Turkey is taking active military action against the Houthis (initially)?

Turkey is taking active military action against the Houthis (initially)? Following the signing of the Mecca Joint Defence Agreement between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia, and with its imminent ratification by the Turkish Grand National Assembly, Turkey has already sent (and plans to further reinforce) large quantities of specialised military equipment to Saudi Arabia.

Turkish assistance, within the framework of the “Mecca Agreement” as well as bilateral arrangements (with Saudi Arabia), has already begun with the dispatch, in a first stage (while the treaty remains unratified), of domestically produced defence systems: short- and medium-range air-defence systems, mainly for the protection of critical civilian and energy installations and natural-gas and electricity infrastructure. It has also proceeded with the dispatch (already on the ground) of electronic-warfare support units and various types of drones, including Akinci, for which the manufacturer Baykar already has an agreement with the Saudi company SAMI for co-production on Saudi soil, as well as intelligence-sharing systems. To reinforce and support the above, Turkey is also reported to have deployed, beyond “technical teams and drone operators,” “Emergency Response Teams.” The following developments should not escape our attention: 1. The “strange” advance/invasion by Houthi rebels and the occupation of Saudi territory. 2. Media coverage of Houthi attacks on “civilian” airports in Saudi Arabia and the “impious and irreverent” attacks on the Holy Cities. 3. The continuing Iranian attacks on Gulf kingdoms, almost every time American and Israeli aircraft bomb Iran. We have already repeatedly referred to the geopolitical conditions in the present internationally revisionist era of the creation of an intermediate Muslim (Sunni) geopolitical space, and we have explained the reasons—long before the Mecca Agreement became possible—why this space can, under certain conditions, now be feasible. We have also referred to: 1. The Turco-Arab competition for leadership of this space, but also the complementarity of the economies of Turkey (industrial production – military technology production) and the Gulf kingdoms (investments – petrodollars), which creates the preconditions so that, despite the (political) competition, the alliance ultimately becomes feasible. 2. The Turco-Islamic agenda, with its two major spearheads in foreign policy: the union of Turkic states in Central Asia (which recently suffered a strong blow when Azerbaijani President Aliyev took measures to contain the “Arab-Persian” Islamic culture by promoting that of his own country, banning the Islamic headscarf, etc., which has outraged many in Turkey) and the Islamic economic and defence Union, of which they regard the “Mecca Agreement” as a prelude. Here they believe they will find a privileged space both for their consumer goods and for their military industry and the strengthening of their military presence in these countries. 3. Turkey’s ambition to replace the United States in the region and to compete with Israel. For Turkey, the developments in the Gulf after the American-Israeli attack on Iran and the corresponding Iranian counter-attacks on American bases in the wider Middle East and on the infrastructure of the US-allied Gulf kingdoms constitute, within the above framework, an opportunity to advance its plan for hegemony in the Islamic space through a form of “Union of Islamic States.” They declare that the Mecca Agreement will be open to future memberships so that it can evolve into an “Islamic NATO.” The Turks respond with pleasure to the “call of history” and of President Trump (as they interpret it) to assume an active role in the Middle East security system. Especially after the tendency of the United States to withdraw from the region and from the specific role of protecting the wealthy Gulf kingdoms. Turkey has already received praise from President Trump for its “successes” in Syria. For Turkey, therefore, its involvement in a campaign to protect Sunni Islam from the heretical Shiites and the Holy Cities of Mecca and Medina is a challenge that it CANNOT fail to undertake.

It also sees it as its return to the region after an interval of 100 years! It envisions the NEW TURKISH CENTURY and is systematically preparing for it. And when the operation is… self-financed by the surplus petrodollars of the region and yields additional profit, the challenge becomes impossible to ignore? Turkey thus declares that it has “tied the horses’ tails and does not turn back”; it gallops toward victory. The easy part of the puzzle is the communications/propaganda dimension: The “sentimental” Turkish positions of the distant forgotten past, expressed by the most official lips—for example those of the former Turkish Foreign Minister, who in a 2019 interview rhetorically “asked” Saudi Arabia “What are you doing in Yemen?” and to the rhetorical “answer” “we are fighting the Houthis” the… sentimental Turkish Foreign Minister replied “indignantly”: “No! You are destroying Yemen! With bombings, siege and hunger you have killed thousands of people! And Allah will call you to account!”—have now ended. The Turks are sending a much more… secular… bill to Saudi Arabia, which must be paid in… petrodollars.

And they are preparing, by equipping them and concluding an ambitious alliance with them, their own “humanitarian” and “respectable” attack on the former “victims of Saudi aggression”. The new narrative has already been set up: with the murdered Iranian General Qasem Soleimani as its spearhead (a convenient communications symbol for the new propaganda, since he has been demonised by the West), whom they baptise in the new narrative as the “father of the [understood as evil] Houthis.” And they also selectively recall, for the sake of their “objective,” his anti-Sunni and anti-Ottoman phrases, such as: “Of the 1,400-year great history of Islam, even less than 100 years is ‘Pure Islam’.” Obviously the passed general meant the present… Iranian regime and the historical “pure islamic” period of the Safavids! Or that Soleimani and, clearly, the now-enemy Iranian officials collectively considered Sunnis, Christians and Jews to be in the same group (the… blasphemers, if you please) and pursued and pursue victory over them indiscriminately! They are therefore heretics and deserve to be regarded and treated as enemies. Everything therefore appears either already ready or being prepared for Turkish involvement against the Houthis.

The next steps? Acceleration of the ratification of the Mecca Agreement, even within October, and the dispatch against the “infidel heretics” of accompanying combat units, including experienced pilots for confronting ballistic attacks and punishing the heretical Houthis with proper bombings of them (not like those that the former Turkish Foreign Minister disliked when they were conducted by their then-ally Saudi Arabia), and why not, the creation of a permanent Turkish military base in Saudi Arabia and ground involvement with the heretics within the framework of protecting the Holy Cities. Of course, this is not Libya, Armenia or Syria but a region very remote from the Turkish hinterland with a multitude of “actors.” Undertaking an operation against the Houthis could lead to Turco-Iranian tension or even something… more: an open Turkoiranian conflict. Here is the great geopolitical wager and… the HIGH risk! A challenge which, if accepted, has no return. The horses’… tails are, after all, tied. Or not? Dionysis Pantis, Lawyer at the Supreme Court and geopolitical analyst

Η Τουρκία αναλαμβάνει ενεργό στρατιωτική δράση κατά των Χούθις (αρχικά);

Η Τουρκία αναλαμβάνει ενεργό στρατιωτική δράση κατά των Χούθις (αρχικά); Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Κοινής Άμυνας της ΜΕΚΚΑ (Mecca Joint Defence Agreement) μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας και με επικείμενη επικύρωση της από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση, η Τουρκία έχει ήδη αποστείλει στην Σαουδική Αραβία (και προγραμματίζει να ενισχύσει περαιτέρω) μεγάλες ποσότητες εξειδικευμένου πολεμικού υλικού.

Η τουρκική συνδρομή, στο πλαίσιο της «Συμφωνίας της ΜΕΚΚΑ» αλλά και διμερών διευθετήσεων (με την Σαουδική Αραβία), έχει εκκινήσει, με την αποστολή, σε πρώτο στάδιο (με ακόμη ανεπικύρωτη τη συνθήκη), αμυντικών συστημάτων κατασκευής της: συστήματα αεράμυνας μικρού και μέσου βεληνεκούς, κυρίως για την προστασία κρίσιμων πολιτικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων και υποδομών φυσικού αερίου και ηλεκτρισμού. Επίσης έχει προχωρήσει σε αποστολή (ήδη βρίσκονται στο έδαφος) υποστηρικτικών μονάδων ηλεκτρονικού πολέμου και διαφόρων τύπων drones, μεταξύ των οποίων Akinci, για τα οποία υπάρχει ήδη συμφωνία της κατασκευάστριας Baykar με την Σαουδαραβική SAMI για συμπαραγωγή τους σε Σαουδαραβικό έδαφος, όπως επίσης και συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών (intelligence sharing). Προς ενίσχυση και υποστήριξη των ανωτέρω φέρεται ότι η Τουρκία έχει επιπλέον προωθήσει, πέραν των «τεχνικών ομάδων και χειριστών drones» και «ομάδες έκτακτης ανάγκης» (Εmergency Response Teams). Δεν πρέπει να διαφύγουν της προσοχής μας οι εξής εξελίξεις: 1. Η «περίεργη» προώθηση - εισβολή Ανταρτών Χούθις και η κατάληψη σαουδαραβικών εδαφών! 2. Η δημοσιογραφικές καλύψεις επιθέσεων των Χούθις στα «πολιτικά» αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας και οι «ανίερες και ασεβείς» επιθέσεις στις Ιερές πόλεις. 3. Οι συνεχιζόμενες Ιρανικές επιθέσεις σε Βασίλεια του Κόλπου, σχεδόν κάθε φορά που αμερικανικά και ισραηλινά αεροσκάφη βομβαρδίζουν το Ιράν. Έχουμε ήδη πολλάκις αναφερθεί στις γεωπολιτικές συνθήκες στην σύγχρονη διεθνώς αναθεωρητική εποχή δημιουργίας ενός ενδιάμεσου μουσουλμανικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου και έχουμε εξηγήσει τους λόγους, πολύ πριν γίνει δυνατή η συνομολόγηση της Συμφωνίας της Μέκκα, που αυτός πλέον μπορεί υπό προϋποθέσεις να είναι εφικτός. Επίσης έχουμε αναφερθεί: 1. στον τουρκοαραβικό ανταγωνισμό για την ηγεσία του χώρου αυτού, αλλά και την συμπληρωματικότητα των οικονομιών της Τουρκίας (βιομηχανική παραγωγή - στρατιωτική τεχνολογία παραγωγή) και Βασιλείων του Κόλπου (επενδύσεις – πετροδολάριο) που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε, παρά τον (πολιτικό) ανταγωνισμό, να κάνει τελικά εφικτή τη συμμαχία. 2. Στην τουρκοϊσλαμική ατζέντα, με τις δύο μεγάλες αιχμές στην εξωτερική της πολιτική: ένωση τουρκογενών κρατών στην Κεντρική Ασία (που πρόσφατα δέχθηκε ισχυρό πλήγμα τον Πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Αλίγιεφ που λαμβάνει μέτρα ανάσχεσης της «αραβοπερσικής» ισλαμικής κουλτούρας προβάλλοντας αυτήν της χώρας του, απαγορεύοντας ισλαμική μαντήλα κλπ που έχει εξαγριώσει πολλούς στην Τουρκία) και την ισλαμική οικονομική και αμυντική Ένωση προοίμιο της οποίας θεωρούν την «Συμφωνία της ΜΕΚΚΑ.» Εδώ θεωρούν ότι θα βρουν προνομιακό χώρο και για τα καταναλωτικά εμπορεύματα τους και για την στρατιωτική βιομηχανία και ενίσχυση της στρατιωτικής τους παρουσίας στις χώρες αυτές. 3. Την Τουρκική φιλοδοξία να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ στην περιοχή και ανταγωνιστεί το Ισραήλ.

