Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους ", η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών και η Μαρία Καρυστιανού..

Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους " και η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών. Η απολίτικη "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν το κάτι τις τους ", η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών και η Μαρία Καρυστιανού.

Η Ελληνική Κοινωνία είναι μία βαθιά άρρωστη "κοινωνία" - μάλλον όχι κοινωνία, αλλά ένα σύνολο κυρίως δειλών, αλλά και ορισμένων θρασύδειλων, με πρόβλημα (έλλειψης) προσωπικότητας, ατόμων (ιδιωτών) άχρηστων, ανίκανων να λειτουργήσουν σε κοινωνία. Η Μαρία Καρυστιανού ΔΕΝ είναι κοτσαμπάσισα (δεν ανήκει σε αυτή την τάξη). Επίσης δεν είναι δειλή. Ότι και να της καταμαρτυρήσεις δειλή δεν την λες. Τα άτομα αυτά δεν θα μπορούσαν ΠΟΤΕ να συμπεριφερθούν έτσι σε κοτσάμπαση όπως συμπεριφέρονται στην κα Καρυστιανού: πχ στον Μητσοτάκη, Μπακογιάννη, Κεφαλογιάννη, Σαμαρά κοκ.

Οπως δηλαδή η θρασύδειλη υποομάδα των δειλών, το κάνουν στην @mkaristianou, στον παλιό Αλέξη, σε ανθρώπους κοντύτερα στην κοινωνική τους πραγματικότητα. Στην κα Καρυστιανού επίσης δεν μπορούν να συγχωρήσουν ότι, παρά το γεγονός ότι δεν είναι κοτσαμπάσισα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΛΗ.

Το τίποτα θέλει εξουσία. Εξεγείρετε όταν κάποιος αμφισβητεί τους επαΐοντες, τους οποίους δεν κρίνει ούτε θέλει να κριθούν όσο διατηρεί το "κατιτίς του". Είναι επίσης ως κατηγορία ατόμων, απολίτικοι, επειδή κάποιοι στο παρελθόν (τους οποίους επίσης λοιδόρησαν αυτοί ή οι γονείς τους) ενδιαφέρθηκαν και λυπήθηκαν την κατάσταση της τάξης τους και αγωνίστηκαν γιαυτούς, ώστε τώρα να βρίσκονται σε μία οικονομική - βιοτική πρωτοφανή κατάσταση (έχουν κατανάλωση, πλεόνασμα, υποκουλτούρα, ετεροκαθορισμό μεν αλλά "χάι" δε) για την οικογενειακή τους ιστορία. Πλησιάζουν λοιπόν την κα Καρυστιανού ως "ανώτεροι", με μόνο σκοπό να αναρριχηθούν κοινωνικά: να γίνουν αναγνωρίσιμοι και βουλευτές και άρα, στην ανοϊκή λογική τους, κοτζαμπάσηδες. Οπως πλησίαζαν διάφοροι στο παρελθόν τον Ανδρέα Παπανδρέου (δεν συγκρίνω τα πρόσωπα, αλλά την "λογική" των δουλοπάροικων που πλέον "έχουν κάτι τις" και μπορείς μερικούς από αυτούς να βρεις στην αυλή - κυβερνητική ή ευρύτερη ή προθάλαμο - του ΠΘ κου Μητσοτάκη.

Αυτή η κυρίαρχη, ανατολίτικου τύπου, ακόμη προκαπιταλιστική, "πολιτική" νοοτροπία, είναι η πηγή της κακοδαιμονίας μας, ΔΙΟΤΙ, δεν αφήνει να αναδυθεί ο ΠΟΛΙΤΗΣ, που αποτελεί το κύτταρο μίας δημοκρατίας.

Is the Mecca Agreement between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia the beginning of an Independent Intermediate Sunni Islamic Geopolitical Space between the West and Russo-China?

Is the “Mecca Agreement” the beginning of the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? Is the Mecca Agreement between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia the beginning of an Independent Intermediate Sunni Islamic Geopolitical Space between the West and Russo-China?

Dionysis Pantis*: How likely is the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? In view of the conclusion of the so-called/alleged Military (multi-)Agreement of Mecca between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia (which has not been made public beyond official announcements), which did [not] fall like a bolt from the blue upon the carefree and ESSENTIALLY ABSENT Athens.Since 2021 we have been warning that the geopolitical changes (shifts in the factors of comparative power) that describe the transition from the “unipolar moment” of the system that succeeded Cold War bipolarity to the multipolar system currently taking shape create the preconditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole, between the West and Russo-China.We have also repeatedly pointed out the competition between the Gulf Kingdoms and Turkey for hegemony in the Muslim world. A competition, however, that DOES NOT PREVENT the possibilities of COOPERATION, due to the complementarity of the economies of the two poles (Turkey as an industrial country, the Gulf Kingdoms with petrodollars and investments).We have expressed this position for at least five years. Indicative and informative is the following recent publication of 8 January 2026 on ikoinonia.gr, which refers, however, to positions we formulated earlier:Dionysis Pantis*: How likely is the creation of an Intermediate Islamic Geopolitical Space? 8 January 2026 The geopolitical changes (shifts in the factors of comparative power) that describe the transition from the “unipolar moment” of the system that succeeded Cold War bipolarity to the multipolar system currently taking shape create the preconditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole, between the West and Russo-China.We have expressed this position for five years now.

