Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», όπως αναφέρετε πλέον & από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, στις "απαρχές" του: Το 1989, ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (Ιράν) ταξίδεψε στην Πιονγκγιάνγκ (Νότια Κορέα) για μια ιστορική συνάντηση με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, συμβολίζοντας μια συνεργασία που έχει διαρκέσει σχεδόν μισό αιώνα. Παράλληλα δηλαδή με το άνοιγμα των αγορών και τις ελεγχόμενες μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιαοπίνγκ (Deng Xiaoping), ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ: Αγροτικές μεταρρυθμίσεις (1979-1982): Ειδικές Οικονομικές (παράκτιες) Ζώνες (1979-1980) Αστικές & Βιομηχανικές Μεταρρυθμίσεις (1984) και ότι ακολούθησε μετά τις "απαρχές" τον επόμενο μισό αιώνα της ανάπτυξης. Τι λέτε να συμπεριλάμβανε αυτή η συνεργασία; Πυραυλική τεχνολογία; Υπό ποιων τις "ευλογίες" και υψηλή επίβλεψη καρποφόρησε; Ήταν η εποχή που οι δυτικές πολυεθνικές εταιρίες είχαν ανακαλύψει το "Νέο Ελντοράντο", μεταφέροντας τις γραμμές παραγωγής τους στην Κίνα & γράφοντας στα πανάκριβα υποδήματα τους τους πολίτες των χωρών στις οποίες γιγαντώθηκαν, αυτούς της Δύσης με τις ευλογίες της πολιτικής ελίτ: δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, Κοινωνικοχριαστιανών συντηρητικών και "σοσιαλιστών" στην ΕΕ . Πολιτικές ελίτ που ενσωμάτωσαν πλήρως την οικονομική και κοινωνική ατζέντα που ήθελαν και προωθούσαν οι tycoons και τα ιδρύματα τους. Κι όμως στην τρέλα των υπερκερδών και στην ταυτόχρονη επίθεση εναντίον των κοινωνιών τους στην Δύση με τις ιδεολογίες του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, και την διοικητική και νομική πρακτική του deregulation (κατάργηση νομοθετημάτων που περιόριζαν την ανεξέλεγκτη δράση των πολυεθνικών) κάτι τους ... διέφευγε. Ηταν η εποχή που θριάμβευαν Ρήγκαν και Θάτσερ. Νόμιζαν ότι όλοι πίστευαν σε ένα μόνο Θεό: το δολάριο. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν το σχέδιο που υπήρχε και υπόβοσκε. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν τον εθνικισμό που οδηγούσε σε αυτό το άνοιγμα στις δυτικές εταιρίες ώστε να εκμεταλλευτούν το τεχνολογικό και παραγωγικό τους πλεονέκτημα. Δεν ήθελαν να ... διακόψουν τις ανεξέλεγκτες και αφορολόγητες ροές του δολαρίου. Είδαν δηλαδή το τυράκι. Επιλεκτικά αρνήθηκαν να δουν τη φάκα. Πέρασαν δεκαετίες με πολύ δουλειά, πολλά επιτεύγματα ώστε σήμερα να μιλούμε για το Θαύμα της Κίνας, την επαναφορά της Ρωσίας ως υπερδύναμης, την δυνατότητα του Ιράν να οριοθετήσει ΗΠΑ Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, την γεωπολιτική παράκαμψη της Ευρώπης, τον πολυπολικό κόσμο ή όποιος τελικά αναδυθεί από αυτή την κοσμοϊστορική αναθεώρηση και αναδιανομή των παγκόσμιων παραγόντων ισχύος , γιατί νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που δημιουργείται. Αν θα πρόκειται για πολυπολικό κόσμο ή σε πρώτη φάση "διαφορετικούς παράλληλους κόσμους" που αναγκαστικά θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ενώ οι ΗΠΑ και ΕΕ παραμένουν εγκλωβισμένες σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία, η Κίνα αναπτύσσει κοινωνική συνοχή, κρατικές υποδομές, παραγωγικές δυνατότητες και οργάνωση τους, τεχνολογία, μαζική παραγωγή με ενσωμάτωση τεχνολογίας και οργάνωσης που κατακρημνίζει το κόστος, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις διαβρωτικές διαθέσεις των γηγενών "δισεκατομμυριούχων", για να μην έχει την ίδια "τύχη" η κινεζική κοινωνία και το κινεζικό κράτος, με αυτή της διάβρωσης τους από τους άπληστους κολοσσούς. Εγκλωβισμένοι στο κακό παρελθόν τους, ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΕ, χάνουν για μία ακόμη φορά χρόνο, αν υπάρχει ακόμη δυνατότητα όποιας αποτροπής. Χρόνο που τον κερδίζει υπομονετικά η Κίνα. Η ποιοτική διαφορά που σφραγίζουν με την σκληρή δουλειά τους και τον προγραμματισμό τους οι Κινέζοι, θα είναι από μόνη της προσηλυτιστική: θυμάστε τι "επαίρονταν" ότι μπορόύσαν να επιτύχουν με μία οδοντόκρεμα και ένα φτηνό τζιν οι "τουρίστες" στην ΕΣΣΔ; Τώρα αρχίζει να συμβαίνει το ίδιο με τα κινέζικα γκάτζετς και τα φτηνά λαχανικά και υπηρεσίες υγείας που οι κινέζοι πολίτες μπορούν και έχουν πρόσβαση σε πολύ χαμηλές τιμές (σε αντίθεση με πολλούς σε ΗΠΑ και πλέον και Ευρώπη που αδυνατούν). Αύριο;

The “Eurasian Axis”, its origins and today’s development of capabilities and relations.

The “Eurasian Axis”, its origins and today’s development of capabilities and relations.

The “Eurasian Axis”, as it is now also referred to by US President Trump, in its “origins”:In 1989, Ayatollah Ali Khamenei (Iran) traveled to Pyongyang (North Korea) for a historic meeting with Kim Il Sung, symbolizing a cooperation that has lasted almost half a century. At the same time as the opening of markets and the controlled reforms of Deng Xiaoping, who took over the leadership of China after the death of Mao Zedong:Agricultural reforms (1979–1982) Special Economic Zones (coastal) (1979–1980) Urban and industrial reforms (1984) and everything that followed in the next half century of development.What do you think this cooperation included? Missile technology? Under whose “blessings” and high-level supervision did it bear fruit?It was the time when Western multinational corporations had discovered the “New Eldorado”, moving their production lines to China and stamping on their expensive shoes the citizens of the countries in which they grew — the citizens of the West — with the blessings of the political elite: Democrats and Republicans in the USA, Christian-Democrat conservatives and “socialists” in the EU. Political elites that fully adopted the economic and social agenda that the tycoons and their foundations wanted and promoted.Yet, in the frenzy of super-profits and the simultaneous attack on their own societies in the West through the ideologies of neoliberalism and globalization, and through the administrative and legal practice of deregulation (the abolition of laws that limited the uncontrolled activity of multinationals), something… escaped them. It was the era when Reagan and Thatcher triumphed.They thought everyone believed in only one God: the dollar. They could not — and did not want to — see the plan that existed and was simmering beneath the surface. They could not — and did not want to — see the nationalism that drove this opening to Western companies so they could exploit their technological and productive advantage. They did not want to interrupt the uncontrolled and tax-free flows of the dollar.So they saw the bait. Selectively, they refused to see the trap.Decades passed with a lot of hard work and many achievements, so that today we speak of the “Chinese Miracle”, the return of Russia as a superpower, Iran’s ability to set limits for the USA and Israel in the Middle East, the geopolitical bypassing of Europe, the multipolar world — or whatever finally emerges from this historic revision and redistribution of global power factors. Because I believe no one can yet fully grasp what is being created.Whether it will be a multipolar world, or in the first phase “different parallel worlds” that will inevitably compete with each other.While the USA and the EU remain trapped in the Middle East and Ukraine, China is developing social cohesion, state infrastructure, productive capabilities and their organization, technology, and mass production with the integration of technology and organization that drastically reduces costs — while at the same time limiting the corrosive influence of native “billionaires”, so that Chinese society and the Chinese state do not suffer the same fate of being corroded by greedy giants.Trapped in their own bad past, the USA and the EU are once again losing time — if any possibility of deterrence still exists. Time that China is patiently gaining.The qualitative difference that the Chinese are sealing with their hard work and planning will, by itself, be attractive and persuasive: Do you remember what the “tourists” in the USSR used to boast they could achieve with one tube of toothpaste and one cheap pair of jeans?Now the same thing is beginning to happen with Chinese gadgets, cheap vegetables, and healthcare services that Chinese citizens can access at very low prices (in contrast to many people in the USA and increasingly in Europe who cannot afford them).Tomorrow? https://x.com/pantislawoffice/status/2079077838846845077

And in the war with Iran, will the Kurds (in Iraqi Kurdistan) pay the price (and the bridegroom too), just like in Syria and in Turkey? What a harsh geography! Does anyone take it into account?

And in the war with Iran, will the Kurds (in Iraqi Kurdistan) pay the price (and the bridegroom too), just like in Syria and in Turkey? What a harsh geography!

