αποσύνδεση (decoupling) από την συλλογική Δύση επιχειρείται από την Κίνα με την μείωση της εξάρτησης από τις εξαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις και την Ρωσία με αντικατάσταση εισαγωγών, δυτικής τεχνολογίας και επενδύσεων στην Ρωσία. Επίσης με την ανάπτυξη χερσαίων ασιατικών δρόμων, αγωγών (και αγωγοί πετρελαίου), χρηματοπιστωτικών συνδέσεων κοκ, δηλαδή των υποδομών βαθύτερης διασύνδεσης των δύο οικονομιών. Στην περίπτωση της Ρωσίας επιπλέον, οι επιβληθείσες σε αυτήν κυρώσεις αντιμετωπίζονται με την μαζική παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας, με νόμο πλέον, σχεδόν στο σύνολο των δυτικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών, αποσύνδεση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανάπτυξη νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και υπηρεσιών με έμφαση στα εθνικά νομίσματα και τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με ad hoc χρηματοπιστωτικές προβλέψεις και εγγυήσεις, συμφωνίες για παροχές υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς συντήρησης δυτικών υποδομών όπως πχ κατασχεμένα δυτικού τύπου αεροπλάνα, δυτικού τύπου στόλος αυτοκινήτων κοκ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τους Ρώσους στην Ουκρανία καλύπτουν ακριβώς αυτά τα κενά των αναγκαίων εισαγωγών σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα.

Μεγάλη αναδεικνύεται η σημασία των χωρών της νότιας Ασίας. Ο πολιτικός έλεγχος τους μπορεί να αποκλείσει εντελώς από κάθε δυνατότητα πρόσβασης των ναυτικών δυνάμεων στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Η Κεντρική Ασία αποτελεί αναγκαία ενδοχώρας για Κϊνα και Ρωσία;. Ενδεικτικό του ανταγωνισμού στην περιοχή αποπομπή του Ιμράν Χάν στο Πακιστάν, η πτώση της κυβέρνησης στην Σρι Λάνκα, η «σιδερένια συμφωνία» Κίνας - Καμπότζης για εκσυγχρονισμό ναυτικής βάσης και έργων υποδομής (υπερταχείς σιδηρόδρομος νέος αερολιμένας).

Αλλά και ερχόμενοι στα δικά μας η πρεμούρα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να εξηγηθεί, όπως και η «αντοχή» της συμμαχίας Ρωσίας Τουρκίας και με την προσπάθεια της να ελέγξει και αντίστοιχα αποκλείσει την Ελλάδα που είναι καλύτερα «γεωγραφικά τοποθετημένη» (νησιά Αιγαίου, Κρήτη, Κύπρος). Ο πόλεμος στην Ουκρανία αυξάνει τη σημασία του διαδρόμου Εύξεινος Πόντος - Στενά Βοσπόρου- Αιγαίο - Μεσόγειος. Από καιρού έχει αναδειχθεί η σημασία του επίσης θαλασσίου διαδρόμου Σουέζ - Ανατολική Μεσόγειος - Βόρειος Αφρική - Δυτική Ευρώπη. Η σημασία του μεσογειακού θαλασσίου διαδρόμου δεν περιορίζεται μόνον στην μεταφορά φυσικού αερίου που εξορύσσετε ή θα εξορυχτεί στην περιοχή. Η Τουρκία δηλαδή επιχειρεί να ελέγξει και τους δύο αυτούς θαλασσίους διαδρόμους αυξάνοντας σημαντικά την γεωπολιτική της αξία εννοείται εις βάρος της Ελλάδας. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά "νομιμοποιητική βάση" για να επενδύσουν τις πραγματικές της προθέσεις.

Εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει την Τουρκία (αλλά αλήθεια ποιους πραγματικά ενδιαφέρει;) το πόσο ισχνή δικαιοπολιτικά είναι αυτή η "νομιμοποίηση". Έχει μόνον σημασία χρήσης, με σκοπό την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (σε πρώτη φάση). Η Ελλάδα εάν δεν μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την "πίεση" κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί και απολέσει την γεωπολιτική σημασία που της δίδει η γεωγραφία της. Κατά τα ανωτέρω η ανάγκη για ανεξάρτητη ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και απαιτούν εγρήγορση και ορθές αποφάσεις που δεν θα μας στοιχειώνουν σαν εφιάλτης αλλά θα αποτελούν αφετηρία αξιοπρεπούς θέσης στον μελλοντικό κόσμο.

Οι εμπορικοί δρόμοι που αναδεικνύονται στην σημερινή αναθεωρητική εποχή, το decoupling και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές.

Ο έλεγχος των εμπορικών δρόμων και η ανάπτυξη νέων υπήρξε ανέκαθεν επιδίωξη κρατικών και οικονομικών δρώντων. Στις 10 Ιουνίου άνοιξε η καινούργια γέφυρα που ενώνει την ρωσική πόλη Μπλαγκοβεστένσκ με την Κινεζική πόλη της Χάιχε αξίας 19 δις ρουβλίων (περίπου 342 εκατομμύρια δολάρια). Και δεν είναι μόνον αυτό αλλά μία σειρά από έργα υποδομών που συνδέουν τις δύο χώρες και οικονομίες. Παράλληλα επιχειρείται συνδυασμένα από Ρωσία και Κίνα η μείωση της εξάρτησης τους από τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως λόγω του ελέγχου των θαλασσών από την Δύση, ιδίως δε του Ειρηνικού η/και ο έλεγχος τους, όπου αυτό είναι δυνατόν, αυτών των δρόμων (decoupling: διαχωρισμός, αποδύνδεση). Η επιλεκτική αποσύνδεση (decoupling) από την συλλογική Δύση, που επέδειξε αξιοσημείωτη συνοχή στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επιχειρείται στην παρούσα συγκυρία ιδίως α) με την μείωση της εξάρτησης από τις εξαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Κίνα και από τις εισαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Ρωσία και β) την ανάπτυξη χερσαίων ασιατικών δρόμων, γεφυρών, αγωγών (αγωγοί πετρελαίου στους οποίους δεν είχε δοθεί μέχρι τώρα έμφαση θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα τους αγωγούς φυσικού αερίου), χρηματοπιστωτικών συνδέσεων κοκ, δηλαδή των υποδομών διασύνδεσης των δύο οικονομιών. Στο πλαίσιο αυτό ορισμένα στην περίπτωση της Ρωσίας, οι επιβληθείσες σε αυτήν κυρώσεις αντιμετωπίζονται με την μαζική παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας σχεδόν στο σύνολο των δυτικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών (και με νόμο πλέον και αντίστοιχη παραγωγή τους όπου είναι δυνατόν στην Ρωσία), αποσύνδεση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανάπτυξη νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και υπηρεσιών με έμφαση στα εθνικά νομίσματα και τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με ad hoc χρηματοπιστωτικές προβλέψεις και εγγυήσεις, συμφωνίες για παροχές υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς συντήρησης δυτικών υποδομών όπως πχ κατασχεμένα δυτικού τύπου αεροπλάνα με την Ταϋλάνδη, δυτικού τύπου στόλος αυτοκινήτων με Κίνα κοκ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τους Ρώσους στην Ουκρανία καλύπτουν ακριβώς αυτά τα κενά των αναγκαίων εισαγωγών σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα. Η προσπάθεια αυτή αποσύνδεσης έχει εντατικοποιηθεί τα τελευταία τρία χρόνια και τώρα, μετά την εισβολή στην Ουκρανία τρέχει "ολοταχώς". Μεγάλη αναδεικνύεται η σημασία των χωρών της νότιας Ασίας που ο έλεγχος τους μπορεί να αποκλείσει εντελώς από κάθε δυνατότητα πρόσβασης των ναυτικών δυνάμεων, μην αφήνοντας καμία δυνατότητα πρόσβασης και άρα βοήθειας ή επιρροής, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Χώρες όπως το Πακιστάν, αλλά και η Σρι Λάνκα, η Καμπότζη κα λαμβάνουν μεγάλη γεωπολιτική αξία. Εκεί λαμβάνουν χώρα "μάχες" για τον πολιτικό έλεγχο τους. Η αποπομπή του Ιμράν Χάν στο Πακιστάν, η πτώση της κυβέρνησης στην Σρι Λάνκα, η «σιδερένια συμφωνία» Κίνας - Καμπότζης που περιλαμβάνει και δημιουργία ναυτικής βάσης, κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής μεγάλης ταχύτητας, νέο υπερσύγχρονο αεροδρόμιο είναι μερικές εκφράσεις αυτού του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που εντείνεται ιδίως μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σε πρόσφατο άρθρο μας στο militaire.gr (https://www.militaire.gr/i-diavasi-toy-royvikona-o-gordios-desmos-kai-to-koyti-tis-pandoras-d-pantis/ ) αναρωτηθήκαμε σχετικά: ¨Σωστά επιλέγονται από όλους ως σημαντικοί γεωπολιτικοί συντελεστές το Πακιστάν, η Σρι Λάνκα, το Ιράν καθώς αποτελούν τις αναγκαίες γεωγραφικά περιοχές περικύκλωσης της Κεντρικής Ασίας (αναγκαίας ενδοχώρας;)". Στα δικά μας ερχόμενοι τώρα και ως αντανάκλαση αυτών των παγκόσμιων τάσεων, αυξάνει η σημασία του διαδρόμου Εύξεινος Πόντος - Στενά Βοσπόρου- Αιγαίο - Μεσόγειος. Σε συνδυασμό με την από καιρό ανάδειξη της σημασίας του επίσης θαλασσίου διαδρόμου Σουέζ - Ανατολική Μεσόγειος - Βόρειος Αφρική - Δυτική Ευρώπη εξηγεί, μαζί με την εγγενή επιθετική φύση της Τουρκίας και της σημερινής τουρκοϊσλαμικής της ηγεσίας σε μεγάλο βαθμό και την Τουρκική πρεμούρα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και την συμμαχία Ρωσίας - Τουρκίας. Ενδείξεις της πρεμούρας αυτής τα 8 κυνικά επιθετικά και απειλητικά tweet με τις άμεσες απειλές εναντίον κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας της Ελλάδας. Μέχρι ποιο σημείο θα φτάσει η τουρκορωσική συνεννόηση σε θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα; Και η σημασία του μεσογειακού θαλασσίου διαδρόμου δεν περιορίζεται μόνον στην μεταφορά φυσικού αερίου που εξορύσσετε ή θα εξορυχθεί στην περιοχή. Η Τουρκία δηλαδή, με άλλα λόγια και για να γίνουμε απόλυτα σαφείς, επιχειρεί να ελέγξει και τους δύο αυτούς θαλασσίους διαδρόμους αυξάνοντας σημαντικά την γεωπολιτική της σημασία και γεωπολιτικό της βάρος (εννοείται εις βάρος της Ελλάδας). Αιγαίο μέχρι τον 25ο ανατολικό (η Αθήνα έχει συντεταγμένες στον ανατολικό γεωγραφικό μήκος τον 24ο μεσημβρινό!) μεσημβρινό, Γαλάζια Πατρίδα, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, αμφισβήτηση Κυπριακής ΑΟΖ είναι οι εκφρασμένες απαιτήσεις της Τουρκίας, ακριβώς για να ελέγξει και τους δύο αυτούς εμπορικούς θαλασσίους διαδρόμους. Ολα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά "νομιμοποιητική βάση" για να επενδύσουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει την Τουρκία (αλλά αλήθεια ποιους πραγματικά ενδιαφέρει;) το πόσο ισχνή δικαιοπολιτικά είναι αυτή η "νομιμοποίηση" αφού αυτή έχει απλά σημασία χρήσης με σκοπό αντικειμενικό την επίτευξη των δηλωμένων στόχων και την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (σε πρώτη φάση). Η Τουρκία διατυμπανίζει δια του ΥΠΕΞ της ότι καμία συμφωνία για τον East Med δεν μπορεί να ισχύει χωρίς την Τουρκία. Καλεί τις ΗΠΑ απειλητικά για ποιο "ισορροπημένη" θέση στην περιοχή. Η Ελλάδα εάν δεν μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την "πίεση" κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί και απωλέσει την γεωπολιτική σημασία που της δίδει η γεωγραφία της. Υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλη φορά να κατανοήσει η χώρα μας και η ηγεσία της τι συμβαίνει στο κόσμο και να τοποθετηθεί επί τη βάση των εθνικών συμφερόντων της. Αυτή η εργασία δεν είναι πια φιλολογική - ακαδημαϊκή αλλά επιβιωτική. Οι Ελληνες πολίτες συνειδητοποιούν ότι η άσκηση των δικαιωμάτων τους και τα οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα αυτών και των οικογενειών τους εξαρτώνται κατά μεγάλο μέρος από την εθνική ανεξαρτησία; Κατά τα ανωτέρω η ανάγκη για ανεξάρτηση ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τα ψέμματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι εποχές είναι κρίσιμες, οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και απαιτούν εγρήγορση και ορθές αποφάσεις γιατί οι επιπτώσεις των αποφάσεων μας σήμερα θα μας ακολουθούν στις δεκαετίες που θα έρθουν είτε σαν εφιάλτης είτε δίνοντας μας υπερηφάνεια. Ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται ... -------------------------------------------------------------------------------------------------------- το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στο Κουτί της Πανδώρας στο παρακάτω link : https://www.koutipandoras.gr/article/oi-emporikoi-dromoi-decoupling-kai-oi-toyrkikes-apeiles Σχόλιο 18.6.2022 -------------------------------------------------------------------------------- Αυτά που αναφέρονται στο άρθρο ιδίως για την Κίνα, συζητούνται, μεταξύ βέβαια πολλών άλλων, στους ακαδημαϊκούς κύκλους και τα ΜΜΕ των χωρών του #Ειρηνικού. Παρακολουθώ αυτές τις συζητήσεις σε #Αυστραλία, #Σιγκαπούρη, #Ινδία, #Κίνα. Χώρες δηλαδή που είναι σκληρά απέναντι στον αναθεωρητισμό στην πλειοψηφία τους (εκτός της Κίνας βέβαια όλες οι άλλες). Η ας το πούμε αλλιώς: στον αναθεωρητισμό των ... άλλων, όπως η Ινδία που συγκεντρώνει τους παράγοντες ισχύος μίας εξίσου μεγάλης δύναμης (το πληθυσμός είναι το ... εύκολο !). Εκεί γίνονται οι πραγματικές συζητήσεις. Εκεί που υπάρχουν έντονες και βιώνονται οι πιέσεις και είναι ανοικτές κοινωνίες που τους ενδιαφέρει το μέλλον τους. Δεν κρύβουν την αλήθεια κάτω από το χαλί. Με εντυπωσιάζει η ελεύθερη, εις βάθος και τολμηρή επιστημονική συζήτηση ιδίως σε Αυστραλία και Σιγκαπούρη, αλλά μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η Ινδία (όπου υπάρχουν και εξαιρετικές προσπάθειες για αξιόπιστα ΜΜΕ διεθνών ειδήσεων). Η οικονομία της Σιγκαπούρης που έχει κάνει θαύματα τις τελευταίες δεκαετίες στηρίζεται ακριβώς στις θαλάσσιες μεταφορές. Οπότε είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις εξελίξεις τους ανταγωνισμού στον #Ειρηνικό. Είναι ζήτημα δηλαδή γι ΄αυτήν επιβίωσης και διατήρησης της οικονομικής της ευημερίας. Επίσης στην Αυστραλία οι πιέσεις από την Κίνα είναι τεράστιες καθώς αποτελεί βασικό της εμπορικό εταίρο. Πρόσφατα της επιβλήθηκαν από την Κίνα πολύ επίπονες οικονομικές και δασμολογικές κυρώσεις. Η Ινδία βλέπει στην ανάδειξη της Κίνας την επαναφορά της ιστορικής αντιπαράθεσης/συνύπαρξης των δύο μεγάλων πολιτισμών της Ασίας / Ειρηνικού δηλαδή του Ινδικού και του Κινεζικού. Η Ιαπωνία με την σειρά της, με τις γνωστές σε όλους ιστορικές μνήμες από τις βαρβαρότητες που διαπράχθηκαν κατά την κατάληψη εδαφών της Κίνας πριν και κατά την διάρκεια του ΙΙ ΠΠ είναι ο βασικός οικονομικός επενδυτικός ανταγωνιστής της Κίνας στις χώρες του Ειρηνικού. Ολες αυτές οι χώρες αναμένουν την αμερικανική αντίδραση (που την θέλουν έντονη) στον Ειρηνικό. Προβληματίζονται πολύ από την αμερικανική "εμμονή" στην Ευρώπη. Έχουν μεγάλη ανάγκη την σύμπραξη των ΗΠΑ στην ανάσχεση της Κίνας. Μην ξεχνάτε ότι η Κίνα είναι στην γειτονιά τους και όχι οι ΗΠΑ. Οπότε είναι πολύ ... ανθρώπινο να θέλουν και επιδιώκουν να ... καεί το βίντεο του γείτονα !