In summary:The changes in the global distribution of economic power and technological dominance give countries of the former Third World – or countries that lie outside the, in the strict sense, geopolitical complex of the “West” (USA–EU–UK–Australia/Canada) – the possibility of having alternatives in their efforts toward economic development and security.Until the “unipolar moment,” states that wished to integrate into the global economic system (trade, financial services) essentially had only one choice: to hitch themselves to the Western geopolitical wagon. Any other choice, such as attachment, during the bipolar era, to the Soviet geopolitical complex, led to lagging behind, unbearable shortages of goods, sanctions and the risk of regime change, and so on.Now, however, there exists a reliable and comparatively tolerable economic–technological alternative for the development of the necessary infrastructure of a developing country and for its financing, as well as for the purchase of products competitive with Western ones, even at the level of consumption.This is due mainly to the rapid economic and technological development of China, but also to the strengthening of the Russia–China interconnection at a rapid pace after the Russian invasion of Ukraine.The United States shows itself less and less willing to intervene in regional arrangements and conflicts. At the same time, any interventions of theirs are now less effective: indicative are their hasty withdrawal from Afghanistan, but also Turkey’s operations against the Kurds in northern Syria, essentially without the consent of the United States.Gaps and security needs are thus created that “new” ambitious regional or global players may potentially fill.Turkey’s industrial development under the Islamic government of the AKP (Justice and Development Party) and President Erdoğan has upgraded the country’s ambitions. Turkey considers that its industrial base gives it the possibility of pursuing a more independent policy vis-à-vis the United States and the West in general, leading it to intensely revisionist policies toward almost all its neighbours, and beyond them as well.According to this view (as an evolution of Erbakan’s religious conception), the Islamic agenda constitutes the vehicle for Turkey’s return to the club of the Great Powers and for the long-desired revision of the “unjust” treatment of the Ottoman Empire by the West.In other words, Islam (in political alliance with “Turkism”) can constitute an advantage for economic and technological progress, as well as for military–political independence. The necessary complement is financing, markets and energy.Alternative financing to that from the West can be drawn by Turkey mainly from the Gulf Kingdoms (UAE, Saudi Arabia, Qatar), at the cost, of course, of a form of dependence, yet one that is politically necessary so that it may possess a geopolitical lever of pressure against the West.Consequently:For the first time the objective possibility is created of forming an intermediate Islamic (Sunni) geopolitical space between the main competitors, the West and Russo-China. Whether this possibility will find fertile ground to be cultivated will depend on the political will of the interested parties – either of Turkey and the kingdoms or of other actors who may create obstacles.For hegemony in this potential pole, Turkey and the Gulf Kingdoms compete.Indicative was the crisis in Turkey–Saudi Arabia relations on the occasion of the murder of the Saudi journalist Jamal Khashoggi in 2018, as well as the Qatar–Turkey relationship, with Turkey becoming involved in Qatar’s security, strengthening it during the crisis between Qatar and Saudi Arabia and reaping corresponding economic benefits.At the same time, the financial “injections” from the UAE to Turkey, although at a high cost for Ankara, fall within this dynamic. This competition – with indicative Turkish criticisms of its “unjust” representation in the Organisation of Islamic Cooperation and of Arab dominance in it – is delimited, but at the same time makes approach and cooperation or complementarity of the economies of Turkey and the Gulf Kingdoms potentially feasible.Turkey is now an industrial country, with significant productive capacities, including in the field of military equipment, but with a deficit of capital, while the Kingdoms possess enormous capital for investment but a meagre industrial base.This differentiation renders their economies complementary, while the adhesive substance of Islam also operates. The juncture appears reinforcing, and especially:• the recognition by Israel of Somaliland as an independent country, despite Saudi objections to processes of partition of Islamic states and the geopolitical support for a unified Somalia;• the sharp competition between the UAE and Saudi Arabia in Somalia and Yemen, that is, south of the Saudi kingdom, with UAE support for militias in Yemen that fight against the Saudis;• the prospect of a US and Israeli attack on Iran, combined with Tehran’s expressed intentions to cause chaos in the Persian Gulf in the event of an attack against it, targeting even Saudi oil wells. All these create security nightmares for the Saudis and conditions for possible rapprochement with other Sunni countries, such as Turkey and Pakistan.Additional, still unconfirmed, reports of trilateral military cooperation between Pakistan – the only Islamic country with nuclear weapons – Turkey and Saudi Arabia, or of an agreement for a Turkish military presence on the borders of Saudi Arabia with the United Arab Emirates, are being heard for the first time.Although reports such as the above may serve communication purposes or even function as tools of negotiating pressure, under the light of the foregoing they acquire ever greater weight and become ever more probable scenarios. CONCLUSION: An approach with such characteristics would constitute a very significant development in the already extremely sensitive geopolitical regional complex of the Middle East (SE Asia), as it would disrupt – or, otherwise, redefine – once again the balances among the four regional powers: Iran, the Gulf Kingdoms, Turkey and Israel, after the historic developments in Syria and the Israeli–Iranian conflict. ALSO, ALREADY IN AN INTERVIEW of ours ON CHANNEL 1 OF PIRAEUS IN 2021 WITH THE JOURNALIST Vasilis Talamangas, which was republished by the website olympia.gr, WE STATED:Turkish Islamic economy and banking, Islamic elite, Arab–Turkish competition in the emerging Islamic geopolitical space

kalinda 7 December 2021 Add olympia.gr as a preferred source on Google Interview with Vasilis Talamangas on Channel 1 of Piraeus on the Turkish crisis, the Turkish Islamic economy and banking, the (Turkish) Islamic elite, the Arab–Turkish competition in the emerging Islamic geopolitical–geoeconomic space between China and the West. Dionysis Pantis DP: Good week Mr Talamangas, good week also to your listeners Vasilis Talamangas: VT We were talking earlier with Mr Lampropoulos as well. [From Dionysis Pantis from pantislawoffice.blogspot.com]VT (continuation): Look, I read an article of yours and I think you have hit the mark. So it says Erdoğan’s new economic theory is contrary to everything we knew about economics until today. Erdoğan says that high interest rates lead to price increases and reducing them strengthens production and exports – the opposite. It seems that this is an Erdoğan Islamic banking. Isn’t that so? DP: You put it excellently, it is exactly that. Let us say that Islamic banking, its main characteristic is this aversion – which comes from the Quran, from the Holy Book – to interest. VT: Yes. DP: So this issue is very important for Islamists. It will also show the success of the Islamic programme and of the Islamic experiment in Turkey; that is why it has very great value for Erdoğan. Because we should not forget that this is a government of approximately 20 years. VT: Yes DP: Right? So [he wants it to appear that] the Islamic agenda that we have mentioned many times has brought results. That is, the Turkish economy has evolved into an economy that respects the basic Islamic principles. This is the reason that these parties, the Islamic parties, reached the point, after this historical path that we have referred to many times and which was a very hard path, with coups, with bans on candidacies, with bans on parties by the Constitutional Court, to reach this point. So, therefore, in view of the 2023 elections, President Erdoğan wants to show that the Islamic economic programme has also advanced. VT: Indeed. Now what reading do you make, Dionysis Pantis, of the political developments, because in recent days with the way various religious–political groups are moving – I am accustomed to going to the religious ones such as the Alevis who are the largest religious minority in Turkey with 18–20 million, a very powerful intellectual group of citizens and lately it seems they are moving much more not at the level of demonstrations but at the level of exchange of views, where they can and as they can, something which may also be a generative cause of future developments, because when you see 18 million, the country’s intellectuals moving, you understand that at some point you will face something ahead, isn’t that so? DP: Look. We must not forget that this is not a government: it is a regime. In 20 years a regime has been created. That is, the previous Kemalist regime was replaced by the Islamic regime. Here we are talking about the officials who serve this regime being many thousands and many of a very high level. Do not forget that when speaking of Islamists we should not bring to mind images of a, let’s say, decadent figure, a figure that has no contact with science and especially with technology. We should say that it has no relation to what we consider. There is specialisation. There is an elite, I want to say, that has been created through the Islamic orders (Naqshbandi etc.). It is not that the space of the intelligentsia is only on one side, but the Islamic intelligentsia also has very significant representatives. Simply remember that when the Arabs translated Plato and Aristotle and the ancient Greeks they mainly translated technical books and not humanistic ones, not those that referred to democracy but medicine etc. The same applies analogously to Islamism in Turkey at this moment. They have this tendency. And let us not forget that from the nine university institutions that [Erdoğan/AKP] found in 2002 it now has approximately 200 which, however, have mainly a technological orientation and are integrated into the Islamic strategic plan of creating an Islamic productive and consumer base. We said that it has as an immediate goal the Pan-Turanic union, a commercial union, but also the Pan-Islamic one, so there it will have to replace Western consumer goods with Islamic goods. There also lies the competition between Arab national Islamism and Turkish national Islamism for hegemony in the Islamic space. The Islamic space, Mr Talamangas, tends to be an autonomous variable of the international system that will gradually make its position felt, moving between China and the Western world. That is where Erdoğan wants to lead. VT: Indeed. https://www.mixcloud.com/KanaliEna904/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-904-6122021/