Does anyone take it into account, or is it a case of “the end justifies the means”? Where the “end” is the subjugation of Iran, and the “means” is the Kurdish population in Iraqi Kurdistan — and perhaps not only there. Namely: North-Northwest: Turkey; East: Iran; West: the Syria; South: Iraqi Shiites and other anti-Western factions… Is #Iran preparing for a “preemptive” ground offensive into Iraqi Kurdistan? Or will it confront the Kurds after they invade Iran (if they ultimately manage to do so — for now they only have organized militias — but in any case they will pay a heavy price)? What will #Turkey do, even though it is a #NATO member that moreover hosted the Alliance’s latest Summit?Recently, U.S. President #Trump, while praising Turkish President #Erdogan, commended his stance of not getting involved in the war against Iran and not taking sides against … Iran. He even added, with the “assistance” of U.S. Vice President Vance, that Turkey might be more suitable than Israel (!!!!!) to undertake the confrontation against Hezbollah in #Lebanon, with the help of al-Jolani’s Syria! With the above question, I of course mean what Turkey will do openly in such a case, but especially what it will do secretly — because, as many Turkish analysts note, after Iran, their own turn will probably come next. In the last two days and nights, many Kurdish ammunition depots in the #Erbil province have been destroyed, while Iranian military forces have been reinforced and deployed in Khuzestan province — Iran’s energy heartland and the site of Saddam’s historic defeat — awaiting the “ground attack” on the long-suffering (and heroic in their own eyes) region of #Khuzestan. We recall one of our two articles on the Kurdish factor in the Middle East (written at the time on the occasion of the crisis in Syria — here is the first one) 👇: Article dated 30/10/2019 | 06:01 (updated 7 years ago) Militaire News Syria: a “school” for the “new” (?) reality in international relations #USA #SYRIA By Dionyssis Pantis, Attorney-at-Law, Geopolitical Analyst, Athens* Starting from the (pre-crisis) geopolitical and geo-economic (energy-related) revisionism of the Assad regime and its fateful consequences, the “fate” of Syria is sealed with the introduction of the “ideology” of Islamist extremism, which sweeps away every other ideology in its path (Baathism, Marxism, Gaddafism, etc.). Consequence: the destruction of the country is almost complete. The sudden, politically decisive and militarily sufficient projection of Russian power into Syria changes the facts on the ground (a game changer). It saves the Assad regime (allowing it victories on the ground) and “fills” the power vacuum in the region, altering the facts and forcing everyone to adapt. The threat of a conventional confrontation and containment of the Russian intervention (with the consent and invitation of the Assad regime) is averted by Russia’s clear demarcation of the red lines beyond which it is determined — and intends — to even use its nuclear arsenal. Result: the withdrawal of the reinforced 6th Fleet (strengthened precisely to achieve conventional containment of Russia during Obama’s presidency) and the limitation of strikes to special targets, mainly for psychological reasons. Russia, which decisively “got its hands dirty” by coming down to the ground itself, capitalizes on its action — focused on clear political objectives — even with Saudi Arabia, which signs agreements and wins contracts, forces the Saudi military band to learn the Russian national anthem, and receives questions from Saudi journalists asking President Putin whether he intends to … mediate in Iran. Iran is trying to extend its influence all the way to Lebanon, practically creating between Iran and Lebanon a zone that facilitates influence and the flow of military assets, thereby strengthening its deterrent strategy against a potential attack on its own territory. At the same time, this further strengthens Russia’s position, which now becomes a factor limiting Iran’s actions in the region (e.g., ensuring that the Iranian presence remains beyond 50 km from the Israeli border in Syria, etc.). Turkey, which 1) feels threatened by the generalized rearrangement attempted in the Middle East and believes that within this framework the creation of a Kurdish State (or, as it is usually called, a “Kurdish corridor” from Iraqi Kurdistan to the Mediterranean) is being promoted, and 2) is driven by neo-Ottoman and Turko-Islamist ambitions to reconquer the … lost territories, dreams of redefining its borders so that its actual borders (Treaty of Lausanne) coincide with those of its heart (initially those of the National Pact of the last Ottoman “assembly” before its collapse). It intervenes militarily wherever it finds a power vacuum (Iraq – Syria) and prevents (at least initially) the creation of a Kurdish State, thereby — in its own view — securing the cohesion of southern and southeastern Turkey. The United States are adapting to the new reality created by the Russian presence in Syria, giving President #Trump — after the impeachment process was initiated against him by Congress and now freed to wage his war against the Washington “establishment” ahead of the autumn elections — the opportunity to unfold his foreign policy (and for those who don’t understand words, here is a concrete example): The USA are no longer willing to get involved in “stupid” wars around the world, because such actions “cost” and burden the American taxpayer. Furthermore, President Trump stresses that it is unacceptable for the #USA to pay the bill for maintaining global security “for free.” That is why he demands — from the countries under its quasi-protection — the conclusion of new trade agreements that go beyond the traditional favorable arrangements for globalized capital (financial capital, insurance, IPR, financial services, etc.) and also include protections for American producers of so-called “tangible goods,” from the defense industry to every commodity produced in the USA that creates jobs for American citizens. He also demands that Europeans pay their “fair share” of military spending, since there is no longer any “free lunch” (security in this case).He also points out — in the, as we said, didactic case of Syria — that the USA are 7,000 miles away from Syria, whereas for Europe Syria is right next door. It is therefore “unfair” for the USA to pay for Europe’s security. And of course the “cunning” Europeans will now be checked to see whether their announced military expenditures are real and “adequate”: in addition to the quantitative criterion of 2% of GDP in defense spending, “qualitative” characteristics will be added, such as the requirement that 20% of military spending goes to “heavy” military equipment (naturally, the largest percentage coming from the USA) — a criterion that was first introduced in the Greek-American Strategic Agreement signed just a few days ago.He also “reminds” everyone how expensive it is to keep the ISIS murderers imprisoned, whose guarding is now the responsibility of the “wonderful” Kurds or the “tough leader” Erdogan (or whoever else might want the job…). And for those who still haven’t learned their lesson: almost simultaneously with the withdrawal of American troops from Syria, he announces and sends 3,000 soldiers to allied Saudi Arabia — which is obviously “good,” since it pays the bill with the above. #Israel is perhaps the only international actor that rapidly incorporates these messages (and adapts accordingly). After all, the great leaders who led them to the creation of the State of Israel taught them the importance of relying primarily on their own strength if they want to be free and sovereign. From the developments, Israel must rely on its own forces, Netanyahu publicly concluded. Ah… sorry, and one last thing: as far as the Kurds are concerned, the Turkish invasion and their defense against it is simply their problem. They are defending their lands. This is “their own business.” The USA helped them only as long as they were doing their own (which happened to coincide with a common) job: the extermination of ISIS.That goal was achieved 100% (according to President Trump, both the “objective” and the “result”). Mission accomplished, then! Lessons learned? To be continued… And here is the second article Article dated 28/11/2022 | 06:15 (updated 4 years ago) 👇 Militaire News The Kurds of Syria once again between Scylla and Charybdis #DIONYSIS PANTIS #KURDS #TURKEY As we have said many times in the past, especially in revisionist eras (great tectonic geopolitical rearrangements) like the present one, the only real currency in international relations — for a country, but even more so for an ethnic community without statehood, such as the Kurds, whose communities are divided among four state entities (Turkey, Syria, Iraq, Iran) — is power (as manifested on the ground, in the field). Written by DIONYSIS PANTIS Attorney-at-Law, Athens and geopolitical analyst. The Kurds of Syria once again find themselves between Scylla and Charybdis: on one side, the option offered by Russia to protect them from yet another barbaric attack by Islamo-Turkish military and paramilitary forces is to withdraw behind the M4 highway line and hand over the guarding and control of the quasi-“border” to Assad’s forces. The Kurds rejected this proposal. This “offer” appears to satisfy Turkey, which further implies that it was formulated with Turkey’s consent following “consultations.” If accepted, this proposal would definitively bury the so-called “Kurdish Corridor” from Iraqi Kurdistan to the Mediterranean Sea (Syria). Otherwise, Turkey will attempt to achieve it on the battlefield, carrying out yet another projection of power with messages addressed to all interested parties.And there are many recipients of these Turko-Islamist “messages,” including Greece and Cyprus. Of course, the Turks conceal the fact that they are acting against forces that are not organized as a regular state army — i.e., bodies with very limited capabilities and a complete lack of air power — in order to exploit their “successes” within the framework of psychological warfare against the states of the region. However, Turko-Islamism greedily fills any power vacuum the moment it is created! This is certainly a message for the states of the region, which we must evaluate by strengthening our deterrent capabilities and our mutual relations. On the other side, the USA are asking them for … patience and discipline within their “strategic” alliance and choice, while being either unable or, more accurately, unwilling to truly protect them (on the ground where they are under attack). Since the American withdrawal during the Trump era from the region — which was heavily criticized at the time — nothing seems to have changed in practice. As for the (non-existent) European “factor”, there is nothing to say: it is “dizzy” from expensive energy and the Russo-Ukrainian war. A very characteristic feature of today’s revisionist era is that the Turks are attempting — who knows, perhaps the fourth or fifth — “operation” against the Kurds of Syria (Syrian Kurdistan), despite the expressed opposition of the USA (counting the invasions with their characteristic names: “Euphrates Shield” 2016, “Olive Branch” 2018, “Peace Spring” 2019!, the still-unnamed current one, and the … intermediate operations). This certainly could not have happened in the 1980s or 1990s: back then, with the USA at the height of their power during the transition from the bipolar to the unipolar world of Pax Americana, they would never have allowed such large-scale military “clearance” operations against the will of the American factor. The complex geopolitical conditions of the new transition from the unipolar world — who knows to where (a multipolar system?) — which are indicatively shaped by the Ukrainian war and Russian involvement and possible attrition, the confrontation between the West and Russia and between the USA and China, China’s rapid economic and technological rise, the geopolitical dynamics in Central Asia where Turkism and Islamism may be the only factors the West can use to counter the Russia–China rapprochement and control of this important region, the redistribution of power following Russia’s interventions (at the invitation of Syria’s official authorities) and Turkey’s interventions in Syria and Syrian Kurdistan, and the attempted creation of an intermediate Islamic geopolitical space with two components (at least initially): Turkey (industrial and military-industrial production base) and the Gulf Kingdoms (petrodollars and Islamic investments), etc. — all create an extremely complicated and dangerous field in which the Kurds of Syria are called upon to maneuver, also bound by their previous choices. In such an environment, there is no room for mistakes by small states or, even worse, by ethnic communities without state organization — something the Kurds in all four regions (Turkish, Syrian, Iranian, and Iraqi) ardently desire. The #Kurds appear to have steadily chosen alliance with the USA, putting all their eggs in one basket. Time will tell whether this choice — made under pressure — was wise. However, given the data created by Turkey’s interventions so far in Northern Syria and its policy of oppression, economic bleeding, and demographic change in the areas it has occupied and illegally holds, there is a risk of a strategically permanent reduction of the Kurdish presence in the region. Their autonomous capacity (even with Western assistance) to prevent Turkish attacks aimed at occupying new Kurdish areas appears, from the results, to be unrealistic. And we know very well that the Turks do not go somewhere only to leave afterward (Cyprus, Alexandretta, Libya, northern Iraq, etc.). It therefore appears that the continuation for the Kurdish factor in Syria will be equally harsh… Unfortunately, in an article of ours more than three years old (also published in the hospitable Militaire), written even during the “Trump era,” some of the observations and positions presented there unfortunately remain timeless… The Kurds once again between Scylla and Charybdis, then… links for the two articles of 2019 and of 2022 https://www.militaire.gr/i-syria-quot-scholeio-quot-gia-ti-nea-pragmatikotita-stis-diethneis-scheseis/ https://www.militaire.gr/oi-koyrdoi-tis-syrias-gia-mia-akomi-fora-metaxy-skyllas-kai-charyvdis/

Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Τι σκληρή γεωγραφία; Την λαμβάνει κανείς υπόψη ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; όπου «σκοπός» η υποταγή του Ιράν και «τα μέσα» ο Κουρδικός πληθυσμός στο Ιρακινό Κουρδιστάν και ίσως όχι μόνο. Βόρεια Βορειοδυτικά Τουρκία, Ανατολικά Ιράν, Δυτικά Τζολάνι, Νότια Ιρακινοί σιίτες και άλλες αντιδυτικές φράξιες ... Το #Ιραν ετοιμάζεται για "προληπτική" χερσαία επίθεση στο Ιρακινό Κουρδιστάν; Η θα αντιμετωπίσει τους Κούρδους αφού εισβάλουν (αν τελικά τα καταφέρουν καθότι προς το παρόν έχουν οργανωμένες μόνον πολιτοφυλακές – σε κάθε περίπτωση όμως θα πληρώσουν τίμημα) στο Ιράν ; Η Τουρκία, παρότι μέλος του ΝΑΤΟ, που φιλοξένησε μάλιστα την τελευταία του Σύνοδο, τι θα πράξει; Πρόσφατα ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ, εκθειάζοντας τον Τούρκο Πρόεδρος Ερντογάν, εξήρε την στάση του να μην εμπλακεί στον πόλεμο του Ιράν παίρνοντας το μέρος του … Ιράν. Συμπλήρωσε μάλιστα, με την «βοήθεια» και του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Βανς, ότι μπορεί η Τουρκία και είναι καταλληλότερη από το Ισραήλ (!!!!!) να αναλάβει την αντιμετώπιση της Χεζμπολά στο Λίβανο, με την βοήθεια της Συρίας του Τζολάνι!