Στο κόκκινο επίπεδο η τουρκική απειλή με τις νέες απειλές και "προειδοποιήσεις" Ερντογάν

Oι Τουρκικές προκλήσεις και απειλές δεν αλλάζουν απλά επίπεδο. Βρίσκονται στο τελευταίο κόκκινο πλέον επίπεδο. Πριν από λιγότερο από δύο ώρες στον προσωπικό του λογαριασμό στο Τουίτ ο Ερντογάν δημοσίευσε μία σειρά (νήμα) από 8 τουίτ γεμάτα από απειλές, προειδοποιήσεις, προσβολές εναντίον της Ελλάδας : αναφέρετε ονομαστικά στην Μεγίστη και την θαλάσσια δικαιοδοσία της σε ΑΟΖ, σε δήθεν καταπίεση "τουρκικής" μειονότητας σε Δυτική Θράκη, Ρόδο και Κω, σε δήθεν προσπάθεια "εργαλειοποίησης" από την χώρα μας του ΝΑΤΟ και τρίτων χωρών "εμπλέκοντας" τους σε "παράνομες" ασκήσεις σε δήθεν νησιά με αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Και όλα αυτά ώστε να "προειδοποιήσει" την Ελλάδα να "συνετιστεί, να μείνει μακριά από όνειρα, ρητορικές και ενέργειες που θα την οδηγήσουν σε αποτελέσματα για τα οποία θα μετανιώσει, όπως συνέβη έναν αιώνα πριν" προφανώς αναφερόμενος στην Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το τι επιθυμεί και επιδιώκει ο Ερντογάν αλλά μέσω αυτού το τουρκοϊσλαμικό καθεστώς με την αγαστή στο θέμα αυτό συμμαχία εθνικιστών τουρκιστών και κεμαλιστών: η Ελλάδα να καταστεί ένα μη κανονικό κράτος, χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα αλλά και χωρίς κυριαρχία. Να καταστεί δηλαδή ένα κράτος δορυφόρος της Τουρκίας, που θα προσαρμόζει απόλυτα τις πολιτικές τις στις τουρκικές επιταγές. Αγαπητοί φίλοι και φίλες, η ωμότητα των απαιτήσεων, της προειδοποίησης, της απειλής καταστροφής της χώρας μας και της προσβλητικής αναφοράς σε συνετισμό, άλλως σε βίωση καταστροφής ανάλογης της Μικρασιατικής, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Ο Ερντογάν με 8 τουίτ στην Ελληνική γλώσσα θέτει όλα τα θέματα της αναθεωρητικής, επιθετικής, εκβιαστικής πολιτικής αυτού και του συνόλου της τουρκικής ελίτ. Δεν είναι ώρα για διχαστικές αναφορές στις ιδεολογικές προτιμήσεις των πολιτών, σε διαίρεση μας σε αριστερούς και δεξιούς , πατριώτες και μη. Ολοι είμαστε Ελληνες, όλοι υφιστάμεθα από κοινού αυτή την φρικώδη ωμή εκβιαστική βάρβαρη προειδοποίηση. Απομονώστε τώρα τους ακραίους, δείξτε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της Χώρας μας, στον Ελληνικό Στρατό, στον Ελληνικό Λαό, στην υπέροχη νεολαία μας στην οποία δεν φερθήκαμε όπως έπρεπε. Ηρθε η ώρα η χώρα μας να ωριμάσει και μαζί με αυτή όλοι εμείς οι συμπολίτες συνέλληνες. Να γίνουμε ΠΟΛΙΤΕΣ. Ελάχιστη ευθύνη του καθένα μας ατομικά σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία απαιτεί την απομόνωση των διχαστικών φωνών, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, επίδειξη της αποφασιστικότητας μας να ζήσουμε σε ελευθερία και δημοκρατία και αισιοδοξία για το μέλλον.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Περσινό άρθρο μας με θέμα : Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ Ο Διονύσης Παντής αρθρογραφεί για το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ ΑΡΘΡΑ 17.06.21 | 13:05 Διονύσης Παντής Ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατολική Μεσόγειο έχει μακρά ιστορία, στο μεγαλύτερο του μέρος γνωστή στη διεθνή κοινότητα. Σε αυτή τη συγκυρία παρουσιάζεται σε μια από τις πιο επιθετικές του στιγμές, με διευρυμένες απαιτήσεις – που παρουσιάζονται ως «διεκδικήσεις», σε όλο σχεδόν το φάσμα των ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων και θέτοντας ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας, καθιστώντας την Τουρκία επικίνδυνο αναθεωρητικό κράτος (revisionist state) για την ελληνική εθνική ασφάλεια αλλά και την παγκόσμια τάξη, καθώς έχει παγκόσμιας εμβέλειας αναθεωρητικές φιλοδοξίες. Αιχμή του δόρατος του σύγχρονου τουρκικού αναθεωρητισμού αποτελεί το θεώρημα της Γαλάζιας Πατρίδας (MAVI VATAN) που περιλαμβάνει όλες τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της ισλαμικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Ακραία, επιχειρούμενη πρακτικά πλέον, εφαρμογή του θεωρήματος η συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου Η ψευτοοριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης (!) δεν είναι αντίθετη μόνο στις ρυθμίσεις του δικαίου της θάλασσας (γραπτό - εθιμικό δίκαιο και νομολογία διεθνών δικαστηρίων), αλλά και σε αντικειμενικούς γεωγραφικούς περιορισμούς (αρκεί οποιοσδήποτε ειδήμονας ή όχι να δει τον χάρτη). Τουρκολιβυκό μνημόνιο Είναι ενδεικτικό ότι από πλευράς Λιβύης το μνημόνιο υπογράφηκε στις 27.11.2019 από τον πρόεδρο της κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, Σαράτζ, διορισμένο πρόεδρο απευθείας από τον ΟΗΕ με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με αριθμό 2219/2015. Ο σχετικός διορισμός προέβλεπε θητεία για χρονικό διάστημα δύο ετών (1+1, που δεν ανανεώθηκε με νέα απόφαση του ΣΑ), καθώς ο πρόεδρος Σαράτζ απέτυχε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τη Συμφωνία του Μαρόκου και ιδίως την απομάκρυνση παραστρατιωτικών σωμάτων τρίτων χωρών από τη χώρα. Ο πρόεδρος Σαράτζ, επίσης, λειτουργούσε χωρίς τη συγκατάθεση, αντίθετα με εχθρική στην κυβέρνηση τη λιβυκή Βουλή. Χαρακτηριστική, μεταξύ άλλων, η δήλωση του τότε προέδρου του λιβυκού Κοινοβουλίου, Αγκίλα Σάλεχ «Η κυβέρνηση του Σάρατζ δεν είναι εξουσιοδοτημένη να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες», στην αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα «Egypt Today», καθώς «κάθε συμφωνία που έχει υπογραφεί από οποιαδήποτε χώρα πρέπει να κυρωθεί από τη νομοθετική αρχή προκειμένου να τεθεί σε ισχύ», όπως πρόσθεσε. Όμως η «παράλογη» αυτή «διμερής» διεθνής σύμβαση, ανεξάρτητα της τυπικής και ουσιαστικής νομιμότητας που έχει ή στερείται, αποτελεί για την Ελλάδα στρατηγική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της, διότι, μεταξύ άλλων: Αποτελεί έκφραση υφιστάμενου πραγματικού σχεδιασμού κρατικής πολιτικής του νέου τουρκοϊσλαμικού καθεστώτος να «αναθεωρήσει» περιορίζοντας ή/και με το να καταστήσει άνευ αντικειμένου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ξηρά - αέρα - θάλασσα. Υποστηρίζεται στο «πεδίο» (εκτός από το «τραπέζι») από την ωμή στρατιωτική ισχύ και τις μεθοδικά σωρευμένες αυτόνομες τουρκικές δυνατότητες, τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες διαφημίζει, επιστημονικής έρευνας και γεωτρήσεων στην «αμφισβητούμενη» υφαλοκρηπίδα με ίδια μέσα (σήμερα), τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες τις διαφημίζει ανάλογα. Ενισχύεται από την ευρύτερη τάση περιφερειακού και παγκόσμιου αναθεωρητισμού. Εκμεταλλεύεται την ψυχραιμία και υπευθυνότητα της ελληνικής πλευράς, η οποία στο εσωτερικό της χώρας γεννά μεγάλη αμφισβήτηση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, με κατηγορίες για έλλειψη αξιόπιστης κρατικής διακομματικής συναίνεσης εθνικής στρατηγικής. Στοχεύει να ματαιώσει την ελληνική πολιτική στην Αν. Μεσόγειο, όπως αυτή είχε εξελιχθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν. Η πολιτική αυτή ταυτόχρονα: 1. Προστάτευε και ενίσχυε τις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, αφού οριοθέτησε τις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της, επιχειρεί κατά λογικό επόμενο στάδιο να τις αξιοποιήσει και εμπορικά, παρέχοντας άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης σε διεθνείς εταιρείες διαμερισματοποιημένων θαλασσίων τεμαχίων της ΑΟΖ της. 2. Δημιουργούσε βήμα βήμα τις απαραίτητες συμμαχίες, με κλειδιά τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και τις τριμερείς συνεννοήσεις Ελλάδας και Κύπρου με περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Λίβανο και Αίγυπτο), στο πλαίσιο και του σχεδιασμού του EASTMED, τις συνεργασίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και Αίγυπτο για τη δημιουργία πολυμερούς πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας εκμετάλλευσης των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου (με δυνατότητες συμμετοχής και της Τουρκίας υπό τον αυτονόητο όρο του σεβασμού των νομίμων δικαιωμάτων των υπόλοιπων περιφερειακών κρατών με δικαιώματα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο επ' ωφελεία των λαών των δικαιούχων χωρών και της ασφάλειας στην περιοχή). Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μαζί με την υποστήριξη στο έδαφος της Λιβύης από την Τουρκία με στρατιωτικά και παραστρατιωτικά μέσα, μεταφέρει εν τοις πράγμασι τουρκικό μήνυμα ότι αποτελεί «ηγεμονική» δύναμη που πρέπει να έχει πρωτεύοντα ρόλο στην επιχειρούμενη αξιοποίηση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Μήνυμα που επιχειρεί να στηρίξει στην πολιτική της δύναμης της ισχύος, εκμεταλλευόμενη το κενό ισχύος που παρατηρείται στη συγκυρία και που φαίνεται ότι αφήνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις με παρουσία στη Μεσόγειο, και ιδίως οι ΗΠΑ υπό την προεδρία του Προέδρου Τραμπ. Η Τουρκία αισθάνεται και φιλοδοξεί να «καλύψει» τη μείωση της δυτικής επιρροής, όπως τη θεωρεί, αλλά και να τη διευρύνει ενεργητικά. Στο πλαίσιο αυτό το τουρκολιβυκό μνημόνιο στοχεύει να παρέχει στην τουρκική στρατηγική «νομιμοποιητική» βάση στις αρπακτικές (predator) διεκδικήσεις της, καθώς πιστεύει ότι είναι ικανή να τις επιβάλει, ιδίως εν όψει της σχετικής υποχώρησης του δυτικού παράγοντα από τη Μεσόγειο, όπως θεωρεί και επιθυμεί. Δημιουργεί, δηλαδή, την επίφαση της νομιμότητας για την προβολή των απαιτήσεών της που στηρίζονται στην (φαινόμενη ή φανταστική ή πραγματική) ισχύ της. Η ελληνική κυβέρνηση υποτίμησε την πασίδηλη σημασία του τουρκολιβυκού μνημονίου Είχε δε ήδη δείξει πρωτοφανή αφέλεια στον προληπτικό χειρισμό της εύκολα διαγνώσιμης τουρκικής στρατηγικής. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ είχε ζητήσει και είχε λάβει, όπως είπε, προφορικές διαβεβαιώσεις από τη λιβυκή πλευρά ότι δεν θα προέβαιναν στη συνομολόγηση μιας τέτοιας συμφωνίας. Κατόπιν παρουσιάστηκε ως εξαπατημένος και αιφνιδιαζόμενος, ως μη όφειλε, από την εύκολα προβλέψιμη ενέργεια. Τα ταξίδια Σαράτζ στην Τουρκία και τανάπαλιν, οι υπαρξιακού χαρακτήρα ανάγκες στήριξης της ομάδας Σαράτζ - GNA από οποιονδήποτε πρόθυμο, η τουρκική καταγωγή Σαράτζ, οι δηλωτικές παράνομες στρατιωτικές ενισχύσεις και η συνακόλουθη αύξηση της πολιτικής επιρροής της Τουρκίας στη Λιβύη υποτιμήθηκαν. Αλλά, και μετά τη συνομολόγηση, δεν ανεγνώσθη ορθά η στρατηγικού χαρακτήρα πρόκληση. Υποτιμήθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια της Τουρκίας να επωφεληθεί από ένα αδύναμο καθεστώς στη Λιβύη που παρέπαιε. Δεν μελετήθηκε ούτε αναλύθηκε σωστά το παράδειγμα της Συρίας. Υποτιμήθηκαν οι τουρκικές δυνατότητες να υποστηρίξει αποτελεσματικά τον προστατευόμενό της. Έτσι, η Ελλάδα δεν πέρασε επαρκώς το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να αποτρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Έδειξε απροετοίμαστη ή/και φοβική στις γερμανικές και ιταλικές αντιδράσεις και δεν επιχείρησε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας είναι μέλος, το πάγωμα των οικονομικών ενισχύσεων της Ε.Ε. προς τη Λιβύη, δεν αντέδρασε στον προκλητικό αποκλεισμό της χώρας από τη διάσκεψη του Βερολίνου. Δεν έλαβε έγκαιρες πρωτοβουλίες να ενεργοποιήσει τα συγκλίνοντα συμφέροντα Αιγύπτου και Γαλλίας σε μια αξιόπιστη στρατηγική ανάσχεσης της Τουρκίας στη Λιβύη, περιμένοντας εσφαλμένα να λειτουργήσουν από μόνα τους τα πράγματα υπέρ της Ελλάδας. Η Ελλάδα παρατηρούσε τους Τούρκους στη Λιβύη, τη μεταφορά πολλών χιλιάδων εμπειροπόλεμων εγκληματικών ισλαμιστικών στοιχείων από τη Συρία, στρατιωτικού υλικού και προσωπικού που μεταφέρονταν με όλους τους τρόπους. Η Τουρκία, ενώ σταθεροποιούσε την κυβέρνηση του προέδρου Σαράτζ, παρουσιάζεται να «διεκδικεί» ΑΟΖ έξι μίλια από την Κρήτη. Προσπαθεί περαιτέρω να παρουσιαστεί ως παράγοντας «προστασίας» αμερικανικών, γερμανικών, ιταλικών και ισπανικών γεωπολιτικών και εμπορικών συμφερόντων στη Λιβύη, αλλάζοντας την ποιότητα των σχέσεών της με τις χώρες αυτές. Παρ' όλα τα ανωτέρω, η συνομολόγηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας, η οποία κατέστη δυνατή με σημαντικές ελληνικές «παραχωρήσεις» προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση (μεταξύ των οποίων μικρή αλλά επώδυνη μείωση της επήρειας της Κρήτης στην τελική οριοθέτηση), αποκαθιστά τη λογική της γεωγραφίας: δηλαδή τη σχεδόν αυτονόητη έλλειψη, σε κάθε περίπτωση, γειτνίασης των ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης. Ταυτόχρονα αποκαθιστά και τα όποια ζητήματα τυπικής νομιμότητας και αμφισβήτησης στόχευε το τουρκολιβυκό μνημόνιο να δημιουργήσει σχετικά με την εν δυνάμει εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Ελληνικής Αποκλειστικής Ζώνης. Οι όποιες τουρκικές προκλήσεις στην «οριοθετημένη» από το τουρκολιβυκό μνημόνιο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν μπορεί να δημιουργήσουν δικαιώματα έρευνας και πολύ περισσότερο εξόρυξης εντός της νόμιμης Ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όπως το Δίκαιο της Θάλασσας καθορίζει. Αναγκάζει δε εν τοις πράγμασι τη Λιβύη σε διαπραγμάτευση είτε απευθείας με την Ελλάδα οριοθέτησης των ακραίων ορίων των ΑΟΖ τους ή αλλιώς στο πλαίσιο του συστήματος διεθνούς δικαιοσύνης μετά συνομολόγηση κοινού συνυποσχετικού επίλυσης της διαφοράς. Αντίθετα, η Ελλάδα σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011, που αναφέρει ότι «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ' ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης», έχει ορίσει θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και το Λιβυκό πέλαγος τα οποία δημοπρατήθηκαν και οι σχετικές εταιρείες οι οποίες πλειοδότησαν απέκτησαν ήδη τα σχετικά δικαιώματα σε επιτυχημένους διεθνείς διαγωνισμούς. Μετά λοιπόν τη σχετική οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με την Ιταλία και Αίγυπτο (με επώδυνες παραχωρήσεις της Ελλάδας και έναντι της Ιταλίας, όπως π.χ. και μεταξύ άλλων την παραχώρηση δικαιωμάτων αλιείας της περίφημης κόκκινης γαρίδας του Ιονίου πελάγους εντός της ελληνικής ΑΟΖ για την Ιταλία) εκκρεμεί η σχετική οριοθέτηση με τη Λιβύη. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν απειλείται η νομιμότητα των παραχωρηθέντων οικοπέδων. Συμπερασματικά, ο τουρκικός αναθεωρητισμός, που άλλωστε «στα σύνορα της καρδιάς του», όπως ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, περιλαμβάνει τόπους όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα ακρότατα όριά της είχε επεκταθεί –μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα βαλκανικά και τα αραβικά κράτη–, παρά τις γεωγραφικές και νομικές ακρότητες της MAVI VATAN και του τουρκολιβυκού μνημονίου, δεν δύναται, εν τοις πράγμασι και εν όψει των αντικειμενικών περιορισμών της γεωγραφίας, του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, των σχετικών διευθετήσεων (επώδυνων) Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών της Ελλάδας με όμορα κράτη με τα οποία μοιράζεται κοινά θαλάσσια σύνορα, αλλά και εσωτερικές κυρίαρχες πράξεις συνταγματικών οργάνων της, όπως ο ανωτέρω μνημονευθείς νόμος, η οριοθέτηση και η δημοπρασία οικοπέδων στην ΑΟΖ της, η επέκταση της αιγιαλίτιδας της ζώνης στο Ιόνιο και η σαφής και ρητή επιφύλαξη του δικαιώματός της οποτεδήποτε κρίνει σκόπιμο να επεκτείνει και στο Αιγαίο της αιγιαλίτιδα της ζώνη από τα σημερινά 6 μίλια, δεν δύναται να αμφισβητήσει αξιόπιστα τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματά της στις θαλάσσιες ζώνες της. Οποιεσδήποτε ενέργειες στις οποίες ενδεχομένως προβεί στο πλαίσιο του ανωτέρω επικίνδυνου αναθεωρητισμού θα είναι ενέργειες παράνομες και εχθρικές προς την Ελλάδα. Ενέργειες ενός διεθνούς ταραξία με αρπακτικές διαθέσεις. Η τουρκική αρπακτική (predator) στρατηγική στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και αλλού (Συρία, Λιβύη, Ιράκ κ.α.) ενώ θεμελιώνεται ξεκάθαρα στην υποτιθέμενη τυφλή ισχύ, προσπαθεί να εξωραϊστεί από την τουρκική κυβέρνηση με πράξεις όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αυτές οι πράξεις όμως δεν αποκρύπτουν, αλλά αποκαλύπτουν αυτές τις διαθέσεις. Δηλώσεις όπως αυτή του Τούρκου υπουργού Άμυνας, ότι η χώρα του δεν είναι… ξένη δύναμη στη Λιβύη, είναι απολύτως ενδεικτικές. Όπως ενδεικτικές βέβαια είναι οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Τουρκίας στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη αλλά η εμπλοκή της Τουρκίας με στρατιωτική παρουσία σε σειρά άλλων χωρών. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι αλυσιτελείς όσον αφορά την Ελληνική Αποκλειστική Ζώνη στην Ανατολική Μεσόγειο. ----------------------------------------------------------------------------- το link της σχετικής δημοσίευσης -------------------------------------------- https://www.kedenews.gr/arthra/345878_toyrkolibyko-mnimonio-kai-ekmetalleysi-fysikoy-aerioy-stin-anatoliki-mesogeio-kai-tin