ALSO: In the television programme of the publisher of the eponymous publications Mr Arnaoutis on 16 October 2023 we discussed our position with the main points: 1st In our intensely globally geopolitically revisionist era the precondition is created for the formation of an autonomous intermediate geopolitical space between the West & the coalition around Russia & China. Now there exist the possibilities for Muslim states to develop & secure their defence/security without the necessary one-dimensional dependence on the West. Turkey has developed an independent industrial base (for this reason it has needs for energy – markets – capital), among which also a military industry, which gives it capabilities that are multiplied by the clear revisionist will of its Turko-Islamic elite. The Gulf Kingdoms with their enormous financial/investment capacities can exercise a significantly more autonomous policy. Turkey & the Gulf Kingdoms move competitively in the intermediate Islamic geopolitical space, while their economies function complementarily (industry/investment capital). & other Muslim countries are on the path of economic development seeking their place in the market of approximately one billion Muslims worldwide. The possibilities created by their intermediate position in nearly equivalent blocs are very great. It is no longer a one-way street to seek toward the West for transfer of technology, know-how, investments, military material/security & the other pole can secure for them equivalent technological/economic means. Islam had an intense political dimension from its foundation; it was not simply a religious system but also a state entity, the first Arab Caliphate. Islam determined the Turkish political system during the 100 years of life of the Turkish State, especially the last ones under the AKP Justice & Development Party & President Erdoğan. Islam also in the Middle East plays a decisive political role through the concept of Holy War (#Jihad) & Islamic Eschatology, as described in the Quran & in the Traditions – Hadith, which influence leaderships & peoples. In Turkey Islamism was one of the 4 currents of thought of the Ottoman Elite with the aim of restoring Ottoman decline & restoring Ottoman dominance. The other three were Ottomanism, Turkism (Turkish world), modernisation (almost wholesale introduction of Western institutions e.g. economy, human rights etc.). It appeared as an ideological current from the establishment of the Turkish State. In the First Great Turkish National Assembly it presented itself in an uncoordinated way with Islamist intellectuals who became known as the 2nd Group (1st was Kemal). After they were persecuted, especially the Sufi orders which were forced to close or to emigrate to the Balkans, especially Albania, they began to regain political power with the introduction of the multi-party system imposed by the USA & the Menderes Government. The West with its arrogance wished to impose Western institutions with catastrophic results both for itself and for the Muslim states that were tested. The same happened with the Arab Spring but also with the advice of the Gulf Kingdoms on how Muslim fundamentalism should be confronted. Advice that the West largely ignored, especially in an earlier first phase, playing with fire & extreme Islamism in Afghanistan, Syria etc. with the known results. 2) Jihad is the expansion of Islam by every means even but not only with warlike violence until the whole planet is integrated into the Islamic House, that is, Islamic leaderships & majorities predominate everywhere. #Jihad however is according to the Islamic Tradition (Hadith) also and especially the obligation of the believer to oppose power that distances itself from the commands of the Quran & of the Prophet. That is, what Islamists everywhere did in the states that were either governed by Baathist nationalist parties or socialist nationalist ones in the Arab countries or in the Kemalist regime that imposed a secular (non-Islamic) state abolishing the Caliphate which had in practice been abolished due to the loss of the Holy Cities of Mecca & Medina. In other words the Turkish Islamists have been in Jihad from the foundation, perhaps even before, of the Turkish State. Turkey wants to throw off from itself the image of the long arm of the West / NATO / Israel in the Islamic world, so that it can hegemonise, as it aspires in the #islamicworld. Its orientation is structurally anti-Western & only tactically, in order to achieve short-term goals that it considers important & until it achieves them (e.g. F-35) does it make tactical openings. 3) Eschatology – Gog Magog Armageddon The whole discussion here: https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE&t=1209s

ALSO: The 2nd part of the interview of Dionysis Pantis on “Greeks Everywhere” by the distinguished and experienced journalist Thanasis Choupis, on the ERT radio station “Voice of Greece,” which is addressed to our expatriates and philhellenes abroad around the world. TOPICS OF THE 2ND PART OF THE INTERVIEW: The deep roots of Turkish Islamism in Turkish society that explain (together with the “tricks”) its political hegemony and its electoral victories for 22 years now. The intermediate (between the #USA and #China) Islamic geopolitical space & the competition for its hegemony between Islamic Turkey and the Gulf Kingdoms, the delimitation of this competition by the complementarity of the economies of the competitors (Turkey as an industrial state with a labor force, the Gulf Kingdoms with investment capital and the ambition for the development of high technology). Greek strategy for the country to navigate safely through the coming decades of cataclysmic geopolitical rearrangements on the planet and the escalation of global geopolitical competition.https://www.youtube.com/watch?v=tb00gMdohk8&t=12s and still a multitude of articles and television and radio programmes on the subject can be found by the interested party either on our blog: https://pantislawoffice.blogspot.com/ or on our YouTube channel: https://www.youtube.com/@%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B85%CE%B6