Με την παραπάνω ερώτηση μου, εννοώ βέβαια, τι θα πράξει στην περίπτωση αυτή η Τουρκία φανερά, αλλά ιδίως, τι θα πράξει κρυφά, αφού όπως πολλοί Τούρκοι αναλυτές αναφέρουν, μετά το Ιράν, έρχεται μάλλον η ... σειρά τους; Τις τελευταίες δύο μέρες και νύχτες, πολλά αποθέματα πυρομαχικών των Κούρδων στην επαρχία του Ερμπίλ έχουν καταστραφεί, ενώ ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί και έχουν αναπτυχθεί στην επαρχία Χουζεστάν, την ενεργειακή καρδιά του Ιράν και τον τόπο της ιστορικής ήττας του Σαντάμ, αναμένοντας την "χερσαία επίθεση" στην πολύπαθη (και ηρωική για τους ίδιους) περιφέρεια του Χουζεστάν. Θυμίζουμε ένα από τα δύο άρθρα μας για τον Κουρδικό παράγοντα στην Μέση Ανατολή (με αφορμή τότε την κρίση στη Συρία, εδώ το πρώτο) : Άρθρο της 30ης/10/2019 | 06:01 (ενημερώθηκε 7 έτη πριν) Militaire News Η Συρία “σχολείο” για τη «νέα» (;) πραγματικότητα στις διεθνείς σχέσεις #ΗΠΑ #ΣΥΡΙΑ Του Διονύση Παντή, Δικηγόρου Αθηνών* Ξεκινώντας από τον (προ της κρίσης) γεωπολιτικό και γεωοικονομικό (ενέργεια) αναθεωρητισμό του καθεστώτος Ασαντ και τις μοιραίες επιπτώσεις του, η «τύχη» της Συρίας κλειδώνει με την εισαγωγή της «ιδεολογίας» του ισλαμιστικού εξτρεμισμού που σαρώνει στο πέρασμα της κάθε άλλη ιδεολογία (μπααθισμό, μαρξισμό, κανταφισμό κλπ). Επακόλουθο: η καταστροφή της χώρας είναι σχεδόν ολοκληρωτική. Η αιφνιδιαστική και αποφασιστική πολιτικά και επαρκής στρατιωτικά προβολή ισχύος της Ρωσίας στην Συρία αλλάζει τα δεδομένα στο έδαφος (game changer). Διασώζει το καθεστώς Ασαντ (επιτρέποντας του στο έδαφος νίκες) και «γεμίζει» το κενό εξουσίας και ισχύος στην περιοχή, αλλάζοντας τα δεδομένα και εξαναγκάζοντας άπαντες να προσαρμοστούν. Η απειλή συμβατικής αντιπαράθεσης και ανάσχεσης της Ρωσικής επέμβασης (με την σύμφωνη γνώμη και πρόσκληση του καθεστώτος Ασαντ) αποτρέπεται με την οριοθέτηση από την Ρωσία των ορίων πέραν των οποίων είναι αποφασισμένη και προτίθεται να κάνει ακόμη και χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου. Αποτέλεσμα η αναδίπλωση του ενισχυμένου (για να επιτελέσει τον στόχο της συμβατικής ανάσχεσης της Ρωσίας) 6ου στόλου –επί Προεδρίας Ομπάμα – και ο περιορισμός χτυπημάτων σε ειδικούς στόχους και για ψυχολογικούς ιδίως λόγους. Η Ρωσία που κατέβηκε η ίδια στο έδαφος αποφασιστικά «βράχηκε» και καθώς οι υπόλοιποι μεγάλοι επιθυμούν θριάμβους χωρίς να εμπλακούν οι ίδιοι, κεφαλαιοποιεί την προσηλωμένη στους αντικειμενικούς πολιτικούς στόχους δράση της ακόμη και με την Σαουδική Αραβία που υπογράφει συμφωνίες και κερδίζει συμβόλαια, αναγκάζει της Σαουδαραβική στρατιωτική μπάντα να «μάθει» τον ρωσικό εθνικό ύμνο και δέχεται ο πρόεδρος Πούτιν από Σαουδάραβες δημοσιογράφους ερωτήσεις για το εάν προτίθεται να …μεσολαβήσει στο Ιράν … Το Ιράν προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή μέχρι και το Λίβανο δημιουργώντας εν τοις πράγμασοι μεταξύ ΙΡΑΝ και Λιβάνου μία περιοχή που διευκολύνει την επιρροή και ροή στρατιωτικών μέσων, ενισχύοντας την αποτρεπτική στρατηγική του έναντι δυνητικής επιθέσεως στο έδαφος του. Ταυτόχρονα ενισχύει έτι περαιτέρω την θέση της Ρωσίας η οποία γίνεται πλέον παράγοντας περιορισμού της δράσης του Ιράν στην περιοχή (πχ διασφάλιση ότι η Ιρανική παρουσία θα είναι πέραν των 50 χιλιομέτρων από τα Ισραηλινά σύνορα στην Συρία κα). Η Τουρκία που 1) αισθάνεται ότι απειλείται από την γενικευμένη αναδιάταξη που επιχειρήθηκε στην Μέση Ανατολή και πιστεύει ότι στα πλαίσια αυτά προωθείται δημιουργία Κουρδικού Κράτους (ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «κουρδικού διαδρόμου» από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα) και 2) εμφορείται από νεοοθωμανικές και τουρκοισλαμιστικές φιλοδοξίες επανακατακτήσεως των … απολεσθέντων, ονειρεύεται επανακαθορισμό των συνόρων της ώστε τα πραγματικά της σύνορα (Συνθήκη της Λωζάννης) να ταυτιστούν με αυτά της καρδιάς της (κατ΄ αρχήν τα του Εθνικού Όρκου της τελευταίας, πριν την κατάρρευση, οθωμανικής «συνέλευσης»). Επεμβαίνει στρατιωτικά όπου βρίσκει κενό ισχύος (ΙΡΑΚ –ΣΥΡΙΑ) και αποτρέπει (κατ΄ αρχήν) την δημιουργία Κουρδικού Κράτους, εξασφαλίζοντας κατά την γνώμη της την συνοχή της νότιας – νοτιανατολικής Τουρκίας. Οι Η.Π.Α. προσαρμόζονται στη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί η Ρωσική παρουσία στη Συρία δίδοντας την ευκαιρία στον Πρόεδρο Τράμπ, μετά μάλιστα την κίνηση της διαδικασίας αποπομπής του από το Αμερικανικό Κογκρέσο, αποδεσμευμένος πλέον στον πόλεμο του εναντίον του «κατεστημένου» της Ουάσιγκτον ενόψει των εκλογών του επόμενου φθινόπωρου, να ξετυλίξει την εξωτερική του πολιτική (και σε όποιον δεν καταλαβαίνει από λόγια και με … παράδειγμα): Οι Η.Π.Α. δεν είναι πλέον διατεθειμένες να εμπλέκονται σε «χαζούς» πολέμους ανά τον κόσμο, καθώς αυτή η δράση «κοστίζει» και επιβαρύνει τον αμερικανό φορολογούμενο. Περαιτέρω ο Πρόεδρος Τράμπ επισημαίνει ότι είναι απαράδεκτο για τις ΗΠΑ να πληρώνει αυτή το λογαριασμό για την τήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας «δωρεάν». Γιαυτό ζητά –με τους οιονεί προστατευόμενους – την σύναψη νέων εμπορικών συμφωνιών που κινούνται πέραν των παραδοσιακών ευνοϊκών διευθετήσεων για το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο (χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ασφάλειες, IPR, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες κλπ) ώστε να περιλαμβάνουν και ρυθμίσεις προστασίας των αμερικανών παραγωγών των λεγομένων “tangible goods” από την πολεμική βιομηχανία μέχρι κάθε παραγόμενο στις Η.Π.Α εμπορεύματος οι οποίοι προσφέρουν θέσεις εργασίας στους αμερικανούς πολίτες. Επίσης απαιτεί οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν το «δίκαιο» μερίδιο τους σε στρατιωτικές δαπάνες καθώς πλέον δεν υπάρχει «δωρεάν φαγητό» (ασφάλεια εν προκειμένω). Επισημαίνει δε, στην όπως είπαμε διδακτική περίπτωση της Συρίας, ότι οι Η.Π.Α. είναι 7.000 μίλια μακριά από την Συρία, σε αντίθεση με την Ευρώπη που η Συρία βρίσκεται στην άμεση γειτονιά της. Είναι λοιπόν «άδικο» για τις ΗΠΑ να πληρώνουν για την ασφάλεια της Ευρώπης. Και βέβαια οι «πονηροί» Ευρωπαίοι θα ελέγχονται πλέον εάν πράγματι οι στρατιωτικές τους δαπάνες που ανακοινώνουν είναι αληθινές και οι «απαιτούμενες»: θα προστεθούν στο ποσοτικό κριτήριο του 2% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες και «ποιοτικά» χαρακτηριστικά όπως αυτό του ποσοστού 20% των στρατιωτικών δαπανών να πηγαίνει σε «βαρύ» στρατιωτικό υλικό (εννοείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του προερχόμενο από τις ΗΠΑ) όπως για μία ακόμη φορά το πρώτον παρουσιάστηκε το κριτήριο αυτό στη Ελληνοαμερικανική Στρατηγική Συμφωνία που υπογράφηκε προ ολίγων ημερών. «Θυμίζει» επίσης πόσο κοστίζει να κρατά φυλακισμένους τους δολοφόνους του ISIS, των οποίων η φύλαξη είναι πλέον ευθύνη των «υπέροχων» κούρδων ή του «σκληρού ηγέτη» Ερντογάν ( ή όποιου άλλου ήθελε ..). Και για όσους ανεπίδεκτους μαθήσεως ακόμη δεν καταλαβαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα με την απομάκρυνση των αμερικανών στρατιωτών από την Συρία ανακοινώνει και στέλνει 3000 στρατιώτες στη σύμμαχο Σαουδική Αραβία η οποία προφανώς είναι «καλή» αφού πληρώνει το λογαριασμό με το παραπάνω. Το Ισραήλ είναι ίσως ο μόνος διεθνής παράγοντας που ενσωματώνει ταχέως τα μηνύματα (και προσαρμόζεται .. ανάλογα). Αλλωστε οι μεγάλοι ηγέτες τους που τους οδήγησαν στην δημιουργία του Ισραηλινού κράτους τους δίδαξαν τη σημασία του να στηρίζονται κυρίως στις δικές τους δυνάμεις αν θέλουν να είναι ελεύθεροι και κυρίαρχοι. Το Ισραήλ πρέπει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις συμπέρανε από τις εξελίξεις και δήλωσε δημόσια ο Νετανιάχου. Α … συγνώμη και κάτι τελευταίο: όσον αφορά τους Κούρδους απλά είναι πρόβλημα τους η τουρκική εισβολή και η άμυνα τους έναντι της. Υπερασπίζονται τα εδάφη τους. Αυτή είναι «δική τους δουλειά». Οι Η.Π.Α. τους βοήθησαν όσο έκαναν την δική τους (που τυχαίνει να είναι κοινή) δουλειά, την εξολόθρευση του ISIS. Αυτός ο σκοπός επετεύχθη 100% (κατά τον Πρόεδρο Τράμπ ο «σκοπός» και «το αποτέλεσμα»). Mission accomplished λοιπόν! Lessons learned? To be continued … Και εδώ το δεύτερο της 28ης/11/2022 | 06:15 (ενημερώθηκε 4 έτη πριν) Militaire News Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης #ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ #ΚΟΥΡΔΟΙ #ΤΟΥΡΚΙΑ Όπως έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν, ιδίως σε εποχές αναθεωρητικές (μεγάλων -τεκτονικών- γεωπολιτικών ανακατατάξεων) όπως η σημερινή, μοναδικό ίσως νόμισμα στις διεθνείς σχέσεις μίας χώρας, αλλά ακόμη περισσότερο μίας εθνικής κοινότητας χωρίς κρατική υπόσταση όπως οι Κούρδοι που οι κοινότητες τους είναι διαμοιρασμένες σε τέσσερις κρατικές οντότητες (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν), είναι η ισχύς (όπως αυτή αποτυπώνεται στο έδαφος, στο πεδίο). Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ Δικηγόρος Αθηνών και γεωπολιτικός αναλυτής Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά βρίσκονται μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης: από την μία η επιλογή που τους δίδεται από την Ρωσία προκειμένου να προστατευτούν από μία ακόμη βάρβαρη επίθεση από τις ισλαμοτουρκικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, είναι η υποχώρηση τους πίσω από την γραμμή του Μ4 αυτοκινητόδρομου και η παραχώρηση της φύλαξης και του ελέγχου της οιονή «μεθορίου» στις δυνάμεις του Ασάντ . Οι Κούρδοι απέρριψαν αυτή την πρόταση. Πρόκειται για μία “προσφορά” που φαίνεται ότι ικανοποιεί την Τουρκία, γεγονός που σημαίνει ακόμη παραπέρα ότι έχει διατυπωθεί με την σύμφωνη γνώμη της κατόπιν «διαβουλεύσεων». Με την πρόταση αυτή, εάν γίνονταν δεκτή, θα ενταφίαζε οριστικά τον λεγόμενο “Κουρδικό Διάδρομο” από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα (Συρία) στην τάβλα. Αλλιώς θα το επιχειρήσει η Τουρκία στο πεδίο, προβαίνοντας σε μία ακόμη προβολή ισχύος με μηνύματα προς όλους τους ενδιαφερόμενους. Και είναι πολλοί οι δέκτες των τουρκοϊσλαμικών «μηνυμάτων», μεταξύ των οποίων και Ελλάδα – Κύπρος. Βέβαια οι Τούρκοι αποκρύπτουν ότι δρουν εναντίον μη συγκροτημένων, επί τη βάση κρατικού στρατού, σωμάτων δηλαδή με πολύ περιορισμένες δυνατότητες, παντελή έλλειψη αεροπορίας κλπ προκειμένου να κάνουν χρήση των «επιτυχιών¨ τους στα πλαίσια ψυχολογικού πολέμου εναντίον κρατών της περιοχής. Ο τουρκοϊσλαμισμός όμως καλύπτει λαίμαργα τα κενά ισχύος όπου αυτά δημιουργούνται! Αυτό είναι σίγουρα ένα μήνυμα για τα κράτη της περιοχής που πρέπει να αξιολογήσουμε ενισχύοντας την αποτρεπτική μας δύναμη και τις μεταξύ μας σχέσεις. Από την άλλη, οι ΗΠΑ τους ζητούν … υπομονή και πειθαρχία στην μεταξύ τους «στρατηγική» συμμαχία και επιλογή αδυνατώντας ή ίσως ορθότερα, χωρίς να έχουν την βούληση να τους προστατεύσουν πραγματικά (στο πεδίο που δέχονται την επίθεση). Από την αμερικανική αποχώρηση της εποχής Τραμπ από την περιοχή – για την οποία ασκήθηκε τόση κριτική – δεν φαίνεται ότι στην πράξη έχει αλλάξει κάτι. Για τον (ανύπαρκτο) ευρωπαϊκό «παράγοντα» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε: είναι «ζαλισμένος» από την ακριβή ενέργεια και τον ρωσοουκρανικό πόλεμο. Ένα πάρα πολύ χαρακτηριστικό της σημερινής αναθεωρητικής εποχής είναι το ότι οι Τούρκοι επιχειρούν – ποιος ξέρει – ίσως την τέταρτη ή πέμπτη “επιχείρηση” εναντίων των Κούρδων της Συρίας – του συριακού Κουρδιστάν – με εκφρασμένη την αντίθεση των ΗΠΑ (μετρώ εισβολές με τους χαρακτηριστικούς τίτλους: «Ασπίδα του Ευφράτη» 2016, «Κλάδος Ελαίας» 2018, «Πηγή Ειρήνης» 2019 !, την ακόμη αβάπτιστη των ημερών και τις …ενδιάμεσες). Αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσε να συμβεί την δεκαετία του 80 ή του 90: τότε με τις ΗΠΑ βρίσκονταν στο απόγειο της ισχύος τους, στην μετάβαση από το διπολικό στο μονοπολικό κόσμο της Pax Americana, σε καμία περίπτωση δεν θα επιχειρούσαν τέτοιας έκτασης στρατιωτικές “εκκαθαρίσεις” με αντίθετο τον αμερικανικό παράγοντα. Οι σύνθετες γεωπολιτικές συνθήκες της νέας μετάβασης από τον μονοπολικό κόσμο ποιος γνωρίζει που (πολυπολικό σύστημα;) που ενδεικτικά δημιουργούν ο ουκρανικός πόλεμος και η ρωσική εμπλοκή και ενδεχομένως κατατριβή, η αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας και ΗΠΑ – Κίνας, η ραγδαία οικονομική και τεχνολογική ανέλιξη της Κίνας, οι γεωπολιτικές δυναμικές στην Κεντρική Ασία με τον τουρκισμό και ισλαμισμό ίσως μόνους παράγοντες που μπορούν να αντιταχθούν από την Δύση στην προσέγγιση Ρωσίας – Κίνας και στον έλεγχο της σημαντικής αυτής περιοχής, η ανακατανομή ισχύος μετά τις επεμβάσεις Ρωσίας (με κάλεσμα της επίσημης εξουσίας της Συρίας) Τουρκίας στην Συρία και το Συριακό Κουρδιστάν, ο επιχειρούμενος ενδιάμεσος ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος με τις δύο συνιστώσες (σε πρώτη φάση;): Τουρκία (βιομηχανική – στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγική βάση) και Βασίλεια του Κόλπου (πετροδολλάρια – ισλαμικές επενδύσεις) κα, δημιουργούν ένα εξαιρετικά περίπλοκο και επικίνδυνο πεδίο στο οποίο καλούνται οι Κούρδοι της Συρίας να ελιχθούν, δέσμιοι και των προηγούμενων επιλογών τους . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη σε μικρά κράτη ή ακόμη χειρότερα, σε εθνικές κοινότητες χωρίς κρατική συγκρότηση – την οποία διακαώς οι Κούρδοι και στις τέσσερις περιοχές (τουρκική, συριακή, ιρανική, ιρακινή) επιδιώκουν -. Οι Κούρδοι φαίνεται ότι αποφασίζουν σταθερά την συμμαχία τους με τις ΗΠΑ, ρίχνοντας όλα τα αυγά τους στο ίδιο καλάθι. Ο καιρός θα δείξει την σοφία της, ούτως ή άλλως ληφθείσας σε πιεσμένο περιβάλλον, επιλογής τους. Όμως, με τα δεδομένα που έχουν δημιουργήσει οι μέχρι τώρα επεμβάσεις των Τούρκων στην Βόρεια Συρία και με δεδομένη την πολιτική τους καταπίεσης, οικονομικής αφαίμαξης και αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης στις περιοχές στην Βόρεια Συρία που έχουν καταλάβει και παράνομα κατέχουν, κινδυνεύουν σε στρατηγικού χαρακτήρα μόνιμη μείωση της παρουσίας τους στην περιοχή. Η αυτόνομη ικανότητα τους (με τις δυτικές βοήθειες) να αποτρέψουν τις Τουρκικές επιθέσεις για κατάληψη νέων κουρδικών περιοχών φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι δεν είναι ρεαλιστική. Και οι Τούρκοι γνωρίζουμε καλά ότι δεν πάνε κάπου για να φύγουν μετά (Κύπρο Αλεξανδρέττα, Λιβύη, βόρειο Ιράκ κοκ) . Διαφαίνεται λοιπόν ότι η συνέχεια για τον κουρδικό παράγοντα στην Συρία θα είναι εξίσου σκληρή… Δυστυχώς σε άρθρο μας περισσότερων των τριών ετών … παλαιότητας δημοσιευμένο επίσης στο φιλόξενο Militaire, από την “εποχή Τραμπ ” ακόμη, κάποιες από τις επισημάνσεις θέσεις που παρατίθενται εκεί παραμένουν -δυστυχώς- διαχρονικές… Οι Κούρδοι για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης λοιπόν…