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ στην εκπομπή ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ και το Θάνο Χούπη 03 01 2022

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ στην εκπομπή ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ και το Θάνο Χούπη (03/01/2022) και στο ERT WEB RADIO που απευθύνεται στους Έλληνες Ομογενείς σε όλο τον κόσμο.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ στην εκπομπή ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ και το Θάνο Χούπη (03/01/2022)

Ο ΝΟΜΙΚΟΣ, ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ του φορέα "ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ", ΝΟΜΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΑΔΗΛΩΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ & ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ), στο ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ της ΕΡΤ "Η ΦΩΝΗ της ΕΛΛΑΔΑΣ", ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ & ΚΥΠΡΟΥ, ΤΟ 2022.

Τουρκικός Ισλαμισμός & Ελληνισμός: Ο Διον. Παντής στην εκπομπή του Δ. Αρ...

Τουρκικός Ισλαμισμός, πηγές, ιστορία, από την Δεύτερη Ομάδα στους Τουργκούτ Οζάλ, Ερμπακάν, τώρα στον Ερντογάν και ΑΚΠ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Ισλαμική Τουρκία και Δύση, ισλάμ και οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη, το ισλαμικό σχέδιο, ο "δεύτερος" πόλεμος Ανεξαρτησίας του Ερντογάν με επίκεντρο την Οικονομία και την Οικονομική Κρίση, MAVI VATAN, τουρκολιβυκό μνημόνιο, Ανατολική Μεσόγειος και Ελληνική και Κυπριακή ΑΟΖ. Ο τουρκικός ισλαμισμός μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. https://youtu.be/GimRqJtqr3w

Τουρκολιβυκό Μνημόνιο : στρατηγική πρόκληση σε Αιγαίο και Μεσόγειο

«Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι μία από τις μεγαλύτερες διπλωματικές επιθέσεις στην ιστορία της Τουρκίας» αναφέρει εκτενές δημοσίευμα του τουρκικού κρατικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu, σχολιάζοντας περαιτέρω προκλητικά πως η Τουρκία : «αποκάλυψε και επίσημα τα σύνορά της στην Ανατολική Μεσόγειο». Έχουμε αναφερθεί κατά κόρον, με κίνδυνο να χαρακτηριστούμε γραφικοί, στην στρατηγική πρόκληση που αποτελεί για την Ελλάδα και τα δικαιώματα και συμφέροντα της σε Αιγαίο και Αν. Μεσόγειο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τώρα η σημασία του για την Τουρκία και τον "αναβαθμισμένο" τουρκικό ισλαμικό αναθεωρητισμό απαγγέλεται με τον πιο επίσημο και ευρύτατα δημοσιοποιούμενο τρόπο, δηλαδή με εκτενές δημοσίευμα στο τουρκικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων . Δυστυχώς, η πρόκληση αυτή, στην χώρα μας, επιχειρήθηκε να υποτιμηθεί ή "συσκοτισθεί", για λόγους που ο καθένας μπορεί αυτοτελώς και με ευχαίρεια να προσεγγίσει. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το "θεώρημα" της Γαλάζιας Πατρίδας" δίνουν το ερμηνευτικό, τελολογικό και... αποκαλυπτικό πλαίσιο των προκλήσεων "της κρίσης του 2020 στο Αιγαίο " αλλά και του συνόλου των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο και Κυπριακή ΑΟΖ και της επόμενης κρίσης . Στην αντιμετώπιση αυτών των στρατηγικών προκλήσεων θα αξιολογηθεί από εχθρούς και φίλους (όπως μην έχετε καμία αμφιβολία αξιολογείται και σήμερα) η αξιοπιστία της χώρας στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων και δικαιωμάτων της και του βάθους των σχέσεων που θα επιδιώξουν οι διεθνείς δρώντες, περιφερειακές δυνάμεις κλπ να αναπτύξουν με την χώρα μας. Δηλαδή, εάν θα επιχειρηθούν εταιρικές συμμαχικές σχέσεις ή αντίθετα υποσχέσεις και λεκτικές θωπείες κατά τις γνωστές υποσχέσεις ("αλίμονο") σε πολιτευτές για ψήφο ... Τα υπόλοιπα είναι "φτηνή" ή "ακριβή" επικοινωνία με "κοντά ποδάρια". Υ. Γ. Μετά να θυμάστε, θα φταίνε πάλι Άγγλοι - Γάλλοι - Πορτογάλοι, οι.... αναρχικοί στα Εξάρχεια ή οι Αθίγγανοι στο Πέραμα... Σχετικά link: https://pantislawoffice.blogspot.com/2020/11/07-02-2020-34.html?spref=tw&fbclid=IwAR2dVv091_RX03zUE0RrRmD2kTIKyvdOur399R7qQiIuGswktlaiUkb5HRo https://youtu.be/AfWZ99Vl05I https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/11/24.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/02/blog-post_19.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/11/24.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/04/gr-diplomatic-cd-mavi-vatan.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/06/blog-post_99.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/08/2020.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/06/blog-post.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/04/armyvoicegr.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/02/blog-post.html

Συνέντευξη στο #ΝΕΤ24 για θέματα "ταμπού" της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής

https://youtu.be/bA_hbAtq3Hg #NET24 : Με τον θαρραλέο και έμπειρο Δημοσιογράφο Βασίλη Τσλαμάγκα (ο παλιός είναι ... αλλιώς!) συζητάμε (αυτό και μόνον θα ήταν ... αρκετό) θέματα Ταμπού της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής: τουρκικό αναθεωρητισμό, τουρκική ισλαμική ατζέντα, ατζέντα και κίνδυνοι από την επικράτηση της αντιπολίτευσης με κέντρο βάρους τους κεμαλικούς, την ...πισώπλατη μαχαίρια εταίρων της ΕΕ που συν στο παλάτι (σεράι) για να εξοπλίσουν το θηρίο, την "φίλη" και εταίρο Ισπανία (αλλά και την ... Γερμανία), την απολύτως αναγκαία ελληνογαλλική συμμαχία και προσέγγιση, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, την αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη για την οποία ΔΕΝ ΠΕΦΤΕΙ ΛΌΓΟΣ στην Τουρκία, την συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις στην χώρα μας, τα Βαλκάνια, την Βόρεια Μακεδονία, την συμφωνία των Πρεσπών, τον ρόλο της Ελλάδας σε Ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια, το τουρκολιβυκο μνημόνιο, την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας και στη Λιβύη, την μετατόπιση του αμερικανικού ενδιαφέροντος προς τον ειρηνικό ωκεανό και τον Ινδοειρηνικό κα θέματα. [Εάν δεν σας κινήθηκε το ενδιαφέρον με όλα αυτά τότε δεν είναι για εσάς το παρακάτω video]. https://youtu.be/bA_hbAtq3Hg

Συνομολόγηση ιστορικής αμυντικής συμφωνίας για τις υπερσύγχρονες φρεγάτες Belh@rra !

Συνομολόγηση ιστορικής αμυντικής συμφωνίας για τις υπερσύγχρονες φρεγάτες Belh@rra ! Μετά την προμήθεια των γαλλικών υπερσύγχρονων αεροσκαφών οι επίσης υπερσύγχρονες φρεγάτες έρχονται να καλύψουν τις υπαρκτές και επείγουσες ανάγκες των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η απειλή είναι σοβαρή και παρούσα. Η επιλογή φαίνεται η καλύτερη δυνατή και από στρατιωτική άποψη, δίνοντας στο Αιγαίο το τεχνολογικό πλεονέκτημα στις Ελληνικές ΕΔ αλλά και γεωπολιτική, καθώς η Γαλλία φαίνεται η ΜΟΝΗ μεγάλη δύναμη χώρα μέλος της ΕΕ με πραγματικό ενδιαφέρον, δυνατότητες και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ελληνογαλλική συνεργασία, σε αυτή την συγκυρία αναντικατάστατη, πρέπει ενεργητικά από ελληνικής πλευράς να καλλιεργηθεί και ενισχυθεί περαιτέρω. Δυστυχώς έχουμε μείνει πολύ πίσω στην σύγχρονη τεχνολογία όποτε αυτό δημιουργεί σήμερα ένα περιορισμό στις δυνατές συνέργειες. Όμως αυτές πρέπει να επιδιωχθουν σε κάθε περίπτωση και να εκμεταλλευτούμε κατά το δυνατόν αυτή την ευκαιρία που μας δίνει η εμβάθυνση της αναγκαίας και στις δύο χώρες συνεργασίας. Οι ΗΠΑ δεν φαίνονται πρόθυμες για το ρόλο αυτόν, καθώς το ενδιαφέρον τους είναι στραμμένο προς Άπω Ανατολή και την νέα μεγάλη αγορά της. Η συμφωνία κατέστη δυνατή και ως side effect της συμφωνίας AUKUS. Το οικονομικό βάρος είναι πράγματι μεγάλο, αλλά και η απειλή.

Ελληνοτουρκική κρίση 2020. Διακύβευμα – Αίτια: μία προσέγγιση.