Για την Τουρκία, οι εξελίξεις στον Κόλπο μετά την Αμερικανοϊσραϊλινή επίθεση στο Ιράν και αντίστοιχα τις Ιρανικές αντεπιθέσεις σε Αμερικανικές Βάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και σε υποδομές των Βασιλείων του Κόλπου, συμμάχων των ΗΠΑ, στο παραπάνω πλαίσιο, αποτελούν ευκαιρία προώθησης του σχεδίου τους για ηγεμονία στο ισλαμικό χώρο μέσω μίας μορφής «Ένωσης Ισλαμικών Κρατών». Διακηρύττουν ότι η Συμφωνία της ΜΕΚΚΑ θα είναι ανοικτή σε μελλοντικές εισδοχές μελών ώστε να μετεξελιχθεί σε ένα «Ισλαμικό ΝΑΤΟ». Με χαρά ανταποκρίνονται στο «κάλεσμα της ιστορίας» και του Προέδρου Τραμπ (όπως το ερμηνεύουν) να αναλάβουν ενεργό ρόλο στο σύστημα ασφαλείας της Μέσης Ανατολής. Ιδίως μετά την τάση απομάκρυνσης των ΗΠΑ από την περιοχή και τον συγκεκριμένο ρόλο προστασίας των πλούσιων Βασιλείων του Κόλπου. Η Τουρκία έχει ήδη δεχθεί τα εύσημα από τον Πρόεδρο Τραμπ για τις «επιτυχίες» της στη Συρία. Για την Τουρκία λοιπόν, η ανάμειξη της σε μία καμπάνια προστασίας του σουνιτικού Ισλάμ από τους αιρετικούς σιίτες και των Ιερών Πόλεων της ΜΕΚΚΑ και Μεδίνα, είναι πρόκληση που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μην αναλάβει. Το βλέπει δε και ως επαναφορά της στην περιοχή μετά διάλλειμα 100 χρόνων! Οραματίζεται τον ΝΕΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΑΙΩΝΑ και προετοιμάζεται συστηματικά γι΄ αυτό. Και μάλιστα όταν η επιχείρηση είναι … αυτοχρηματοδοτούμενη από το περίσσιο πετροδολάριο της περιοχής και έχει και επιπλέον κέρδος εκεί η πρόκληση γίνεται αδύνατον να μην απαντηθεί; Η Τουρκία δηλώνει λοιπόν ότι έχει «δέσει τις ουρές των αλόγων και «δεν κάνει πίσω», καλπάζει προς την νίκη. Το εύκολο κομμάτι του πάζλ είναι το επικοινωνιακό / προπαγάνδας: Μακρινό ξεχασμένο παρελθόν οι δακρύβρεχτες τουρκικές θέσεις, εκφρασμένες από τα πλέον επίσημα χείλη πχ του πρώην Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών, που αναρωτώμενος σε συνέντευξη του το 2019, «ρωτά» ρητορικά τη Σαουδική Αραβία «Τι κάνετε στο Γιέμε;» και στην ρητορική «απάντηση» της «πολεμάμε του Χούθις» ο … αισθηματίας Τούρκος ΥΠΕΞ απαντά «αγανακτισμένος»: «όχι! καταστρέφετε το Γιέμε! Με βομβαρδισμούς, πολιορκία και πείνα σκοτώσατε χιλιάδες ανθρώπους! Και ο Αλλάχ θα σας ζητήσει λογαριασμό!». Τώρα αυτό το συγκινητικό αφήγημα τελείωσε και οι Τούρκοι στέλνουν έναν πολύ πιο … κοσμικό … λογαριασμό στην Σαουδική Αραβία, που πρέπει να πληρωθεί σε … πετροδολάρια. Και προετοιμάζουν, εξοπλίζοντας τους και συνάπτοντας μαζί τους φιλόδοξη συμμαχία, την δική τους «ανθρωπιστική» και «σεβάσμια» επίθεση στους πρώην «αδικημένους». Το νέο αφήγημα ήδη στήθηκε: με αιχμή του δόρατος τον δολοφονημένο Ιρανό Στρατηγό Κασίμ Σουλαίμάνι (βολικό επικοινωνιακό σύμβολο της νέας προπαγάνδας καθώς έχει δαιμονοποιηθεί από την Δύση) που τον βαπτίζουν στο νέο αφήγημα «πατέρα των [εννοείται κακών] Χούθις». Και θυμούνται, επίσης επιλεκτικά προς χάρι του «αντικειμενικού σκοπού» τους, τις αντισουνιτικές και αντιοθωμανικές του φράσεις: όπως πχ: «Από την 1400χρονη μεγάλη ιστορία του Ισλάμ, λιγότερο ακόμα και από 100 χρόνια είναι το «Καθαρό Ισλάμ»». Προφανώς εννοούσε ο εκλιπών το παρόν … Ιρανικό καθεστώς και την ιστορική «καθαρή» περίοδο των Σαφαβιδών! Ή ότι ο Σουλεϊμάνι και προφανώς οι εχθροί πλέον Ιρανοί αξιωματούχοι, θεωρούσαν συλλήβδην Σουνίτες, Χριστιανούς και Εβραίους στην ίδια ομάδα (αν είναι δυνατόν οι … βλάσφημοι) και επιδίωκαν και επιδιώκουν την νίκη επί αυτών αδιάκριτα! Είναι λοιπόν αιρετικοί και τους αξίζει να θεωρηθούν και αντιμετωπιστούν ως εχθροί. Όλα λοιπόν φαίνεται ότι είτε είναι ήδη έτοιμα είτε ετοιμάζονται για την τουρκική εμπλοκή εναντίον των Χούθις. Τα επόμενα βήματα; Επίσπευση της επικύρωσης της Συμφωνίας της ΜΕΚΚΑ, εντός ακόμη και του Οκτωβρίου και αποστολή κατά των «απίστων αιρετικών» συνοδευτικών μάχιμων τώρα μονάδων, μεταξύ των οποίων και έμπειρων πιλότων για αντιμετώπιση βαλιστικών επιθέσεων και τιμωρίας των αιρετικών Χούθις με καλούς βομβαρδισμούς τους (όχι σαν αυτούς που δεν άρεσαν στον πρώην Τούρκο ΥΠΕΞ που διεξήγαγε τότε η σύμμαχος τους Σαουδική Αραβία) και γιατί όχι, δημιουργία μόνιμης τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Σαουδική Αραβία και χερσαία εμπλοκή με τους αιρετικούς στα πλαίσια της προστασίας των Ιερών Πόλεων. Βέβαια εδώ δεν πρόκειται για Λιβύη, Αρμενία ή Συρία αλλά μία πολύ απομακρυσμένη από την τουρκική ενδοχώρα περιοχή με πλήθος «δρώντων». Ανάληψη επιχείρησης εναντίον των Χούθις μπορεί να οδηγήσει σε τουρκοϊρανική ένταση ή και κάτι … παραπάνω. Ιδού λοιπόν η … ΜΕΚΚΑ, ιδού και το μεγάλο γεωπολιτικό στοίχημα και … η ΥΨΗΛΗ διακινδύνευση! Μια πρόκληση που εάν γίνει αποδεκτή δεν έχει επιστροφή. Οι ουρές των … αλόγων είναι άλλωστε δεμένες. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και γεωπολιτικός Αναλυτής

Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ και οι ενδοσυμμαχικές συγκρούσεις.

Το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ και οι ενδοσυμμαχικές συγκρούσεις. Το Άρθρο 5 έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για την αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών και επιθέσεων από χώρες που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ.