Η Συμφωνία της Μέκκα μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας η αρχή ενός Ανεξάρτητου Ενδιάμεσου Δύσης και Ρωσοκίνας Σουνιτικού Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Αποτελεί η "Συμφωνία της Μέκκα" αρχή δημιουργίας ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Η Συμφωνία της Μέκκα μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας η αρχή ενός Ανεξάρτητου Ενδιάμεσου Δύσης και Ρωσοκίνας Σουνιτικού Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Διονύσης Παντής*: Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Ενόψει της συνομολόγησης της λεγόμενης/φερόμενης Στρατιωτικής (πολυ)Συμφωνίας της Μέκκα, μεταξύ Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας (δεν έχει δημοσιοποιηθεί πέραν επίσημων ανακοινώσεων) που [δεν] έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην ανέμελη και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΠΟΥΣΑ Αθήνα. Έχουμε από το 2021 προειδοποιήσει ότι οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) που περιγράφουν τη μετάβαση από τη «μονοπολική στιγμή» του συστήματος που διαδέχθηκε τον ψυχροπολεμικό διπολισμό στο υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα, δημιουργούν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός ενδιάμεσου ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου, ανάμεσα στη Δύση και τη ΡωσοΚίνα. Επίσης έχουμε επανειλημμένα επισημάνει τον ανταγωνισμό μεταξύ Βασιλείων του Κόλπου και Τουρκίας για την ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο. Έναν ανταγωνισμό όμως που ΔΕΝ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ τις δυνατότητες ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, λόγω της συμπληρωματικότητας των οικονομιών των δύο πόλων (Τουρκία Βιομηχανική Χώρα, Βασίλεια Κόλπου πετροδολάριο και επενδύσεις). Τη θέση αυτή την έχουμε εκφράσει εδώ και Τουλάχιστον μία πενταετία. Ενδεικτικό και ενημερωτικό το παρακάτω πρόσφατο δημοσίευμα 8 Ιανουαρίου 2026 στο ikoinonia.gr , που αναφέρεται όμως σε παλαιότερα διατυπωμένες θέσεις μας: Διονύσης Παντής*: Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