Ελληνοτουρκική κρίση 2020. Διακύβευμα – Αίτια: μία προσέγγιση. Του Διονύση Παντή, Δικηγόρου. Η Ελληνοτουρκική κρίση του 2020 αποτελεί εφαρμογή του τουρκικού δόγματος της MAVI VATAN (Γαλάζια «Πατρίδα»!) στο Αιγαίο. Προαναγγέλθηκε τέλη Μαΐου με την δημοσίευση των «αιτημάτων» της κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας ΤΡΑΟ στην Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών και Πετρελαϊκών Έργων (MAPEG) για έρευνες υδρογονανθράκων νοτιοανατολικά της Κρήτης και ανατολικά/νότια της Ρόδου και εκτελέστηκε αμέσως μετά με πρωτοφανή ένταση προκλητικότητας και επιθετικότητας από τα γεγονότα της 21- 23 Ιουλίου και έως και αυτά 22-29 Νοεμβρίου μετά από έκδοση αντίστοιχων NAVTEX για .. έρευνες από τουρκικά ερευνητικά πλοία με την συνοδεία του τουρκικού στόλου, που έρχονταν και έφευγε με εμφανή στόχο την εκβίαση θερμού επεισοδίου ή εξαναγκασμένης «διαπραγμάτευσης» ... Η ελληνοτουρκική κρίση του 2020 έπεται της στρατηγικής πρόκλησης που αποτέλεσε για την πατρίδα μας η συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου και ακολουθείται από την κρίση του «ανοίγματος» στα Βαρώσια στην Κύπρο. Τρεις κρίσεις - ξετύλιγμα του τουρκικού ισλαμικού επεκτατισμού και αναθεωρητισμού μέσα σε μόλις δύο χρόνια που συμπίπτουν και με την εκλογή νέας κυβέρνησης στην χώρα στις 7 Ιουλίου 2019. Η Ελληνοτουρκική κρίση του 2020 αποσκοπεί να εδραιώσει την τουρκική πολιτική στο Αιγαίο (όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο στη Μεσόγειο και το άνοιγμα των Βαρωσίων στο Κυπριακό). Συγκεκριμένα να μετατοπίσει την ελληνική δικαιοδοσία στο Αιγαίο δυτικά του 25ου Μεσημβρινού, να εγκλωβίσει τελεσίδικα, de facto στην αρχή και de jure κατόπιν, την Ελλάδα σε αιγιαλίτιδα ζώνη 6 ν.μ. στο Αιγαίο και τίποτε άλλο σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ή άλλες θαλάσσιες ζώνες ή εν δυνάμει επέκταση αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 νμ που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας (το οποίο ούτως ή άλλως δεν αποδέχεται η Τουρκία όπως έχει κωδικοποιηθεί στις Συμβάσεις του Δικαίου της Θάλασσας και δεν την «συμφέρει») και διεκδικήσει «ειδικά» δικαιώματα αλιείας και εντός της ελληνικής αιγιαλίτιδας, κατά το «πρότυπο» που η Ελλάδα, κατά παρέκκλιση προηγούμενων διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής διπλωματίας (αν και αλήθεια είναι πιεζόμενη από την στρατηγική για τα ελληνικά συμφέροντα πρόκληση που αποτελεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο) παραχώρησε στην Ιταλία με την συνομολόγηση (εσπευσμένα) της Ελληνοϊταλικής Συμφωνίας για την οριοθέτηση της μεταξύ μας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Να επισημάνουμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, σε σχέση με τα επικαλούμενα «δικαιώματα» της Τουρκίας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, ότι αναφέρεται σε θαλάσσια ΣΥΝΟΡΑ. Ούτε καν σε θαλάσσιες ζώνες. Δηλαδή άσκηση πλήρους κυριαρχίας στην αρχή de facto και - γιατί όχι - κατόπιν και de jure. Την νομιμοποίηση η Τουρκία στηρίζει (και ελπίζει) αφενός σε «ερμηνείες» της διεθνούς νομιμότητας «επί τη βάση» της δήθεν «ιδιαιτερότητας» της εικαζόμενης διαφοράς μεταξύ ηπειρωτικών και νησιωτικών παραλίων και της σχετικής επήρειάς τους, ως αφετηρίες θαλασσίων ζωνών και αφετέρου στην χρήση της ισχύος της – και στρατιωτικής εννοείται- προκειμένου να υποχρεώσει την Ελλάδα σε αποδοχή αυτής της «ερμηνείας» και στην «τάβλα» (τραπέζι). Αλλιώς εκφρασμένα προτίθεται να την επιβάλλει και δια της βίας στο πεδίο. Άλλωστε και η ορολογία Γαλάζια «Πατρίδα» το δηλώνει ξεκάθαρα σε όποιον δεν κλείνει τα μάτια για να μην το δει. Τα αίτια τώρα της ελληνοτουρκικής κρίσης του 2020 αναφέρονται βεβαίως και στα λανθασμένα μηνύματα, την φοβικότητα, τις ψευδαισθήσεις περί «προσέγγισης» και τους ερασιτεχνισμούς της εξωτερικής πολιτικής της νέας Κυβέρνησης, έναντι της Τουρκίας, αλλά αντανακλούν ταυτόχρονα διαχρονικές αδυναμίες και «ιδιαιτερότητες»: 1. δομικές και παγιωμένες αδυναμίες και αγκυλώσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε εποχές που σαφέστατα οι συσχετισμοί ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν ευνοϊκότεροι, από ότι σήμερα, για την χώρα μας - με σχετική εξαίρεση τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου - και 2. την αρνητική για την χώρα εξέλιξη των παραγόντων ισχύος της συγκριτικά με την Τουρκία, λόγω κυρίως της κακής διαχείρισης από την ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και των πλεονεκτημάτων της συμμετοχής μας στην ΕΕ και την οικονομική κρίση που πλήττει για περισσότερο από μία δεκαετία τη χώρα, όταν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, στην γείτονα χώρα, εφαρμόζονταν η τουρκοϊσλαμική ατζέντα σε οικονομία, τεχνολογία και πολεμική βιομηχανία, ατζέντα που εξυπηρετούσε και προσπαθούσε να θεμελιώσει την περιφερειακή και παγκόσμια αναθεωρητική τουρκοϊσλαμική στρατηγική. Η νέα κυβέρνηση έστειλε λανθασμένα μηνύματα κατευνασμού και νέου κλίματος προσέγγισης προς την Τουρκία, σε λάθος συγκυρία και επέδειξε αδυναμία κατανόησης και αποτροπής της στρατηγικής πρόκλησης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου που ο Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση μεθοδικά και εμφανώς της επεφύλασσε εν είδει «καλωσορίσματος». Δηλώσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών προς το Bloomberg άφηναν περιθώρια δημιουργικής ασάφειας σε σχέση με τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης για νέα προσέγγιση στο Αιγαίο, συνομιλίες στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου σκόπευαν να δώσουν μηνύματα προς την Τουρκία και την διεθνή κοινότητα. Η Τουρκία εκλαμβάνει τα μηνύματα και τις επαφές αυτές, έστω επικοινωνιακά, ως μετατόπιση από την πολιτική της προηγούμενης «εθνικιστικής» κυβέρνησης και προωθεί την πολιτική της. Η αδυναμία πρόβλεψης και έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης (με στόχο την αποτροπή) του τουρκολιβυκού μνημονίου και η, μετά την συνομολόγηση, αδυναμία και απροθυμία ισοδύναμης (ή έστω ανάλογης) απάντησης, πλήττουν την αξιοπιστία της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο, πολιτική που είχε μεθοδικά χτιστεί από την προηγούμενη Ελληνική Κυβέρνηση και τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, επικεφαλή της Ελληνικής Διπλωματίας. Δηλώσεις όπως ότι ο Λίβυος ΥΠΕΞ ξεγέλασε ή εξαπάτησε τον Έλληνα ΥΠΕΞ παρέχοντας του προφορικές διαβεβαιώσεις (!) ή προσεγγίσεις όπως του τότε Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποτελεί μια τελευταία (σχεδόν απέλπιδα!) προσπάθεια της Τουρκίας να εκμεταλλευτεί την καταρρέουσα Λυβική Κυβέρνηση του Σαράτζ, η επικοινωνιακή υποτίμηση της στρατηγικής πρόκλησης που δημιουργούσε για την Χώρα, ο περιορισμός των όποιων «αντιποίνων» στην αδύνατη Λιβυκή πλευρά, αναγνώσθηκαν από κρίσιμους διεθνείς παράγοντες ως αδυναμία και απροθυμία αντιμετώπισης της πρόκλησης, αλλά και κατανόησης της πραγματικότητας που επιχειρεί να διαμορφώσει η Τουρκία. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο βέβαια είχε και την «αιγαιακή» του διάσταση, κατά το ότι, εκφράζει την τουρκική θέση μηδενικής επήρειας των νησιών του Αιγαίου και άρα αναγνώρισης μηδενικής ΑΟΖ στις νησιωτικές μας ακτογραμμές. Η κρίση στα Βαρώσια, το ζήτημα που εγείρει η Τουρκία αποστρατιωτικοποίησης νησιών στο Αιγαίο, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την Συνθήκη της Λωζάνης, «αποκαλύπτει» την καθολική αμφισβήτηση όλων των νομικών και πραγματικών δεδομένων σε όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, από την Θράκη και το Αιγαίο έως την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός, σε όλο το εύρος του πραγματικού και νομικού status quo της περιοχής, οδηγεί στην αναβάθμιση και διεύρυνση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο με την κρίση του 2020, κρίση η οποία δεν είναι συγκυριακή αλλά αντίθετα έχει στρατηγικό βάθος και θα έχει συνέχεια για την οποία πρέπει να προετοιμαζόμαστε. Στο πλαίσιο αυτό η ενίσχυση της αποτρεπτικής δύναμης της χώρας με την αγορά των γαλλικών Rafale και με όποιο άλλο τρόπο επιλεγεί τεχνοκρατικά είναι κίνηση αναγκαία. Ο παραγνωρισμένος στη χώρα μας, αλλά και στη διεθνή βιβλιογραφία, ρόλος του τουρκοϊσλαμικού πολιτικού σχεδίου - και της αντίστοιχης πολιτικής και αναθεωρητικής του ατζέντας έναντι της Ελλάδας - στον οποίο έχουμε αναφερθεί διεξοδικότερα σε προηγούμενη αρθρογραφία μας, αλλά και παρουσιάσει, όπου κατέστη δυνατό και τηλεοπτικά – ραδιοφωνικά -, δίδει νομίζουμε απαραίτητα ερμηνευτικά εργαλεία των δομικών και περισσότερο παγιωμένων αιτίων των ελληνοτουρκικών κρίσεων (και των επερχόμενων) αλλά και εργαλεία διπλωματικής αντιμετώπισης του. Περιληπτικά εδώ, η ισλαμική πολιτική ατζέντα, ιστορικά ως ρεύμα σκέψης προϋπήρξε της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Καλλιεργήθηκε στα πλαίσια (σούφικης προέλευσης) ισλαμικών ταγμάτων, με στόχο την ανάκαμψη της αδύναμης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μετέπειτα της επιγόνου της Τουρκικής Δημοκρατίας), την επάνοδο στις εποχές της μεγάλης «δόξας» (κατακτήσεων) και την αντιμετώπιση (ανάσχεση) της δυτικής υπεροχής στους τομείς της οικονομίας και τεχνολογίας, με έμφαση την παραγωγή και επιστήμη (τεχνολογία) που θα εξασφάλιζε και το στρατιωτικό πλεονέκτημα. Εκφράστηκε από σημαντικές προσωπικότητες - αλλά πολιτικά ανοργάνωτα -, στην πρώτη μεγάλη τουρκική εθνοσυνέλευση (1923 ιδρυτική της τουρκικής δημοκρατίας), καταπιέστηκε κατόπιν έντονα από το πρώιμο μονοκομματικό κεμαλικό καθεστώς, μέχρι την δειλή στην αρχή επανάκαμψη του με την με αμερικανική πίεση εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος στην Τουρκία και την ανάγκη και της ισλαμικής ψήφου, που αυτό αναγκαστικά επάγονταν. Οι ισλαμιστές βρήκαν πρώτη διέξοδο στο Δημοκρατικό κόμμα του «άτυχου» (και για αυτόν τον λόγο) Μεντερές. Κατόπιν με πολλά κόμματα, που όλα εύρισκαν σκληρή αντιμετώπιση από το κεμαλικό καθεστώς, έως ότου δύο καθοριστικές προσωπικότητες που ακολουθούσαν τις επιταγές της ισλαμικής ατζέντας (προγράμματος) της «Θρησκευτικής Άποψης» -Milli Görüs- (ο ένας «κεκαλυμμένα», ο άλλος άμεσα) δημιούργησαν τις προϋποθέσεις της πολιτικής κυριαρχίας των τούρκων ισλαμιστών: 1. ο Τουργκούτ Οζάλ που εκμεταλλεύτηκε τον οικονομικό και πολιτικό νεοφιλελευθερισμό του τέλους της δεκαετίας του 1980 και κατόρθωσε να βγάλει στην επιφάνεια του Κεφάλαιο της Ανατολής που απαρτίζονταν κυρίως από εμπόρους και επαγγελματίες και να το διασυνδέσει με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα εξασφαλίζοντας τα αναγκαία κεφάλαια και διεθνείς συμμαχίες για την ανάπτυξη του απέναντι στο κρατικοκαπιταλιστικό κεμαλικό οικονομικό σύστημα (με κύρια ομάδα τους στρατιωτικούς) δημιουργώντας την οικονομική αναγκαία μεταρρύθμιση για την πολιτική κυριαρχία του ισλάμ 2. Ο Νετσμετίν Ερμπακάν που κατόρθωσε να καταστήσει ισλαμικό κόμμα πρώτο σε ψήφους και αναγκαίο βασικό κυβερνητικό εταίρο, πιέζοντας και εκθέτοντας αλλεπάλληλα το κεμαλικό πολιτικό – στρατιωτικό – δικαστικό κατεστημένο και ισχυροποιώντας το ισλαμικό κίνημα που πλέον κατακτούσε κυβερνητικές, επιχειρηματικές και πολιτικές εμπειρίες. Δημιουργήθηκαν έτσι οι προϋποθέσεις της πολιτικής κυριαρχίας του πολιτικού ισλάμ με την νίκη του ΑΚΠ και του Ταγίπ Ερντογάν στις εκλογές του 2002 -και έκτοτε μέχρι σήμερα-, εφαρμόζοντας την τουρκοϊσλαμική ατζέντα στην οικονομία, τεχνολογία, κοινωνία και την σταδιακή καταστροφή όλων των αρμών του κεμαλικού συστήματος στο στρατό, τη δικαιοσύνη, την κοινωνία και οικονομία. Η πλήρης απελευθέρωση του τουρκοϊσλαμικού σχεδίου επέρχεται μετά το ανεπιτυχές πραξικόπημα του 2016 με το κυριολεκτικό ξεδόντιασμα των τελευταίων φιλοδυτικών δικτύων στην Τουρκία, προεξάρχοντος του συντηρητικού ισλαμικού κινήματος Χιζμέτ του Φετουλάχ Γκιουλέν στο οποίο αρχικά υπέθαλψε και στηρίχθηκε ο Ερντογάν, ρίχνοντας «στάχτη στα μάτια» της Δύσης και των ΗΠΑ. Από το ανεπιτυχές πραξικόπημα της 15ης και 16ης Ιουλίου του 2016 και έκτοτε, «απελευθερώνεται» και η τουρκοϊσλαμική ατζέντα (επιθετικότητα) στο εξωτερικό: επεμβάσεις (τρεις) στην Συρία και κατάληψη Συριακού εδάφους, προβολή ισχύος και παρέμβαση στην Λιβύη, παρέμβαση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ στο πλευρό του αδελφού κράτους του Αζερμπαιτσάν, στρατιωτική παρουσία στο Κατάρ, Σουδάν και αλλού, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο που αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιώσεις στο Αιγαίο και την Μεσόγειο έναντι των δικαιωμάτων και συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου, άνοιγμα Βαρωσίων και, παντού με πνεύμα «επιχειρηματικό»: εξασφαλίζοντας μεθοδικά (στρατιωτικά- διπλωματικά) την επιτυχία, κάμπτοντας τη βούληση όσων εναντιώνονται (ακόμη και των ΗΠΑ αλλά και μικρότερων δυνάμεων και κρατών) με (επιδέξια) χρήση των παραγόντων ισχύος της χώρας και παράλληλα αντλώντας σε κάθε περίπτωση (ταυτόχρονα) σαφή και άμεσα οικονομικά «κέρδη» (και με απλή … λεηλασία όπου έχει τη δυνατότητα). Μέσα στο πλαίσιο αυτό της τουρκοϊσλαμικής στρατηγικής βρίσκει την «εξήγηση» της και η πρόσφατη ελληνοτουρκική κρίση, αλλά και, εφόσον το θέλουμε, παρέχονται και «εργαλεία» να δούμε την εξέλιξη της (και ανάσχεση της), με ρεαλισμό και χωρίς αυταπάτες για το τι αναμένουμε στο άμεσο ή μεσοπρόθεσμο μέλλον. Αθήνα, 17/8/2021. Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Armyvoice.gr σε αφιέρωμα του για την Ελληνοτουρκική Κρίση του 2020. Παραθέτουμε το σχετικό link: https://armyvoice.gr/2021/08/ellinotoyrkiki-krisi-2020-diakyveyma-aitia-mia-proseggisi/?fbclid=IwAR1RL9yaGt_mb3bPxoibiL_36rsFYq5wA1lxS_Tsqr4eTmtLM71aohNAzzo

Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη

Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη Ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατολική Μεσόγειο έχει μακρά ιστορία στο μεγαλύτερο του μέρος γνωστή στη διεθνή κοινότητα. Σε αυτή τη συγκυρία παρουσιάζεται σε μια από τις ποιο επιθετικές του στιγμές, με διευρυμένες απαιτήσεις – που παρουσιάζονται ως «διεκδικήσεις», σε όλο σχεδόν το φάσμα των ζωτικών Ελληνικών Εθνικών συμφερόντων και θέτοντας ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφαλείας, καθιστώντας την Τουρκία επικίνδυνο αναθεωρητικό κράτος (revisionist state) για την ελληνική εθνική ασφάλεια, αλλά και την παγκόσμια τάξη καθώς έχει παγκόσμιας εμβέλειας αναθεωρητικές φιλοδοξίες. Αιχμή του δόρατος του σύγχρονου τουρκικού αναθεωρητισμού αποτελεί το θεώρημα της Γαλάζιας Πατρίδας (MAVI VATAN) που περιλαμβάνει όλες τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της ισλαμικής νέο-οθωμανικής Τουρκίας, σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Ακραία, επιχειρούμενη πρακτικά πλέον, εφαρμογή του θεωρήματος η συνομολόγηση του Τουρκολιβυκού Μνημονίου. Η ψευτοοριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης (!) δεν είναι αντίθετη μόνον στις ρυθμίσεις του δικαίου της θάλασσας (γραπτό – εθιμικό δίκαιο και νομολογία διεθνών δικαστηρίων) αλλά και σε αντικειμενικούς γεωγραφικούς περιορισμούς (αρκεί οποιοσδήποτε ειδήμονας ή όχι να δει τον χάρτη). Είναι ενδεικτικό ότι από πλευράς Λιβύης το μνημόνιο υπογράφηκε στις 27.11.2019 από τον Πρόεδρο της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας κο Σαράτζ διορισμένο Πρόεδρο απευθείας από τον ΟΗΕ με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με αριθμό 2219/2015. Ο σχετικός διορισμός προέβλεπε θυτεία για χρονικό διάστημα δύο ετών (1+1 που δεν ανανεώθηκε με νέα απόφαση του ΣΑ) καθώς ο πρόεδρος Σαράτζ απέτυχε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τη Συμφωνία του Μαρόκου και ιδίως την απομάκρυνση παραστρατιωτικών σωμάτων τρίτων χωρών από τη χώρα. Ο πρόεδρος Σαράτζ επίσης, λειτουργούσε χωρίς την συγκατάθεση, αντίθετα με εχθρική στην Κυβέρνηση την Λιβυκή Βουλή. Χαρακτηριστική, μεταξύ άλλων, η δήλωση του τότε Προέδρου του Λιβυκού Κοινοβουλίου κου Αγκίλα Σάλεχ η δήλωση «Η κυβέρνηση του Σάρατζ δεν είναι εξουσιοδοτημένη να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες», στην αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα «Egypt Today» καθώς «Κάθε συμφωνία που έχει υπογραφεί από οποιαδήποτε χώρα πρέπει να κυρωθεί από τη νομοθετική αρχή προκειμένου να τεθεί σε ισχύ», όπως προσέθεσε. Όμως η «παράλογη» αυτή «διμερής» διεθνή σύμβαση, ανεξάρτητα της τυπικής και ουσιαστικής νομιμότητας που έχει ή στερείται, αποτελεί για την Ελλάδα στρατηγική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της διότι, μεταξύ άλλων: • Αποτελεί έκφραση υφιστάμενου πραγματικού σχεδιασμού κρατικής πολιτικής του νέου τουρκοϊσλαμικού καθεστώτος να «αναθεωρήσει» περιορίζοντας ή/και με το να τα καταστήσει άνευ αντικειμένου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ξηρά – αέρα – θάλασσα. • Υποστηρίζεται στο «πεδίο» (εκτός από το «τραπέζι») από την ωμή στρατιωτική ισχύ και τις μεθοδικά σωρευμένες αυτόνομες τουρκικές δυνατότητες τις οποίες και υπερβάλλοντας τις διαφημίζει επιστημονικής έρευνας και γεωτρήσεων στην «αμφισβητούμενη» υφαλοκρηπίδας με ίδια μέσα (σήμερα) τις οποίες και υπερβάλλοντας τις, τις διαφημίζει ανάλογα. • Ενισχύεται από την ευρύτερη τάση περιφερειακού και παγκόσμιου αναθεωρητισμού. • Εκμεταλλεύεται την ψυχραιμία και υπευθυνότητα της Ελληνικής πλευράς η οποία στο εσωτερικό της χώρας γεννά μεγάλη αμφισβήτηση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς με κατηγορίες για έλλειψη αξιόπιστης κρατικής διακομματικής συναίνεσης εθνικής στρατηγικής. • Στοχεύει να ματαιώσει την Ελληνική Πολιτική στην Αν. Μεσόγειο, όπως αυτή είχε εξελιχθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν. Η πολιτική αυτή ταυτόχρονα 1. Προστάτευε και ενίσχυε τις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία αφού οριοθέτησε τις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της επιχειρεί κατά λογικό επόμενο στάδιο να τις αξιοποιήσει και εμπορικά, παρέχοντας άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης σε διεθνείς εταιρίες διαμερισματοποιημένων θαλασσίων τεμαχίων της ΑΟΖ της, 2. Δημιουργούσε βήμα – βήμα τις απαραίτητες συμμαχίες με κλειδιά την στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και τις τριμερείς συνεννοήσεις Ελλάδας και Κύπρου με περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Λίβανο και Αίγυπτο) στα πλαίσια και του σχεδιασμού του EASTMED, τις συνεργασίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και Αίγυπτο για την δημιουργία πολυμερούς πλαισίου ασφαλείας και συνεργασίας εκμετάλλευσης των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου (με δυνατότητες συμμετοχής και της Τουρκίας υπό τον αυτονόητο όρο του σεβασμού των νομίμων δικαιωμάτων των υπόλοιπων περιφερειακών κρατών με δικαιώματα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο επ ωφελεία των λαών των δικαιούχων χωρών και της ασφάλειας στην περιοχή). Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μαζί με την υποστήριξη στο έδαφος της Λιβύης από την Τουρκία με στρατιωτικά και παραστρατιωτικά μέσα, μεταφέρει εν τοις πράγμασι τουρκικό μήνυμα ότι αποτελεί «ηγεμονική» δύναμη που πρέπει να έχει πρωτεύοντα ρόλο στην επιχειρούμενη αξιοποίηση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Μήνυμα που επιχειρεί να στηρίξει στην πολιτική της δύναμης της ισχύος, εκμεταλλευόμενη το κενό ισχύος που παρατηρείται στη συγκυρία και που φαίνεται ότι αφήνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις με παρουσία στη Μεσόγειο και ιδίως οι ΗΠΑ υπό την Προεδρία του Προέδρου Τράμπ. Η Τουρκία αισθάνεται και φιλοδοξεί να «καλύψει» την μείωση της δυτικής επιρροής όπως την θεωρεί αλλά και να την διευρύνει ενεργητικά. Στο πλαίσιο αυτό το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο στοχεύει να παρέχει στην τουρκική στρατηγική «νομιμοποιητική» βάση στις αρπακτικές ( predator) διεκδικήσεις της, καθώς πιστεύει ότι είναι ικανή να τις επιβάλλει ιδίως ενόψει της σχετικής υποχώρησης του δυτικού παράγοντα από τη Μεσόγειο, όπως θεωρεί και επιθυμεί. Δημιουργεί δηλαδή την επίφαση της νομιμότητας για την προβολή των απαιτήσεων της που στηρίζονται στην (φαινόμενη ή φανταστική ή πραγματική) ισχύ της. Αντίθετα η Ελληνική κυβέρνηση υποτίμησε την πασίδηλη σημασία του Τουρκολιβυκού μνημονίου. Είχε δε ήδη δείξει πρωτοφανή αφέλεια στον προληπτικό χειρισμό της εύκολα διαγνώσιμης τουρκικής στρατηγικής. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ είχε ζητήσει και είχε λάβει, όπως είπε, προφορικές διαβεβαιώσεις από την Λιβυκή πλευρά, ότι δεν θα προέβαιναν στην συνομολόγηση μιας τέτοιας συμφωνίας. Κατόπιν παρουσιάσθηκε ως εξαπατημένος και αιφνιδιαζόμενος, ως μη όφειλε, από την εύκολα προβλέψιμη ενέργεια. Τα ταξίδια Σαράτζ στην Τουρκία και τανάπαλιν, οι υπαρξιακού χαρακτήρα ανάγκες στήριξης της ομάδας Σαράτζ – GNA από οποιονδήποτε πρόθυμο, η Τουρκική καταγωγή Σαράτζ, οι δηλωτικές παράνομες στρατιωτικές ενισχύσεις και η συνακόλουθη αύξηση της πολιτικής επιρροής της Τουρκίας στην Λιβύη, υποτιμήθηκαν. Αλλά και μετά την συνομολόγηση, δεν ανεγνώσθηκε ορθά η στρατηγικού χαρακτήρα πρόκληση. Υποτιμήθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια της Τουρκίας να επωφεληθεί από ένα αδύναμο καθεστώς στη Λιβύη που παρέπαιε. Δεν μελετήθηκε και αναλύθηκε σωστά το παράδειγμα της Συρίας. Υποτιμήθηκαν οι Τουρκικές δυνατότητες να υποστηρίξει αποτελεσματικά τον προστατευόμενο της. Έτσι η Ελλάδα δεν πέρασε επαρκώς το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να αποτρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Έδειξε απροετοίμαστη ή/και φοβική στις Γερμανικές και Ιταλικές αντιδράσεις και