Οι βασικοί λόγοι και ο τρόπος διαχείρισης μιας τέτοιας κρίσης περιλαμβάνουν: • Στόχευση του Άρθρου 5: Το κείμενο της Συνθήκης αναφέρεται σε επίθεση από «τρίτο μέρος» (εξωτερικό εχθρό) εναντίον της Συμμαχίας. • Απουσία Εσωτερικού Μηχανισμού Επιβολής: Η Συνθήκη του Βόρειου Ατλαντικού δεν προβλέπει στρατιωτικές κυρώσεις, αποβολή μέλους ή ενεργοποίηση της συλλογικής άμυνας εάν δύο σύμμαχοι συγκρουστούν μεταξύ τους. • Ο Κανόνας της Ομοφωνίας: Για να ενεργοποιηθεί οποιαδήποτε επίσημη συλλογική δράση του ΝΑΤΟ, απαιτείται η ομόφωνη απόφαση του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου (NAC). Σε μια σύγκρουση μεταξύ μελών, η ομοφωνία είναι πρακτικά αδύνατη, καθώς τα εμπλεκόμενα κράτη έχουν δικαίωμα βέτο. • Ιστορικό Προηγούμενο (Ελλάδα - Τουρκία): Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Κύπρο το 1974 και των μετέπειτα κρίσεων (όπως στα Ίμια το 1996), το ΝΑΤΟ δεν ενεργοποίησε το Άρθρο 5. Αντιθέτως, τήρησε στάση ουδετερότητας, με τον Γενικό Γραμματέα και ισχυρά μέλη (όπως οι ΗΠΑ) να λειτουργούν πυροσβεστικά μέσω της διπλωματικής οδού για την αποφυγή γενικευμένης σύρραξης. Σε περίπτωση εσωτερικής σύγκρουσης, η Συμμαχία βασίζεται στο Άρθρο 1 (δέσμευση για ειρηνική επίλυση διαφορών) και στο Άρθρο 4 (διαβουλεύσεις όταν απειλείται η ασφάλεια ενός μέλους), προσφέροντας το πολιτικό πλαίσιο για διαμεσολάβηση και αποκλιμάκωση.

Dionisis Pantis: What Does an Era of Global Revisionism Mean? Why Did Russia Invade Ukraine? 8 June 2022

D. Pantis: What Does an Era of Global Revisionism Mean? Why Did Russia Invade Ukraine? 8 June 2022 video

Dionysios Pantis: What Does an Era of Global Revisionism Mean? Why Did Russia Invade Ukraine?After the war in Ukraine, we have entered a period of heightened international revisionism. We have said that the Russian invasion of Ukraine functions as a geopolitical accelerator. What does that mean? It means that the factors of power over the previous decades (from bipolarity and the unipolar moment) have changed at a pace and in a manner that does not correspond to the existing institutional structure of the international system. As a result, the revisionist countries—those that have increased their power in the economy, in technology, and in military strength—are not accommodated by the previous institutional arrangement. That is how we define revisionism at this moment. This is revisionism: they want a different settlement that corresponds to the new global distribution of power, including at the institutional level.A previous comparable period was the pre-war era before the Second World War. We saw that after the Second World War new global powers emerged, such as the United States and the USSR, whereas before the war the dominant powers in the world were the Western European states. We will see, for example, that the war in Poland brought to the surface the activation of other revisionist powers around the world—I would specifically mention Italy and Japan. If we correlate the revisionist dimension of the two eras, 1939–41 and today— BT: It resembles that period. DP: It resembles that period. In what way do they resemble each other? In the changes in the factors of power relative to the previous institutional structure. That is, within thirty years we moved from bipolarity to unipolarity (the unipolar moment). That did not bother us, but it shattered some people in Eastern Europe. We may have been fine here for eighty or ninety years, but that does not mean it had no consequences for a series of countries and societies. And now we are moving from unipolarity to multipolarity—possibly a “2 + 1 + something” system, or tripolarity.In an article I published a few days ago in Militaire, where I addressed the question of why Russia launched this attack at this particular moment, my view—put very broadly—is that, pressured by the West, which was not offering it space or a modus vivendi of cooperation, the remaining option was to turn toward China. But that second option was not good for Russia either, because the danger of Sinicization is very great, especially in the extremely sparsely populated eastern Russia, which also faces development problems.So my view is that this invasion, this attack, was chosen at this point in time in order to overturn the situation somewhat and so that Russia could set the temporal framework—to hold the initiative in timing the developments we mentioned, the geopolitical and revisionist ones, and so on. To “push China a bit faster” into confronting its competition with the United States, whereas China might have preferred this to happen in five or six years, once certain developments had taken place in technological, military, and economic readjustment and in a possible decoupling from the West, and to highlight its own (Russia’s) strong element, which is its military power.In other words, Russia chose the attack and the invasion after a great deal of deep thought, because it faced a very serious problem: if it allowed the situation to evolve “on its own”—that is, shaped by others—it would be swallowed either by the West on one side or by China on the other. I am putting it very simply so that it can be understood. They think geopolitically and geostrategically, because that was their situation. Neither is their economy that strong, nor is their technology—apart from certain areas mainly related to military technology, such as ballistic missiles and other systems that give them this deterrent capability—so advanced. But the Russian economy cannot be compared with that of the United States or China, and this created a problem of survival over the longer term, together with the demographic problem that Russia also has. BT: Yes. Add the national characteristics as well, because they say that the Russian nation began here, in Ukraine. DP: They are turning to “Russianness.” They are carrying out a conservative restructuring internally, toward the conservative nationalist ideology that Dugin also refers to.8 June 2022 Transla

Λέτε να "(συν)πέσει" στην Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ χερσαία επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν;

Λέτε να "(συν)πέσει" στην Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ χερσαία επίθεση των ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν;

Ελπίζω να είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΗ η Ελληνική Διπλωματία για ένα τέτοιο πιθανό ενδεχόμενο: ΔΗΛΑΔΗ επίθεση στο Ιράν ΠΡΙΝ τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, που μπορεί να αλλάξουν την σύνθεση των δύο αντιπροσωπειών και άρα να δυσκολέψουν τις κινήσεις του Προέδρου Τραμπ στο μέλλον. Επίσης επίθεση τώρα (δηλαδή εντός Οκτωβρίου) έχει το πλεονέκτημα ότι οι εκλογές θα γίνουν εν μέσω πολέμου, που συνήθως, σε πρώτη φάση, συσπειρώνει τους πολίτες στην ηγεσία τους. Εκλογές έχουμε και στο Ισραήλ όπου ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου τα παίζει ΟΛΑ για ΟΛΑ. ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ότι ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ επιτευχθεί οι αντικειμενικοί στόχοι των αεροπορικών επιχειρήσεων ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν. Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θα βρεθεί ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ και η εικόνα που θα αναδειχθεί και η πολιτική που θα ακολουθηθεί θα ακολουθεί την Ελλάδα ως "ταυτότητα" για δεκαετίες, επηρεάζοντας πολιτικές, αλλά και λαούς, έναντι της χώρας μας. Υπόψη ότι οι "παίκτες" είναι πολλοί πλέον στην διαμόρφωση της διεθνούς κοινής γνώμης. Να υπενθυμίσω ότι ΚΑΙ ΕΔΩ χρειάζεται ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ δουλειά για το πως θα παρουσιάζεται η Προεδρία και θα πρέπει ΗΔΗ να υπάρχουν τα πρόσωπα με διεθνή απήχηση που θα αναλάβουν το έργο της καλλιέργειας της δημόσιας εικόνας της χώρας. Ιδίως σε περίπτωση που έχουμε κλιμάκωση τέτοια που όλα τα βλέμματα, εχθρών και φίλων, θα είναι στραμμένα και προς εμάς. Είναι ΤΟΣΟ ΣΟΒΑΡΗ Η ΕΚΘΕΣΗ που δεν πρέπει ΚΑΙ ΑΥΤΗ να αφεθεί στην τύχη της ...

Ηow Turkish ruling Islamic elite manages intervention by central bank or regulator of Stock Exchange

On 16 September 2026, Borsa İstanbul activated the intra-session market-wide circuit breaker (Endekse Bağlı Devre Kesici) when the BIST 100 fell 6% (a halt). Since 1 September 2025 the mechanism for halting trading has been single-threshold: it is triggered when the BIST 100 falls 6% or more from the previous close (previously there were two thresholds, 5% and 7%).

This gives the regulatory authorities greater room for intervention. The breaker/halt temporarily stops trading in the equity market, in equity/index derivatives and in equity repo, so that new orders can be collected and panic selling and a further drop can be avoided. The immediate cause of the decline was not a macroeconomic shock, but a liquidity crisis in investment funds. The funds sold the most liquid stocks in the index in order to raise cash, thereby amplifying the fall, and so on. In the background are recent regulations that restricted concentrated positions in low-float stocks, after concerns about market quality; these rules have further strengthened the authorities’ ability to intervene in the stock market. 16 septemper’s episode therefore looks more like a liquidity-driven fire sale than a structural collapse of the Turkish economy. The risk is that it could become structural if foreign investors demand a higher risk premium, higher CDS spreads and lower equity valuations, or if redemptions from the funds continue and spread to more managers. For a better understanding of this incident, and of the strengthening of defensive and intervention mechanisms in Turkey’s stock market, it is useful to clarify the terms equity risk and Country Equity Risk Premium (e.g. for Turkey), as well as — in our view — our older but still timely analysis of how the Turkish ruling Islamic elite (political and business) understands the economy. Equity risk (that is, the risk of investing in equities) is measured as the extra return investors require above the interest rate (which they can in any case earn without risk — or so they think, or wish to appear to think) in order to hold stocks rather than government bonds. The Country Equity Risk Premium (e.g. for Turkey, which is our main subject in explaining what happened yesterday) is measured according to the formula: mature-market return (e.g. the United States) plus country risk premium. The country premium is often calculated from the CDS or the sovereign default spread, multiplied by the ratio of equity volatility to bond volatility. Thus a jump in CDS or a sharp drop in the BIST raises the required premium for Turkish equities. In practice, after the fund sales of 16 September, Turkey’s implied equity risk rose more than sovereign CDS: prices fell because of a lack of liquidity, not because of worse corporate earnings. If foreign investors do not accept this new level, they will demand a larger discount in valuations and, consequently, prices will fall further. These clarifications are useful, I think, because: Forecasts of a collapse of the Turkish economy over the last decade have not been confirmed.