8 Ιανουαρίου, 2026 Οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) που περιγράφουν τη μετάβαση από τη «μονοπολική στιγμή» του συστήματος που διαδέχθηκε τον ψυχροπολεμικό διπολισμό στο υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα, δημιουργούν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός ενδιάμεσου ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου, ανάμεσα στη Δύση και τη ΡωσοΚίνα. Τη θέση αυτή την έχουμε εκφράσει εδώ και μία πενταετία. Περιληπτικά: Οι αλλαγές στην παγκόσμια κατανομή της οικονομικής ισχύος και της τεχνολογικής κυριαρχίας δίνουν τη δυνατότητα σε χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου –ή σε χώρες που βρίσκονται εκτός του, με στενή έννοια, γεωπολιτικού συμπλέγματος της «Δύσης» (ΗΠΑ–ΕΕ–ΗΒ–Αυστραλία/Καναδάς)– να διαθέτουν εναλλακτικές στην προσπάθειά τους για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Μέχρι και τη «μονοπολική στιγμή», κράτη που επιθυμούσαν να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (εμπόριο, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες) είχαν ουσιαστικά μία επιλογή: να δεθούν στο δυτικό γεωπολιτικό άρμα. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, όπως η πρόσδεση, κατά την εποχή του διπολισμού, στο σοβιετικό γεωπολιτικό σύμπλοκο, οδηγούσε σε υστέρηση, ανυπόφορες ελλείψεις αγαθών, κυρώσεις και κίνδυνο αλλαγής καθεστώτος κ.ο.κ. Πλέον, όμως, υπάρχει μια αξιόπιστη και συγκριτικά ανεκτή οικονομική–τεχνολογική εναλλακτική για την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών μιας χώρας υπό ανάπτυξη και τη χρηματοδότησή τους, καθώς και για την αγορά προϊόντων ανταγωνιστικών των δυτικών, ακόμη και σε επίπεδο κατανάλωσης. Αυτό οφείλεται κυρίως στη ραγδαία οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της Κίνας, αλλά και στην ενίσχυση της διασύνδεσης Ρωσίας–Κίνας με ταχείς ρυθμούς μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και λιγότερο πρόθυμες να παρεμβαίνουν σε περιφερειακές διευθετήσεις και συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, τυχόν παρεμβάσεις τους είναι πλέον λιγότερο αποτελεσματικές: ενδεικτικά, η εσπευσμένη αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν, αλλά και οι επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων στη Βόρεια Συρία, ουσιαστικά χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ. Δημιουργούνται έτσι κενά και ανάγκες ασφαλείας που ενδεχομένως μπορούν να καλύψουν «νέοι» φιλόδοξοι περιφερειακοί ή παγκόσμιοι παίκτες. Η βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας, υπό την ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΡ (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του Προέδρου Ερντογάν, έχει αναβαθμίσει τις φιλοδοξίες της χώρας. Η Τουρκία θεωρεί ότι η βιομηχανική της βάση της δίνει τη δυνατότητα άσκησης πιο ανεξάρτητης πολιτικής έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, οδηγώντας τη σε έντονα αναθεωρητικές πολιτικές έναντι σχεδόν όλων των γειτόνων της, αλλά και πέραν αυτών. Κατά την άποψη αυτή (ως εξέλιξη της θρησκευτικής αντίληψης Ερμπακάν), η ισλαμική ατζέντα αποτελεί το όχημα για την επάνοδο της Τουρκίας στο κλαμπ των Μεγάλων και για την πολυπόθητη αναθεώρηση της «άδικης» μεταχείρισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη Δύση. Με άλλα λόγια, το Ισλάμ (σε πολιτική συμμαχία με τον «τουρκισμό») μπορεί να αποτελέσει πλεονέκτημα για οικονομική και τεχνολογική πρόοδο, αλλά και για στρατιωτική–πολιτική ανεξαρτησία. Το αναγκαίο συμπλήρωμα είναι η χρηματοδότηση, οι αγορές και η ενέργεια. Εναλλακτική χρηματοδότηση από τη Δύση μπορεί να αντλήσει η Τουρκία κυρίως από τα Βασίλεια του Κόλπου (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ), με κόστος, βέβαια, μια μορφή εξάρτησης, πλην όμως πολιτικά αναγκαίας, ώστε να διαθέτει γεωπολιτικό μοχλό πίεσης έναντι της Δύσης. Κατά συνέπεια: Δημιουργείται για πρώτη φορά η αντικειμενική δυνατότητα συγκρότησης ενός ενδιάμεσου ισλαμικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου ανάμεσα στους κύριους ανταγωνιστές, τη Δύση και τη ΡωσοΚίνα. Το αν αυτή η δυνατότητα θα βρει γόνιμο έδαφος να καλλιεργηθεί θα εξαρτηθεί από την πολιτική βούληση των ενδιαφερομένων –είτε της Τουρκίας και των βασιλείων είτε άλλων δρώντων που ενδέχεται να δημιουργήσουν προσκόμματα. Για την ηγεμονία στον εν δυνάμει αυτόν πόλο ανταγωνίζονται η Τουρκία και τα Βασίλεια του Κόλπου. Ενδεικτική υπήρξε η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας–Σαουδικής Αραβίας με αφορμή τη δολοφονία του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι το 2018, καθώς και η σχέση Κατάρ–Τουρκίας, με την Τουρκία να εμπλέκεται στην ασφάλεια του Κατάρ, ενισχύοντάς το κατά την κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας και αποκομίζοντας αντίστοιχες οικονομικές ωφέλειες. Παράλληλα, οι χρηματοοικονομικές «ενέσεις» από τα ΗΑΕ προς την Τουρκία, παρότι με υψηλό κόστος για την Άγκυρα, εντάσσονται σε αυτή τη δυναμική. Ο ανταγωνισμός αυτός –με ενδεικτικές τις τουρκικές επικρίσεις περί «άδικης» εκπροσώπησής της στον Ισλαμικό Οργανισμό και περί αραβικής κυριαρχίας σε αυτόν– οριοθετείται, αλλά ταυτόχρονα καθιστά δυνητικά εφικτή την προσέγγιση και συνεργασία ή συμπληρωματικότητα των οικονομιών Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου. Η Τουρκία αποτελεί πλέον βιομηχανική χώρα, με σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες, και στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών, αλλά με έλλειμμα κεφαλαίων, ενώ τα Βασίλεια διαθέτουν τεράστια κεφάλαια προς επένδυση αλλά πενιχρή βιομηχανική βάση. Η διαφοροποίηση αυτή καθιστά τις οικονομίες τους συμπληρωματικές, ενώ λειτουργεί και η συγκολλητική ουσία του Ισλάμ. Η συγκυρία εμφανίζεται ενισχυτική και ιδίως: • η αναγνώριση από το Ισραήλ της Σομαλιλάνδης ως ανεξάρτητης χώρας, παρά τις σαουδαραβικές ενστάσεις έναντι διαδικασιών διχοτόμησης ισλαμικών κρατών και τη γεωπολιτική στήριξη της ενιαίας Σομαλίας· • ο οξύς ανταγωνισμός ΗΑΕ–Σαουδικής Αραβίας στη Σομαλία και την Υεμένη, δηλαδή στα νότια του σαουδαραβικού βασιλείου, με τη στήριξη των ΗΑΕ προς πολιτοφυλακές στην Υεμένη που αντιμάχονται τους Σαουδάραβες· • η προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, σε συνδυασμό με τις εκφρασμένες προθέσεις της Τεχεράνης να προκαλέσει χάος στον Περσικό Κόλπο σε περίπτωση επίθεσης εναντίον της, στοχεύοντας ακόμη και σαουδαραβικές πετρελαιοπηγές. Όλα αυτά δημιουργούν εφιάλτες ασφαλείας για τους Σαουδάραβες και συνθήκες πιθανής προσέγγισης με άλλες σουνιτικές χώρες, όπως η Τουρκία και το Πακιστάν. Πρόσθετες, ακόμη ανεπιβεβαίωτες, αναφορές για τριμερή στρατιωτική συνεργασία Πακιστάν –της μόνης ισλαμικής χώρας με πυρηνικά– Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, ή για συμφωνία στρατιωτικής παρουσίας της Τουρκίας στα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ακούγονται για πρώτη φορά. Παρότι αναφορές όπως οι παραπάνω μπορεί να εξυπηρετούν επικοινωνιακές σκοπιμότητες ή ακόμη και να λειτουργούν ως εργαλεία διαπραγματευτικής πίεσης, υπό το πρίσμα των ανωτέρω αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα και καθίστανται ολοένα πιο πιθανά σενάρια. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μια προσέγγιση με τέτοια χαρακτηριστικά θα αποτελούσε πολύ σημαντική εξέλιξη στο ήδη εξαιρετικά ευαίσθητο γεωπολιτικό περιφερειακό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής (ΝΑ Ασίας), καθώς θα διατάρασσε –ή, αλλιώς, θα επανακαθόριζε– για μία ακόμη φορά τις ισορροπίες μεταξύ των τεσσάρων περιφερειακών δυνάμεων: Ιράν, Βασιλείων του Κόλπου, Τουρκίας και Ισραήλ, μετά τις ιστορικές εξελίξεις στη Συρία και την ισραηλινοϊρανική σύγκρουση. ***************************

