Potential Shift in the Level of Russian Escalation in the Russo-Ukrainian Conflict.

Potential Shift in the Level of Russian Escalation in the Russo-Ukrainian Conflict. Concurrent parallel discussions held in Moscow between Russian & United States, and Russian &Chinese delegations, do not signal positive developments. May serve a dual purpose: conveying Russian intentions while simultaneously gauging potential responses.

The concurrent parallel discussions held in Moscow between Russian and United States delegations, as well as between Russian and Chinese delegations, do not appear to signal positive developments. The fact that Russia, the United States, and China are addressing matters pertaining to Europe and Britain in the absence of European representatives is unsurprising. Such dynamics reflect underlying power relations. Russia may be approaching a point of operational saturation stemming from the trajectory of the Ukrainian front and from deep strikes conducted by Ukrainianforces with British and European Union involvment against Russian territory. Concurrently, the recall of the Russian ambassador from London may constitute a further indicator of heightened tensions. Russia is furious with Britain. Russia repeatedly has expressed significant dissatisfaction with British policy in Ukraine. Relations between the United States and Britain, as well as between China and Britain, are likewise experiencing strain. Under prevailing conditions and available indicators, a modification in Russia’s approach to escalation appears plausible. A change in escalation on Russia’s part is possible.

Emerging considerations in related discussions may encompass the following options: disruption or disconnection of Starlink capabilities; hybrid or "other" targeting of European territory (for instance, Estonia); a decisive, punitive, or highly destructive strike against Ukraine; activation of a southern Russian operational front in Ukraine; the imposition of a naval blockade on Ukraine, escalation with new forces, acceleration of the rate/pace of advance, approach to the natural border of the Dnieper River and southern advance until natural contact with Transnistria. . . It should be noted that Russia retains escalation options that have not yet been employed. The discussions in question may serve a dual purpose: conveying Russian intentions while simultaneously gauging potential responses. Given the current trajectory of escalation in the Russo-Ukrainian conflict, the probability of such a dual character discussions appears substantial. Should these assessments prove accurate, corresponding developments on the ground may be anticipated in the near term.

Αλλαγή "επιπέδου" ρωσικής κλιμάκωσης σε σχέση με το ρωσοουκρανικό πόλεμο;

Αλλαγή "επιπέδου" ρωσικής κλιμάκωσης σε σχέση με το ρωσοουκρανικό πόλεμο; Οι παράλληλες συνομιλίες που έλαβαν χώρα στην Μόσχα μεταξύ αντιπροσωπιών της Ρωσίας με τις ΗΠΑ και της Ρωσίας με την Κίνα, δεν προμηνύουν κάτι καλό.

Το ότι Ρωσία, ΗΠΑ και Κίνα μιλούν για την Ευρώπη/Βρετανία εν τη απουσία τους δεν πρέπει βέβαια να μας ξενίζει. Είναι ζήτημα ισχύος. Είναι πολύ πιθανόν ότι η Ρωσία προσεγγίζει σημείο "κορεσμού" από τον τρόπο που εξελίσσεται το Ουκρανικό μέτωπο και οι εν τω βάθει ουκρανο/βρετανικές/εε επιθέσεις στην Ρωσική επικράτεια. Παράλληλα, η απόσυρση του Ρώσου Πρέσβη από το Λονδίνο μπορεί επίσης να είναι ενδεικτική. Η Ρωσία είναι εξοργισμένη με την Βρετανία. Υπό τις παρούσες συνθήκες/ενδείξεις είναι πιθανή μία αλλαγή στην κλιμάκωση από πλευράς Ρωσίας. Στη συζήτηση μπορεί πλέον να εισέρχονται νέες προοπτικές. Στα θέματα προς συζήτηση μπορεί να εντάσονται, Starlink και "αποσύνδεση" του, υβριδική ή άλλη στοχοποίηση "Ευρωπαϊκού" εδάφους (πχ Εσθονία;), αποφασιστικό/τιμωρητικό/καταστροφικό πλήγμα στην Ουκρανία, κλιμάκωση με νέες δυνάμεις, επιτάχυνση ρυθμού προέλασης, προσέγγιση του φυσικού σύνορου του ποταμού Δνείπερου και νότια προέλαση μέχρι την φυσική επαφή με την Υπερδνειστερία . .

Ας μην ξεχνάμε ότι η Ρωσία έχει επιλογές κλιμάκωσης που ακόμη δεν έχει εφαρμόσει ... Η πιθανότητα αυτές οι συζητήσεις να έχουν διπλό χαρακτήρα, ενημέρωσης για τις ρωσικές προθέσεις και βολιδοσκόπηση πιθανών αντιδράσεων, υπό τις παρούσες συνθήκες κλιμάκωσης του ΡωσοΟυκρανικού πολέμου είναι νομίζω μεγάλες. Εάν ισχύουν τα ανωτέρω, σύντομα θα δούμε τις αντίστοιχες εξελίξεις στο πεδίο. #Ρωσία #Ουκρανια #Κινα #ΗΠΑ #Ευρωπη

What Is Required in Western Democracies and of the Western Citizen.

What Is Required in Western Democracies and of the Western Citizen.

Summary. Western democracies, and the Western citizen in particular, require two interrelated elements: first, a new sensitivity; second, an unyielding political will directed toward political and individual autonomy. Concurrently, there must develop a critical awareness of the ideological dimension inherent in supposedly “objective” technology.

The fundamental problem confronting Western democracies (including Greece) resides, in my view, not primarily in the realm of professional politics but in the domain of the citizenry itself. It is not the politicians—whom we are so readily inclined to blame—who constitute the core difficulty. Rather, it is the citizens who, while declining to assume the responsibilities of political conflict (especially when social and patriotic interests demand it), expect a quasi-magical resolution of their problems from some external saviour—whether a charismatic individual or an institution (the judiciary, technology, figures such as Trump, and so forth). These same citizens thereby leave unchecked the very forces that may, on occasion, exploit them excessively. The deeper issue, therefore, is the psychologically and politically infantile condition of the average citizen. What, then, is required? On the one hand, a new sensitivity (in the sense articulated by Herbert Marcuse) that enables perception of manipulation and alienation at both the individual and the societal levels. On the other hand, an unyielding political will oriented toward political and individual autonomy (as formulated by Cornelius Castoriadis). The former cultivates the consciousness necessary to apprehend one’s situation; the latter establishes the recognition that the sole viable remedy lies in political autonomy and in collective, unmanipulated political action undertaken with one’s fellow citizens. All other responses amount, in my estimation, to forms of evasion: the displacement of responsibility, or the plaintive appeal to an unresponsive paternal authority that fails to grant the disciplined child the promised pleasures of the playground or the expensive ice cream. The child remains, and will remain, aggrieved.

Occasionally, moreover, that authority may permit the acquisition of the desired luxury (an automobile, a high-end appliance, costly holidays), producing a temporary satisfaction that reinforces a pathological attachment to the paternal figure itself. Does technology, then, assist democracy or furnish an automatic solution to collective problems? The user of technology—and, regrettably, often even the professional practitioner or the scientist who develops it within the parameters prescribed—fails to grasp its ideological function. Technology is treated instead as a sacred and unquestionable power. For those whose livelihood depends upon it, such an attitude is partially intelligible: they must persuade themselves, and their clients, of its presumed objectivity. Comprehending the ideological component of technology is, however, a demanding undertaking, particularly in an intellectual climate that circumscribes thought and relegates anything outside its boundaries to the status of the eccentric, the outdated, or the irrational. This dimension remains obscure even when one observes that technological development occurs predominantly within private corporations—above all the large-scale conglomerates rather than smaller firms, subcontractors, or start-ups—and is directed by their priorities. Once this ideological dimension is recognised, one becomes still more resolute in advocating caution regarding technology’s application at the most critical juncture of democratic life: the election of political office-holders (parliamentarians, ministers, prime ministers, mayors). Such recognition produces a genuine consciousness of technology’s operative role. The allure of technology is therefore far from innocent. It encourages its deification and thereby places it beyond the reach of criticism. The introduction of specialised technical terminology, memorised from product manuals, is frequently sufficient to terminate discussion—discussion that has, in effect, already been foreclosed without public awareness. Yet the trained and sensitive observer discerns that this is precisely the point at which genuine inquiry must begin: Who controls technology, and what functions does it serve?These remain the decisive questions. Passive users may continue to regard technology as sacred; critical consciousness, however, will not.

Τι χρειάζεται στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη;

Τι χρειάζεται στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη; ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη χρειάζεται 1. Μία Νέα Ευαισθησία και 2. μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας. Παράλληλα, η συνείδηση της ιδεολογικής συνιστώσας της «αντικειμενικής» τεχνολογίας.