China: The Dual Goal of Internal & External Harmony & Peace “of the Enlightened People’s Republic”.

China: The Dual Goal of Internal & External Harmony and Peace “of the Enlightened People’s Republic”.

China is achieving — after the industrial and technological revolution and energy security through hard work, plus yet another unintentional gift from the West: Russia’s decoupling from the #US–#EU — its ambitious plan for alternative energy sources. This vast laboratory of innovation, planning, and hard work is also achieving food security and self-sufficiency, both by converting barren land into arable land and through scientific cultivation supported by plant breeder’s rights, biotechnology, know-how, and so on. Thus, #China is now becoming a pole of development and prosperity that is almost autonomous from external dependencies. It follows the ancient Confucian model of the self-sufficient Kingdom that contains within itself everything essential, ensuring a harmonious and peaceful life for its citizens and the state — in contrast to the disharmonious and perpetually turbulent Outer World (at the level of the individual, society, and states alike). A harmonious network of interstate relations in its periphery, structured as a broader harmonious family, completes the “system.” In this framework, China simultaneously plays the role of the good Mother and the good Father: the one who enlightens, and who serves as the source of assistance, reference, and dependence necessary for the harmonious survival of the satellite states of the wider family. When this network is completed — built methodically on the foundation of the Father’s self-sufficiency, which enables him to nourish, enlighten, and organize the broader network — then the Southeast Asian region will have its undisputed and enlightened Hegemon. The qualitative difference in capabilities offered by the New China will be so great that it will inevitably become a necessary source of attraction for the states of Southeast Asia’s periphery, pushing India and Japan further toward the peripheries of… the periphery. Clearly, this dual goal completes the Internal and External Harmony and Peace “of the Enlightened Kingdom” (or People’s Republic, if you prefer) — a Kingdom that contains everything within itself. The rest of the world remains an exotic periphery, suitable for selectively shaped relations with the “metropolis,” according to the needs of the Enlightened Kingdom and the generosity that flows from the security of its self-sufficiency and its sense of cultural superiority. https://x.com/ChinaNow24/status/2078127369454506451/video/1

Ο διπλός στόχος της Εσωτερικής & Εξωτερικής Αρμονίας και Ειρήνης "της Φωτισμένης Λαϊκής Δημοκρατίας".

Η Κίνα επιτυγχάνει, μετά την βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση και ενεργειακή ασφάλεια με σκληρή δουλειά και ένα ακόμα ακούσιο δώρο της Δύσης, την αποσύνδεση από ΗΠΑ - ΕΕ της Ρωσίας και το φιλόδοξο σχέδιο εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Αυτό το απέραντο εργαστήριο καινοτομίας, προγραμματισμού και σκληρής δουλειάς, επιτυγχάνει επίσης διατροφική ασφάλεια και αυτάρκεια και με την μετατροπή άγονων γαιών σε καλλιεργήσιμες αλλά και με την επιστημονική καλλιέργεια Breeder rights, βιοτεχνολογία, know how κλπ. Ετσι η Κίνα καθίσταται πλέον ένας πόλος ανάπτυξης και ευημερίας σχεδόν αυτονομημένος από εξαρτήσεις, ακολουθώντας το παλαιό κομφουκιανό μοντέλο του ευρισκόμενου σε αυτάρκεια και εμπεριέχοντος του ότι είναι σημαντικό, Βασιλείου, εξασφαλίζοντας μία αρμονική και εν ειρήνη ζωή σε πολίτες και κράτος, απέναντι στον ευρισκόμενο σε δυσαρμονία και συνεχή ταραχή Εξω Κόσμο (τόσο σε επίπεδο Ατόμου όσο και Κοινωνίας και Κρατών). Ένα αρμονικό δίκτυο διακρατικών σχέσεων στην περιφέρεια της, στο πλαίσιο της δομής μίας ευρύτερης αρμονικής οικογένειας, συμπληρώνει το "σύστημα" με ρόλους όπου η Κίνα είναι ταυτόχρονα η καλή Μητέρα και ο καλός Πατέρας που φωτίζει και αποτελεί την πηγή βοήθειας, αναφοράς και εξάρτησης, αναγκαία για την αρμονική επιβίωση των δορυφόρων κρατών της ευρύτερης οικογένειας. Όταν ολοκληρωθεί αυτό το δίκτυο, που χτίζεται μεθοδικά με βάση την αυτάρκεια του Πατέρα που μπορεί να τροφοδοτεί, φωτίζει και οργανώνει το ευρύτερο δίκτυο, τότε η Περιφέρεια της ΝΑ Ασίας θα έχει τον αδιαμφισβήτητο και φωτισμένο Ηγεμόνα της. Θα είναι τέτοια η ποιοτική διαφορά από τις δυνατότητες της Νέας Κίνας που αναγκαστικά θα αποτελέσει αναγκαία πηγή έλξης των κρατών της περιφέρειας της ΝΑ Ασίας, πιέζοντας Ινδία και Ιαπωνία στις περιφέρειες της ... περιφέρειας. Προφανώς αυτός ο διπλός στόχος συμπληρώνει την Εσωτερική και την Εξωτερική Αρμονία και Ειρήνη "του Φωτισμένου Βασιλείου" (Λαϊκής Δημοκρατίας αν προτιμάτε) που τα έχει όλα εντός του. Ο υπόλοιπος κόσμος είναι και παραμένει μία εξωτική περίμετρος, για επιλεκτικά διαμορφωμένες σχέσεις με την "μητρόπολη", ανάλογα με τις ανάγκες του Φωτισμένου Βασιλείου και της γενναιοδωρίας του που πηγάζει από την ασφάλεια της αυτάρκειας του και αίσθησης της πολιτισμικής υπεροχής του. https://x.com/ChinaNow24/status/2078127369454506451/video/1