Our analysis has shown how the Turkish ruling Islamic elite sees and manages the economy — often unconventionally by Western standards (especially regarding interventions by the central banker or the regulator of the Istanbul Stock Exchange): as a Second War of Independence (the First being that of Kemal). In this framework, problems in the economy or in the stock market are treated as direct blows to national sovereignty and are met with a corresponding response. By way of illustration I attach links to our analysis of how the Turkish Islamic ruling elite understands the Islamic Turkish economy: Erdoğan’s “second” war of independence (2021): https://www.militaire.gr/o-deyteros-polemos-anexartisias-toy-erntogan-d-pantis/ and here: https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_23.html Turkish Islamic economy and banking, Islamic elite, Arab-Turkish competition in the emerging Islamic geopolitical space (2021): https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_7.html The economic-monetary crisis in Turkey and the economic agreements with the UAE: https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/11/blog-post_29.html General background of Islamic political strategy (indicative): Hellenism facing contemporary Turko-Islamism, Militaire News, 24/07/2020: https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/01/blog-post_29.html My article in GR DIPLOMATIC CD (April 2021): The strategic challenge of MAVI VATAN (Blue Homeland): https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/04/gr-diplomatic-cd-mavi-vatan.html Hellenism and Turkish Islamism (2021): https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/06/blog-post.html “Hellenism facing contemporary Turko-Islamism,” 24/07/2020: https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/

Τι σημαίνει η ενεργοποίηση φρένου (breaker - halt στις συναλλαγές στο Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης και τι σημαίνει για την Τουρκική Οικονομία.

Τι σημαίνει η ενεργοποίηση φρένου (breaker - halt στις συναλλαγές στο Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης και τι σημαίνει για την Τουρκική Οικονομία.

16 Σεπτεμβρίου 2026 το Borsa İstanbul ενεργοποίησε τον ενδοσυνεδριακό market-wide circuit breaker (Endekse Bağlı Devre Kesici) όταν ο BIST 100 έπεσε 6% (halt). Από την 1η Σεπτεμβρίου 2025 ο μηχανισμός για halt στις συναλλαγές είναι μονοψήφιος: ενεργοποιείται όταν ο BIST 100 πέσει 6% ή περισσότερο από το προηγούμενο κλείσιμο (να θυμίσω ότι παλιότερα ίσχυαν δύο όρια, 5% και 7%) δίνοντας μεγάλες δυνατότητες παρέμβασης στις ρυθμιστικές αρχές. ΤΟ breaker - halt σταματά προσωρινά τις συναλλαγές στην αγορά μετοχών, στα παράγωγα μετοχών/δεικτών και στο repo μετοχών, ώστε να μαζευτούν νέες εντολές και να αποφευχθεί ο πανικός και η πτώση. Η άμεση αιτία της πτώσης δεν ήταν κάποιο μακροοικονομικό σοκ, αλλά κρίση ρευστότητας στα επενδυτικά funds. Τα funds πούλησαν τις πιο ρευστοποιήσιμες μετοχές του δείκτη για να μαζέψουν μετρητά, ενισχύοντας την πτώση κοκ . Στο βάθος βρίσκονται πρόσφατες ρυθμίσεις που περιόρισαν συγκεντρωμένες θέσεις σε μετοχές χαμηλής διασποράς, μετά από ανησυχίες ποιότητας αγοράς ενισχύοντας περαιτέρω τις δυνατότητες παρέμβασης στην χρηματιστηριακή αγορά. Το χθεσινό επεισόδιο λοιπόν μοιάζει περισσότερο με fire sale λόγω ρευστότητας παρά με δομική κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας. Ο κίνδυνος είναι να μετατραπεί σε δομικό αν οι ξένοι επενδυτές ζητήσουν μεγαλύτερο risk premium και υψηλότερα CDS και χαμηλότερες αποτιμήσεις μετοχών ή αν η φυγή από τα funds συνεχιστεί και εξαπλωθεί σε περισσότερους διαχειριστές. Για την καλύτερη κατανόηση του περιστατικού αυτού, αλλά και της ενίσχυσης των αμυντικών μηχανισμών και μηχανισμών παρέμβασης στην χρηματιστηριακή αγορά της Τουρκίας, χρήσιμες είναι οι διευκρινήσεις των όρων equity risk και Country Equity Risk Premium ( πχ για Τουρκία κ.λπ.) καθώς και, νομίζουμε, η παλαιά, αλλά επίκαιρη ανάλυση μας για το πώς αντιλαμβάνεται την οικονομία η τουρκική κυβερνώσα ισλαμική ελίτ (πολιτική και επιχειρηματική). Το equity risk (δηλαδή ο κίνδυνος της επένδυσης σε μετοχές) μετριέται ως το επιπλέον ποσοστό απόδοσης που ζητούν οι επενδυτές πάνω από το επιτόκιο (που ούτως ή άλλως μπορούν να απολαύσουν χωρίς κινδύνους – ή έτσι νομίζουν ή θέλουν να φαίνεται ότι νομίζουν -) για να κρατήσουν μετοχές αντί για κρατικά ομόλογα. Το δε Country Equity Risk Premium (π.χ. για την Τουρκία που είναι το κυρίως θέμα μας εξηγώντας το τι συνέβη εχθές) μετράται σύμφωναμε τον τύπο: απόδοση ώριμης αγοράς (π.χ. ΗΠΑ) συν το ρίσκο χώρας (country risk premium). Το country premium συχνά υπολογίζεται από το CDS ή το default spread του κράτους, πολλαπλασιασμένο με τον λόγο μεταβλητότητας μετοχών / ομολόγων. Έτσι ένα άλμα στο CDS ή μια απότομη πτώση του BIST αυξάνει το απαιτούμενο premium για τις τουρκικές μετοχές. Στην πράξη, μετά τις πωλήσεις των funds στις 16 Σεπτεμβρίου, το implied equity risk της Τουρκίας ανέβηκε περισσότερο από τα sovereign CDS: οι τιμές έπεσαν από έλλειψη ρευστότητας, όχι από χειρότερα κέρδη εταιρειών. Αν οι ξένοι επενδυτές δεν δεχτούν αυτό το νέο επίπεδο θα ζητήσουν μεγαλύτερη έκπτωση στις αποτιμήσεις και συνακόλουθα ... πέφτουν οι τιμές.

Αυτές οι διευκρινήσεις είναι χρήσιμες νομίζω καθώς 1. Οι προβλέψεις για κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας την τελευταία δεκαετία δεν επιβεβαιώθηκαν 2. Η ανάλυση μας έχει αποκαλύψει πως βλέπει και πως χειρίζεται την οικονομία, πολλές φορές αντισυμβατικά σύμφωνα με τα δυτικά πλαίσια (κυρίως σε σχέση με τις παρεμβάσεις του κεντρικού τραπεζίτη ή της ρυθμιστικής αρχής του Χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης), η τουρκική κυβερνώσα ισλαμική ελίτ: ως Δεύτερο Αγώνα Ανεξαρτησίας (με τον Πρώτο του … Κεμάλ). Στο πλαίσιο αυτό τα προβλήματα στην οικονομία ή στην χρηματιστηριακή αγορά εξομοιώνονται με άμεσα πλήγματα στην εθνική κυριαρχία και έχουν αντίστοιχη αντιμετώπιση. Ενδεικτικά παραθέτω link της ανάλυσης μας για το πώς αντιλαμβάνονται την ισλαμική τουρκική οικονομία η τουρκική ισλαμική κυβερνώσα ελίτ: Ο "δεύτερος" πόλεμος ανεξαρτησίας του Ερντογάν (2021): https://www.militaire.gr/o-deyteros-polemos-anexartisias-toy-erntogan-d-pantis/

https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_23.html, Τουρκική ισλαμική οικονομία και τραπεζική, ισλαμική ελίτ, αραβοτουρκικός ανταγωνισμός στον αναδυόμενο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο (2021) https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_7.html Η οικονομική - νομισματική κρίση στην Τουρκία και οι οικονομικές συμφωνίες με τα ΗΑΕ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/11/blog-post_29.html Γενικό backround της ισλαμικής πολιτικής στρατηγικής (ενδεικτικά): Ο Ελληνισμός μπροστά στον σύγχρονο Τουρκοϊσλαμισμό Militaire News 24/07/2020 https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/01/blog-post_29.html Αρθρο μου στο GR DIPLOMATIC CD (Απρίλιος 2021): Η στρατηγική πρόκληση της MAVI VATAN (Γαλάζιας Πατρίδας) https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/04/gr-diplomatic-cd-mavi-vatan.html Ελληνισμός και Τουρκικός Ισλαμισμός (2021) https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/06/blog-post.html

Η Αίγυπτος καθιστά την Κίνα μία ακόμη σημαντική μεταβλητή στην ήδη περίπλοκη εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου (και της Μέσης Ανατολής).