Το βασικό πρόβλημα στις Δυτικές Δημοκρατίες (και στην Ελλάδα), κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται στην Πολιτική. ΟΧΙ στους πολιτικούς, όπως αγαπάμε να λέμε και να τους κατηγορούμε. Αλλά στους πολίτες: που ενώ δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες ακόμη και της πολιτικής σύγκρουσης (κυρίως αυτής), αν αυτό επιβάλει το κοινωνικό και πατριωτικό συμφέρον, περιμένουν μαγική επίλυση των προβλημάτων τους από κάποιο Σωτήρα, πρόσωπο ή θεσμό (πχ Δικαιοσύνη, Τεχνολογία, τον … Τραμπ κοκ ), να περιορίσει αυτούς που ο ίδιος αφήνει ανεξέλεγκτους και ίσως, μερικές φορές, το παρακάνουν στο άρμεγμα του. Αλλά το πρόβλημα είναι αυτή η νηπιακή - ψυχολογικά και πολιτικά - κατάσταση του μέσου πολίτη. Τι χρειάζεται (πάντα κατά την -όχι ταπεινή- γνώμη μου); Χρειάζεται, από την μία πλευρά μία ΝΕΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ (New Sensitivity), που λέει ο αγαπημένος μου Μαρκούζε, ώστε να αντιλαμβάνεσαι την χειραγώγηση και την αλλοτρίωση τόσο σε επίπεδο ατόμου, όσο και κοινωνίας, ΑΛΛΑ ΚΑΙ μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας, που περίπου λέει ο άλλος αγαπημένος μου Καστοριάδης. Το πρώτο, για να έχεις συνείδηση και να καταλάβεις τι σου γίνεται, το δεύτερο για να κατανοήσεις ότι η μόνη λύση είναι η πολιτική αυτονομία και ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΧΕΙΡΑΓΩΓΗΤΗ ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ σου. Όλα τα άλλα είναι, κατά τη γνώμη μου, υπεκφυγές, πέταγμα μπάλας στην εξέδρα, παράπονα προς τον άπονο πατέρα που δεν μας πηγαίνει - παρότι εξαίρετα και πειθαρχημένα παιδάκια- , στις κούνιες και δεν μας αγοράζει το καλό, το ακριβό το παγωτό. Και συνέχεια το παιδάκι μένει - και θα μένει - παραπονεμένο. Άσε που κάποια φορά μπορεί να σου πάρουν (ή να σε αφήσουν να πάρεις) και το "καλό" ακριβό" παγωτό (αυτοκίνητο, καφετιέρα, ακριβές διακοπές κοκ) και να ευχαριστηθείς (προσωρινά) μένοντας με αυτή την ωραία εμπειρία ή και ανάμνηση και αγαπόντας παθολογικά τον Πατέρα! Μήπως όμως η τεχνολογία βοηθά την δημοκρατία και την αυτόματη λύση των προβλημάτων μας ; Ο χρήστης της τεχνολογίας, ακόμη δυστυχώς και ο επαγγελματίας που την χρησιμοποιεί, αλλά πολλές φορές και ο επιστήμονας που την παράγει εντός των πλαισίων που του δίνονται και του επιτρέπονται, δεν κατανοεί την ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της τεχνολογίας. Την αντιμετωπίζει ωσάν την Ιερά Θεά. Και αυτός που βιοπορίζεται από την τεχνολογία είναι εν μέρη κατανοητό: χρειάζεται να "πεισθεί" για την αντικειμενικότητα της και να πείσει και τους πελάτες. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο μονοπάτι η κατανόηση της ιδεολογικής συνιστώσας της τεχνολογίας. Ιδίως σε μια εποχή που η σκέψη είναι οριοθετημένη και οτιδήποτε έξω από αυτή είναι γραφικό η παλαιομοδίτικο ή τρελό ή .... Δεν γίνεται κατανοητό ούτε από το γεγονός ότι η τεχνολογία αναπτύσσεται σε ιδιωτικές εταιρίες και κατευθύνεται η ανάπτυξη της από αυτές. Και δεν εννοώ τις μικρές εταιρίες, "υπεργολάβους", σταρτ απ ή ότι άλλο «προχωρημένο» και "μυθικό", αλλά τους κολοσσούς. Όταν συνειδητοποιήσει κάποιος και κατανοήσει την ιδεολογική διάσταση της τεχνολογίας τότε ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΦΑΝΑΤΙΚΟΤΕΡΟΣ του Βασιλέως για την επιφυλακτικότητα στην χρήση της στην πιο σημαντική στιγμή μίας πολιτείας: την εκλογή αρχόντων (βουλευτών, υπουργών, Πρωθυπουργού, Δημάρχων). Θα αποκτήσει ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της λειτουργίας της. Ναι λοιπόν η γοητεία της τεχνολογίας δεν είναι αθώα. Οδηγεί στην θεοποίηση της και άρα στην θέση της εκτός κριτικής. Πετάει κάποιος κάτι ακαταλαβίστικους τεχνικούς όρους, που έχει αποστηθίσει από το εγχειρίδιο του τεχνολογικού προϊόντος και υποτίθεται ότι τελειώνει εκεί η συζήτηση. Η συζήτηση που έχει απαγορευτεί και δεν το πήρε καν χαμπάρι. όμως δεν αποκρύπτεται στο εκπαιδευμένο και ευαίσθητο μάτι η πραγματικότητα. Οπότε από εκεί που υποτίθεται ότι τελειώνει τελικά ξεκινά η συζήτηση. Ποιος ελέγχει την τεχνολογία και ποια η λειτουργία της. Αυτά είναι τα ερωτήματα. Ας έχουν "πεισθεί" οι παθητικοί χρήστες για την ιερότητα της Τεχνολογίας. ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Στις Δυτικές Δημοκρατίες και στον Δυτικό Πολίτη χρειάζεται 1. Μία Νέα Ευαισθησία και 2. μία ατσάλινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Πολιτικής και ατομικής αυτονομίας. Παράλληλα, η συνείδηση της ιδεολογικής συνιστώσας της «αντικειμενικής» τεχνολογίας.

Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands?

Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands? SUMMARY: Will anyone tell us what is going on with the farmer protests in the Netherlands? Since it is obvious that this is not about “environmental” policy, then what is it? Is it a violent capitalist restructuring within the framework of intensifying global competition?

The Netherlands is one of the main suppliers of agricultural and especially livestock products in the EU. By contrast, why are the “news” bulletins filled with isolated violent incidents from around the world, creating a climate of insecurity? The August 2026 protests in the Netherlands focus on plans to revoke permits for poultry farms and further cuts in nitrogen emissions (stikstof), with hundreds of tractors on motorways. On 15 August 2026 a HUGE night-time gathering of illuminated tractors with flags and banners took place, highlighting the ongoing tensions between the EU’s “environmental” policy versus the livelihood of farmers and the fate of “traditional” crops (agricultural – livestock). Since it is obvious that this is not about “environmental” policy, then what is it? It is certainly a violent capitalist restructuring within the framework of intensifying global competition. After the failure of globalisation and green growth — whose ideologies ultimately BENEFITED THE COMPETITORS of the Western oligopolies, who, trained by neo-colonialism, ran the WEF programmes … faster — now the following is probably being chosen: Violent restructuring of agricultural production with its COMPLETE handover to MULTINATIONAL GIANTS and a total change in the “traditional” “energy-intensive” (and not FULLY controlled) dietary habits of “Europeans” (as well as habits of consumption, energy, transport, etc.), Digital currency FOR EVERYTHING WITH CONTROLLED OUTLETS and periodic demonisations of them by targeting the clever ones who think they are escaping, so that 100% of economic activity can be controlled (in reality they both provide a service and will be punished exemplarily so that the right message is given), TOTAL SURVEILLANCE, restriction of public discourse within the permitted limits plus of course the classics “Green” energy, “privatisation” of anything that is in the public domain (forests, seas, beaches, water, etc.), private war economy and industry (funded by the public sector), monopolisation of “entertainment”, survival allowances, private prisons and home surveillance systems, forced labour (either as a form of complementary punishment or reintegration), reduction of labour and other social rights (cheap, unregulated, disciplined labour especially in the “European periphery” – Southern Europe, Eastern Europe). In other words, the transformation of the entire European model up to now of which we were so proud (labour rights, welfare state, environmental sensitivity, human rights, etc.)?

Difficult times require difficult decisions BUT will the “Europeans” submit? will what emerges be worth the sacrifices?

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για "περιβαλλοντική" πολιτική, τότε τι είναι;

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για "περιβαλλοντική" πολιτική, τότε τι είναι; Είναι βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση στα πλαίσια του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού;

Θα μας πει κανένας τι γίνεται με τις διαμαρτυρίες των αγροτών στην Ολλανδία; Η Ολλανδία αποτελεί έναν από τους βασικούς προμηθευτές αγροτικών και ιδίως κτηνοτροφικών προϊόντων στην ΕΕ. Αντίθετα, τα δελτία «ειδήσεων» γιατί γεμίζουν με μεμονωμένα βίαια περιστατικά ανά την υφήλιο, δημιουργώντας κλίμα ανασφάλειας;Οι διαμαρτυρίες Αυγούστου 2026 στην Ολλανδία εστιάζουν σε σχέδια ανάκλησης αδειών πτηνοτροφικών μονάδων και περαιτέρω περικοπές εκπομπών αζώτου (stikstof), με εκατοντάδες τρακτέρ σε αυτοκινητόδρομους. Στις 15 Αυγούστου 2026 πραγματοποιήθηκε ΤΕΡΑΣΤΙΑ νυχτερινή συγκέντρωση φωτισμένων τρακτέρ με σημαίες και πανό, αναδεικνύοντας συνεχιζόμενες εντάσεις μεταξύ της «περιβαλλοντικής» πολιτικής της ΕΕ έναντι του βιοπορισμού των αγροτών και της τύχης των «παραδοσιακών» καλλιεργειών (αγροτικών – κτηνοτροφικών).Επειδή είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για «περιβαλλοντική» πολιτική, τότε τι είναι; Είναι σίγουρα βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση στα πλαίσια του εντεινόμενου παγκόσμιου ανταγωνισμού. Μετά την αποτυχία της παγκοσμιοποίησης και της πράσινης ανάπτυξης, με τα ιδεολογήματα των οποίων ΤΕΛΙΚΑ ΩΦΕΛΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ των Δυτικών Ολιγοπωλίων, που εκπαιδευμένοι από τη νεοαποικιοκρατία έτρεξαν τα προγράμματα… πιο γρήγορα, τώρα επιλέγεται πιθανά: Βίαιη αναδιάρθρωση αγροτικής παραγωγής με την παραχώρησή της ΠΛΗΡΩΣ σε ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ και ολική αλλαγή των «παραδοσιακών» «ενεργοβόρων» (και μη ελεγχόμενων ΠΛΗΡΩΣ) διατροφικών συνηθειών των «Ευρωπαίων» (όπως και των συνηθειών κατανάλωσης, ενέργειας, μεταφορών κ.ο.κ.), Ψηφιακό νόμισμα ΓΙΑ ΟΛΑ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ και περιοδικές δαιμονοποιήσεις τους με στοχοποίηση των εξυπνάκηδων που νομίζουν ότι δραπετεύουν, ώστε να ελεγχθεί το 100% της οικονομικής δραστηριότητας (στην πραγματικότητα και προσφέρουν υπηρεσία και θα τιμωρούνται παραδειγματικά ώστε να δοθεί το σωστό μήνυμα), ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ, περιορισμός του δημόσιου διαλόγου στα επιτρεπόμενα όρια, συν βέβαια τα κλασικά «Πράσινη» ενέργεια, «ιδιωτικοποίηση» του οτιδήποτε βρίσκεται στο public domain (δάση, θάλασσες, παραλίες, νερό κ.ο.κ.), ιδιωτική πολεμική οικονομία και βιομηχανία (με χρηματοδότηση από το δημόσιο), μονοπώληση της «διασκέδασης», επιδόματα επιβίωσης, ιδιωτικές φυλακές και συστήματα παρακολούθησης κατ’ οίκον, εξαναγκαστική εργασία (είτε ως μορφή συμπληρωματικής τιμωρίας είτε επανένταξης), μείωση εργασιακών και λοιπών κοινωνικών δικαιωμάτων (φθηνή, αρρύθμιστη, πειθαρχημένη εργασία ιδίως στην «Ευρωπαϊκή Περιφέρεια» – Ευρωπαϊκός Νότος, Ανατολική Ευρώπη). Δηλαδή μετατροπή του όλου μέχρι σήμερα ευρωπαϊκού μοντέλου για το οποίο ήμασταν τόσο περήφανοι (εργασιακά δικαιώματα, κοινωνικό κράτος, περιβαλλοντική ευαισθησία, ανθρώπινα δικαιώματα κ.ο.κ.); Δύσκολοι καιροί χρειάζονται δύσκολες αποφάσεις ΑΛΛΑ 1) οι «Ευρωπαίοι» θα πειθαρχήσουν; 2) αυτό που θα προκύψει θα αξίζει τις θυσίες;