Η στρατηγική ήττα της μέσης ελληνικής οικογένειας, του μέσου Έλληνα,

Η στρατηγική ήττα της μέσης ελληνικής οικογένειας, του μέσου Έλληνα, από τις παρασιτικές κοτσαμπάσηκες οικογένειες και τους κολαούζους τους σε ΜΜΕ, "πνευματικό κόσμο". ακαδημαϊκό κόσμο, εκκλησιαστική ιεραρχία κλπ, έχει συντελεστεί ΠΡΙΝ το δημοψήφισμα του 2015 και συνεχίζεται και μετά, ιδίως από το 2019 μέχρι ΚΑΙ σήμερα #κυβέρνηση_μητσοτάκη . Από τις πολιτικές και πρακτικές που οδήγησαν στην οδυνηρή πτώχευση. Το δημοψήφισμα 2015 έδωσε ελπίδα επανάκτησης της απολεσθείσας αξιοπρέπειας του συνήθους υποζυγίου (μέση ελληνική οικογένεια) και εθνικής και κοινωνικής ανάτασης, που διαψεύστηκε, γιατί, μεταξύ άλλων, έλλειπε 1. τόσο ένα επαρκές (ή ακόμη και το όποιο) σχέδιο, 2. η Ελληνική κοινωνία ήταν διχασμένη (το 34 % του ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΣΕ, και να υπήρχε σχέδιο, για πραγματικές ρήξεις, χρειάζονταν μεγαλύτερη κοινωνική πλειοψηφία). Έτσι, η ήττα μετατράπηκε σε βαθιά αίσθηση απόλυτης αδυναμίας και παράδοσης, με αποτέλεσμα να γίνει πολιτικά εφικτή η στυγνή & κυνική επανάληψη της αφαίμαξης Ελλήνων και Ελλάδας από κοινωνικές βδέλλες. Και εξακολουθεί να μην υπάρχει σχέδιο εθνικής και κοινωνικής ανάτασης, συνεχίζοντας την διαβρωτική επιρροή της απελπισίας σε ελληνικό λαό και ελληνική κοινωνία. Πόσο καιρό μία κοινωνία μπορεί να επιβιώσει χωρίς ίχνος αισιοδοξίας; ... & οι βδέλλες πλέον δεν αφαιμάζουν έναν υγιή οργανισμό, αλλά ένα βαθιά άρρωστο, βρισκόμενο σε κατάσταση παραίτησης, οργανισμό.

What dream are we seeing in Athens? [Trump’s visit to Ankara for the NATO summit, 7/7/2026]

What dream are we seeing in Athens? [Trump’s visit to Ankara for the NATO summit, 7/7/2026] Erdoğan and Trump walking on the blue carpet. Trump stands at the predetermined spot, takes a deep breath, and greets the Turkish soldiers in Turkish: “Merhaba Asker” — and they respond by shouting loudly: “Hooouuu!” Then 4 demonstration planes + 2 more fly low over Trump & Erdoğan. I hope the blue carpet doesn’t symbolize the Mavi Vatan (Blue Homeland), because… it was stepped on from one end to the other… What dream are we seeing in Athens? This beautiful, sweet, stupefying dream with Saviors, both inside and outside the country!

Once again, I see us — when we are inevitably forced to wake up — left with the artfully used complaint of the modern Greek Psorokostaina: the innocent, passive, faithful-to-her-“allies,” “good but honest Greece,” betrayed by the “evil foreigners.” This same dream has been seen so many times that it doesn’t seem to have faded at all! It still has the same hypnotic power. It creates that nice blend of betrayal, inevitability, anger, resignation, and fatalism. It shamelessly washes away the responsibilities of the kotsabasides (local bosses/oligarchs) who mediate the country to whichever allies/protectors are in power at the time — while simultaneously monopolizing… patriotism. Each one swears allegiance to his own foreign patron-country. Once again, no responsibility for what we did, what we do, and what we FAIL to do! But what am I saying? Right now we’re… at war in… Ukraine… Clarification: The modern Greek Psorokostaina is the heavily indebted woman, with a tattoo of despair, whose house is heading for auction — the Iphigenia sacrificed for the economic “miracle” and the salvation of the kotsabasides, with the blood they sucked (and continue to suck) from her through a straw. The one who is told to blame whoever the real culprits present as the guilty party… [Trump’s visit to Ankara for the NATO summit, 7/7/2026] For more, read indicatively here: https://pantislawoffice.blogspot.com/2022/11/h-50-60.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2022/11/blog-post.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2023/06/blog-post_76.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2024/12/blog-post_26.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2023/09/blog-post_27.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2022/09/blog-post_29.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2022/05/blog-post.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_7.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/10/blog-post.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/08/2020.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2025/02/blog-post_13.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2026/01/blog-post_25.html https://pantislawoffice.blogspot.com/2026/01/blog-post_40.html

Τι όνειρο βλέπουμε στην Αθήνα;

Τι όνειρο βλέπουμε στην Αθήνα;

Ερντογάν - Τραμπ βαδίζουν στον μπλε στρωμένο χαλί. Ο Τραμπ στέκεται στο προκαθορισμένο σημείο, παίρνει βαθιά αναπνοή και χαιρετίζει στα τουρκικά τους Τούρκους στρατιώτες Merhaba Asker που ανταποδίδουν φωνάζοντας δυνατά Χούούού! Μετά 4 αεροπλάνα επιδείξεων + 2 πετούν χαμηλά πάνω από Τραμπ & Ερντογαν. Ελπίζω το μπλε χαλί να μην συμβολίζει την Mavi Vatan (Γαλάζια Πατρίδα) γιατί ... πατήθηκε από άκρον σε άκρο ... Τι όνειρο βλέπουμε στην Αθήνα; Αυτό το ωραίο, το γλυκό, το αποχαυνωτικό, με τους Σωτήρες, εντός και εκτός χώρας! Πάλι μας βλέπω, όταν αναγκαστικά ξυπνήσουμε, να μένουμε με το έντεχνα χρησιμοποιημένο παράπονο της νεοελληνικής Ψωροκώσταινας, της αμέτοχης, παθητικής, πιστής στους "συμμάχους", "καλής πλην τιμίου Ελλάδος", που οι "κακοί ξένοι" την προδίδουν. Τόσες φορές ιδωμένο το ίδιο όνειρο, δεν φαίνεται να έχει "ξεθωριάσει" καθόλου! Έχει την ίδια υπνωτιστική δύναμη, δημιουργεί αυτό το ωραίο κράμα προδοσίας, αναπόφευκτου, θυμού, παραίτησης, μοιρολατρίας. Ξεπλένει ξεδιάντροπα τις ευθύνες των κοτζαμπάσηδων που διαμεσολαβούν τη χώρα στους εκάστοτε συμμάχους - προστάτες και μονοπωλούν ταυτόχρονα, πανάθεμα τους, τον ... πατριωτισμό, ο καθένας ομνύοντας σε μία ξένη χώρα -προστάτη (του). Καμία ευθύνη πάλι για το τι κάναμε, τι κάνουμε και τι ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ! Αλλά τι λέω; τώρα είμαστε σε ... πόλεμο στην ... Ουκρανία ... Η σύγχρονη νεοελληνίδα Ψωροκώσταινα είναι η καταχρεωμένη, με τατού, με την κατοικία της σε πλειστηριασμό, Ιφιγένεια για το οικονομικό θαύμα, σωτηρίας των Κοτζαμπάσηδων με το αίμα που της ήπιαν (και πίνουν) με καλαμάκι. Αυτή που της φταίει οποιοσδήποτε της παρουσιάσουν ως φταίχτη αυτοί που πραγματικά φταίνε ... [Επίσκεψη Τραμπ στην Αγκυρα για την σύνοδο του ΝΑΤΟ 7/7/2026]

Why and where the USA needs Turkey.

Why and where the USA needs Turkey

Why and where the USA needs Turkey The United States needs Turkey on multiple fronts, as Ankara has evolved into a critical power factor from the Middle East to Central Asia, Europe, and Africa. The United States needs Turkey both in the Middle East (Iran, Syria, and Lebanon), where there are voices suggesting that Turkey and Jolani’s Syria could do the job that Israel cannot, and in the highly critical region of Central Asia — especially after Turkey’s major victory over Armenia (where it also acted alongside Israel on the same side, that of Azerbaijan) and the creation (opening) of the Zangezur Corridor. In the Middle East, and especially on issues concerning Iran, Syria, and Lebanon, voices are heard arguing that Turkey, in combination with the new Syrian reality under Jolani, can take on roles that Israel struggles with or is unable to carry out. At the same time, Turkey is gaining increased weight in the extremely critical region of Central Asia. Following Azerbaijan’s major victory over Armenia — in which Ankara found itself on the same side as Israel, supporting Baku — and with the creation of the Zangezur corridor, a new geopolitical axis is taking shape. This corridor connects Turkey with Azerbaijan and, by extension, with the rest of the “Turkic” Central Asia. It essentially constitutes a wedge in Russia’s backyard, as well as in a sensitive space between Russia and China. At the same time, Turkey is also indispensable in Europe, especially in an environment where the US appears to be considering a partial or even broader withdrawal from the European continent. Its geostrategic position, military power, and ability to function as an autonomous regional player make it useful both for Washington and for European centers of power. Ankara’s importance does not stop there. In North, Central, and East Africa, in Libya, Iraq, and the Gulf kingdoms, Turkey appears as a force that can fill voids, offer military and political support, and act as a counterweight to the perception of American weakness. It should also not be overlooked that Turkey is now a significant industrial country, with a developed defense industry, technological achievements, and a young, ambitious population. In recent years, it has recorded important military and geopolitical successes in theaters such as Syria, Libya, and the Caucasus, while acquiring valuable operational experience. Ankara consistently plays two cards: on one hand, the card of Islamism and Islamic unity, and on the other, the card of Turkism — that is, the elevation of Turkey as the center of the broader Turkish world. Since 2002, Turkey has followed this strategy with persistence and, in several cases, with tangible results. This is also why, despite the contradictions and conflicts of interest, the United States continues to need.

Γιατί και που οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία.

Γιατί και που οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία. Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία σε πολλαπλά μέτωπα, καθώς η Άγκυρα έχει εξελιχθεί σε κρίσιμο παράγοντα ισχύος από τη Μέση Ανατολή έως την Κεντρική Ασία, την Ευρώπη και την Αφρική. Στη Μέση Ανατολή, και ειδικά σε ζητήματα που αφορούν το Ιράν, τη Συρία και τον Λίβανο, ακούγονται φωνές που υποστηρίζουν ότι η Τουρκία, σε συνδυασμό με τη νέα συριακή πραγματικότητα υπό τον Τζολάνι, μπορεί να αναλάβει ρόλους που το Ισραήλ δυσκολεύεται ή αδυνατεί να φέρει εις πέρας. Την ίδια ώρα, η Τουρκία αποκτά αυξημένη βαρύτητα και στην εξαιρετικά κρίσιμη περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Μετά τη μεγάλη νίκη του Αζερμπαϊτζάν επί της Αρμενίας —στην οποία η Άγκυρα βρέθηκε στην ίδια πλευρά με το Ισραήλ, στηρίζοντας το Μπακού— και με τη δημιουργία του διαδρόμου του Ζανγκεζούρ, διαμορφώνεται ένας νέος γεωπολιτικός άξονας. Ο διάδρομος αυτός συνδέει την Τουρκία με το Αζερμπαϊτζάν και, κατ’ επέκταση, με την υπόλοιπη «τουρκογενή» Κεντρική Ασία. Πρόκειται ουσιαστικά για μια σφήνα στην πίσω αυλή της Ρωσίας, αλλά και σε έναν ευαίσθητο χώρο ανάμεσα στη Ρωσία και την Κίνα. Παράλληλα, η Τουρκία είναι απαραίτητη και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον όπου οι ΗΠΑ εμφανίζονται να εξετάζουν μερική ή ακόμη και ευρύτερη αποχώρηση από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Η γεωστρατηγική της θέση, η στρατιωτική της ισχύς και η δυνατότητά της να λειτουργεί ως αυτόνομος περιφερειακός παίκτης την καθιστούν χρήσιμη τόσο για την Ουάσιγκτον όσο και για ευρωπαϊκά κέντρα ισχύος. Η σημασία της Άγκυρας δεν περιορίζεται εκεί. Στη Βόρεια, Κεντρική και Ανατολική Αφρική, στη Λιβύη, στο Ιράκ, αλλά και στα βασίλεια του Κόλπου, η Τουρκία εμφανίζεται ως δύναμη που μπορεί να καλύψει κενά, να προσφέρει στρατιωτική και πολιτική στήριξη και να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην αίσθηση αμερικανικής αδυναμίας. Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπεται ότι η Τουρκία είναι πλέον μια σημαντική βιομηχανική χώρα, με αναπτυγμένη πολεμική βιομηχανία, τεχνολογικά επιτεύγματα και έναν νέο, φιλόδοξο πληθυσμό. Τα τελευταία χρόνια έχει καταγράψει σημαντικές στρατιωτικές και γεωπολιτικές επιτυχίες σε μέτωπα όπως η Συρία, η Λιβύη και ο Καύκασος, αποκτώντας παράλληλα πολύτιμη επιχειρησιακή εμπειρία. Η Άγκυρα παίζει με συνέπεια δύο χαρτιά: από τη μία το χαρτί του ισλαμισμού και της ισλαμικής ενότητας, και από την άλλη το χαρτί του τουρκισμού, δηλαδή της ανάδειξης της Τουρκίας ως κέντρου του ευρύτερου τουρκικού κόσμου. Από το 2002 και μετά, η Τουρκία ακολουθεί αυτή τη στρατηγική με επιμονή και, σε αρκετές περιπτώσεις, με απτά αποτελέσματα. Αυτός είναι και ο λόγος που, παρά τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις συμφερόντων, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να τη χρειάζονται.