Η Αίγυπτος καθιστά την Κίνα μία ακόμη σημαντική μεταβλητή στην ήδη περίπλοκη εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου (και της Μέσης Ανατολής). Η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Σι Τζινπίνγκ στην Αίγυπτο επιστέγασμα σημαντικής εμβάθυνση των οικονομικών και στρατιωτικών δεσμών Κίνας–Αιγύπτου. Από την άμυνα και τα λιμάνια μέχρι τη βιομηχανία και την καθαρή ενέργεια, η ΚαIRO επεκτείνει τη συνεργασία της με το Πεκίνο, ενώ σταθερά απομακρύνεται από την εξάρτησή της από την Ουάσινγκτον. Αυτή η επίσκεψη θα μπορούσε να επιταχύνει τη στροφή της Αιγύπτου μακριά από την δυτική επιρροή προς την Κίνα. ΚΑΙ προσθέτει μία ακόμη σημαντική μεταβλητή στην ήδη περίπλοκη εξίσωση της Ανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Με την ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και τη συνομολόγηση της Συμφωνίας της Μέκκα τώρα, τις ελληνικές μεγάλες αγορές προηγμένων αμυντικών συστημάτων (δυστυχώς πανάκριβων με μία αδύνατη αμυντική βιομηχανία), την αναχωριστική τάση των ΗΠΑ ΤΩΡΑ και η θεαματική εμβάθυνση των οικονομικών και στρατιωτικών σχέσεων Κίνας Αιγύπτου επαναδιατάσσουν τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Κινεζικά αμυντικά συστήματα προηγμένης τεχνολογίας που αμέσως προηγούμενες στρατιωτικές ασκήσεις, αποδεικνύουν και την δυνατότητα τους διασύνδεσης με προηγούμενα αποκτηθέντα οπλικά συστήματα δυτικά όπως πχ τα Γαλλικά Rafale που η Κίνα επέδειξε την ικανότητα της να τα επανεφοδιάζει εν πτήση (που εξάσκησε αυτή την διασυνδεσιμότητα η Κίνα; μάλλον στο Πακιστάν των πάλαι ποτέ αγαπημένων στρατηγών των ΗΠΑ!) σύντομα θα γίνουν μέρος της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην παραμεθόριο Αιγύπτου Ισραήλ!

Egypt is making China yet another important variable in the already complex equation of the Eastern Mediterranean (and the Middle East).

Egypt is making China yet another important variable in the already complex equation of the Eastern Mediterranean (and the Middle East).

Egypt is making China yet another important variable in the already complex equation of the Eastern Mediterranean (and the Middle East).Xi Jinping’s first official visit to Egypt crowns a significant deepening of economic and military ties between China and Egypt.From defense and ports to industry and clean energy, Cairo is expanding its cooperation with Beijing while steadily moving away from its dependence on Washington.This visit could accelerate Egypt’s shift away from Western influence toward China.It also adds yet another important variable to the already complex equation of the Eastern Mediterranean and the Middle East.With the development of Turkey’s defense industry and the conclusion of the Mecca Agreement now, Greece’s large purchases of advanced (unfortunately extremely expensive) defense systems alongside a weak domestic defense industry, the current U.S. tendency to disengage, and the spectacular deepening of economic and military relations between China and Egypt, the balances in the Eastern Mediterranean are being rearranged.Chinese advanced-technology defense systems — which have also demonstrated the ability to interconnect with previously acquired Western weapons systems, such as the French Rafale, with China showing it can refuel them in flight (where did China practice this interoperability? Most likely in Pakistan, once the favorite of U.S. generals) — will soon become part of the balance of power in the Eastern Mediterranean and along the Egypt–Israel border.

Pro-Western military coup in Niger neutralized by government forces with the … help of the Russian African Corps.

Pro-Western military coup in Niger neutralized by government forces with the … help of the Russian African Corps.

Information that the pro-Western military coup in Niger that broke out on 29 August 2026 was neutralized (31.08.2026) by government forces with the … help of the Russian African Corps.Africa has become a front-line arena of competition among regional and global geopolitical actors.The USA, China, Russia, but also France, Israel, Turkey, Saudi Arabia, the United Arab Emirates and Egypt make up an explosive map that is being rearranged almost daily.Geopolitical tension has shifted from North Africa in the 2010s toward Central and East Africa today, reflecting the USA/China, Russia/China–Europe, Turkey/Israel, Saudi Arabia/UAE, Franco-Russian and other rivalries.Within this framework, patriotic and Pan-African domestic forces are struggling by forming alliances and developing military and productive capabilities for the development and freedom of the Continent, as well as of the specific regions and countries, turning away from the traditional neo-colonial Christian or Muslim powers.

Το φιλοδυτικό στρατιωτικό πραξικόπημα στον Νίγηρα εξουδετερώθηκε από κυβερνητικές δυνάμεις με την ... βοήθεια των Ρωσικών African corps.

Το φιλοδυτικό στρατιωτικό πραξικόπημα στον Νίγηρα εξουδετερώθηκε από κυβερνητικές δυνάμεις με την ... βοήθεια των Ρωσικών African corps.

Πληροφορίες ότι το φιλοδυτικό στρατιωτικό πραξικόπημα στον Νίγηρα που εκδηλώθηκε στις 29 Αυγούστου 2026 εξουδετερώθηκε (31.08.2026) από κυβερνητικές δυνάμεις με την ... βοήθεια των Ρωσικών African corps. H Αφρική έχει καταστεί μία πρώτης γραμμής περιοχή ανταγωνισμού των περιφερειακών και παγκόσμιων γεωπολιτικών δρώντων. ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, αλλά και: Γαλλία, Ισραήλ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος συνθέτουν έναν εκρηκτικό χάρτη που αναδιατάσσεται σχεδόν καθημερινά. Η Γεωπολιτική Ένταση μετατοπίστηκε από τη Βόρεια Αφρική την δεκαετία του 2010, προς την Κεντρική και Ανατολική Αφρική σήμερα, αντανακλώντας τον ΗΠΑ/Κίνα, Ρωσία/Κίνα-Ευρώπη, Τουρκία/Ισραήλ, Σαουδική Αραβία/ΗΑΕ, Γαλλορωσικό κλπ, ανταγωνισμών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι πατριωτικές και Παναφρικανικές εγχώριες δυνάμεις, παλεύουν δημιουργώντας συμμαχίες και αναπτύσσοντας στρατιωτικές και παραγωγικές δυνατότητες για την ανάπτυξη και ελευθερία της Ηπείρου, αλλά και των συγκεκριμένων περιοχών - χωρών, στρεφόμενες μακριά από τις παραδοσιακές νεοαποικιοκρατικές χριστιανικές ή μουσουλμανικές δυνάμεις.

«Δέσαμε τις ουρές των αλόγων μας» δήλωσε σήμερα ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν. Τι εννοεί;

Η Τουρκία φιλοδοξεί ότι θα μπει στην μάχη χωρίς επιστροφή για να αντικαταστήσει ΗΠΑ (συμφωνημένα ως υπεργολάβος, αλλά ως κύριος; ) και Ισραήλ (που διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι θα συντρίψει τις τουρκικές φιλοδοξίες) στην Μέση Ανατολή. «Δέσαμε τις ουρές των αλόγων μας» (τουρκικά: «Atların kuyruklarını bağladflavor») δήλωσε σήμερα ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν. Τι εννοεί;

Στον ίδιο λόγο, είπε επίσης: «Η ιστορία της Μέσης Ανατολής γράφεται εκ νέου" μετά το χρίσμα που έλαβε η Τουρκία από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ να καλύψει το αμερικανικό κενό στην ανάσχεση του Ιράν, την ασφάλεια των Βασιλείων του Κόλπου και την απόταξη της Χεζμπολά από το δύσμοιρο Λίβανο σε συνεργασία με τον Τζολάνι και τα "παλληκάρια του". Στο πλαίσιο αυτό έλαβαν Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία το πράσινο φως για τη συνομολόγηση της Συμφωνίας της Μέκκα. Το ρητό είναι μια αρχαία τουρκική στρατιωτική έκφραση που σημαίνει την απόλυτη ετοιμότητα για πόλεμο, θυσία και την απόφαση να μην υπάρξει υποχώρηση. Η φράση αυτή χρησιμοποιείται για να δείξει ότι η χώρα (Τουρκία) είναι έτοιμη για μια κρίσιμη, μη αναστρέψιμη σύγκρουση («κάψιμο γεφυρών»). Η πιο διάσημη ιστορική χρήση αυτού του εθίμου καταγράφεται το 1071 στη Μάχη του Μαντζικέρτ. Ο Σουλτάνος των Σελτζούκων, Αλπ Αρσλάν, πριν από τη μάχη εναντίον των Βυζαντινών, φόρεσε ένα λευκό ένδυμα και έδεσε την ουρά του αλόγου του με τα ίδια του τα χέρια, διατάζοντας και τον στρατό του να κάνει το ίδιο. Μία άλλη τουρκική παροιμία χρησιμοποιείται επίσης από τους γείτονες στις δημόσιες δηλώσεις τους : «Το παιχνίδι με τα μαχαίρια τελειώνει με αίμα.» (στα τουρκικά: "Kurtla oyun, kanla biter") για να προειδοποιήσουν όσους θέλουν να φέρουν αντίρρηση στα φιλόδοξα σχέδια τους.

Σε μία εποχή που μυρίζει μπαρούτι ΠΑΝΤΟΥ (Ουκρανία, Λατινική Αμερική, Νότια Σινική Θάλασσα, Ειρηνικό Ωκεανό, Ανταρκτική, Αφρική, ΝΑ Ασία κοκ) η Τουρκία ετοιμάζεται για μία αντίστοιχη μάχη που, όπως η μάχη του Ματζικέρτ άνοιξε τον δρόμο στην Οθωμανική Κυριαρχία και την αντικατάσταση του Βυζαντίου, έτσι και σήμερα φιλοδοξεί ότι θα μπει στην μάχη χωρίς επιστροφή για να αντικαταστήσει ΗΠΑ (συμφωνημένα ως υπεργολάβος, αλλά ως κύριος; ) και Ισραήλ (που διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι θα συντρίψει τις τουρκικές φιλοδοξίες) στην Μέση Ανατολή. Να καταστεί και ονομαστεί ο τρέχων αιώνας στην Παγκόσμια Ιστορία, ως ο "Τουρκικός Αιώνας". Ο γείτονας μας έχει αυτές τις φιλοδοξίες και όχι μικρότερες.

Potential Shift in the Level of Russian Escalation in the Russo-Ukrainian Conflict.

Potential Shift in the Level of Russian Escalation in the Russo-Ukrainian Conflict. Concurrent parallel discussions held in Moscow between Russian & United States, and Russian &Chinese delegations, do not signal positive developments. May serve a dual purpose: conveying Russian intentions while simultaneously gauging potential responses.