ΕΠΙΣΗΣ ΗΔΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μας ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 το 2021 ΤΟΥ ΠΕΙΡΙΑΙΑ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟ Βασίλη Ταλαμάγκα, που αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα olymbia.gr ΑΝΑΦΕΡΑΜΕ: Τουρκική ισλαμική οικονομία και τραπεζική, ισλαμική ελίτ, αραβοτουρκικός ανταγωνισμός στον αναδυόμενο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο kalinda7 Δεκεμβρίου 2021 Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google Συνέντευξη στον Βασίλη Ταλαμάγκα και στο Κανάλι 1 του Πειραιά για την τουρκική κρίση, την τουρκική ισλαμική οικονομία και τραπεζική, την (τουρκική) ισλαμική ελίτ, τον αραβοτουρκικό ανταγωνισμό στον αναδυόμενο ισλαμικό γεωπολιτικό – γεωοικονομικό χώρο μεταξύ Κίνας και Δύσης. Διονύσης Παντής ΔΠ: Καλή βδομάδα κύριε Ταλαμάγκα, καλή βδομάδα και στους ακροατεές σας Βασίλης Ταλαμάγκας: ΒΤ Τα λέγαμε και με τον κύριο Λαμπρόπουλο πριν. [Του Διονύση Παντή απο το pantislawoffice.blogspot.com ] ΒΤ (συνέχεια): Κοίταξε, διάβασα ένα άρθρο σου και νομίζω ότι το έχεις πετύχει. Λοιπόν λέει η νέα οικονομική θεωρία του Ερντογάν είναι αντίθετη με όλα αυτά τα οικονομικά που ξέραμε μέχρι σήμερα. Ο Ερντογάν, λέει, πως υψηλά επιτόκια οδηγούν σε αυξήσεις τιμών και μείωση τους ενισχύει την παραγωγή και τις εξαγωγές, το ανάποδο, φαίνεταιότι είναι μία ισλαμική τραπεζική Ερντογάν αυτή. Ετσι δεν είναι; ΔΠ.: Το είπατε εξαιρετικά, είναι ακριβώς αυτό. Να πούμε ότι η ισλαμική τραπεζική, το κύριο χαρακτηριστικό της είναι, αυτή η απέχθεια – που προέρχεται από το Κοράνι, από το Ιερό Βιβλίο – για τον τόκο. ΒΤ.: Ναι. ΔΠ.: Οπότε είναι πολύ σημαντικό για ισλαμιστές το θέμα αυτό. Θα δείξει και την επιτυχία του ισλαμικού προγράμματος και του ισλαμικού πειράματος στην Τουρκία, γιαυτό έχει πολύ μεγάλη αξία για τον Ερντογάν. Γιατί να μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μία κυβέρνηση περίπου 20 ετών. ΒΤ.: Ναι ΔΠ.: Ετσι; Αρα [θέλει να φανεί ότι] η ισλαμική ατζέντα που έχουμε αναφέρει πολλές φορές έχει φέρει αποτελέσματα. Δηλαδή η τουρκική οικονομία έχει μετεξελιχθεί σε μία οικονομία που σέβεται τις βασικές ισλαμικές αρχές. Αυτός είναι ο λόγος που τα κόμματα αυτά, τα ισλαμικά κόμματα, έφτασαν στο σημείο, μετά αυτή την ιστορική διαδρομή που έχουμε πολλές φορές αναφερθεί και που ήταν μία πολύ σκληρή διαδρομή, με πραξικοπήματα, με απαγορεύσεις υποψηφιοτήτων, με απαγορεύσεις κομμάτων από το Συνταγματικό Δικαστήριο, να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Αρα λοιπόν, ενόψει των εκλογών του 2023, ο Πρόεδρος Ερντογάν θέλει να δείξει ότι έχει προχωρήσει και το ισλαμικό οικονομικό πρόγραμμα. ΒΤ.: Μάλιστα. Τώρα τι ανάγνωση κάνεις Διονύση Παντή για τις όποιες πολιτικές εξελίξεις , διότι τις τελευταίες ημέρες με τον τρόπο που κινούνται και διάφορες θρησκευτικές – πολιτικές ομάδες – εγώ συνηθίζω να πηγαίνω στις θρησκευτικές όπως είναι οι Αλεβίτες που είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα στην Τουρκία με 18- 20 εκ., πανίσχυρο διανοουμενίστικο group πολιτών και τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι κινούνται πολύ περισσότερο όχι σε επίπεδο διαδηλώσεων αλλά σε επίπεδο ανταλλαγής απόψεων, όπου μπορούν και όπως μπορούν, κάτι το οποίο μπορεί να είναι και γενεσιουργός αιτία εξελίξεων για το μέλλον, γιατί όταν βλέπεις 18 εκατομμύρια, τους διανοούμενους της χώρας να κινούνται καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή, κάτι θα αντιμετωπίσεις μπροστά, έτσι δεν είναι; ΔΠ.: Κοιτάξτε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται για μία κυβέρνηση : πρόκειται για ένα καθεστώς. Μέσα σε 20 χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα καθεστώς. Δηλαδή το προηγούμενο κεμαλικό καθεστώς αντικαταστάθηκε από το ισλαμικό καθεστώς. Εδώ μιλάμε ότι οι αξιωματούχοι οι οποίοι εξυπηρετούν αυτό το καθεστώς είναι πολλές χιλιάδες και πολλοί πολύ υψηλού επιπέδου . Μην ξεχνάτε ότι μιλώντας για ισλαμιστές δεν πρέπει να μας έρχονται στο μυαλό μας εικόνες μίας , ας πούμε, παρακμιακής φυσιογνωμίας, μίας φυσιογνωμίας που δεν έχει επαφή με την επιστήμη και κυρίως με την τεχνολογία. Θα πρέπει να πούμε ότι δεν έχει σχέση με αυτό που εμείς θεωρούμε. Υπάρχει εξειδίκευση. Υπάρχει μία ελίτ θέλω να πω, που έχει δημιουργηθεί μέσα από τα ισλαμικά τάγματα (Νακσιμπεντί κτλ). Δεν είναι δηλαδή ο χώρος της διανόησης μόνο από την μία πλευρά αλλά και η ισλαμική διανόηση έχει πολύ σημαντικούς εκπροσώπους. Απλά να θυμηθείτε ότι, όταν οι Αραβες μετέφραζαν Πλάτωνα και Αριστοτέλη και αρχαίους Έλληνες μετέφραζαν κυρίως τεχνικά βιβλία και όχι ουμανιστικά, όχι αυτά που αναφέρονταν στην δημοκρατία αλλά ιατρική κλπ . Το ίδιο ισχύει αναλογικά και με τον ισλαμισμό στην Τουρκία αυτή τη στιγμή. Εχουν αυτήν την τάση. Και να μην ξεχνάμε ότι από τα εννέα από τα εννέα πανεπιστημιακά ιδρύματα ποτ βρήκε [Ερντογάν ΑΚΠ] το 202 έχει τώρα περίπου 200 τα οποία έχουν όμως κυρίως τεχνολογική κατεύθυνση και εντάσσονται μέσα στο ισλαμικό στρατηγικό σχέδιο της δημιουργίας ισλαμικής παραγωγικής και καταναλωτικής βάσης. Είπαμε ότι έχει άμεσο στόχο να κάνει την Παντουρανική ένωση, εμπορική ένωση, αλλά και την Πανισλαμική οπότε εκεί θα πρέπει να αντικαταστήσει τα δυτικά καταναλωτικά αγαθά με τα ισλαμικά αγαθά. Εκεί είναι και ο ανταγωνισμός μεταξύ Αραβικού εθνικού Ισλαμισμού και Τουρκικού εθνικού ισλαμισμού για την ηγεμονία στον ισλαμικό χώρο. Ο ισλαμικός χώρος Κε Ταλαμάγκα τείνει να είναι μία αυτοδύναμη μεταβλητή του διεθνούς συστήματος που θα κάνει σταδιακά αισθητή τη θέση του κινούμενος μεταξύ Κίνας και Δυτικού κόσμου. Εκεί θέλει να ηγηθεί ο Ερντογάν. ΒΤ. Μάλιστα. https://www.mixcloud.com/KanaliEna904/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-904-6122021/ **************************************