The trade routes, “decoupling” and the Turkish threats (our article, 17/6/2022)

Trade Routes, “Decoupling,” and Turkish Threats The emerging trade routes in today’s revisionist era—at both global and regional levels—the concept of “decoupling,” and Turkey’s goals and threats. ΔΠ Dionysis Pantis 17/06/2022 | 10:08

Controlling trade routes and developing new ones has always been a key ambition of states and economic actors. This ambition takes on far greater urgency and significance in revisionist periods like the one we are living through today—periods when the global and regional balance of power has shifted so dramatically that the revisionist ambitions of rising powers can no longer be contained. These powers are actively seeking to establish a new world order and institutional framework that serves their interests. On 10 June, the new bridge linking the Russian city of Blagoveshchensk with the Chinese city of Heihe was inaugurated.

Costing 19 billion rubles (around $342 million), it is just one of many infrastructure projects connecting the two countries and their economies. At the same time, Russia and China are working together to reduce their reliance on maritime transport—largely because the West, particularly in the Pacific, still controls the seas—and, wherever possible, to gain control of these routes themselves (what is known as decoupling: separation or disconnection). This selective decoupling from the collective West—which showed remarkable unity in response to Russia’s invasion of Ukraine—is currently being pursued in two main ways: a) reducing dependence on Western exports, technology, and investment (in China’s case) and on Western imports, technology, and investment (in Russia’s case); and b) developing overland Asian routes, bridges, pipelines (including oil pipelines, which had previously taken a back seat to gas pipelines), financial linkages, and other infrastructure that binds the two economies more tightly together. In Russia’s case, the sanctions imposed on it are being countered through widespread violation of intellectual property rights covering almost the entire range of Western goods and services (now even legalized, with domestic production wherever feasible). Russia is also disconnecting from the Western financial system and building alternative financial products and services that prioritize national currencies, bilateral barter deals with ad-hoc financial arrangements and guarantees, and service agreements in critical areas—such as maintaining seized Western-style aircraft with Thailand or Western-style vehicle fleets with China. Notably, the territories Russia has seized in Ukraine precisely fill the gaps in the agricultural and industrial imports it needs. This decoupling drive has intensified over the past three years and, since the invasion of Ukraine, has accelerated dramatically. The countries of South Asia are becoming particularly important: controlling them could completely shut out naval powers, denying them any access—and therefore any ability to provide assistance or exert influence—to Central Asia. Nations such as Pakistan, Sri Lanka, and Cambodia are gaining major geopolitical weight, and intense struggles for political control over them are already underway. The ousting of Imran Khan in Pakistan, the collapse of the government in Sri Lanka, and the “ironclad agreement” between China and Cambodia to modernize (and effectively establish) a naval base are just some of the expressions of this intensifying geopolitical competition, especially in the wake of the war in Ukraine. In a recent article we asked: Are Pakistan, Sri Lanka, and Iran correctly identified by everyone as key geopolitical players because they form the essential geographical ring needed to encircle Central Asia (the vital hinterland)? Turning to our own region, and reflecting these global trends, the corridor running from the Black Sea through the Bosporus Straits, the Aegean, and into the Mediterranean is gaining importance. Combined with the long-recognized significance of the maritime route from Suez through the Eastern Mediterranean, North Africa, and on to Western Europe, this helps explain—together with Turkey’s inherently aggressive nature and the global and regional revisionist ambitions of its current Turco-Islamic leadership—much of Turkey’s current “urgency” in the Aegean and Eastern Mediterranean, as well as the surprising durability of the Russia–Turkey partnership. Clear signs of this urgency include Erdoğan’s eight cynical, aggressive, and threatening tweets containing direct threats against Greece’s sovereign rights and territorial integrity.The real question is how far Turkish-Russian coordination will go on issues that directly affect Greece. The importance of the Mediterranean maritime corridor is not limited to the transport of natural gas already being extracted—or yet to be extracted—in the region. To put it bluntly, Turkey is trying to control both of these maritime corridors in order to significantly boost its own geopolitical weight and importance (inevitably at Greece’s expense). Its explicit demands—the Aegean up to the 25th eastern meridian (Athens itself sits on the 24th!), the “Blue Homeland,” the Turkish-Libyan memorandum, and the challenge to Cyprus’s Exclusive Economic Zone—are all aimed precisely at securing control of these two commercial sea routes. Everything else is merely a convenient “legitimizing narrative” designed to dress up their true intentions. Turkey is, of course, unconcerned (and who, honestly, is?) about how thin this legal and political justification actually is. What matters is its usefulness as a tool for achieving the stated goals and elevating Turkey to regional-power status—at least in the first phase. Turkey’s foreign minister has loudly declared that no EastMed agreement can be valid without Turkey’s participation. Ankara is also pressuring the United States, in a distinctly threatening tone, to adopt a more “balanced” stance in the region—even though American positions on the Aegean have so far been those of a Pontius Pilate. If Greece fails to resist this pressure, it risks being “Finlandized” and losing the geopolitical significance that its geography confers. Never has there been a greater need for our country and its leadership to understand what is happening in the world and to act strictly on the basis of Greece’s own national interests—not anyone else’s. This is no longer an academic or theoretical exercise; it is a matter of survival. Do Greek citizens realize that the exercise of their rights and the economic well-being of themselves and their families depend, to a large extent, on national independence? In light of everything above, the need for a truly independent Greek foreign policy has never been greater. The time for half-truths and convenient illusions is running out. These are critical times. Events are moving fast and demand vigilance and sound decisions, because the consequences of the choices we make today will follow us for decades—either as a nightmare or as a source of pride. As the saying goes, once you leave the cash register, no mistakes are accepted…

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» και οι Τουρκικές απειλές (άρθρο μας "Κουτί της Πανδώρας, 2022)

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» και οι Τουρκικές απειλές Οι εμπορικοί δρόμοι που αναδεικνύονται στην σημερινή αναθεωρητική εποχή σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο, το «decoupling» και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές. 📷 ΔΠ Διονύσης Παντής 17/06/2022 | 10:08