The Great Mistake in the West’s Assessment of Geopolitical Realignments 1995–2020 The Great Mistake (which continues even after three decades!) in the West’s assessment of the geopolitical realignments of 1995–2020 — in a video

:When the desperate Russians delivered their final warning in 1997 to the United States and the West (to then-Vice President Biden) — urging them to stop NATO’s eastward expansion or else Russia would turn toward Asia, recognizing the geopolitical reality that they could not confront the United States directly, but could become the critical factor in geopolitical revisionism and a global power shift if they aligned with China — they were met with the same reaction Yeltsin had received: laughter and irony.Vice President Biden characteristically replied: “Good luck — you’ll need it if you do what you’re saying, because it’s impossible” (“lots of luck in your senior year!”) …to abundant, spontaneous laughter from his audience. The enormous (the greatest in history, compared to any other world power) power differential the United States enjoyed in 1997 proved hypnotic. After the world-historical victory over the USSR and the Warsaw Pact in Europe — essentially the total crushing of the adversary — it led to what was also unique in history: the Unipolar Moment. In other words, the existence of a single superpower in the global system.However, this was a situational and conjunctural reading of the world, not a dynamic one.The seeds of revisionism and the replacement of that unipolar moment by a more “democratic” redistribution of power — at the expense of the West — were already present.In that geopolitically decisive moment, the West and the United States, intoxicated by their historic victory (the second after World War II, which many believed had permanently solved security issues through the triumph of Western liberalism), failed to recognize the true strength of Chinese (and Russian) nationalism.

They remained fixated only on the communist surface and on individual greed and corruption. As a result, they ignored the voices warning for the timely containment of China — with the consequences we now see. Today, the United States and the West also appear trapped in peripheral wars — in Ukraine (against Russia) and in the Middle East (against Iran) — thereby granting China even more time and strategic breathing space. https://x.com/BowesChay/status/2073929418847002902/video/1 https://x.com/pantislawoffice/status/2074048749383389376

Το Μεγάλο Σφάλμα (που συνεχίζεται μετά 3 δεκαετίες!) στην Εκτίμηση από τη Δύση των Γεωπολιτικών Ανακατατάξεων 1995 - 2020

Το Μεγάλο Σφάλμα στην Εκτίμηση από τη Δύση των Γεωπολιτικών Ανακατατάξεων 1995 - 2020

σε ένα βίντεο: Όταν οι Ρώσοι απελπισμένοι απηύθυναν το 1997 σε Δύση ΗΠΑ (στον τότε Α/δρο Biden) την τελευταία (λόγω του χρόνου που πίεζε) προειδοποίηση να σταματήσει η διεύρυνση του ΝΑΤΟ αλλιώς θα στραφούν προς την Ασία (αναγνωρίζοντας την γεωπολιτική πραγματικότητα της παγκόσμιας κατανομής ισχύος ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να αντιπαρατεθούν με τις ΗΠΑ αλλά μπορεί να είναι ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ γεωπολιτικού αναθεωρητισμού/γεωπολιτικής μετατόπισης εάν στραφούν προς την Κίνα) αντιμετωπίστηκαν όπως ο Γέλτσιν: με γέλια και ειρωνεία. Οι ΗΠΑ Αδρος Biden απάντησε χαρακτηριστικά "καλή τύχη, θα τη χρειαστείς αν κάνεις αυτό που λες το οποίο είναι αδύνατο" ("lots of luck in your senior year!") με αύθονα και πηγαία γέλια στο ακροατήριο του ... Η Μεγάλη (Μεγαλύτερη στην Ιστορία και Συγκριτικά με τις υπόλοιπες Παγκόσμιες Δυνάμεις) διαφορά Ισχύος των ΗΠΑ το 1997 υπήρξε υπνωτιστική. Μετά την κοσμοϊστορική νίκη επί της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Ευρώπη (ουσιαστικά συντριβή του αντιπάλου) οδήγησε στην, επίσης μοναδική στην ιστορία ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΗ ΣΤΙΛΜΗ. Δηλαδή στην ύπαρξη στο παγκόσμιο σύστημα μίας ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΩΣ. Όμως επρόκειτο για μία λειτουργική (της συγκυρίας) και όχι δυναμική θέαση του Κόσμου. Ηδη υπήρχαν τα σπέρματα αναθεωρητισμού και αντικατάστασης της ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΗΣ στιγμής από μία ποιο "δημοκρατική" ανακατανομή της ισχύος σε βάρος της Δύσης. Σε αυτή την κρίσιμη γεωπολιτικά στιγμή η Δύση και οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν (μεθυσμένοι από την ιστορική νίκη - 2η μετά τον 2ο ΠΠ που πιστεύονταν ότι έλυσε ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ τα ζητήματα ασφαλείας με νίκη του δυτικού λιμπεραλισμού) να διαγνώσουν την δύναμη του Κινεζικού (και Ρωσικού) εθνικισμού μένοντας μόνον στην κομμουνιστική και ατομικής απληστίας /φιλαργυρίας επιφάνεια. Ετσι δεν άκουσαν φωνές που προειδοποιούσαν για έγκαιρη αποτροπή της Κίνας με τα γνωστά αποτελέσματα. Σήμερα ΗΠΑ Δύση φαίνονται επίσης εγκλωβισμένες στους περιφερειακούς πολέμους της Ουκρανίας (με αντίπαλο την Ρωσία) και την Μέση Ανατολή (με αντίπαλο το ΙΡΑΝ) αφήνοντας περισσότερο χρόνο στην Κίνα. https://x.com/BowesChay/status/2073929418847002902/video/1 https://x.com/pantislawoffice/status/2074030192553529847,

The Iran-Israel conflict in the light of regional and global geopolitical antagonisms

The Iran-Israel conflict in the light of regional and global geopolitical antagonisms

In this paper we present an approach to the current crisis in the light of regional and global power shifts ( 2024). This article was written in 2024 before the US-Israeli attack on IRAN The game of “tit for tat”, of power, escalation, retaliation, propaganda, disinformation, painful strikes that Israel and Iran are engaged in, continues, and everyone, enemies and friends alike (?) are waiting to see how it will end so that they can ... take advantage of any power vacuum created. In this calculating and ruthless game are directly and indirectly involved 1) regional antagonists of the two parties involved and Major Powers of the two Global geopolitical blocs that reinforce and protect each one their regional ally. Namely Turkey and the Gulf Kingdoms, the main regional competitors of Israel and Iran on the one hand and 2) the two now formed geopolitical blocs that are more or less covertly clashing for world domination with the ambition to define and control the New Multipolar (?) World Order: namely the Euro-Asian one under China and Russia and the Western one under the hegemony of the USA. Turkey, given its revisionist regional and global ambitions, is preparing to take advantage of any opportunity that presents itself. It aspires to present itself as the hegemonic Muslim power regionally and globally at the expense of Iran and the Gulf Arab kingdoms, the only power that can defend the Ummah of Islam. In particular, a significant weakening of Hezbollah in Lebanon may give Turkey the opportunity to project power in Lebanon, filling the gap of the Shiite organization with a possible dividing line (as a natural border) the Litani River in Lebanon where the northern part will be under its influence and perhaps gain a "border" with Israel and access from Lebanon to the Mediterranean Sea and its wealth. It has therefore pushed forward anti-aircraft systems and radar along with the necessary logistics and transport facilities awaiting developments on the occupied ground of Northern Syria and the green light from President Assad, Russia, possibly the US and the Lebanese political leadership (also ensuring against a possible resumption of civil war). Turkey's advantage is its industrial infrastructure and its significant war industry and technology, unique in the Muslim world. It is also developing a high-profile, extreme, anti-Israeli rhetoric. With the power its industrial and defense base gives Turkey, it can and does exploit, by increasing its geopolitical foothold throughout the Middle East, the cultural and ethnological "remnants" (as in the Balkans, Caucasus, North Africa and the Turkic origins of Central Asian states that came to the geopolitical surface after the collapse of the former USSR) of the last Caliphate, the Ottoman Empire. However, the Ottoman past is also the starting point for the significant inhibiting disadvantages of Turkish ambitions: Turkey's reduced credibility/trust in the Arab World due to the traumatic national experience of the Ottoman Empire's occupation of the Arabs and Turkey's organic integration into the post-war Western security system through its participation in NATO. And the Turkish revisionists, reminiscing about the era of Ottoman rule over the Arabs, like Western neo-colonialism and Israel, are committing the same mistake in this case: they underestimate the Arabs. They do not take into account that the past of the Arab Hegemony, through the vast Arab Empire/Islamic Caliphate, from the Arabian Peninsula to Iberia, gives them the "spirit" that seeks independence, but also sovereignty, "remembering" the Arab leadership and Arab "popular" soul its cultural, political, military, technological, economic superiority in the glorious past. And they may not be able to directly confront Israel at the present juncture, because of their technological inferiority and their economic and defense dependence, but they are in no way reconciled to this reality. The US has been a forced ally for the Gulf Kingdoms in the era of the unipolar moment (1989-2017) and in the period of the bipolar world between the West and the Warsaw Pact, because of the dominance of the US in the world economy, in World Trade, both as a key consumer of Kingdoms unique product, oil, and of its maritime trade routes, its extraction technology and its distribution and control system of key customer-buyers. But today, the time is strongly revisionist. Geopolitical power is now distributed among more players, key ones of which are outside the geopolitical area of the Western World. The Eurasian alliance (centered in particular on China but also Russia and a number of regional allies such as Iran, North Korea, South Africa and other countries of the African continent etc. ) that has formed against American sovereignty which through technology blockades, investment, markets, financial hegemony and military supremacy is an obstacle to their national and economic ambitions, has significantly counterbalanced Western power. There is now an alternative source of funding for economic and infrastructure development, military assistance and technology transfer. Iran is a reliable and indispensable ally of the Euro-Asian bloc: it is helping Russia considerably in the war against Ukraine. Similarly, Russia is strengthening Iran's security with critical weapons systems, information, diplomatic assistance and transfer of know-how. China also strengthens Iran which serves its revisionist ambitions by "resisting" Iran as a permanent opponent of US hegemony in the Middle East (or as the Euro-Asian geopolitical analysis that opposes the "European" worldview prefers West Asia as the term Middle East defines the region in terms of its proximity to Europe), it also buys Iranian oil, strengthening Iran's economy which the US is trying to bring to its knees and is implementing its own policy with the main axes of 1) mediation between Iran and the Gulf Kingdoms in order to normalize the "artificial" fomentation of religious and ethnic differences between two historical nations created by Great Britain first and then by the US, the Persian nation and the Arab nation and two main versions of Islam (Shiite Islam with Iran as its main centre and Sunni Islam with Arabs and I particular Saudi Arabia as its main centre - in ... to the dismay of the Turks - ) and 2) the inclusion of Iran, as a continuation of Afghanistan and Pakistan, in the southern Silk Road by strengthening partnerships in infrastructure and investment . For Russia, Iran is undoubly important. Iran's already very high geopolitical value for Russia was boosted by the eventual conclusion of the much sought-after Moscow-Baku-Tehran-Chabahar corridor (in the Iranian south port where investments are planned to deepen it to make it capable of receiving large container ships, bulk carriers, etc.). This very important agreement serves both Russia’s interests, which finds a way out to the Indian Ocean and, by extension, the Pacific Ocean, as well as Iran’s, whose geopolitical role is strengthened, gaining another "guarantee" of Russia's help in its competition with Israel. Also Turkeys interests, which, through its mediation in Azerbaijan, receives in return the Russian and probably also the Iranian consent to the creation of the Shunik (Zagezur) corridor: its road and rail link through Nakhichevan and the Armenian Shunik region connecting Turkey not only with Azerbaijan, but also with all the Turkic republics of Central Asia, realizing one of its key geopolitical ambitions of connecting Turkey (and thus influencing) with Central Asia. Accordingly: the acquisition of the arsenal that Iran is using to try to change the facts in the Middle East (West Asia) is the result of the revisionist era and especially the diffusion of the missile and other necessary technology to produce such technologically advanced ballistic supersonic missiles that can deliver precision strikes to Israel at distances of more than 1200 km. It creates in the Iranian leadership, precisely because of Iran's significant and upgraded geopolitical importance and the credibility of the Euro-Asian bloc needed at the critical juncture of the final revision of the world system imposed by Western domination, the reasonable belief that it will be strengthened, if not protected, by Israel's countermeasures. The Gulf Kingdoms, conservative by nature, measure, calculate, distance themselves, and form partnerships. After all, their major customers are no longer in the West, but in East Asia and the Pacific. In the era of bipolarism and/or the "unipolar moment" that the planet went through, the Gulf Kingdoms could not directly confront Israel and the West that supported it, despite their economic power given by the petrodollar. This economic wealth was not enough to break the West's strategy of always keeping them one generation behind technologically, in relation to the weapons systems the West provided Israel. However, because of the existing and decisive "memory" of past domination (and of the petrodollar, of course), the Arabs decisively denied Western cultural imperialism, turning to their national and religious identity, often with extreme severity. They also managed to create and maintain an "underground" propaganda substrate that consumed the Western narrative (with their "subservience" to the West as an undercurrent) and denied the final solution sought by the US in the Middle East and in relation to the Palestinians by Israel. The Western arrogance and superiority "blinds" so much that this subtle strategy is not perceived, even today when, as we said before, the distribution of world power players is changing negatively for the West and Arab media have a global impact and shape international public opinion. But for the Arabs of the Gulf, the destruction of Iran no longer seems as tempting as it did in the past. In the context of the new world system (order) as promoted by the Euro-Asian bloc, they understand the importance of the Arabian Peninsula and Arab oil for China. The stabilization of Iran is likely to decisively upgrade the geopolitical importance of the Arabian Peninsula and the leader of the Gulf Kingdoms, Saudi Arabia, as the region that, by necessity, due to geography, will be the necessary corridor linking East Asia with the African continent, providing enormous opportunities to enhance the geopolitical role of Saudi Arabia and the prestige of the Saudi Royal House. Thus they are no longer as eager to take action or to support action, against Iran. The US in the midst of this whole Middle East world event seems confused. It has staked almost all its strategic potential on the success of Russian crushing and capitulation or its disintegration and change of political leadership leaving its main competitor, China to grow and challenge its world dominance during the unipolar moment. But now as shifts in power happened undeterred, even with the destruction of Iran by possible overwhelming Israeli strikes, it does not seem that the US will be able to benefit from its main challenge, that of confronting revisionist China. The pressures on the scattered military forces available in the region and the inability of the US Navy to operate in the Persian Gulf because of the many risks involved are very likely to amount to a major blow to US interests in the region. At the same time, remaining engaged both in Ukraine and the Middle East, may could give China the opportunity to “move” either in the South China Sea or against Taiwan itself. In this case the US would find itself involved in three simultaneous war resorts, in Ukraine, in the Middle East and in the (NW) Pacific. The obvious danger for Israel and Ukraine is that the US may be forced to choose to put additional emphasis on containing China in the Pacific rather than supporting them. The crisis in the Middle East will probably continue even after more or less successful countermeasures by one or the other, increasing the risk of even the most elementary interests of the actors. The arrogance created by the absence of an efficient balance of power in the region , before the emergence of the new regional and global developments, some of which we mentioned above, may even lead to unwise escalation actions (which do not take into account the new data). In this case the risks for the participants are indeed great but also are great for the world order and the maintenance of worlds peace. The most likely remains that, despite the extreme rhetoric and propaganda, the states staffs will realistically take into account the data and de facto limit their actions, taking into account on a realistic basis gains and losses. They all have the necessary information and data. Otherwise, the Middle East (West Asia) will follow the Ukrainian example and will become a much more violent "amplifier" of rapid geopolitical developments that will test the strengths of the global system, state and superstate structures, with very real threats to world peace, precisely because critical interests of all the major world powers, but also of important regional competitors, are involved. *Dionysis Pantis, Lawyer, geopolitical analyst