δεν επιχείρησε στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της οποίας είναι μέλος, το πάγωμα των οικονομικών ενισχύσεων της ΕΕ προς την Λιβύη, δεν αντέδρασε στον προκλητικό αποκλεισμό της χώρας από την διάσκεψη του Βερολίνου. Δεν έλαβε έγκαιρες πρωτοβουλίες να ενεργοποιήσει τα συγκλίνοντα συμφέροντα Αιγύπτου και Γαλλίας σε μια αξιόπιστη στρατηγική ανάσχεσης της Τουρκίας στην Λιβύη, περιμένοντας εσφαλμένα να λειτουργήσουν από μόνα τους τα πράγματα υπέρ της Ελλάδας … Η Ελλάδα παρατηρούσε τους Τούρκους στην Λιβύη, την μεταφορά πολλών χιλιάδων εμπειροπόλεμων εγκληματικών ισλαμιστικών στοιχείων από την Συρία, στρατιωτικό υλικό και προσωπικό που μεταφέρονταν με όλους τους τρόπους. Η Τουρκία ενώ σταθεροποιούσε την Κυβέρνηση του προέδρου Σαράτζ παρουσιάζετι να «διεκδικεί» ΑΟΖ έξι μίλια από την Κρήτη ! Προσπαθεί περαιτέρω να παρουσιαστεί ως παράγοντας «προστασίας» Αμερικανικών, Γερμανικών, Ιταλικών και Ισπανικών γεωπολιτικών και εμπορικών συμφερόντων στην Λιβύη αλλάζοντας την ποιότητα των σχέσεων της με τις χώρες αυτές. Παρόλα τα ανωτέρω η συνομολόγηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας, η οποία κατέστη δυνατή με σημαντικές ελληνικές «παραχωρήσεις» προς την Αιγυπτιακή κυβέρνηση (μεταξύ των οποίων μικρή αλλά επώδυνη μείωση της επήρειας της Κρήτης στην τελική οριοθέτηση) αποκαθιστά την λογική της γεωγραφίας: δηλαδή την σχεδόν αυτονόητη έλλειψη, σε κάθε περίπτωση, γειτνίασης των ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης. Ταυτόχρονα αποκαθιστά και τα όποια ζητήματα τυπικής νομιμότητας και αμφισβήτησης στόχευε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο να δημιουργήσει σχετικά με την εν δυνάμει εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Ελληνικής Αποκλειστικής Ζώνης. Οι όποιες τουρκικές προκλήσεις στην «οριοθετημένη» από το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν μπορεί να δημιουργήσουν δικαιώματα έρευνας και πολύ περισσότερο εξόρυξης εντός της νόμιμης Ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όπως το Δίκαιο της Θάλασσας καθορίζει. Αναγκάζει δε εν τοις πράγμασι τη Λιβύη σε διαπραγμάτευση είτε απευθείας με την Ελλάδα οριοθέτησης των ακραίων ορίων των ΑΟΖ τους ή αλλιώς στα πλαίσια του συστήματος διεθνούς δικαιοσύνης μετά συνομολόγηση κοινού συνυποσχετικού επίλυσης της διαφοράς. Αντίθετα η Ελλάδα σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011 που αναφέρει ότι: «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ΄ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης» έχει ορίσει θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και στο Λιβυκό πέλαγος τα οποία δημοπρατήθηκαν και οι σχετικές εταιρείες οι οποίες πλειοδότησαν απέκτησαν ήδη τα σχετικά δικαιώματα σε επιτυχημένους διεθνείς διαγωνισμούς. Μετά λοιπόν τη σχετική οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με την Ιταλία και Αίγυπτο (με επώδυνες παραχωρήσεις της Ελλάδας και έναντι της Ιταλίας όπως πχ και μεταξύ άλλων την παραχώρηση δικαιωμάτων αλιείας της περίφημης κόκκινης γαρίδας του Ιονίου πελάγους εντός της ελληνικής ΑΟΖ για την Ιταλία) εκκρεμεί η σχετική οριοθέτηση με την Λιβύη. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν απειλείται η νομιμότητα των παραχωρηθέντων οικοπέδων. Συμπερασματικά ο τουρκικός αναθεωρητισμός, που άλλωστε «στα σύνορα της καρδιάς του» όπως ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος κος Ταγίπ Ερντογάν περιλαμβάνει τόπους όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα ακρότατα όρια της είχε επεκταθεί, - μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα Βαλκανικά και τα Αραβικά Κράτη -, παρά τις γεωγραφικές και νομικές ακρότητες της MAVI VATAN και του Τουρκολιβυκού Μνημονίου, δεν δύναται, εν τοις πράγμασι και ενόψει των αντικειμενικών περιορισμών της γεωγραφίας, του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, των σχετικών διευθετήσεων (επώδυνων) Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών της Ελλάδας με όμορα κράτη με τα οποία μοιράζεται κοινά θαλάσσια σύνορα, αλλά και εσωτερικές κυρίαρχες πράξεις συνταγματικών οργάνων της, όπως ο ανωτέρω μνημονευθείς νόμος, η οριοθέτηση και η δημοπρασία οικοπέδων στην ΑΟΖ της, η επέκταση της αιγιαλίτιδας της ζώνης στο Ιόνιο και η σαφής και ρητή επιφύλαξη του δικαιώματος της οποτεδήποτε κρίνει σκόπιμο να επεκτείνει και στο Αιγαίο της αιγιαλίτιδα της ζώνη από τα σημερινά 6 μίλια, δεν δύναται να αμφισβητήσει αξιόπιστα τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματα της στις θαλάσσιες ζώνες της. Οποιεσδήποτε ενέργειες στις οποίες ενδεχομένως προβεί στα πλαίσια του ανωτέρω επικίνδυνου αναθεωρητισμού θα είναι ενέργειες παράνομες και εχθρικές προς την Ελλάδα. Ενέργειες ενός διεθνούς ταραξία με αρπακτικές διαθέσεις. Η τουρκική αρπακτική (predator) στρατηγική στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και αλλού (Συρία, Λιβύη, Ιράκ και αλλού) ενώ θεμελιώνεται ξεκάθαρα στην υποτιθέμενη τυφλή ισχύ, προσπαθεί να εξωραϊστεί από την Τουρκική κυβέρνηση με πράξεις όπως το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Αυτές οι πράξεις όμως δεν αποκρύπτουν αλλά αποκαλύπτουν αυτές τις διαθέσεις. Δηλώσεις όπως αυτή του Τούρκου Υπουργού Άμυνας ότι η χώρα του δεν είναι … ξένη δύναμη στην Λιβύη είναι απολύτως ενδεικτικές. Όπως ενδεικτικές βέβαια είναι οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Τουρκίας στην Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη αλλά η εμπλοκή της Τουρκίας με στρατιωτική παρουσία σε σειρά άλλων χωρών. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι αλυσιτελείς όσο αφορά την Ελληνική Αποκλειστική Ζώνη στην Ανατολική Μεσόγειο. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο.

Αρθρο μου στο έγκυρο ArmyVoice.gr : Ελληνοτουρκικά: Μετά τη συνάντηση Δένδια - Τσαβούσογλου τι;

Στον απόηχο της συνάντησης Δένδια – Τσαβούσογλου: μετά την συνάντηση, τι;

 

Η Ελλάδα βρίσκεται από 15/4^ου στον απόηχο της συνάντησης των δύο Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας. Διάχυτη η ικανοποίηση σε μεγάλο τμήμα της Ελληνικής κοινής γνώμης από την θέση του Έλληνα ΥΠΕΞ, όπου αναφέρθηκε, μετά 20 μήνες από της ανάληψης των καθηκόντων του και των πρωτόγνωρων τουρκικών προκλήσεων (Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, Αιγαίο, Κύπρος, αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης κα) δημόσια στην παραβίαση κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου.

Η Τουρκική πλευρά φαίνεται ότι ανέμενε - και έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένη - μία συνάντηση στην οποία θα προωθούνταν οι δημόσιες σχέσεις της Τουρκίας και η προσπάθεια της Τουρκικής διπλωματίας να παγιοποιήσει τις στρατηγικές προκλήσεις και αμφισβητήσεις Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, δίδοντας το «μήνυμα» ότι οι προκλήσεις αυτές αποτελούν «φυσιολογικές» εκφράσεις υφιστάμενων «δικαιωμάτων» που η Ελλάδα «αμφισβητεί» ή δημιουργεί μονομερώς «τετελεσμένα» (δηλαδή η τουρκική διπλωματία επιχειρεί συστηματικά και συνολικά την απόλυτη αναστροφή της πραγματικότητας των τουρκικών αμφισβητήσεων ελληνικών δικαιωμάτων).

Οι προκλήσεις των 20 τελευταίων μηνών, ιδιαίτερα η στρατηγική πρόκληση που το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο αποτελεί για τα Ελληνικά Συμφέροντα και Κυριαρχικά Δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο και στο νοτιοανατολικό Αιγαίο (στο Αιγαίο ως συνέχεια του Πρωτοκόλλου της Βέρνης και της κρίσης των Ιμίων, στην Ανατολική Μεσόγειο όμως με νέα διεύρυνση των τουρκικών διεκδικήσεων στα πλαίσια του θεωρήματος της MAVI VATAN – Γαλάζιας Πατρίδας) και οι τουρκικές «κρουαζιέρες» στο Αιγαίο των Τσεσμέ και Ορούτς Ρέις, είναι η πραγματικότητα για την Ελλάδα. Μια πραγματικότητα που καθήκον της Ελληνικής Διπλωματίας είναι, συστηματικά και όχι σπασμωδικά, χωρίς ωραιοποιήσεις και με καθαρή γλώσσα, να θέσει ενώπιον όλων των διεθνών δρώντων.