The concurrent parallel discussions held in Moscow between Russian and United States delegations, as well as between Russian and Chinese delegations, do not appear to signal positive developments. The fact that Russia, the United States, and China are addressing matters pertaining to Europe and Britain in the absence of European representatives is unsurprising. Such dynamics reflect underlying power relations.

The already difficult equation is further complicated by yet another visit to Moscow in recent hours: Archbishop Paul Richard Gallagher, head of the Vatican’s diplomatic service, arrived in Russia on 25 August for an official visit — his first since the start of the “special military operation.”It should be noted that the two Catholic countries in the region in question are Lithuania and Poland.The potential involvement of Belarus in the new escalation in Ukraine also brings up the issue of the Suwałki Gap, which constitutes Moscow’s Achilles’ heel.The Suwałki Gap is a narrow strip of land approximately 65-100 kilometres long on the Poland-Lithuania border that connects the three Baltic states (Lithuania, Latvia, Estonia) with the rest of Europe and the NATO members, while at the same time lying between Belarus, an ally of Russia, and Kaliningrad, the otherwise isolated Russian enclave. Any new tension can IMMEDIATELY be transferred to this strategically important corridor. A blockade of Kaliningrad is also something that Moscow does not tolerate, opening up an additional discussion about possible preventive or repressive measures. Russia may be approaching a point of operational saturation stemming from the trajectory of the Ukrainian front and from deep strikes conducted by Ukrainianforces with British and European Union involvment against Russian territory. Concurrently, the recall of the Russian ambassador from London may constitute a further indicator of heightened tensions. Russia is furious with Britain. Russia repeatedly has expressed significant dissatisfaction with British policy in Ukraine. Relations between the United States and Britain, as well as between China and Britain, are likewise experiencing strain. Under prevailing conditions and available indicators, a modification in Russia’s approach to escalation appears plausible. A change in escalation on Russia’s part is possible.

Emerging considerations in related discussions may encompass the following options: disruption or disconnection of Starlink capabilities; hybrid or "other" targeting of European territory (for instance, Estonia); a decisive, punitive, or highly destructive strike against Ukraine; activation of a southern Russian operational front in Ukraine; the imposition of a naval blockade on Ukraine, escalation with new forces, acceleration of the rate/pace of advance, approach to the natural border of the Dnieper River and southern advance until natural contact with Transnistria. . . It should be noted that Russia retains escalation options that have not yet been employed. The discussions in question may serve a dual purpose: conveying Russian intentions while simultaneously gauging potential responses. Given the current trajectory of escalation in the Russo-Ukrainian conflict, the probability of such a dual character discussions appears substantial. Should these assessments prove accurate, corresponding developments on the ground may be anticipated in the near term.

Αλλαγή "επιπέδου" ρωσικής κλιμάκωσης σε σχέση με το ρωσοουκρανικό πόλεμο;

Αλλαγή "επιπέδου" ρωσικής κλιμάκωσης σε σχέση με το ρωσοουκρανικό πόλεμο; Οι παράλληλες συνομιλίες που έλαβαν χώρα στην Μόσχα μεταξύ αντιπροσωπιών της Ρωσίας με τις ΗΠΑ και της Ρωσίας με την Κίνα, δεν προμηνύουν κάτι καλό.

Το ότι Ρωσία, ΗΠΑ και Κίνα μιλούν για την Ευρώπη/Βρετανία εν τη απουσία τους δεν πρέπει βέβαια να μας ξενίζει. Είναι ζήτημα ισχύος. Την ήδη δύσκολη εξίσωση περιπλέκει έτι περαιτέρω μία ακόμη επίσκεψη των τελευταίων ωρών στην Μόσχα: ο Αρχιεπίσκοπος Πολ Ρίτσαρντ Γκάλαχερ, επικεφαλής της διπλωματικής υπηρεσίας του Βατικανού, έφθασε στη Ρωσία στις 25 Αυγούστου για επίσημη επίσκεψη — την πρώτη του από την έναρξη της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης». Σημειωτέον ότι οι δύο καθολικές χώρες της επίμαχης περιοχής είναι η Λιθουανία και η Πολωνία. Η περίπτωση εμπλοκής της Λευκορωσίας στην νέα κλιμάκωση στην Ουκρανία ανασύρει και το θέμα του Suwałki Gap που αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Μόσχας. Το Suwałki Gap είναι μια στενή λωρίδα γης μήκους περίπου 65-100 χιλιομέτρων στα σύνορα Πολωνίας και Λιθουανίας που συνδέει τις τρεις Βαλτικές χώρες (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία) με την υπόλοιπη Ευρώπη και τα μέλη του NATO και ταυτόχρονα βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκορωσία, σύμμαχο της Ρωσίας και το Καλίνινγκραντ τον κατά τα άλλα απομονωμένο ρωσικό θύλακα. Οποιαδήποτε νέα ένταση μπορεί ΑΜΕΣΑ να μεταφερθεί στον στρατηγικής σημασίας αυτό διάδρομο. Ένας αποκλεισμός του Καλίνινγκραντ είναι κάτι που επίσης δεν γίνεται ανεκτό από τη Μόσχα ανοίγοντας μία επιπλέον συζήτηση για τυχόν προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα.

Είναι πολύ πιθανόν ότι η Ρωσία προσεγγίζει σημείο "κορεσμού" από τον τρόπο που εξελίσσεται το Ουκρανικό μέτωπο και οι εν τω βάθει ουκρανο/βρετανικές/εε επιθέσεις στην Ρωσική επικράτεια. Παράλληλα, η απόσυρση του Ρώσου Πρέσβη από το Λονδίνο μπορεί επίσης να είναι ενδεικτική. Η Ρωσία είναι εξοργισμένη με την Βρετανία. Υπό τις παρούσες συνθήκες/ενδείξεις είναι πιθανή μία αλλαγή στην κλιμάκωση από πλευράς Ρωσίας. Στη συζήτηση μπορεί πλέον να εισέρχονται νέες προοπτικές. Στα θέματα προς συζήτηση μπορεί να εντάσονται, Starlink και "αποσύνδεση" του, υβριδική ή άλλη στοχοποίηση "Ευρωπαϊκού" εδάφους (πχ Εσθονία;), αποφασιστικό/τιμωρητικό/καταστροφικό πλήγμα στην Ουκρανία, κλιμάκωση με νέες δυνάμεις, επιτάχυνση ρυθμού προέλασης, προσέγγιση του φυσικού σύνορου του ποταμού Δνείπερου και νότια προέλαση μέχρι την φυσική επαφή με την Υπερδνειστερία .

.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Ρωσία έχει επιλογές κλιμάκωσης που ακόμη δεν έχει εφαρμόσει ... Η πιθανότητα αυτές οι συζητήσεις να έχουν διπλό χαρακτήρα, ενημέρωσης για τις ρωσικές προθέσεις και βολιδοσκόπηση πιθανών αντιδράσεων, υπό τις παρούσες συνθήκες κλιμάκωσης του ΡωσοΟυκρανικού πολέμου είναι νομίζω μεγάλες. Εάν ισχύουν τα ανωτέρω, σύντομα θα δούμε τις αντίστοιχες εξελίξεις στο πεδίο.

#Ρωσία #Ουκρανια #Κινα #ΗΠΑ #Ευρωπη

What Is Required in Western Democracies and of the Western Citizen.

What Is Required in Western Democracies and of the Western Citizen.

Summary. Western democracies, and the Western citizen in particular, require two interrelated elements: first, a new sensitivity; second, an unyielding political will directed toward political and individual autonomy. Concurrently, there must develop a critical awareness of the ideological dimension inherent in supposedly “objective” technology.

The fundamental problem confronting Western democracies (including Greece) resides, in my view, not primarily in the realm of professional politics but in the domain of the citizenry itself. It is not the politicians—whom we are so readily inclined to blame—who constitute the core difficulty. Rather, it is the citizens who, while declining to assume the responsibilities of political conflict (especially when social and patriotic interests demand it), expect a quasi-magical resolution of their problems from some external saviour—whether a charismatic individual or an institution (the judiciary, technology, figures such as Trump, and so forth). These same citizens thereby leave unchecked the very forces that may, on occasion, exploit them excessively. The deeper issue, therefore, is the psychologically and politically infantile condition of the average citizen. What, then, is required? On the one hand, a new sensitivity (in the sense articulated by Herbert Marcuse) that enables perception of manipulation and alienation at both the individual and the societal levels. On the other hand, an unyielding political will oriented toward political and individual autonomy (as formulated by Cornelius Castoriadis). The former cultivates the consciousness necessary to apprehend one’s situation; the latter establishes the recognition that the sole viable remedy lies in political autonomy and in collective, unmanipulated political action undertaken with one’s fellow citizens. All other responses amount, in my estimation, to forms of evasion: the displacement of responsibility, or the plaintive appeal to an unresponsive paternal authority that fails to grant the disciplined child the promised pleasures of the playground or the expensive ice cream. The child remains, and will remain, aggrieved.