ΕΠΙΣΗΣ: Στην τηλεοπτική εκπομπή του εκδότη των ομώνυμων εκδόσεων κου Αρναουτη στις 16 Οκτωβρίου 2023 συζητήσαμε την θέση μας με κύρια σημεία : 1ον στην έντονα παγκόσμια γεωπολιτικά αναθεωρητική εποχή μας δημιουργείτε η προϋπόθεση δημιουργίας ενός αυτόνομου ενδιάμεσου μεταξύ της Δύσης & του συνασπισμού πέριξ των Ρωσία & Κίνα , γεωπολιτικού χώρου. Πλέον υπάρχουν οι δυνατότητες τα μουσουλμανικά κράτη να αναπτυχθούν & εξασφαλίσουν την άμυνα/ ασφάλεια τους χωρίς την αναγκαία μονοδιάστατα εξάρτηση τους από την Δύση. Η Τουρκία έχει αναπτύξει μία ανεξάρτητη βιομηχανική βάση (γιαυτό έχει ανάγκες από ενέργεια - αγορές - κεφάλαια ), μεταξύ των οποίων & στρατιωτική βιομηχανία, που της δίνει δυνατότητες που πολλαπλασιάζονται από την ξεκάθαρη αναθεωρητική βούληση της τουρκοϊσλαμικής της ελίτ. Τα Βασίλεια του Κόλπου με τις τεράστιες χρηματοοικονομικές/επενδυτικές τους ικανότητες μπορούν να ασκήσουν σημαντικά πιο αυτόνομη πολιτική. Τουρκια & Βασίλεια του Κόλπου κινούνται ανταγωνιστικά στον ενδιάμεσο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο, ενώ οι οικονομίες τους λειτουργούν συμπληρωματικά (βιομηχανία/επενδυτικά κεφάλαια). & άλλες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης αναζητώντας τον χώρο τους στην αγορά του ενός περίπου δις παγκοσμίως μουσουλμάνων. Οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την ενδιάμεση σε σχεδόν ισοδύναμα μπλοκ θέση τους είναι πολύ μεγάλες. Δεν είναι πλέον μονόδρομος η αναζήτηση προς την Δύση για μεταφορά τεχνολογίας, KnowHow , επενδύσεων, στρατιωτικού υλικού/ασφάλειας & μπορεί ο έτερος πόλος να τους εξασφαλίσει εφάμιλλα τεχνολογικά/οικονομικά μέσα. Το Ισλαμ είχε έντονη πολιτική διάσταση από της ιδρύσεως του δεν ήταν απλά θρησκευτικό σύστημα αλλά & κρατική οντότητα, πρώτο Αραβικό Χαλιφάτο . To Ισλάμ καθόρισε το τουρκικό πολιτικό σύστημα τα 100 χρόνια ζωής του Τουρκικού Κράτους, ιδίως τα τελευταία Το ΑΚΠ Κόμμα Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης akp & ο Πρόεδρος Ερντογάν Το Ισλάμ & στην middleeast Μέση Ανατολή διαδραματίζει καθοριστικό πολιτικό ρόλο μέσω έννοιας Ιερού Πολέμου ( #Τζιχάντ ) & της Ισλαμικής Εσχατολογίας, όπως περιγράφεται στο Κοράνι & στις Παραδόσεις - Χαντίθ , που επηρεάζουν ηγεσίες & λαο . Στη Τουρκία ο Ισλαμισμός υπήρξε 1 από τα 4 ρεύματα σκέψης της Οθωμανικής Ελίτ με σκοπό της ανάταξης της οθωμανικής παρακμής & αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας. Τα άλλα τρία ήταν οθωμανισμός, τουρκισμός (Turkish world), εκσυγχρονισμός (σχεδόν αυτούσια εισαγωγή δυτικών θεσμών πχ οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα κλπ) Εμφανίσθηκε ως ιδεολογικό ρεύμα από την συγκρότηση ίδρυση του Τουρκικού Κράτους. Στην Πρώτη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση παρουσιάστηκε ασυντόνιστα με ισλαμιστές διανοούμενους που έμειναν γνωστοί ως η 2η Ομάδα (1η ο Κεμάλ). Αφού διώχθηκαν ιδίως τα σούφικα τάγματα τα οποία αναγκάσθηκαν να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν στα Βαλκάνια, ιδίως την Αλβανία, άρχισαν να ξανααποκτούν πολιτική δύναμη με την επιβαλλόμενη από τις ΗΠΑ εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος& την Κυβέρνηση Μεντερές . Η Δύση με την αλαζονεία της θέλησε να επιβάλλει θεσμούς δυτικούς με αποτελέσματα καταστροφικά & για την ίδια αλλά & για τα μουσουλμανικά κράτη που δοκιμάστηκαν. Το ίδιο συνέβη & με την Αραβική Ανοιξη αλλά & με τις συμβουλές των Βασιλείων του Κόλπου για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός.Συμβουλές που η Δύση εν πολλοίς αγνόησε, ιδίως σε προηγούμενο πρώτο χρόνο, παίζοντας με την φωτιά & τον ακραίο ισλαμισμό σε Αφγανιστάν , Συρια κα με τα γνωστά αποτελέσματα. 2) Η jihad είναι η με κάθε μέσο επέκταση του islam ακόμη αλλά όχι μόνο με την πολεμική βία έως ότου όλος ο πλανήτης ενταχθεί στον islamic Οίκο, δηλαδή ηγεμονεύουν παντού ισλαμικές ηγεσίες & πλειοψηφίες. #Τζιχαντ όμως είναι κατά την Ισλαμική Παράδοση (Χαντίθ) hadith &ιδίως η υποχρέωση του πιστού να εναντιώνεται σε εξουσία που απομακρύνεται από τις εντολές του quran & του Προφήτη. Δηλαδή αυτό που έκαναν οι απανταχού ισλαμιστές στα κράτη που είτε διοικούνταν από μπααθικά εθνικιστικά κόμματα είτε σοσιαλιστικά εθνικιστικά στις αραβικές χώρες ή στο κεμαλικό καθεστώς που επέβαλε κοσμικό (μη ισλαμικό) κράτος καταργώντας το Χαλιφάτο που είχε εν τοις πράγμασι καταργηθεί λόγω απώλειας των Ιερών Πόλεων mecca Μέκκας medina Μεδίνας.Με άλλα λόγια οι Τούρκοι Ισλαμιστές βρίσκονται σε Τζιχάντ από ιδρύσεως ίσως & πριν του Τουρκικού Κράτους. Η Τουρκία θέλει να πετάξει από επάνω της την εικόνα του μακριού χεριού Δύσης ΝΑΤΟ Ισραήλ στον ισλαμικό_κόσμο , ώστε να μπορέσει να ηγεμονεύσει, όπως φιλοδοξεί #islamicworld .Ο προσανατολισμός της είναι δομικά αντιδυτικός & μόνον τακτικά για να πετύχει βραχυπρόθεσμους στόχους που θεωρεί σημαντικούς & μέχρι να τους πετύχει (ΠΧ f35 ) κάνει τακτικά ανοίγματα. 3) Εσχατολογία - Γκοκ Μαγκόκ Αρμαγεδδών Η όλη συζήτηση εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE&t=1209s