The international reach of the blog of Lawyer and Geopolitical Analyst Dionysios Pantis during the 30-day period from May 16, 2026 to June 15, 2026.

The international reach of the blog of Lawyer and Geopolitical Analyst Dionysios Pantis during the 30-day period from May 16, 2026 to June 15, 2026.

Out of the total 2,310 views of the blog, 856 came from the USA 674 from Germany 100 from the United Kingdom 89 from Brazil 74 from Greece (?) 68 from Finland 67 from China 44 from India 29 from Vietnam 26 from Canada 13 from Argentina 13 from Turkey 12 from Bangladesh 11 from France 10 from Mexico 8 from Venezuela 8 from South Africa 7 from Indonesia 7 from Syria and 193 from other countries around the world. We warmly thank each and every one of our friends who took the time to visit us.

1,400 Young English Girls Sacrificed on the Altar of Geopolitics for 40 Years? Machiavelli Is Still Here!New Iphigenias, 3,000 Years Later

1,400 Young English Girls Sacrificed on the Altar of Geopolitics for 40 Years? Machiavelli Is Still Here!New Iphigenias, 3,000 Years Later…IBNA (International Balkan News Agency) – 6 September 2025 Dionysis Pantis*

Iphigenia, daughter of Agamemnon — the undisputed King and Leader of the Mycenaean Greek world three thousand years ago — was sacrificed by her own father, the King, and the other Greek/Achaean chiefs, so that the expedition to Troy (the ten-year Trojan War) could begin.The geopolitical and geo-economic stake appears to have been control of the trade routes of the Mycenaean kingdoms with the Black Sea (Euxeinos Pontos) and the precious “Golden Fleece” — quite possibly what we today call Ukrainian-Russian grain.In England, the former thalassocratic global empire, approximately 1,400 young English girls, some from childhood, were systematically raped, abused, and blackmailed for decades by gangs of Islamist immigrants/asylum seekers hosted in the country.Iphigenia’s mother, Queen Clytemnestra, avenged her daughter’s sacrifice. Deceived by her husband — the King and Commander-in-Chief of the Trojan expedition — instead of seeing her daughter, as he had falsely promised, in a bridal bed worthy of her age, beauty, and royal lineage, married to the greatest hero of the Greek world, the god-beloved Achilles, she found her at her tomb…Agamemnon was later murdered by her lover and the new King of Mycenae, Aegisthus, while he was away.The 1,400 English girls, however, did not belong to a royal family, nor even to the nobility or the plutocracy…They were children of working-class parents, living in poor and forgotten working-class neighborhoods, or from broken families destroyed by poverty, surviving on meager benefits from a dismantled welfare state.Thus, no one bothered with revenge for their suffering. For decades, no one cared about their pain or the delivery of… justice.There was no “revenge” or justice for them.Iphigenia was sacrificed for a high strategic state purpose: the destruction of rival Troy, which, due to its location, controlled the trade route from the Mycenaean-controlled Aegean to the rich and fertile grain-producing Black Sea (mainly its northern shores) — the mythical Golden Fleece, for which their heroic ancestors, the Argonauts, had also set sail.Why were these approximately 1,400 English girls, raped over a period of about 40 years, with their crimes remaining “unsolved”?The identity of the perpetrators was neither of… royal descent (like Paris, who stole Helen from Agamemnon’s brother Menelaus, King of Sparta), nor even… English.They were citizens of former English colonies, of Muslim faith. They did not even share the English way of life.What could be more natural than to punish them exemplarily?As for the capabilities of the English police in solving crimes, they are world-renowned.Yet these perpetrators came from countries that — whether due to ethnic origin (Arab) or religious origin (Muslim) — were useful for very critical “modern” geopolitical and geo-economic objectives. In fact, for the most useful and crucial operations for maintaining Global Dominance.First, the extreme Islamic factor was used in the “trap” set for the main geopolitical competitor of the era: the Soviet Union.The legendary Great Game was played between Britain and Tsarist Russia in Central and Northeast Asia. It ended with vast, sparsely populated new countries integrated into Russian dominance, but with Britain successfully preventing Russia’s advance into the southern Asian rim (which encircles “inner” Central Asia).Later, these new countries would acquire enormous geo-economic importance due to their natural resources: mainly natural gas and oil.In a Soviet continuation of the Great Game, the USSR attacked Afghanistan — a country of immense strategic importance for control of Asia and access to the southern Asian rim.This was an opportunity for the West (USA–UK) to set the final, lethal trap for the USSR. At that time, the cooperating “services” of the two countries guided, strengthened, protected, funded, and armed extreme Islamic political groups and isolated Islamic societies to create a relentless and continuous guerrilla war that constantly drained the Soviet Union’s forces and resources. The importance of the Islamists — under the right political guidance, training, and protection — was fundamental to achieving the West’s greatest geopolitical goal: the collapse of the USSR.But extreme Islamism proved so effective that it became a stable, underground tool for achieving the West’s most important geopolitical and geo-economic objectives.Next target: the continued control and reshaping of the Middle East according to the needs of the West and Israel. Again, the critical geo-economic factor was control of oil and natural gas.Again, extreme Islamism was extremely useful.The extreme Islamic narrative is highly effective: it creates a fanatical environment necessary for the success of well-designed objectives. The extreme intolerance toward anyone who does not belong to the Muslim Ummah or does not correctly apply the Quran and Hadith constitutes the ideal condition for manipulation. And at the very bottom of the ranking of “infidels” are “infidel” women, destined — according to Divine Order — for unrestricted sexual exploitation by the “faithful.”Just as the USSR found its ruthless opponent in Afghanistan, leaving the country in the nightmare of extreme Islamists and accelerating its own collapse.Later, the destruction of Iraq and the resulting power vacuum were filled by the so-called “Islamic State.” Then Syria… Then…The immensely powerful but inexperienced United States needed the experienced Old Albion, with its long history and deep expertise in the Muslim factor and in Muslim communities, factions, and families.Human “psychiatric wrecks” from the field of “jihad” can always be useful in the next operation…England is useful to the US because of its capabilities and experience in the Islamic world. This gives Britain the necessary leverage in negotiating the overall “special relationship” with America.And every war has its losses, victims, and sacrifices…The Islamic communities inside Britain serve as breeding grounds for “useful” extremists whom British services preferentially approach, thanks to their “useful” mentality, lifestyle, views, and peculiarities.The working-class girls, mostly from broken families, have no voice to defend them within the English elite.Until, for some, the story of these girls — with its unbelievable accounts of extreme sexual exploitation over 40 years — becomes useful for yet another “great” political purpose: by pretending not to know the real reason for the impunity of the Islamist rapists, murderers, and blackmailers, they reuse these underage victims to promote the far-right agenda in European societies.The new narrative, for consumption by the “natives,” is that the Left, the woke agenda, the liberal globalist elite, and “Islamophilia” are the ones who leave the rapes of white Christian girls by Muslims unpunished. Elon Musk and other powerful figures promote this myth. Yet they know the truth very well: the disposability of the little English girls in service of fundamental geopolitical goals, whose fulfillment “takes precedence.” Now, these stories can be blamed on political opponents (with whom, however, they share the basic geopolitical objectives).Machiavelli is still here… ________________________________________ • Dionysis Pantis is a lawyer at the Areios Pagos (Supreme Court of Greece) and geopolitical analyst. IBNA 2025 Link to original

Διεθνής (κυρίως) η απήχηση του blog του Διονύση Παντή (16 Μαϊου - 25 Ιουνίου 2026)

Η διεθνής απήχηση του blog του Δικηγόρου και Γεωπολιτικού Αναλυτή Διονύση Παντή κατά τις 30 ημέρες από 16 Μαϊου 2026 έως και 15 Ιουνίου 2026. Από τις δύο χιλιάδες τριακόσιες δέκα προβολές του blog οι 856 είναι από ΗΠΑ, 674 από Γερμανία 100 από Ηνωμένο Βασίλειο, 89 από Βραζιλία 74 από Ελλάδα (;), 68 από Φινλανδία, 67 από Κίνα, 44 από Ινδία , 29 από το Βιετνάμ 26 από Καναδά , 13 από Αργεντινή, 13 από Τουρκία, 12 από Μπαγκλαντές, 11 από Γαλλία, 10 από Μεξικό, 8 από Βενεζουέλα, 8 από Νότια Αφρική, 7 από Ινδονησία 7 από Συρία και 193 από άλλη χώρα της Υφηλίου. Ευχαριστούμε καθεμία και καθένα ξεχωριστά από τους φίλους που αφιέρωσαν χρόνο για να μας επισκεφθούν.