Ο έλεγχος των εμπορικών δρόμων και η ανάπτυξη νέων υπήρξε ανέκαθεν επιδίωξη κρατικών και οικονομικών δρώντων. Η επιδίωξη αυτή αποκτά μεγαλύτερη ένταση και σημασία σε εποχές αναθεωρητικές όπως η σημερινή. Εποχές δηλαδή που οι παράγοντες ισχύος σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο έχουν αλλάξει σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι δυνατόν να χαλιναγωγηθούν οι αναθεωρητικές φιλοδοξίες των αναδυόμενων δυνάμεων που επιχειρούν την εγκαθίδρυση μίας νέας παγκόσμιας τάξης και θεσμικής της συγκρότησης που θα ικανοποιεί αυτές τις φιλοδοξίες. Στις 10 Ιουνίου άνοιξε η καινούργια γέφυρα που ενώνει την ρωσική πόλη Μπλαγκοβεστένσκ με την Κινεζική πόλη της Χάιχε αξίας 19 δις ρουβλίων (περίπου 342 εκατομμύρια δολάρια). Και δεν είναι μόνον αυτό αλλά μία σειρά από έργα υποδομών που συνδέουν τις δύο χώρες και οικονομίες. Παράλληλα επιχειρείται συνδυασμένα από Ρωσία και Κίνα η μείωση της εξάρτησης τους από τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως λόγω του ελέγχου των θαλασσών από την Δύση, ιδίως δε του Ειρηνικού η/και ο έλεγχος τους, όπου αυτό είναι δυνατόν, αυτών των δρόμων (decoupling: διαχωρισμός, αποδύνδεση). Η επιλεκτική αποσύνδεση (decoupling) από την συλλογική Δύση, που επέδειξε αξιοσημείωτη συνοχή στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επιχειρείται στην παρούσα συγκυρία ιδίως α) με την μείωση της εξάρτησης από τις εξαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Κίνα και από τις εισαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Ρωσία και β) την ανάπτυξη χερσαίων ασιατικών δρόμων, γεφυρών, αγωγών (αγωγοί πετρελαίου στους οποίους δεν είχε δοθεί μέχρι τώρα έμφαση θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα τους αγωγούς φυσικού αερίου), χρηματοπιστωτικών συνδέσεων κοκ, δηλαδή των υποδομών διασύνδεσης των δύο οικονομιών. Στο πλαίσιο αυτό ορισμένα στην περίπτωση της Ρωσίας, οι επιβληθείσες σε αυτήν κυρώσεις αντιμετωπίζονται με την μαζική παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας σχεδόν στο σύνολο των δυτικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών (και με νόμο πλέον και αντίστοιχη παραγωγή τους όπου είναι δυνατόν στην Ρωσία), αποσύνδεση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανάπτυξη νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και υπηρεσιών με έμφαση στα εθνικά νομίσματα και τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με ad hoc χρηματοπιστωτικές προβλέψεις και εγγυήσεις, συμφωνίες για παροχές υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς συντήρησης δυτικών υποδομών όπως πχ κατασχεμένα δυτικού τύπου αεροπλάνα με την Ταϋλάνδη, δυτικού τύπου στόλος αυτοκινήτων με Κίνα κοκ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τους Ρώσους στην Ουκρανία καλύπτουν ακριβώς αυτά τα κενά των αναγκαίων εισαγωγών σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα. Η προσπάθεια αυτή αποσύνδεσης έχει εντατικοποιηθεί τα τελευταία τρία χρόνια και τώρα, μετά την εισβολή στην Ουκρανία τρέχει ολοταχώς; Μεγάλη αναδεικνύεται η σημασία των χωρών της νότιας Ασίας που ο έλεγχος τους μπορεί να αποκλείσει εντελώς από κάθε δυνατότητα πρόσβασης των ναυτικών δυνάμεων, μην αφήνοντας καμία δυνατότητα πρόσβασης και άρα βοήθειας ή επιρροής, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Χώρες όπως το Πακιστάν, αλλά και η Σρι Λάνκα, η Καμπότζη και λαμβάνουν μεγάλη γεωπολιτική αξία. Εκεί λαμβάνουν χώρα μεγάλες μάχες για τον πολιτικό έλεγχο τους. Η αποπομπή του Ιμράν Χάν στο Πακιστάν, η πτώση της κυβέρνησης στην Σρι Λάνκα, η «σιδερένια συμφωνία» Κίνας – Καμπότζης για εκσυγχρονισμό ναυτικής βάσης, που περιλαμβάνει και δημιουργία ναυτικής βάσης, είναι μερικές εκφράσεις αυτού του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που εντείνεται ιδίως μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σε πρόσφατο άρθρο μας αναρωτηθήκαμε σχετικά: Σωστά επιλέγονται από όλους ως σημαντικοί γεωπολιτικοί συντελεστές το Πακιστάν, η Σρι Λάνκα, το Ιράν καθώς αποτελούν τις αναγκαίες γεωγραφικά περιοχές περικύκλωσης της Κεντρικής Ασίας (αναγκαίας ενδοχώρας;). Στα δικά μας ερχόμενοι τώρα και ως αντανάκλαση αυτών των παγκόσμιων τάσεων, αυξάνει η σημασία του διαδρόμου Εύξεινος Πόντος – Στενά Βοσπόρου – Αιγαίο – Μεσόγειος. Σε συνδυασμό με την από καιρό ανάδειξη της σημασίας του επίσης θαλασσίου διαδρόμου Σουέζ – Ανατολική Μεσόγειος – Βόρειος Αφρική – Δυτική Ευρώπη εξηγεί, μαζί με την εγγενή επιθετική φύση της Τουρκίας και των παγκόσμιων και περιφερειακών αναθεωρητικών επιδιώξεων της σημερινής τουρκοϊσλαμικής της ηγεσίας, σε μεγάλο βαθμό και την Τουρκική «πρεμούρα» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και την αντοχή της συμμαχίας Ρωσίας – Τουρκίας. Ενδείξεις της πρεμούρας αυτής τα 8 κυνικά επιθετικά και απειλητικά tweet Ερντογάν με τις άμεσες απειλές εναντίον κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας της Ελλάδας. Το ερώτημα είναι μέχρι ποιο σημείο θα φτάσει η τουρκορωσική συνεννόηση σε θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα; Η σημασία του μεσογειακού θαλασσίου διαδρόμου δεν περιορίζεται μόνον στην μεταφορά φυσικού αερίου που εξορύσσετε ή θα εξορυχθεί στην περιοχή. Η Τουρκία δηλαδή, με άλλα λόγια και για να γίνουμε απόλυτα σαφείς, επιχειρεί να ελέγξει και τους δύο αυτούς θαλασσίους διαδρόμους αυξάνοντας σημαντικά την γεωπολιτική της σημασία και γεωπολιτικό της βάρος (εννοείται εις βάρος της Ελλάδας). Αιγαίο μέχρι τον 25ο ανατολικό (η Αθήνα έχει συντεταγμένες στον ανατολικό γεωγραφικό μήκος τον 24ο μεσημβρινό!) μεσημβρινό, Γαλάζια Πατρίδα, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, αμφισβήτηση Κυπριακής ΑΟΖ είναι οι εκφρασμένες απαιτήσεις της Τουρκίας, ακριβώς για να ελέγξει και τους δύο αυτούς εμπορικούς θαλασσίους διαδρόμους. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά “νομιμοποιητική βάση” για να επενδύσουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει την Τουρκία (αλλά αλήθεια ποιους πραγματικά ενδιαφέρει;) το πόσο ισχνή δικαιοπολιτικά είναι αυτή η νομιμοποίηση αφού αυτή έχει απλά σημασία χρήσης, με σκοπό αντικειμενικό την επίτευξη των δηλωμένων στόχων και την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (σε πρώτη φάση). Η Τουρκία διατυμπανίζει δια του ΥΠΕΞ της ότι καμία συμφωνία για τον East Med δεν μπορεί να ισχύει χωρίς την Τουρκία. Καλεί τις ΗΠΑ απειλητικά για ποιο ισορροπημένη θέση στην περιοχή παρότι οι θέσεις τους στο Αιγαίο είναι θέσεις «Πόντιου Πιλάτου». Η Ελλάδα εάν δεν μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την πίεση κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί και απολέσει την γεωπολιτική σημασία που της δίδει η γεωγραφία της. Υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλη φορά να κατανοήσει η χώρα μας και η ηγεσία της τι συμβαίνει στο κόσμο και να τοποθετηθεί επί τη βάση των εθνικών συμφερόντων της. Των δικών της εθνικών συμφερόντων. Αυτή η εργασία δεν είναι πια φιλολογική – ακαδημαϊκή αλλά επιβιωτική. Οι Έλληνες πολίτες συνειδητοποιούν ότι η άσκηση των δικαιωμάτων τους και τα οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα αυτών και των οικογενειών τους εξαρτώνται κατά μεγάλο μέρος από την εθνική ανεξαρτησία; Κατά τα ανωτέρω η ανάγκη για ανεξάρτητη ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τα ψέματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι εποχές είναι κρίσιμες, οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και απαιτούν εγρήγορση και ορθές αποφάσεις γιατί οι επιπτώσεις των αποφάσεων μας σήμερα θα μας ακολουθούν στις δεκαετίες που θα έρθουν είτε σαν εφιάλτης είτε δίνοντας μας υπερηφάνεια. Ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

Η Ηρωική Μάχη των Λιονταριών της ΕΛΔΥΚ 14 με 16 Αυγούστου 1974 και η Προδοσία που δεν τιμωρήθηκε ΠΟΤΕ ...

Η Ηρωική Μάχη των Λιονταριών της ΕΛΔΥΚ και η Προδοσία που δεν τιμωρήθηκε ΠΟΤΕ .. Η τελική μάχη της ΕΛΔΥΚ διεξήχθη μεταξύ 14 με 16 Αυγούστου 1974! Στο βίντεο στο τέλος της ανάρτησης μιλά ο άρτι αφιχθείς, στην κυριολεξία διορισμένος την τελευταία στιγμή (10/8ου!) υποδιοικητής και στρατοπεδάρχη (13/8ου !), αφού ο προηγούμενος "διοικητής" ... είχε μετακομίσει σε ... ασφαλές μέρος, ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ, των 318 ηρώων, των 19χρονων λιονταριών της #ΕΛΔΥΚ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΠΑΝ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ. [Είχε πάει να αφήσει την νέα ΕΣΣΟ και τον ... διόρισαν στρατοπεδάρχη ...]. Επειδή είχα την τιμή να μου αφηγηθούν τα δραματικά περιστατικά ήρωες της μάχης της ΕΛΔΥΚ. Η 16η Αυγούστου αποτελεί μία διπλή ημερομηνία στην ιστρορία της Κυπριακής Δημοκρατίας: 1. θλιβερή μέρα ολοκλήρωσης του δράματος του Αττίλα στην #κυπρος1974 & της ηρωικής αλλά προδομένης &απέλπιδος μάχης των ΠΡΟΔΟΜΕΝΩΝ 19χρονων λιονταριών της #ΕΛΔΥΚ αλλά και 2. ημέρα ανακήρυξης της πολύπαθης Κυπριακής Δημοκρατίας (1960) με βάση τις αμφιλεγόμενες συμφωνίες Λονδίνου (βεβαίως βεβαίως) - Ζυρίχης. Υ.Γ. 1 : κανείς δεν πλήρωσε για την ΠΡΟΔΟΣΙΑ και με τον τρόπο αυτό το Νεοελληνικό ¨κράτος" ανέλαβε όλη την ευθύνη της ... Υ.Γ. 2 : Η ΑΙΩΝΙΑ ΝΤΡΟΠΗ της ΠΡΟΔΟΤΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ και η ΑΙΩΝΙΑ ΞΕΦΤΙΛΑ των μέχρι σήμερα ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ της, Υ.Γ. 3: Ο ρόλος του Ευάγγελου Αβέρωφ στις συνθήκες Ζυρίχης Λονδίνου είναι γνωστός, όπως & η ιδιαίτερη φιλοαγγλική του διάθεση που εξηγεί & τη στάση του προς τον Μακάριο. Η αγγλική πολιτική ενίσχυσε τουρκοκυπριακό παράγοντα & ιδεολογία "νεοκυπρίων" ενάντια στην εξέγερση των ελληνοκυπρίων. Το βίντεο με τον ήρωα Στρατοπεδάρχη αείμνηστο Ταξίαρχο ε.α. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ Ε.Α ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ. Η παρακάτω συνέςντευση ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ Ρ.Ι.Κ.1 κα ΑΙΜΙΛΗ ΜΙΧΑΗΛ:

The Turkish political system is closing ranks to protect the so-called “Turkish Century".

”The Turkish political system is closing ranks to protect the so-called “Turkish Century”.