Η MAVI VATAN, όπως η Τουρκική πλευρά προωθεί, «αφήνει» στην Ελλάδα μόνον ένα μικρό τμήμα της Ελληνικής ΑΟΖ νοτιοδυτικά της χώρας …. Επίσης την απομονώνει από τις αντίστοιχες όμορες ΑΟΖ των υπόλοιπων χωρών της Ανατολικής Μεσογείου (με την αυτονόητη επιρροή σε οποιοδήποτε έργο υποδομής, όπως αγωγούς, καλώδια τηλεπικοινωνιών ή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας ή άλλο), εγκλωβίζει τα νησιά στα 6 νμ (με αυτονόητο επίσης εγκλωβισμό της χώρας μας σε προκλήσεις που η τουρκική πλευρά μπορεί οποτεδήποτε να προβεί: με «έρευνες», γεωτρήσεις ή «ελέγχους» αλιευτικών, έρευνας και διάσωσης μόλις έξι μίλια από τις Ελληνικές ακτές κλπ). Και όλα τα παραπάνω, όταν γίνεται σαφέστατο, τόσο με τους περίφημους χάρτες, όσο και με την ρητορική της, το τι η Τουρκία «εννοεί» με την Γαλάζια «Πατρίδα»: άρρητα, αλλά με σαφήνεια,  θεωρεί δηλαδή ότι στο χώρο αυτόν ασκεί κυριαρχία, δηλαδή αποτελεί Τουρκικό έδαφος, πχ με δηλώσεις τούρκων πρώην ή νυν αξιωματούχων ότι η Λιβύη με το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο απέκτησε τέσσερα … νησιά !  

Είναι τέτοια η στρατηγική πρόκληση των τουρκικών διεκδικήσεων που δεν αφήνει περιθώριο άλλης προσέγγισης ή αγνόησης, όπως οι αρχικές τοποθετήσεις Ελλήνων αξιωματούχων για το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Ακόμη και η τουρκική διπλωματία ήταν αρχικά επιφυλακτική με την υιοθέτηση της MAVI VATAN που προωθούσε το τουρκοϊσλαμικό κατεστημένο (που αντικατέστησε το «παλαιό» Κεμαλικό), ακριβώς επειδή έμπειροι Τούρκοι διπλωμάτες κατανοούσαν ότι ο μαξιμαλισμός του και η κατάφορη εγγενής αγνόηση του διεθνούς δικαίου και της γεωγραφίας (ό,τιδήποτε δεν μας ‘συμφέρει’ στον χάρτη το «αγνοούμε») εξαναγκάζει την Ελλάδα να αντιδράσει.

Στο πλαίσιο αυτό είναι εντυπωσιακή η τουρκική αναμονή άλλης «ήπιας» Ελληνικής αντίδρασης. Δηλαδή αναμένονταν ο συντονισμός της Ελληνικής διπλωματίας με την τουρκική στρατηγική και τις δημόσιες σχέσεις της Τουρκίας! Αυτό έδειχνε η αρχική προφανής ικανοποίηση του «Μεβλούτ» και η συνακόλουθη ‘αντιστροφή’ των συναισθημάτων του.  

Η κατανόηση λοιπόν και η  αποδοχή  της πραγματικότητας της στρατηγικής πρόκλησης που συνιστά για την χώρα  το Τουρκολιβυκό μνημόνιο (από κυβέρνηση και αντιπολίτευση) και η εξήγηση, σε εχθρούς και φίλους, στις πραγματικές της διαστάσεις, της  σημασίας του Τουρκολιβυκού Μνημονίου και των Τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο (εφαρμοστικής ενέργειας της MAVI VATAN στην Ανατολική Μεσόγειο) αποτελεί  απαραίτητο στοιχείο επιτυχημένης διπλωματικής στρατηγικής αντιμετώπισης του. Αυτό βέβαια απαιτεί συστηματική δουλειά, με συνέπεια και χωρίς διγλωσσίες, ούτως ώστε να γίνει από όλους κατανοητή η Ελληνική Θέση. Μόνον έτσι η Ελλάδα θα αποκτήσει πραγματικούς συμμάχους: όταν πείσει για την αξιοπιστία και τη συνέπεια της θέσης της και την προωθήσει με συνέπεια και στρατηγική.

Άλλο απαραίτητο σημείο, κατά τη γνώμη μας, όπως γράψαμε σε πρόσφατο άρθρο μας στο τεύχος Απριλίου του GR Diplomatic CD : «Επίσης απαραίτητη η εξήγηση του δομικού αντιδυτικισμού του ισλαμικού καθεστώτος στην Τουρκία.  Υπενθύμιση δηλαδή του ότι,  ο Τουρκικός Ισλαμισμός αποτελεί ρεύμα σκέψης που απαντά στο ερώτημα του πως μπορεί η Τουρκία να αντιστρέψει την σχέση εξάρτησης και κυριαρχίας της από την Δύση.»

Αλλά αυτά όμως απαιτούν στρατηγική και δουλειά. Αναμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον την συνέχεια.

 

Αρθρο μου στο GR DIPLOMATIC CD : Η στρατηγική πρόκληση της MAVI VATAN (Γαλάζιας Πατρίδας)

Η στρατηγική πρόκληση της MAVI VATAN (Γαλάζιας Πατρίδας)

 

Η Γαλάζια Πατρίδα (MAVI VATAN) των ισλαμιστών Ερντογάν και AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) αποτελεί στρατηγική πρόκληση για την Ελλάδα.

Το θεώρημα της MAVI VATAN ενσωματώνει, φτάνοντας τα ακρότατα στα όρια τους, όλες τις «κλασικές» τουρκικές αμφισβητήσεις: της Ελληνικής Υφαλοκρηπίδας, θεώρησης ως δεδομένης απόρροιας  της εκβίασης με το  casus belli (απόφαση της Μεγάλης - η Τουρκία … μεγαλοπιάνεται παραδοσιακά με .. Κεμάλ ή με … Μοχάμεντ - Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στις 8ης Ιουνίου 1995) της μη επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης από τα έξι μίλια, παρότι η Ελλάδα ρητά επιφυλάσσεται για την άσκηση της και απόσχει από επέκταση της στο Αιγαίο ως φιλειρηνική δύναμη ευθύνης και σταθερότητας,  την «δηλούμενη» ζώνη έρευνας και διάσωσης που επιδεικτικά βερμπαλιστικά «αξιώνει» ανατολικά του 25^ου παράλληλου («απόρροιας» της «αξίωσης» μηδενικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ των νησιών), τον ακραία επιθετικό αναθεωρητισμό της δημιουργίας γκρίζων ζωνών (όχι μόνον στο Αιγαίο βλέπε και Κρήτη – Γαύδο).

Αλλά η MAVI VATAN, επί πλέον της «αιγαιοκεντρικής» αμφισβήτησης της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, προσθέτει την πλήρη αμφισβήτηση των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο (μηδενίζοντας την  ΑΟΖ των ελληνικών νησιών και αποτρέποντας το δικαίωμα επέκτασης της αιγιαλίτιδα ζώνης ανατολικά του ψευτοδιαδρόμου που δήθεν ενώνει της τουρκική με την Λιβυκή ΑΟΖ). Επιχειρεί να περιoρίσει την Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)  στην Ανατολική Μεσόγειο σε ένα μικρό τμήμα της νοτιοδυτικά (!) αμφισβητώντας την δυνατότητα επικοινωνίας της με τις ΑΟΖ όλων των υπολοίπων χωρών της περιοχή (αποκόπτοντας την Ελλάδα ουσιαστικά από την Ανατολική Μεσόγειο).

Πρόκειται δηλαδή για απροκάλυπτα επιθετικό δόγμα, έκφραση  ακραίου μαξιμαλισμού που στηρίζεται στην εκβίαση θερμού επεισοδίου ή εκτεταμένου πολέμου.

Απέναντι σε αυτή την στρατηγική πρόκληση η Ελλάδα – καταρχήν - όφειλε (και οφείλει) να βρίσκεται σε απόλυτη και άμεση εγρήγορση, διπλωματική και στρατιωτική και συνεχή ανάλυση και παρακολούθηση των Τουρκικών κινήσεων, ώστε, έγκαιρα, να αντιμετωπίζει και αποτρέπει τους επιθετικούς  αναθεωρητικούς σχεδιασμούς της. Σημειωτέον ότι, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016,  εξουδετερώθηκαν τα τελευταία φιλοδυτικά δίκτυα στην χώρα, αποδυναμώνοντας τις δυνατότητες ουσιαστικής δυτικής επιρροής και ουσιαστικής αποτροπής της μαξιμαλιστικής αντιδυτικής και  ανθελληνικής ισλαμοτουρκικής στρατηγικής.

Όμως, η ελληνική πλευρά αρκέστηκε στις διαβεβαιώσεις του Λιβύου ΥΠΕΞ ότι δεν θα προχωρήσουν σε υπογραφή τουρκολιβυκής συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ,  παρόλα τα ταξίδια Σάρατζ στην Κωνσταντινούπολη και την ολοένα μεγαλύτερη διεύρυνση των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα της Τουρκίας με την «Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (GNA) του Σαράτζ. Δεν εκτίμησε σωστά την δυνατότητα της Τουρκίας  να αλλάξει στο έδαφος τους συσχετισμούς υπέρ του GNA.

Περαιτέρω, ο περιορισμός των αντιποίνων στην αδύνατη πλευρά της Λιβύης (απομάκρυνση Λίβυου πρέσβη), η έλλειψη βούλησης ισοδύναμου αποτελέσματος αντίδρασης απέναντι στην στρατηγική πρόκληση του τουρκολιβυκού μνημονίου  αποτέλεσε πηγή λάθος μηνυμάτων.

Το μήνυμα που ελήφθη σύντομα από τους διεθνούς δρώντες στην Ανατολική Μεσόγειο οδήγησε σε ή διευκόλυνε ή διακινδυνεύει επικίνδυνες μετατοπίσεις εταίρων, ακόμη και όσων έχουν την ψυχολογική προτίμηση να συνεργαστούν μαζί μας αντί με την Τουρκία.

Οι εσπευσμένες συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο, με την Ελλάδα να προβαίνει σε παραχωρήσεις δικαιωμάτων αλιείας εντός της Ελληνικής ΑΟΖ έναντι της Ιταλίας, μειώνοντας τις αξιώσεις της για πλήρη ΑΟΖ των νησιών ακόμη και στην περίπτωση της Κρήτης, η αδυναμία να πείσει την διοργανώτρια εταίρο Γερμανία να συμμετέχει στην Διάσκεψη του Βερολίνου για το Λιβυκό και η απουσία της χώρας στην Λιβύη (μέχρι και την πρόσφατη φιλοτουρκική επίσης σχηματισθείσα με καταγγελίες … χρηματισμών νέα Κυβέρνηση), οι κρουαζιέρες των Ορούτς Ρέις και Τσεσμέ στο Αιγαίο κ.α., δεν φαίνεται ότι αποτέλεσαν επαρκή θεραπεία.

Η έλλειψη κατανόησης ή αποδοχής της πραγματικότητας της στρατηγικής πρόκλησης που συνιστά για την χώρα  το Τουρκολιβυκό μνημόνιο (από κυβέρνηση και αντιπολίτευση) οδηγεί στην συνακόλουθη αδυναμία να εξηγηθεί, σε εχθρούς και φίλους, στις πραγματικές της διαστάσεις, η σημασία του Τουρκολιβυκού Μνημονίου (εφαρμοστικής ενέργειας της MAVI VATAN στην Ανατολική Μεσόγειο), απαραίτητο στοιχείο επιτυχημένης διπλωματικής στρατηγικής αντιμετώπισης του.

Επίσης απαραίτητη η εξήγηση του δομικού αντιδυτικισμού του ισλαμικού καθεστώτος στην Τουρκία.  Υπενθύμιση δηλαδή του ότι,  ο Τουρκικός Ισλαμισμός αποτελεί ρεύμα σκέψης που απαντά στο ερώτημα του πως μπορεί η Τουρκία να αντιστρέψει την σχέση εξάρτησης και κυριαρχίας της από την Δύση.

Το Τουρκικό ισλαμικό σχέδιο διευκόλυναν πολιτικά η διαδικασία  εκδημοκρατισμού της Τουρκίας με την εισαγωγή στην χώρα του πολυκομματισμού και οικονομικά η επιτήδεια εκμετάλλευση του νεοφιλελευθερισμού ώστε να συνδεθεί το (ισλαμικό) κεφάλαιο της Ανατολής με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και λάβει τις αναγκαίες πιστώσεις για να αναπτυχθεί. 

Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι και οι δύο εξελίξεις (πολιτική και οικονομική) που κατέστησαν δυνατή την επικράτηση του τουρκικού ισλαμισμού προωθήθηκαν ή επικροτήθηκαν από τον Δύση !