Occasionally, moreover, that authority may permit the acquisition of the desired luxury (an automobile, a high-end appliance, costly holidays), producing a temporary satisfaction that reinforces a pathological attachment to the paternal figure itself. Does technology, then, assist democracy or furnish an automatic solution to collective problems? The user of technology—and, regrettably, often even the professional practitioner or the scientist who develops it within the parameters prescribed—fails to grasp its ideological function. Technology is treated instead as a sacred and unquestionable power. For those whose livelihood depends upon it, such an attitude is partially intelligible: they must persuade themselves, and their clients, of its presumed objectivity. Comprehending the ideological component of technology is, however, a demanding undertaking, particularly in an intellectual climate that circumscribes thought and relegates anything outside its boundaries to the status of the eccentric, the outdated, or the irrational. This dimension remains obscure even when one observes that technological development occurs predominantly within private corporations—above all the large-scale conglomerates rather than smaller firms, subcontractors, or start-ups—and is directed by their priorities. Once this ideological dimension is recognised, one becomes still more resolute in advocating caution regarding technology’s application at the most critical juncture of democratic life: the election of political office-holders (parliamentarians, ministers, prime ministers, mayors). Such recognition produces a genuine consciousness of technology’s operative role. The allure of technology is therefore far from innocent. It encourages its deification and thereby places it beyond the reach of criticism. The introduction of specialised technical terminology, memorised from product manuals, is frequently sufficient to terminate discussion—discussion that has, in effect, already been foreclosed without public awareness. Yet the trained and sensitive observer discerns that this is precisely the point at which genuine inquiry must begin: Who controls technology, and what functions does it serve?These remain the decisive questions. Passive users may continue to regard technology as sacred; critical consciousness, however, will not.

Τι χρειάζεται στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη;

Τι χρειάζεται στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη; ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη χρειάζεται 1. Μία Νέα Ευαισθησία και 2. μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας. Παράλληλα, η συνείδηση της ιδεολογικής συνιστώσας της «αντικειμενικής» τεχνολογίας.

Το βασικό πρόβλημα στις Δυτικές Δημοκρατίες (και στην Ελλάδα), κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται στην Πολιτική. ΟΧΙ στους πολιτικούς, όπως αγαπάμε να λέμε και να τους κατηγορούμε. Αλλά στους πολίτες: που ενώ δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες ακόμη και της πολιτικής σύγκρουσης (κυρίως αυτής), αν αυτό επιβάλει το κοινωνικό και πατριωτικό συμφέρον, περιμένουν μαγική επίλυση των προβλημάτων τους από κάποιο Σωτήρα, πρόσωπο ή θεσμό (πχ Δικαιοσύνη, Τεχνολογία, τον … Τραμπ κοκ ), να περιορίσει αυτούς που ο ίδιος αφήνει ανεξέλεγκτους και ίσως, μερικές φορές, το παρακάνουν στο άρμεγμα του. Αλλά το πρόβλημα είναι αυτή η νηπιακή - ψυχολογικά και πολιτικά - κατάσταση του μέσου πολίτη. Τι χρειάζεται (πάντα κατά την -όχι ταπεινή- γνώμη μου); Χρειάζεται, από την μία πλευρά μία ΝΕΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ (New Sensitivity), που λέει ο αγαπημένος μου Μαρκούζε, ώστε να αντιλαμβάνεσαι την χειραγώγηση και την αλλοτρίωση τόσο σε επίπεδο ατόμου, όσο και κοινωνίας, ΑΛΛΑ ΚΑΙ μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας, που περίπου λέει ο άλλος αγαπημένος μου Καστοριάδης. Το πρώτο, για να έχεις συνείδηση και να καταλάβεις τι σου γίνεται, το δεύτερο για να κατανοήσεις ότι η μόνη λύση είναι η πολιτική αυτονομία και ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΧΕΙΡΑΓΩΓΗΤΗ ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ σου. Όλα τα άλλα είναι, κατά τη γνώμη μου, υπεκφυγές, πέταγμα μπάλας στην εξέδρα, παράπονα προς τον άπονο πατέρα που δεν μας πηγαίνει - παρότι εξαίρετα και πειθαρχημένα παιδάκια- , στις κούνιες και δεν μας αγοράζει το καλό, το ακριβό το παγωτό. Και συνέχεια το παιδάκι μένει - και θα μένει - παραπονεμένο. Άσε που κάποια φορά μπορεί να σου πάρουν (ή να σε αφήσουν να πάρεις) και το "καλό" ακριβό" παγωτό (αυτοκίνητο, καφετιέρα, ακριβές διακοπές κοκ) και να ευχαριστηθείς (προσωρινά) μένοντας με αυτή την ωραία εμπειρία ή και ανάμνηση και αγαπόντας παθολογικά τον Πατέρα! Μήπως όμως η τεχνολογία βοηθά την δημοκρατία και την αυτόματη λύση των προβλημάτων μας ; Ο χρήστης της τεχνολογίας, ακόμη δυστυχώς και ο επαγγελματίας που την χρησιμοποιεί, αλλά πολλές φορές και ο επιστήμονας που την παράγει εντός των πλαισίων που του δίνονται και του επιτρέπονται, δεν κατανοεί την ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της τεχνολογίας. Την αντιμετωπίζει ωσάν την Ιερά Θεά. Και αυτός που βιοπορίζεται από την τεχνολογία είναι εν μέρη κατανοητό: χρειάζεται να "πεισθεί" για την αντικειμενικότητα της και να πείσει και τους πελάτες. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο μονοπάτι η κατανόηση της ιδεολογικής συνιστώσας της τεχνολογίας. Ιδίως σε μια εποχή που η σκέψη είναι οριοθετημένη και οτιδήποτε έξω από αυτή είναι γραφικό η παλαιομοδίτικο ή τρελό ή .... Δεν γίνεται κατανοητό ούτε από το γεγονός ότι η τεχνολογία αναπτύσσεται σε ιδιωτικές εταιρίες και κατευθύνεται η ανάπτυξη της από αυτές. Και δεν εννοώ τις μικρές εταιρίες, "υπεργολάβους", σταρτ απ ή ότι άλλο «προχωρημένο» και "μυθικό", αλλά τους κολοσσούς. Όταν συνειδητοποιήσει κάποιος και κατανοήσει την ιδεολογική διάσταση της τεχνολογίας τότε ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΤΕΡΟΣ του Βασιλέως για την επιφυλακτικότητα στην χρήση της στην πιο σημαντική στιγμή μίας πολιτείας: την εκλογή αρχόντων (βουλευτών, υπουργών, Πρωθυπουργού, Δημάρχων). Θα αποκτήσει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της λειτουργίας της. Ναι λοιπόν η γοητεία της τεχνολογίας δεν είναι αθώα. Οδηγεί στην θεοποίηση της και άρα στην θέση της εκτός κριτικής. Πετάει κάποιος κάτι ακαταλαβίστικους τεχνικούς όρους, που έχει αποστηθίσει από το εγχειρίδιο του τεχνολογικού προϊόντος και υποτίθεται ότι τελειώνει εκεί η συζήτηση. Η συζήτηση που έχει απαγορευτεί και δεν το πήρε καν χαμπάρι. όμως δεν αποκρύπτεται στο εκπαιδευμένο και ευαίσθητο μάτι η πραγματικότητα. Οπότε από εκεί που υποτίθεται ότι τελειώνει τελικά ξεκινά η συζήτηση. Ποιος ελέγχει την τεχνολογία και ποια η λειτουργία της. Αυτά είναι τα ερωτήματα. Ας έχουν "πεισθεί" οι παθητικοί χρήστες για την ιερότητα της Τεχνολογίας. ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη χρειάζεται 1. Μία Νέα Ευαισθησία και 2. μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας. Παράλληλα, η συνείδηση της ιδεολογικής συνιστώσας της «αντικειμενικής» τεχνολογίας.

Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands?

Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands? SUMMARY: Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands? Since it is obvious that this is not about “environmental” policy, then what is it? Is it a violent capitalist restructuring within the framework of intensifying global competition?

The Netherlands is one of the main suppliers of agricultural and especially livestock products in the EU. By contrast, why are the “news” bulletins filled with isolated violent incidents from around the world, creating a climate of insecurity? The August 2026 protests in the Netherlands focus on plans to revoke permits for poultry farms and further cuts in nitrogen emissions (stikstof), with hundreds of tractors on motorways. On 15 August 2026 a HUGE night-time gathering of illuminated tractors with flags and banners took place, highlighting the ongoing tensions between the EU’s “environmental” policy versus the livelihood of farmers and the fate of “traditional” crops (agricultural – livestock). Since it is obvious that this is not about “environmental” policy, then what is it? It is certainly a violent capitalist restructuring within the framework of intensifying global competition. After the failure of globalisation and green growth — whose ideologies ultimately BENEFITED THE COMPETITORS of the Western oligopolies, who, trained by neo-colonialism, ran the WEF programmes … faster — now the following is probably being chosen: Violent restructuring of agricultural production with its COMPLETE handover to MULTINATIONAL GIANTS and a total change in the “traditional” “energy-intensive” (and not FULLY controlled) dietary habits of “Europeans” (as well as habits of consumption, energy, transport, etc.), Digital currency FOR EVERYTHING WITH CONTROLLED OUTLETS and periodic demonisations of them by targeting the clever ones who think they are escaping, so that 100% of economic activity can be controlled (in reality they both provide a service and will be punished exemplarily so that the right message is given), TOTAL SURVEILLANCE, restriction of public discourse within the permitted limits plus of course the classics “Green” energy, “privatisation” of anything that is in the public domain (forests, seas, beaches, water, etc.), private war economy and industry (funded by the public sector), monopolisation of “entertainment”, survival allowances, private prisons and home surveillance systems, forced labour (either as a form of complementary punishment or reintegration), reduction of labour and other social rights (cheap, unregulated, disciplined labour especially in the “European periphery” – Southern Europe, Eastern Europe). In other words, the transformation of the entire European model up to now of which we were so proud (labour rights, welfare state, environmental sensitivity, human rights, etc.)?

Difficult times require difficult decisions BUT will the “Europeans” submit? will what emerges be worth the sacrifices?