Things have now settled inside the Republican People’s Party that Atatürk founded. Kılıçdaroğlu’s grip on the leadership is being locked in, while THE new party (YP) has been launched by the ousted, "noisy" Özgür Özel – the former CHP chairman whose election is still disputed. The imprisoned former mayor of Istanbul, Ekrem İmamoğlu, has quit the CHP and is joining this new outfit. Thus, getting İmamoğlu out of jail looks increasingly unlikely. Other opposition mayor is being locked up too – the latest being Ahmet Özer, mayor of the huge Istanbul district of Esenyurt. Özgür Özel himself may well share the fate of Demirtaş. The entire political system is tightening around a single idea: Turkey needs unity if it is to achieve the ambitious goals of the “Turkish Century”. Behind this new order under the Islamist AKP stand not only CHP leader Kılıçdaroğlu, but also the hard-line Turkish nationalist parties – first and foremost Bahçeli’s MHP – as well as the smaller Turkist groups (the so-called “Ideologues”) and the various Islamist outfits that grew out of the old Milli Görüş tradition. In the same spirit, parliament has just passed, by a crushing majority, a new law suspending sentences and prosecutions for Kurdish fighters who once belonged to organisations the authorities call “terrorist.” So, ahead of the 2027 elections, Erdoğan has already secured the consent of almost the entire political spectrum for his vision – the vision of the AKP and of Turkish political Islam more broadly (a theme we have been writing about for nearly a decade). He is now being cast as the only leader who truly crushed terrorism inside Turkey – greater even than Atatürk himself. That’s the picture…

Το τουρκικό πολιτικό σύστημα σε φάση ενότητας για να μην διαταραχθεί ο "τουρκικός αιώνας".

Το τουρκικό πολιτικό σύστημα σε φάση ενότητας για να μην διαταραχθεί ο "τουρκικός αιώνας".

Από ότι φαίνεται, τα πράγματα ξεκαθάρισαν και στο ρεπουμπλικανικό κόμμα που ίδρυσε ο Κεμάλ. Εδραιώνεται η ηγεσία του Κιλιτζάρογλου και δημιουργείται ένα Νέο Κόμμα (YP) που ίδρυσε ο αποπεμφθείς δικαστικά, "φασαριόζος", Özgür Özel, πρώην εκλεγμένος πρόεδρος του CHP (σε εκλογές που αμφισβητείται η νομιμότητα τους). Στο YP προσχωρεί παραιτούμενος από το #CHP (Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα) και ο φυλακισμένος πρώην Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Ιμάμογλου. Δύσκολα θα βγει πλέον, ο πρώην δήμαρχος Κωσνταντινούπολης, από την φυλακή, στην οποία εισέρχονται και άλλοι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης, όπως πρόσφατα ο Αχμέτ Οζέρ (Ahmet Özer), δήμαρχος του μεγάλου δήμου Εσενγιούρτ (Esenyurt) της Κωνσταντινούπολης. Δύσκολο ακόμη να γλυτώσει και ο Özgür Özel την "τύχη" του Ντεμιρτάς ΚΑΘΩΣ το πολιτικό σύστημα στην Τουρκία "κλείνει" στην λογική της ενότητας που χρειάζεται η Τουρκία για να επιτύχει τους φιλόδοξους στόχους της στον επικαλούμενο "Τουρκικό αιώνα". Θιασώτες του νέου πολιτικού συστήματος, υπό το ισλαμιστικό ΑΚΠ, είναι τόσο ο Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Κιλιτζάρογλου, όσο και βεβαίως τα τουρκιστικά εθνικιστικά κόμματα, με πρώτο βέβαια το MHP του Μπαχτσελί! Αλλά και μικρότερα κόμματα της "ιδεολογίας" του τουρκισμού (εξ ου "Οι Ιδεολόγοι"), αλλά και των μικρότερων, προερχόμενων από την μήτρα της Θρησκευτικής άποψης, των τουρκικής ισλαμιστικής κατεύθυνσης, κομμάτων ( Millî Görüş ). Στο πλαίσιο αυτό και ο νέος νόμος που ψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία, στην Τουρκική Βουλή, για αναστολές ποινών και διώξεων Κούρδων ανταρτών, που συμμετείχαν σε "τρομοκρατικές" όπως λένε οι ιθύνοντες, οργανώσεις. Έτσι, ο Ερντογάν, ενόψει και των εκλογών του 2027, έχει ήδη πετύχει την συναίνεση του πολιτικού συστήματος στο όραμα του (και του ΑΚΠ και του τουρκικού ισλαμισμού γενικότερα που αναπτύσσουμε και σε αρθρογραφία μας περί τα 10 χρόνια), αλλά και να θεωρείται πλέον, ακόμη και ο μόνος Ηγέτης που κατόρθωσε να πατάξει, εντός της Τουρκίας, την τρομοκρατία. Μεγαλύτερος και του Κεμάλ! Αυτά ...

Full confirmation of the position we articulated in our 2024 analysis concerning the loss of escalation dominance by the United States and Israel in the Middle East, and Turkey’s readiness to fill the resulting power vacuum (see already the “Mecca Agreement,” facilitated with a green light from Trump).

Full confirmation of the position we articulated in our 2024 analysis concerning the loss of escalation dominance by the United States and Israel in the Middle East, and Turkey’s readiness to fill the resulting power vacuum (see already the “Mecca Agreement,” facilitated with a green light from Trump).

As early as 7 October 2024, in an article published by the authoritative International Balkan News Agency (IBNA), we observed that Israel—acting in concert with the United States—had, for the first time, lost escalation dominance. This shift constitutes a decisive change in the balance of power in the Middle East. Until that point, Israel had compelled its adversaries to comply precisely because it possessed this dominance: the ability to respond disproportionately (“You strike once, I strike a hundred times”) in a classic “tit-for-tat” dynamic that opponents could not match. In our IBNA article entitled “The Iran–Israel Conflict in the Light of Regional and Global Geopolitical (Revisionist) Rivalries”—published simultaneously in English, Bulgarian and Turkish—we noted the following: “Iran’s first direct attack on Israel on 13 April 2024 marked a significant transformation in the Middle East. For the first time, Israel confronted a state adversary capable of imposing retaliation on Israeli territory itself, thereby challenging Israel’s previously near-absolute regional military superiority. Until that moment, Israel could act largely as it wished without facing substantial consequences or credible deterrent countermeasures. It also retained the capacity to escalate military operations—what international relations literature terms ‘escalation dominance’—without encountering a peer competitor. This dominance is now under challenge. Israel faces the risk that its ability to escalate will be constrained: the credible threat of retaliation, carrying calculable and potentially high costs, may deter it from actions that an adversary regards as red lines and that would trigger a painful response. Iran, for its part, seeks independently—not merely through proxies—to delimit Israel’s freedom of action and to gain control over the escalation of conflict in the Middle East (or ... West Asia). This ambition encompasses the timing, geographic scope (including strikes on adversary territory) and intensity of confrontation. The difference in intensity between the operations of 13 April and 1 October, together with the explicit promise of an even more severe future response, illustrates this trajectory. Previously, Iran had built or reinforced a network of actors—Hezbollah, Hamas, Iraqi Shiite militias (designated terrorist organizations by the West and Israel), the Assad regime in Syria, and the Houthis in Yemen—creating a broad constellation of forces hostile to Israel and Western interests. Despite its complexity and reach, this network primarily harassed Israel with comparatively limited technological means while keeping direct warfare away from Iranian territory.

In this way, Iran kept Israel and the United States occupied with its proxies, thereby preserving a relative peace for itself. Despite sanctions, aggressive Western rhetoric, designation as part of an ‘axis of evil,’ economic isolation, the attrition of the Iran–Iraq War, and strained relations with the Gulf monarchies, Iran succeeded in remaining essentially unscathed throughout the critical decades of the 1990s and 2000–2020. During the so-called ‘unipolar moment’—when the United States stood as the sole superpower—Iran skillfully avoided a fate comparable to that of Iraq under the U.S.-led coalition. Although other factors, including the high costs of intervention and domestic questioning of whether the Gulf wars served core American interests, contributed to U.S. restraint, Iran’s approach exemplifies the classical principle of self-help and deterrence. By a notable geopolitical irony, the primary burden of containing Iran was borne not by Iran itself but by its chief regional rival, Saddam Hussein’s Iraq—an outcome that served broader U.S. strategic objectives while sparing Iran the direct costs of confrontation. This was not mere chance but the product of a deliberate strategy of deception, attrition of third parties, and the use of proxies to keep declared adversaries focused on more immediate threats. The existence of this strategy itself functioned as a significant deterrent. Iran has now demonstrated the results of decades of systematic investment in drones and missiles, undertaken while its opponents were preoccupied elsewhere. In the first operation, systems travelled for approximately two hours; in the second (‘True Promise’), 181 hypersonic ballistic missiles reached their targets in roughly twelve minutes. A sufficient number penetrated Israel’s advanced air-defence network—widely regarded as among the world’s most capable—even when reinforced by American, British, Jordanian and other allied systems. These two operations, deliberately named True Promise 1 and 2 by Iran, signal a structural change in the regional security environment. The ongoing contest of power, escalation, retaliation, information warfare and strikes that affect civilian populations and morale continues. Regional and external actors alike are watching closely to determine how the confrontation will conclude—and how any resulting power vacuum may be exploited.” These observations have been fully borne out by subsequent events. Specifically, the sustained strategic bombing campaign conducted by the United States and Israel against Iran over a forty-day period—during which the United States alone struck approximately 13,000 targets—failed to achieve the desired outcomes of unconditional Iranian submission, regime change, or the elimination of Iran’s retaliatory capacity.

As a result, the United States was compelled to acquiesce in a greater Turkish role: first in Syria, then through the Mecca Agreement in the ‘protection’ of the Persian Gulf monarchies, and subsequently—via Jolani—in Lebanon. This development aligns precisely with our earlier assessment that Turkey was independently monitoring and preparing to capitalize on the emerging power vacuum. In retrospect, both of our central predictions have been confirmed by recent developments.

The full original article, available in English, Bulgarian and Turkish, may be accessed here👇: https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/

Πλήρης επιβεβαίωση της θέσης μας, διατυπωμένης σε αρθρογραφία μας από το 2024, περί απώλειας της κυριαρχίας στη κλιμάκωση των ΗΠΑ/Ισραήλ στη Μέση Ανατολή & της Τουρκικής αναμονής κάλυψης του κενού ισχύος που δημιουργείται (Βλέπε ήδη: «Συμφωνία της Μέκκα» με πράσινο φως Τραμπ).