Erdoğan’s Electoral Victory in the 2018 elections and the New “Eastern Question”.

Erdoğan’s Electoral Victory in the 2018 elections and the New “Eastern Question”. Διονύσης Παντής

The following article was published in July 2018 by Dionysios Pantis. At a time when many regarded #Erdoğan’s dominance as merely another electoral victory, the author argued that it represented the definitive political and ideological triumph of a plan with much deeper historical roots. Today, several years later, many of the observations and concerns expressed at that time have become tangible geopolitical realities. For this reason, the text retains not only historical but also significant contemporary political value. The article is republished in its original form: Erdoğan’s Electoral Victory and the New “Eastern Question”, On Sunday, 24 June 2018. The following 2018 article, which was written to outline the significance of this electoral victory of the AKP and Erdoğan for Greece and the world, could also be considered an introduction to my own study and theory on Turkish Islamism and the REAL Turkish Islamist agenda — both in its domestic and foreign policy dimensions.It is, of course, a fact that no one was concerned about this preemptively. So now we are called upon to manage it as a very concrete and specific REALITY.The second important date that unleashed this specific political agenda was the failed military coup of 2016.I quote it verbatim: "Erdoğan’s Electoral Victory and the New “Eastern Question”. On Sunday, 24 June 2018, the most critical elections since the founding of the Republic were held in Turkey. The most critical elections since the founding of the Republic were held in #Turkey. Turkish #Islamism had already irreversibly transformed the political landscape and the political system of the neighboring country. President Erdoğan’s comfortable victory, with over 50% of the vote and without the need for a second round, together with the achievement of a parliamentary majority by the #AKP and the Nationalists, is the result of this profound transformation. The origins of the Islamic movement (initially as an intellectual current) date back to the late 19th and early 20th centuries, the period of the #Ottoman Empire’s deep decline. During this era, amid an environment of state and social decay, national humiliation and degradation at the hands of the great powers of the time, four main currents of ideological ferment emerged within the dominant Ottoman #Muslim class, as well as among educated and privileged non-Muslims (zimmi)—that is, #Christians (#Orthodox, #Catholic, #Armenian, etc.) and #Jews (the “Peoples of the Book,” who, according to Islamic law, enjoyed a degree of protection not extended to others). These intellectual currents sought to provide the ideal response to the Ottoman Empire’s failure to keep pace with the technological and economic progress of the #West—a failure that was clearly leading to the perpetuation of its dependence and was openly threatening its very existence (the Eastern Question). The first current—which was the most obvious—proposed the complete #Westernization of society (and therefore of state structures: army, administration, justice, etc.), especially of the economy. This tendency, whose principles were the first to be implemented, accepted Western superiority and hegemony. In doing so, however, it ignored the Turkish and Islamic “soul,” which reacted strongly… As a response from this “soul,” the movements of Turkism, Ottomanism, and Islamism emerged, each putting forward respectively Turkish national/racial origin, Ottoman tradition, or the Islamic religion.Turkism ran into the “problem” that subjects of Turkish descent constituted a minority within the Empire. Moreover, 1) the cultural deficits that had led to the decline continued to exist, and 2) fraternal ethnic groups could only be found in Asia, while the “interest” was directed toward prosperous Europe. #Ottomanism was also an ineffective answer to the identity problem, since the problem itself (Ottoman decline) was presented as the solution (a return to the “pure” Asian Ottoman tribal values).

Islamism, however, has not only endured to the present day, but a hundred years after the dissolution of the Ottoman Empire and the founding of the modern Turkish state, it constitutes the dominant political current in Turkey today—aggressively revisionist both domestically and geopolitically, reintroducing to the West, in different terms, the “New Eastern Question.” These currents never appear in pure form. They always contain, in varying doses, elements of the other three (e.g., the #Islamism of the AKP, while foregrounding #ISLAM, also incorporates Ottomanism and Turkism, as well as the Westernization it appears to oppose.

Thus we speak of a Turkish/Ottoman/“Protestant” ISLAM—a consumerist Islam, traditionally aggressive abroad, emphasizing work, production and technology, seeking primacy in the Islamic world and differentiating itself from Arab/#Sunni/Saudi Islam, as well as from #Iranian/#Shia Islam and other Islamic traditions). From the time of the Ottoman Empire, and from even older traditions that the Turks brought with them from their historic homeland, Oriental statism (Oriental submission to the tribal group) constituted a basic ideological complement and constant. This peculiar statism, which combined harmoniously and without difficulty with Muslim customs and religious rules, runs through all the above political movements and ideological currents, creating the necessary “resilience” in the search for identity and, at least until today, defining the intensity of political confrontation in Turkey. During both the peak and the final years before the collapse of the Empire, everything was expected from the Ottoman State: it provided everything, even food. The “ability” of the Ottoman State to meet the Oriental expectations of the #Turks (whether of Turkish racial origin or Islamized converts) was owed mainly to the “surplus value” extracted from the labor of the “rayah” (non-Muslims). The State is the absolute fetish: Father-State – Master, State – Punisher, and Sacred State. The Western modernization attempted in the final years of the Ottoman Empire (with the #Tanzimat Fermani of 1839 and other imperial firmans before and after) was simultaneously forced and hopeless. The overwhelming Western superiority in every field (production, technology, economy, ideology) and the deep social and cultural causes of the Ottoman “weakness” (the “Sick Man”), in a profoundly conservative society of Eastern type—and despite the asphyxiating external pressures for the adoption of these reforms, especially from Britain as the main bearer of economic liberalism of the era (perhaps partly because of these pressures)—left no room for the violently attempted “modernization” (Westernization in this case) to succeed and ensure the survival of the ailing Empire. In contrast, Islamism attributes the cause of the long-term crisis to the departure from the rules of Islam and proposes as a solution Political Islam—i.e., the affirmation that “we can confront the ever-insatiable West with Islam.” Islamism in the Ottoman Empire, as it developed especially within Islamic orders, was based on the belief that the concepts of Islam on the one hand and economic and technological progress on the other are not incompatible. On the contrary: Islam creates the internal preconditions and discipline that are absolutely necessary for organized economic progress, the cultivation of a culture of work and entrepreneurship, Islamic production, Islamic consumption and entrepreneurship—which simultaneously promotes Islam or, with more advanced thinking, is the only way to promote, preserve, and ultimately achieve the dominance of Islam in the modern world.The indirect Western influence is evident. It is now a “Protestant” (work ethic and entrepreneurship) and at the same time Ottoman/Turkish Islam.This political movement (Turkish/Ottoman/Protestant Islamism), with its “peculiar” economic views, found expression within the framework of the “modern” Turkish state already from the First Turkish Grand National Assembly of 23 April 1920, as a first form of “opposition” to Mustafa Kemal (later #Atatürk). This is also why it was established thereafter as the “Second Group”—with the First Group naturally being that of Kemal and his supporters—although at the time it did not present itself as an organized viewpoint in the form of a political bloc. Indeed, the Second Group did not present a unified expression, yet it voiced a set of positions—often with individual nuances—such as: support for economic #liberalism, human rights (especially religious freedom and freedom of conscience, perhaps because they felt that religious expression was going to be “restricted” in the new Kemalist Turkey), democracy (which in their thinking included the concepts of religion and faith), and the need for Turkey to find the place it “deserves” in the global economy. At the same time, it opposed Kemalist ideas, among other things by advocating the preservation of the institution of the #Caliphate. Within the principle of “secularism” (a basic principle or… one of the arrows… of #Kemalism), religion was marginalized and excluded from basic state functions, e.g., from education and justice. The Islamic orders that operated within the Ottoman Empire had no place in the new Turkish state: at best they were marginalized (if not persecuted); many of their members were forced to move to the Balkans. The People’s Party was accused of being an “atheist” party. "The Second Group" did not have the “luck” to find expression in subsequent assemblies. The triumph of Kemalism was absolute there, and the immediately following assemblies were essentially one-party.Nevertheless, the Islamist political view remained alive, to return cautiously in the 1950s with the introduction of multi-party politics. And not only did it remain alive, but 90 years after the first assembly, it managed to dominate through its ideological descendant: the AKP (Adalet ve Kalkınma Partisi – Justice and Development Party). The first “breath” for Political Islam came with the adoption of multi-party politics in Turkey in 1946.Initially, the political influence of the Islamic orders (which in many ways had previously been persecuted) was tested through the Democratic Party of #Menderes, which was seeking votes (including… Islamic ones). The need for Islamic votes led to the dilution of the “atheist wine” for the sake of the Islamic orders, both hidden and overt.Subsequently, with the founding of purely Islamic conservative parties, within the framework of the “Religious View” formed within some of the orders, which shaped the first “democratic” identity of Islamism, complementary to economic liberalism (in the future, under the pressure of continuous judicial and other persecutions or… voluntarily, the Islamist identity would also be supplemented by pro-Europeanism). The Islamist political identity (Islam – democracy – Islamic economic liberalism – “Europeanism” – religious freedom) was formed through the National/Religious Outlook (Milli Görüş) movement. Its main exponent was #Erbakan. According to the National Outlook movement, the imitation of foreign—Western but not only—models inevitably leads to collapse.The only way out, its supporters declared, is the establishment of a “law-abiding state”—implicitly an Islamic one. However, when referring to the founding of a new “law-abiding state,” the supporters of the Religious View did not turn directly and confrontationally against Kemalist Turkey or the Kemalist state—which, as we saw, they considered a sacred Turkish Father-State—but meant the methodical, patient political dominance and the creation of a definitively new Islamic state through the “peaceful” but decisive transformation of the Kemalist state into an Islamic one. It should be noted that the constitutional reforms proposed and largely implemented by Erdoğan and the AKP had already been decided upon during Erbakan’s time and that of the National Outlook (chief among them the introduction of the Presidential system, whose significance for the Islamic political project is great…, followed by the transformation of the multi-party system—so useful for the development of the Islamic movement—into a two-party system, following American models as well). From this Islamic (Islamist) movement until Erdoğan’s dominance in the new revised Presidency, various Islamic parties emerged: the National Order Party (Milli Nizam Partisi) founded by Erbakan in 1970 in… Manzikert (!) and one of the many Islamic parties closed by decision of the Constitutional Court just one year after its founding. The National Salvation Party (Milli Selamet Partisi – MSP), founded in 1972, which became a partner in the so-called Nationalist Front that took power until it was succeeded by the junta of 12 September 1980…. The Welfare Party (Refah Partisi), whose leadership Erbakan assumed in 1987 and which rose to government in 1996 only to be banned again by the Constitutional Court and succeeded by President Erdoğan’s AKP." Dionysios Pantis, Lawyer at the Supreme Court – Geopolitical Analyst Διονύσης Παντής: Το νέο Ανατολικό Ζήτημα και η Τουρκία του Ερντογάν https://ikoinonia.gr/dionysis-pantis-to-neo-anatoliko-zitima-kai-i-tourkia-tou-erntogan/ μέσω @Ikoinonia