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για "περιβαλλοντική" πολιτική, τότε τι είναι;

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για "περιβαλλοντική" πολιτική, τότε τι είναι; Είναι βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση στα πλαίσια του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού;

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Η Ολλανδία αποτελεί έναν από τους βασικούς προμηθευτές αγροτικών και ιδίως κτηνοτροφικών προϊόντων στην ΕΕ. Αντίθετα, τα δελτία «ειδήσεων» γιατί γεμίζουν με μεμονωμένα βίαια περιστατικά ανά την υφήλιο, δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας;Οι διαμαρτυρίες Αυγούστου 2026 στην Ολλανδία εστιάζουν σε σχέδια ανάκλησης αδειών πτηνοτροφικών μονάδων και περαιτέρω περικοπές εκπομπών αζώτου (stikstof), με εκατοντάδες τρακτέρ σε αυτοκινητόδρομους. Στις 15 Αυγούστου 2026 πραγματοποιήθηκε ΤΕΡΑΣΤΙΑ νυχτερινή συγκέντρωση φωτισμένων τρακτέρ με σημαίες και πανό, αναδεικνύοντας συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ της «περιβαλλοντικής» πολιτικής της ΕΕ έναντι του βιοπορισμού των αγροτών και της τύχης των «παραδοσιακών» καλλιεργειών (αγροτικών – κτηνοτροφικών).Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για «περιβαλλοντική» πολιτική, τότε τι είναι; Είναι σίγουρα βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση στα πλαίσια του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού. Μετά την αποτυχία της παγκοσμιοποίησης και της πράσινης ανάπτυξης, με τα ιδεολογήματα των οποίων ΤΕΛΙΚΑ ΩΦΕΛΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ των Δυτικών Ολιγοπωλίων, που εκπαιδευμένοι από τη νεοαποικιοκρατία έτρεξαν τα προγράμματα… πιο γρήγορα, τώρα επιλέγεται πιθανά: Βίαιη αναδιάρθρωση αγροτικής παραγωγής με την παραχώρησή της ΠΛΗΡΩΣ σε ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ και ολική αλλαγή των «παραδοσιακών» «ενεργοβόρων» (και μη ελεγχόμενων ΠΛΗΡΩΣ) διατροφικών συνηθειών των «Ευρωπαίων» (όπως και των συνηθειών κατανάλωσης, ενέργειας, μεταφορών κ.ο.κ.), Ψηφιακό νόμισμα ΓΙΑ ΟΛΑ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ και περιοδικές δαιμονοποιήσεις τους με στοχοποίηση των εξυπνάκηδων που νομίζουν ότι δραπετεύουν, ώστε να ελεγχθεί το 100% της οικονομικής δραστηριότητας (στην πραγματικότητα και προσφέρουν υπηρεσία και θα τιμωρούνται παραδειγματικά ώστε να δοθεί το σωστό μήνυμα), ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ, περιορισμός του δημόσιου διαλόγου στα επιτρεπόμενα όρια, συν βέβαια τα κλασικά «Πράσινη» ενέργεια, «ιδιωτικοποίηση» του οτιδήποτε βρίσκεται στο public domain (δάση, θάλασσες, παραλίες, νερό κ.ο.κ.), ιδιωτική πολεμική οικονομία και βιομηχανία (με χρηματοδότηση από το δημόσιο), μονοπώληση της «διασκέδασης», επιδόματα επιβίωσης, ιδιωτικές φυλακές και συστήματα παρακολούθησης κατ’ οίκον, εξαναγκαστική εργασία (είτε ως μορφή συμπληρωματικής τιμωρίας είτε επανένταξης), μείωση εργασιακών και λοιπών κοινωνικών δικαιωμάτων (φθηνή, αρρύθμιστη, πειθαρχημένη εργασία ιδίως στην «Ευρωπαϊκή Περιφέρεια» – Ευρωπαϊκός Νότος, Ανατολική Ευρώπη). Δηλαδή μετατροπή του όλου μέχρι σήμερα ευρωπαϊκού μοντέλου για το οποίο ήμασταν τόσο περήφανοι (εργασιακά δικαιώματα, κοινωνικό κράτος, περιβαλλοντική ευαισθησία, ανθρώπινα δικαιώματα κ.ο.κ.); Δύσκολοι καιροί χρειάζονται δύσκολες αποφάσεις ΑΛΛΑ 1) οι «Ευρωπαίοι» θα πειθαρχήσουν; 2) αυτό που θα προκύψει θα αξίζει τις θυσίες;

The trade routes, “decoupling” and the Turkish threats (our article, 17/6/2022)

Trade Routes, “Decoupling,” and Turkish Threats The emerging trade routes in today’s revisionist era—at both global and regional levels—the concept of “decoupling,” and Turkey’s goals and threats. ΔΠ Dionysis Pantis 17/06/2022 | 10:08

Controlling trade routes and developing new ones has always been a key ambition of states and economic actors. This ambition takes on far greater urgency and significance in revisionist periods like the one we are living through today—periods when the global and regional balance of power has shifted so dramatically that the revisionist ambitions of rising powers can no longer be contained. These powers are actively seeking to establish a new world order and institutional framework that serves their interests. On 10 June, the new bridge linking the Russian city of Blagoveshchensk with the Chinese city of Heihe was inaugurated.

Costing 19 billion rubles (around $342 million), it is just one of many infrastructure projects connecting the two countries and their economies. At the same time, Russia and China are working together to reduce their reliance on maritime transport—largely because the West, particularly in the Pacific, still controls the seas—and, wherever possible, to gain control of these routes themselves (what is known as decoupling: separation or disconnection). This selective decoupling from the collective West—which showed remarkable unity in response to Russia’s invasion of Ukraine—is currently being pursued in two main ways: a) reducing dependence on Western exports, technology, and investment (in China’s case) and on Western imports, technology, and investment (in Russia’s case); and b) developing overland Asian routes, bridges, pipelines (including oil pipelines, which had previously taken a back seat to gas pipelines), financial linkages, and other infrastructure that binds the two economies more tightly together. In Russia’s case, the sanctions imposed on it are being countered through widespread violation of intellectual property rights covering almost the entire range of Western goods and services (now even legalized, with domestic production wherever feasible). Russia is also disconnecting from the Western financial system and building alternative financial products and services that prioritize national currencies, bilateral barter deals with ad-hoc financial arrangements and guarantees, and service agreements in critical areas—such as maintaining seized Western-style aircraft with Thailand or Western-style vehicle fleets with China. Notably, the territories Russia has seized in Ukraine precisely fill the gaps in the agricultural and industrial imports it needs. This decoupling drive has intensified over the past three years and, since the invasion of Ukraine, has accelerated dramatically. The countries of South Asia are becoming particularly important: controlling them could completely shut out naval powers, denying them any access—and therefore any ability to provide assistance or exert influence—to Central Asia. Nations such as Pakistan, Sri Lanka, and Cambodia are gaining major geopolitical weight, and intense struggles for political control over them are already underway. The ousting of Imran Khan in Pakistan, the collapse of the government in Sri Lanka, and the “ironclad agreement” between China and Cambodia to modernize (and effectively establish) a naval base are just some of the expressions of this intensifying geopolitical competition, especially in the wake of the war in Ukraine. In a recent article we asked: Are Pakistan, Sri Lanka, and Iran correctly identified by everyone as key geopolitical players because they form the essential geographical ring needed to encircle Central Asia (the vital hinterland)? Turning to our own region, and reflecting these global trends, the corridor running from the Black Sea through the Bosporus Straits, the Aegean, and into the Mediterranean is gaining importance. Combined with the long-recognized significance of the maritime route from Suez through the Eastern Mediterranean, North Africa, and on to Western Europe, this helps explain—together with Turkey’s inherently aggressive nature and the global and regional revisionist ambitions of its current Turco-Islamic leadership—much of Turkey’s current “urgency” in the Aegean and Eastern Mediterranean, as well as the surprising durability of the Russia–Turkey partnership. Clear signs of this urgency include Erdoğan’s eight cynical, aggressive, and threatening tweets containing direct threats against Greece’s sovereign rights and territorial integrity.The real question is how far Turkish-Russian coordination will go on issues that directly affect Greece. The importance of the Mediterranean maritime corridor is not limited to the transport of natural gas already being extracted—or yet to be extracted—in the region. To put it bluntly, Turkey is trying to control both of these maritime corridors in order to significantly boost its own geopolitical weight and importance (inevitably at Greece’s expense). Its explicit demands—the Aegean up to the 25th eastern meridian (Athens itself sits on the 24th!), the “Blue Homeland,” the Turkish-Libyan memorandum, and the challenge to Cyprus’s Exclusive Economic Zone—are all aimed precisely at securing control of these two commercial sea routes. Everything else is merely a convenient “legitimizing narrative” designed to dress up their true intentions. Turkey is, of course, unconcerned (and who, honestly, is?) about how thin this legal and political justification actually is. What matters is its usefulness as a tool for achieving the stated goals and elevating Turkey to regional-power status—at least in the first phase. Turkey’s foreign minister has loudly declared that no EastMed agreement can be valid without Turkey’s participation. Ankara is also pressuring the United States, in a distinctly threatening tone, to adopt a more “balanced” stance in the region—even though American positions on the Aegean have so far been those of a Pontius Pilate. If Greece fails to resist this pressure, it risks being “Finlandized” and losing the geopolitical significance that its geography confers. Never has there been a greater need for our country and its leadership to understand what is happening in the world and to act strictly on the basis of Greece’s own national interests—not anyone else’s. This is no longer an academic or theoretical exercise; it is a matter of survival. Do Greek citizens realize that the exercise of their rights and the economic well-being of themselves and their families depend, to a large extent, on national independence? In light of everything above, the need for a truly independent Greek foreign policy has never been greater. The time for half-truths and convenient illusions is running out. These are critical times. Events are moving fast and demand vigilance and sound decisions, because the consequences of the choices we make today will follow us for decades—either as a nightmare or as a source of pride. As the saying goes, once you leave the cash register, no mistakes are accepted…