Πλήρης επιβεβαίωση της θέσης μας, διατυπωμένης σε αρθρογραφία μας από το 2024, περί απώλειας της κυριαρχίας στη κλιμάκωση των ΗΠΑ/Ισραήλ στη Μέση Ανατολή & της Τουρκικής αναμονής κάλυψης του κενού ισχύος που δημιουργείται (Βλέπε ήδη: «Συμφωνία της Μέκκα» με πράσινο φως Τραμπ). ΗΔΗ ΑΠΟ 7 Οκτωβρίου 2024 στο έγκυρο ΙΒΝΑ (International Balkan News Agency) είχαμε επισημάνει ότι το Ισραήλ (με τις ΗΠΑ) είχαν απωλέσει για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ την κυριαρχία στην κλιμάκωση, μία αλλαγή καθοριστική για τις ισορροπίες στην Μέση Ανατολή. Μέχρι τότε το Ισραήλ εξανάγκαζε σε συμμόρφωση τους ανταγωνιστές του λόγω ακριβώς αυτής της κυριαρχίας στην κλιμάκωση: μου κάνεις ένα σου κάνω εκατό και εσύ δεν μπορείς να ακολουθήσεις σε αυτό το παιχνίδι "Tit For Tat".

Συγκεκριμένα σε αρθρογραφία μας στο ΙΒΝΑ με τον εύλογο τίτλο: "Η σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ υπό το πρίσμα των περιφερειακών και παγκόσμιων γεωπολιτικών (αναθεωρητικών) ανταγωνισμών", μεταφρασμένο ταυτόχρονα στα αγγλικά, βουλγαρικά και τουρκικά, επισημαίναμε ότι: "Η πρώτη επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ της 13ης Απριλίου 2024 αποτελεί από μόνη της μία σημαντική αλλαγή στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ για πρώτη φορά αντιμετώπισε έναν κρατικό αντίπαλο ο οποίος μπορούσε να του επιβάλλει «αντίποινα» στο έδαφος του, φιλοδοξώντας να εξισορροπήσει την μέχρι τότε συγκριτικά απόλυτα κυρίαρχη στην περιοχή, ισχύ του. Με άλλα λόγια, μέχρι το σημείο εκείνο, το Ισραήλ μπορούσε να ενεργεί όπως ήθελε, χωρίς να υφίσταται σημαντικές συνέπειες, χωρίς ουσιαστικά αποτρεπτικά αντίμετρα. Μπορούσε επίσης να κλιμακώνει πολεμικές ενέργειες – επιχειρήσεις (είχε αυτό που στην διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ως escalation dominance) χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Αυτή η κυριαρχία του Ισραήλ στην κλιμάκωση αμφισβητείται, με κίνδυνο για το Ισραήλ να οριοθετηθεί η κυριαρχία του στην κλιμάκωση: δηλαδή η δυνατότητα αντιποίνων είναι δυνατόν, αυξάνοντας την διακινδύνευση υψηλού -και σε κάθε περίπτωση υπολογίσιμου-, κόστους, να το αποτρέπει από συγκεκριμένες ενέργειες που θεωρούνται από τον αντίπαλο κόκκινες γραμμές και που «εξασφαλίζουν» επώδυνη απάντηση.

Από την άλλη το Ιράν φιλοδοξεί αυτοτελώς και αυτοδύναμα (όχι μέσω proxies) να εξασφαλίσει την δυνατότητα οριοθέτησης του Ισραήλ και να αποκτήσει έλεγχο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία) τόσο σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο, όσο και τον τόπο (εντός του εδάφους του αντιπάλου) και την ένταση (βλέπουμε αλλαγή στην ένταση μεταξύ των δύο επιχειρήσεων της 13ης Απριλίου και την 1ης Οκτωβρίου αλλά και μία … μελλοντική υπόσχεση για «ασύλληπτη» επόμενη «απάντηση») . Το Ιράν είχε και προηγουμένως δημιουργήσει ή ενισχύσει οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς, Ιρακινές Σιϊτικές πολιτοφυλακές, που η Δύση και το Ισραήλ χαρακτηρίζουν τρομοκρατικές, αλλά και τον Σύριο Πρόεδρο Assad και την υπό την ηγεσία του Συρία και το καθεστώς των Χούθις στο κέρας της Αραβικής Χερσονήσου στην Υεμένη, δημιουργώντας ένα τεράστιο για την περιοχή δίκτυο εχθρικών προς το Ισραήλ και την Δύση οργανώσεων και καθεστώτων. Όμως, παρόλη την πολυπλοκότητα και ένταση του, το δίκτυο αυτό μπορούσε να λειτουργήσει κυρίως παρενοχλώντας το Ισραήλ, με σαφώς κατώτερα τεχνολογικά μέσα και να κρατήσει μακριά από το ίδιο το Ιράν τον πόλεμο. Το Ιράν κατόρθωσε έτσι, κατά το παρελθόν, να κρατά απασχολημένους το Ισραήλ και τις ΗΠΑ με την αντιμετώπιση του δικτύου αυτού που ενίσχυε, διατηρώντας την ειρήνη (όπως αυτή μπορεί να οριστεί στην πολύπαθη Μέση Ανατολή ή Δυτική Ασία) για το ίδιο. Παρ΄ όλες τις κυρώσεις και την ακραία επιθετική ρητορική, την ένταξη του Ιράν από τις ΗΠΑ στις «δυνάμεις του κακού», τα προβλήματα στην οικονομία του από την απομόνωση και τις κυρώσεις, την κατατριβή του από τον πόλεμο με το Ιράκ και τις μεθοδευμένα από «τρίτους» κακές σχέσεις του με τα Βασίλεια του Κόλπου, το Ιράν κατόρθωσε τις κρίσιμες δεκαετίες του 90 και του 2000-2010 2010- 2020 να παραμείνει ουσιαστικά αλώβητο. Δηλαδή την εποχή που οι ΗΠΑ είχαν μείνει η μοναδική υπερδύναμη, την περιβόητη – αν και πρόσκαιρη – «Μονοπολική Στιγμή» του παγκόσμιου συστήματος, το Ιράν απέφυγε «έντεχνα» μία καταστροφή αντίστοιχη με αυτή που υπέστη το Ιράκ από τις ΗΠΑ και την συμμαχία των «προθύμων». Παρότι στην απροθυμία των ΗΠΑ να ακολουθήσει το μοντέλο του Ιράκ και στο Ιράν μπορεί να συνέτειναν και άλλοι παράγοντες (όπως το υψηλό κόστος και η εσωτερική αμφισβήτηση κατά πόσον οι πόλεμοι του Κόλπου εξυπηρετούσαν τα πραγματικά γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ) εδώ έχουμε μία καλή εφαρμογή και παράδειγμα του «συν Αθηνά και χείρα κίνει» και της αρχής της αυτοπροστασίας (με χρήση από την μεγάλη φαρέτρα στρατηγικών αποτροπής) των κρατών. Κατά περίεργη ειρωνεία της «τύχης» και υψηλή γεωπολιτική διδαχή για όσους επιλέγουν ή δεν αντιλαμβάνονται τους τεράστιους κινδύνους που εμπεριέχει η ανάληψη βαρών άλλων (bandwagoning – μεταφορά βαρών αποτροπής από μία δύναμη σε μία άλλη), αντί να υποστεί το Ιράν την ενεργητική «αναμόρφωση» της Μέσης Ανατολής από τις «νεοσυντηρητικές» ΗΠΑ , την υπέστη ο κύριος ανταγωνιστής του: το Ιράκ του Προέδρου Saddam, αυτού που μεθοδευμένα με έναν φθοροποιό πόλεμο επιχειρούσε και πετύχαινε την κατατριβή του Ιράν, έχοντας αναλάβει το βάρος αυτό, ηθελημένα ή όχι, για λογαριασμό κυρίως των ΗΠΑ και της στρατηγικής τους αντιμετώπισης του Ιράν. Δεν πρόκειται για τύχη, αλλά για υψηλή στρατηγική παραπλάνησης, κατατριβής τρίτων και απομάκρυνσης του πολέμου από τα σύνορα του μέσω τρίτων proxies, κρατώντας έτσι το Ιράν τους δηλωμένους εχθρούς του «απασχολημένους» με πιο άμεσες (και … θορυβώδεις) απειλές. Αν και βοήθησαν και άλλοι παράγοντες, η ύπαρξη της στρατηγικής αυτής του Ιράν αποτέλεσε εκ των πραγμάτων καθοριστικό αποτρεπτικό παράγοντα. Πλέον, με ένα συνδυασμό διαφόρων τύπων drones και πυραύλων που συστηματικά και μεθοδικά παρήγαγε μαζικά τις προηγούμενες δεκαετίες που οι εχθροί του ήταν απασχολημένοι με Ιράκ, Χεζμπολάχ, Χαμάς κλπ οι οποίοι … ταξίδευαν επί δύο ώρες στην πρώτη επιχείρηση και 181 βαλλιστικών υπερηχητικών πυραύλων 12 λεπτά στην δεύτερη επιχείρηση True Promise (!) ένας ικανός αριθμός του πέρασε το καλύτερο σύστημα αεράμυνας στο κόσμο : αυτό του Ισραήλ μάλιστα με τις βοήθειες Αμερικανικών και άλλων για να ανασχεθούν, μεταξύ των οποίων Βρετανικών και Ιορδανικών αντιαεροπορικών συστημάτων και αεροπορίας. Οι δύο αυτές επιχειρήσεις που με νόημα το Ιράν ονομάζει True Promise 1 και 2 «υπόσχονται», εκτός των άλλων, μία σημαντική αλλαγή στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής (Δυτική Ασία). Το παίγνιο this for that, ισχύος, κλιμάκωσης, αντιποίνων, προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, περισσότερο ή λιγότερο επώδυνων χτυπημάτων που όμως επηρεάζουν τον άμαχο πληθυσμό και το ηθικό που έχουν εμπλακεί Ισραήλ και Ιράν συνεχίζεται και όλοι, εχθροί και φίλοι (;) περιμένουν να δουν πως θα καταλήξει ώστε … να επωφεληθούν από οποιοδήποτε κενό ισχύος δημιουργηθεί." Οι παραπάνω επισημάνσεις μας ΕΠΑΛΗΘΕΥΘΗΚΑΝ ΠΛΗΡΩΣ. Συγκεκριμένα: η αποτυχία του στρατηγικού βομβαρδισμού των ΗΠΑ/Ισραήλ εναντίον του Ιράν που διήρκεσε 40 ημέρες και μόνον οι ΗΠΑ έπληξαν εντός του 40ήμερου 13.000 στόχους δεν επέφερε το επιθυμητό σε ΗΠΑ/Ισραήλ αποτέλεσμα 1. άνευ όρων υποταγής του Ιραν και αλλαγής καθεστώτος και 2. καταστροφής της δυνατότητας του για αντίποινα.

Ετσι οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε συναίνεση εμπλοκής της Τουρκίας, μετά την Συρία και μέσω της Συμφωνίας της Μέκκα στην "προστασία" των Βασιλείων του Περσικού (ειρωνεία;) Κόλπου και μεταγενέστερα, μέσω Τζολάνι, στο πολύπαθο Λίβανο. Ακριβώς όπως επισημάναμε τότε ότι η Τουρκία ανέμενε να επωφεληθεί από το κενό ισχύος που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ με τις ανεξάρτητες εκτιμήσεις της. Δύο στα στα δύο λοιπόν τολμώ εκ των υστέρων να πω επιβεβαιωμένος από τις πρόσφατες εξελίξεις.

Για το πλήρες άρθρο ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο (με μετάφραση Αγγλικά, Βουλγαρικά και Τουρκικά). https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/

Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους ", η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών και η Μαρία Καρυστιανού..

Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους " και η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών. Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους ", η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών και η Μαρία Καρυστιανού.

Η Ελληνική Κοινωνία είναι μία βαθιά άρρωστη "κοινωνία" - μάλλον όχι κοινωνία, αλλά ένα σύνολο κυρίως δειλών, αλλά και ορισμένων θρασύδειλων, με πρόβλημα (έλλειψης) προσωπικότητας, ατόμων (ιδιωτών) άχρηστων, ανίκανων να λειτουργήσουν σε κοινωνία. Η Μαρία Καρυστιανού ΔΕΝ είναι κοτσαμπάσισα (δεν ανήκει σε αυτή την τάξη). Επίσης δεν είναι δειλή. Ότι και να της καταμαρτυρήσεις δειλή δεν την λες. Τα άτομα αυτά δεν θα μπορούσαν ΠΟΤΕ να συμπεριφερθούν έτσι σε κοτσάμπαση όπως συμπεριφέρονται στην κα Καρυστιανού: πχ στον Μητσοτάκη, Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη, Σαμαρά κοκ.

Οπως δηλαδή η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών, το κάνουν στην @mkaristianou, στον παλιό Αλέξη, σε ανθρώπους κοντύτερα στην κοινωνική τους πραγματικότητα. Στην κα Καρυστιανού επίσης δεν μπορούν να συγχωρήσουν ότι, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κοτσαμπάσισα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΛΗ.

Το τίποτα θέλει εξουσία. Εξεγείρετε όταν κάποιος αμφισβητεί τους επαΐοντες, τους οποίους δεν κρίνει ούτε θέλει να κριθούν όσο διατηρεί το "κατιτίς του". Είναι επίσης ως κατηγορία ατόμων, απολίτικοι, επειδή κάποιοι στο παρελθόν (τους οποίους επίσης λοιδόρησαν αυτοί ή οι γονείς τους) ενδιαφέρθηκαν και λυπήθηκαν την κατάσταση της τάξης τους και αγωνίστηκαν γιαυτούς, ώστε τώρα να βρίσκονται σε μία οικονομική - βιοτική πρωτοφανή κατάσταση (έχουν κατανάλωση, πλεόνασμα, υποκουλτούρα, ετεροκαθορισμό μεν αλλά "χάι" δε) για την οικογενειακή τους ιστορία. Πλησιάζουν λοιπόν την κα Καρυστιανού ως "ανώτεροι", με μόνο σκοπό να αναρριχηθούν κοινωνικά: να γίνουν αναγνωρίσιμοι και βουλευτές και άρα, στην ανοϊκή λογική τους, κοτζαμπάσηδες. Οπως πλησίαζαν διάφοροι στο παρελθόν τον Ανδρέα Παπανδρέου (δεν συγκρίνω τα πρόσωπα, αλλά την "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν κάτι τις" και μπορείς μερικούς από αυτούς να βρεις στην αυλή - κυβερνητική ή ευρύτερη ή προθάλαμο - του ΠΘ κου Μητσοτάκη.

Αυτή η κυρίαρχη, ανατολίτικου τύπου, ακόμη προκαπιταλιστική, "πολιτική" νοοτροπία, είναι η πηγή της κακοδαιμονίας μας, ΔΙΟΤΙ, δεν αφήνει να αναδυθεί ο ΠΟΛΙΤΗΣ, που αποτελεί το κύτταρο μίας δημοκρατίας.

Is the Mecca Agreement between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia the beginning of an Independent Intermediate Sunni Islamic Geopolitical Space between the West and Russo-China?

Is the “Mecca Agreement” the beginning of the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? Is the Mecca Agreement between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia the beginning of an Independent Intermediate Sunni Islamic Geopolitical Space between the West and Russo-China?

Dionysis Pantis*: How likely is the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? In view of the conclusion of the so-called/alleged Military (multi-)Agreement of Mecca between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia (which has not been made public beyond official announcements), which did [not] fall like a bolt from the blue upon the carefree and ESSENTIALLY ABSENT Athens.Since 2021 we have been warning that the geopolitical changes (shifts in the factors of comparative power) that describe the transition from the “unipolar moment” of the system that succeeded Cold War bipolarity to the multipolar system currently taking shape create the preconditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole, between the West and Russo-China.We have also repeatedly pointed out the competition between the Gulf Kingdoms and Turkey for hegemony in the Muslim world. A competition, however, that DOES NOT PREVENT the possibilities of COOPERATION, due to the complementarity of the economies of the two poles (Turkey as an industrial country, the Gulf Kingdoms with petrodollars and investments).We have expressed this position for at least five years. Indicative and informative is the following recent publication of 8 January 2026 on ikoinonia.gr, which refers, however, to positions we formulated earlier:Dionysis Pantis*: How likely is the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? 8 January 2026 The geopolitical changes (shifts in the factors of comparative power) that describe the transition from the “unipolar moment” of the system that succeeded Cold War bipolarity to the multipolar system currently taking shape create the preconditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole, between the West and Russo-China.We have expressed this position for five years now.

In summary:The changes in the global distribution of economic power and technological dominance give countries of the former Third World – or countries that lie outside the, in the strict sense, geopolitical complex of the “West” (USA–EU–UK–Australia/Canada) – the possibility of having alternatives in their efforts toward economic development and security.Until the “unipolar moment,” states that wished to integrate into the global economic system (trade, financial services) essentially had only one choice: to hitch themselves to the Western geopolitical wagon. Any other choice, such as attachment, during the bipolar era, to the Soviet geopolitical complex, led to lagging behind, unbearable shortages of goods, sanctions and the risk of regime change, and so on.Now, however, there exists a reliable and comparatively tolerable economic–technological alternative for the development of the necessary infrastructure of a developing country and for its financing, as well as for the purchase of products competitive with Western ones, even at the level of consumption.This is due mainly to the rapid economic and technological development of China, but also to the strengthening of the Russia–China interconnection at a rapid pace after the Russian invasion of Ukraine.The United States shows itself less and less willing to intervene in regional arrangements and conflicts. At the same time, any interventions of theirs are now less effective: indicative are their hasty withdrawal from Afghanistan, but also Turkey’s operations against the Kurds in northern Syria, essentially without the consent of the United States.Gaps and security needs are thus created that “new” ambitious regional or global players may potentially fill.Turkey’s industrial development under the Islamic government of the AKP (Justice and Development Party) and President Erdoğan has upgraded the country’s ambitions. Turkey considers that its industrial base gives it the possibility of pursuing a more independent policy vis-à-vis the United States and the West in general, leading it to intensely revisionist policies toward almost all its neighbours, and beyond them as well.According to this view (as an evolution of Erbakan’s religious conception), the Islamic agenda constitutes the vehicle for Turkey’s return to the club of the Great Powers and for the long-desired revision of the “unjust” treatment of the Ottoman Empire by the West.In other words, Islam (in political alliance with “Turkism”) can constitute an advantage for economic and technological progress, as well as for military–political independence. The necessary complement is financing, markets and energy.Alternative financing to that from the West can be drawn by Turkey mainly from the Gulf Kingdoms (UAE, Saudi Arabia, Qatar), at the cost, of course, of a form of dependence, yet one that is politically necessary so that it may possess a geopolitical lever of pressure against the West.Consequently:For the first time the objective possibility is created of forming an intermediate Islamic (Sunni) geopolitical space between the main competitors, the West and Russo-China. Whether this possibility will find fertile ground to be cultivated will depend on the political will of the interested parties – either of Turkey and the kingdoms or of other actors who may create obstacles.For hegemony in this potential pole, Turkey and the Gulf Kingdoms compete.Indicative was the crisis in Turkey–Saudi Arabia relations on the occasion of the murder of the Saudi journalist Jamal Khashoggi in 2018, as well as the Qatar–Turkey relationship, with Turkey becoming involved in Qatar’s security, strengthening it during the crisis between Qatar and Saudi Arabia and reaping corresponding economic benefits.At the same time, the financial “injections” from the UAE to Turkey, although at a high cost for Ankara, fall within this dynamic. This competition – with indicative Turkish criticisms of its “unjust” representation in the Organisation of Islamic Cooperation and of Arab dominance in it – is delimited, but at the same time makes approach and cooperation or complementarity of the economies of Turkey and the Gulf Kingdoms potentially feasible.Turkey is now an industrial country, with significant productive capacities, including in the field of military equipment, but with a deficit of capital, while the Kingdoms possess enormous capital for investment but a meagre industrial base.This differentiation renders their economies complementary, while the adhesive substance of Islam also operates. The juncture appears reinforcing, and especially:• the recognition by Israel of Somaliland as an independent country, despite Saudi objections to processes of partition of Islamic states and the geopolitical support for a unified Somalia;• the sharp competition between the UAE and Saudi Arabia in Somalia and Yemen, that is, south of the Saudi kingdom, with UAE support for militias in Yemen that fight against the Saudis;• the prospect of a US and Israeli attack on Iran, combined with Tehran’s expressed intentions to cause chaos in the Persian Gulf in the event of an attack against it, targeting even Saudi oil wells. All these create security nightmares for the Saudis and conditions for possible rapprochement with other Sunni countries, such as Turkey and Pakistan.Additional, still unconfirmed, reports of trilateral military cooperation between Pakistan – the only Islamic country with nuclear weapons – Turkey and Saudi Arabia, or of an agreement for a Turkish military presence on the borders of Saudi Arabia with the United Arab Emirates, are being heard for the first time.Although reports such as the above may serve communication purposes or even function as tools of negotiating pressure, under the light of the foregoing they acquire ever greater weight and become ever more probable scenarios. CONCLUSION: An approach with such characteristics would constitute a very significant development in the already extremely sensitive geopolitical regional complex of the Middle East (SE Asia), as it would disrupt – or, otherwise, redefine – once again the balances among the four regional powers: Iran, the Gulf Kingdoms, Turkey and Israel, after the historic developments in Syria and the Israeli–Iranian conflict. ALSO, ALREADY IN AN INTERVIEW of ours ON CHANNEL 1 OF PIRAEUS IN 2021 WITH THE JOURNALIST Vasilis Talamangas, which was republished by the website olympia.gr, WE STATED:Turkish Islamic economy and banking, Islamic elite, Arab–Turkish competition in the emerging Islamic geopolitical space

kalinda 7 December 2021 Add olympia.gr as a preferred source on Google Interview with Vasilis Talamangas on Channel 1 of Piraeus on the Turkish crisis, the Turkish Islamic economy and banking, the (Turkish) Islamic elite, the Arab–Turkish competition in the emerging Islamic geopolitical–geoeconomic space between China and the West. Dionysis Pantis DP: Good week Mr Talamangas, good week also to your listeners Vasilis Talamangas: VT We were talking earlier with Mr Lampropoulos as well. [From Dionysis Pantis from pantislawoffice.blogspot.com]VT (continuation): Look, I read an article of yours and I think you have hit the mark. So it says Erdoğan’s new economic theory is contrary to everything we knew about economics until today. Erdoğan says that high interest rates lead to price increases and reducing them strengthens production and exports – the opposite. It seems that this is an Erdoğan Islamic banking. Isn’t that so? DP: You put it excellently, it is exactly that. Let us say that Islamic banking, its main characteristic is this aversion – which comes from the Quran, from the Holy Book – to interest. VT: Yes. DP: So this issue is very important for Islamists. It will also show the success of the Islamic programme and of the Islamic experiment in Turkey; that is why it has very great value for Erdoğan. Because we should not forget that this is a government of approximately 20 years. VT: Yes DP: Right? So [he wants it to appear that] the Islamic agenda that we have mentioned many times has brought results. That is, the Turkish economy has evolved into an economy that respects the basic Islamic principles. This is the reason that these parties, the Islamic parties, reached the point, after this historical path that we have referred to many times and which was a very hard path, with coups, with bans on candidacies, with bans on parties by the Constitutional Court, to reach this point. So, therefore, in view of the 2023 elections, President Erdoğan wants to show that the Islamic economic programme has also advanced. VT: Indeed. Now what reading do you make, Dionysis Pantis, of the political developments, because in recent days with the way various religious–political groups are moving – I am accustomed to going to the religious ones such as the Alevis who are the largest religious minority in Turkey with 18–20 million, a very powerful intellectual group of citizens and lately it seems they are moving much more not at the level of demonstrations but at the level of exchange of views, where they can and as they can, something which may also be a generative cause of future developments, because when you see 18 million, the country’s intellectuals moving, you understand that at some point you will face something ahead, isn’t that so? DP: Look. We must not forget that this is not a government: it is a regime. In 20 years a regime has been created. That is, the previous Kemalist regime was replaced by the Islamic regime. Here we are talking about the officials who serve this regime being many thousands and many of a very high level. Do not forget that when speaking of Islamists we should not bring to mind images of a, let’s say, decadent figure, a figure that has no contact with science and especially with technology. We should say that it has no relation to what we consider. There is specialisation. There is an elite, I want to say, that has been created through the Islamic orders (Naqshbandi etc.). It is not that the space of the intelligentsia is only on one side, but the Islamic intelligentsia also has very significant representatives. Simply remember that when the Arabs translated Plato and Aristotle and the ancient Greeks they mainly translated technical books and not humanistic ones, not those that referred to democracy but medicine etc. The same applies analogously to Islamism in Turkey at this moment. They have this tendency. And let us not forget that from the nine university institutions that [Erdoğan/AKP] found in 2002 it now has approximately 200 which, however, have mainly a technological orientation and are integrated into the Islamic strategic plan of creating an Islamic productive and consumer base. We said that it has as an immediate goal the Pan-Turanic union, a commercial union, but also the Pan-Islamic one, so there it will have to replace Western consumer goods with Islamic goods. There also lies the competition between Arab national Islamism and Turkish national Islamism for hegemony in the Islamic space. The Islamic space, Mr Talamangas, tends to be an autonomous variable of the international system that will gradually make its position felt, moving between China and the Western world. That is where Erdoğan wants to lead. VT: Indeed. https://www.mixcloud.com/KanaliEna904/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-904-6122021/

ALSO: In the television programme of the publisher of the eponymous publications Mr Arnaoutis on 16 October 2023 we discussed our position with the main points: 1st In our intensely globally geopolitically revisionist era the precondition is created for the formation of an autonomous intermediate geopolitical space between the West & the coalition around Russia & China. Now there exist the possibilities for Muslim states to develop & secure their defence/security without the necessary one-dimensional dependence on the West. Turkey has developed an independent industrial base (for this reason it has needs for energy – markets – capital), among which also a military industry, which gives it capabilities that are multiplied by the clear revisionist will of its Turko-Islamic elite. The Gulf Kingdoms with their enormous financial/investment capacities can exercise a significantly more autonomous policy. Turkey & the Gulf Kingdoms move competitively in the intermediate Islamic geopolitical space, while their economies function complementarily (industry/investment capital). & other Muslim countries are on the path of economic development seeking their place in the market of approximately one billion Muslims worldwide. The possibilities created by their intermediate position in nearly equivalent blocs are very great. It is no longer a one-way street to seek toward the West for transfer of technology, know-how, investments, military material/security & the other pole can secure for them equivalent technological/economic means. Islam had an intense political dimension from its foundation; it was not simply a religious system but also a state entity, the first Arab Caliphate. Islam determined the Turkish political system during the 100 years of life of the Turkish State, especially the last ones under the AKP Justice & Development Party & President Erdoğan. Islam also in the Middle East plays a decisive political role through the concept of Holy War (#Jihad) & Islamic Eschatology, as described in the Quran & in the Traditions – Hadith, which influence leaderships & peoples. In Turkey Islamism was one of the 4 currents of thought of the Ottoman Elite with the aim of restoring Ottoman decline & restoring Ottoman dominance. The other three were Ottomanism, Turkism (Turkish world), modernisation (almost wholesale introduction of Western institutions e.g. economy, human rights etc.). It appeared as an ideological current from the establishment of the Turkish State. In the First Great Turkish National Assembly it presented itself in an uncoordinated way with Islamist intellectuals who became known as the 2nd Group (1st was Kemal). After they were persecuted, especially the Sufi orders which were forced to close or to emigrate to the Balkans, especially Albania, they began to regain political power with the introduction of the multi-party system imposed by the USA & the Menderes Government. The West with its arrogance wished to impose Western institutions with catastrophic results both for itself and for the Muslim states that were tested. The same happened with the Arab Spring but also with the advice of the Gulf Kingdoms on how Muslim fundamentalism should be confronted. Advice that the West largely ignored, especially in an earlier first phase, playing with fire & extreme Islamism in Afghanistan, Syria etc. with the known results. 2) Jihad is the expansion of Islam by every means even but not only with warlike violence until the whole planet is integrated into the Islamic House, that is, Islamic leaderships & majorities predominate everywhere. #Jihad however is according to the Islamic Tradition (Hadith) also and especially the obligation of the believer to oppose power that distances itself from the commands of the Quran & of the Prophet. That is, what Islamists everywhere did in the states that were either governed by Baathist nationalist parties or socialist nationalist ones in the Arab countries or in the Kemalist regime that imposed a secular (non-Islamic) state abolishing the Caliphate which had in practice been abolished due to the loss of the Holy Cities of Mecca & Medina. In other words the Turkish Islamists have been in Jihad from the foundation, perhaps even before, of the Turkish State. Turkey wants to throw off from itself the image of the long arm of the West / NATO / Israel in the Islamic world, so that it can hegemonise, as it aspires in the #islamicworld. Its orientation is structurally anti-Western & only tactically, in order to achieve short-term goals that it considers important & until it achieves them (e.g. F-35) does it make tactical openings. 3) Eschatology – Gog Magog Armageddon The whole discussion here: https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE&t=1209s

ALSO: The 2nd part of the interview of Dionysis Pantis on “Greeks Everywhere” by the distinguished and experienced journalist Thanasis Choupis, on the ERT radio station “Voice of Greece,” which is addressed to our expatriates and philhellenes abroad around the world. TOPICS OF THE 2ND PART OF THE INTERVIEW: The deep roots of Turkish Islamism in Turkish society that explain (together with the “tricks”) its political hegemony and its electoral victories for 22 years now. The intermediate (between the #USA and #China) Islamic geopolitical space & the competition for its hegemony between Islamic Turkey and the Gulf Kingdoms, the delimitation of this competition by the complementarity of the economies of the competitors (Turkey as an industrial state with a labor force, the Gulf Kingdoms with investment capital and the ambition for the development of high technology). Greek strategy for the country to navigate safely through the coming decades of cataclysmic geopolitical rearrangements on the planet and the escalation of global geopolitical competition.https://www.youtube.com/watch?v=tb00gMdohk8&t=12s and still a multitude of articles and television and radio programmes on the subject can be found by the interested party either on our blog: https://pantislawoffice.blogspot.com/ or on our YouTube channel: https://www.youtube.com/@%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B85%CE%B6