Το 2ο μέρος της συνέντευξης του Διονύση Παντή στους "Έλληνες Παντού" του έγκριτου και έμπειρου δημοσιογράφου Θανάση Χούπη, στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ "Φωνή της Ελλάδας" που απευθύνεται στους ανά τη γη ομογενείς μας και φιλέλληνες του εξωτερικού. ΘΕΜΑΤΑ Β' ΜΕΡΟΥΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ: Οι βαθιές ρίζες του Τουρκικού Ισλαμισμού στην τουρκική κοινωνία που εξηγούν (μαζί με τα "τερτίπια") την πολιτική του ηγεμονία και τις εκλογικές νίκες 22 τώρα χρόνια. Ο ενδιάμεσος (μεταξύ #ΗΠΑ και #Κινα ς ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος & ο ανταγωνισμός για την ηγεμονία του μεταξύ ισλαμικής Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου, η οριοθέτηση αυτού του ανταγωνισμού από την συμπληρωματικότητα των οικονομιών των ανταγωνιστών (Τουρκία βιομηχανικό κράτος, εργατικό δυναμικό Βασίλεια του Κόλπου επενδυτικά κεφάλαια, φιλοδοξία για ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας). Ελληνική στρατηγική για να πλοηγηθεί η χώρα με ασφάλεια τις επόμενες δεκαετίες των κατακλυσμιαίων γεωπολιτικών αναδιατάξεων στον πλανήτη και της κλιμάκωσης του παγκόσμιου γεωπολιτικού ανταγωνισμού. https://www.youtube.com/watch?v=tb00gMdohk8&t=12s

και ακόμη πλήθος αρθρογραφίας και τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών για το θέμα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να βρει είτε στο blog μας: https://pantislawoffice.blogspot.com/ είτε στο κανάλι μας στο youtube: https://www.youtube.com/@%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%B85%CE%B6

The West’s Detachment from Its Identity Core and the crushing counter-attack of the Brahmins!

The West’s Detachment from Its Identity Core and the crushing counter-attack of the Brahmins! What particularly deserves our attention, reflection and careful analysis is the question of where the Europeans of the 17th century — just as they began to dominate nations with long histories and deep traditions — drew their racist conviction of natural superiority. Let us stay with India for a moment (without extending the discussion to China or elsewhere). This racist outlook reached the absurd extreme of proposing their own (imported) religion to peoples such as the Indians — a people from whom some of the most profound religious quests and sophisticated spiritual systems in human history had already emerged (far beyond Hinduism alone).In India, the distinct Brahmin caste had for centuries carefully preserved and cultivated the Hindu tradition…

The fact that Hinduism itself contains a nationalist dimension — an affirmation of a unique, age-old spiritual way of life inherent to the Indian — never once sounded an alarm in their self-satisfied ears. Indian philosophy is, and is rightly considered, extremely ancient. In Europe, after the long and destructive Middle Ages, people had the good fortune, during the Renaissance, to rediscover Greek philosophy and the ancient Greek way of life. They absorbed elements that form the very core of European civilization: democracy, theatre, athletic contests, philosophy, science, architecture, poetry, mathematics, music, sculpture, cosmology, reasoned thought, and much else. For this is, of course, the true CORE of Western European civilization: Greek philosophy and the Greek way of life — especially that of the classical city-state, later enriched by the Hellenistic period and the lasting influence it exerted on the Pax Romana. Religion, by contrast, has always been the particular strength of the East. In India the search for religious experience is taken to its outermost limits.The well-known story of Alexander the Great and the mystic Kalanos — and the genuine respect the conqueror showed him — is revealing in this regard.

It never crossed the colonial mind that this ancient philosophical, religious and ultimately national tradition might one day strike back. And the counter-attack proved so subtle, so refined, that it went almost entirely unnoticed… They failed to grasp what has been unfolding in the West over the past century in the deepest layers of our perception of life — a transformation that has reached the very marrow of Western consciousness.

Beyond even the shift in the sense of individuality, it concerns the very way we interpret experience itself.This profound change has now irreversibly reshaped the Western mentality, producing ideological confusion, a confused mixture of ideas, and, ultimately, decline. In short: the progressive detachment from the identity core… and: the crushing counter-attack of the Brahmins

Η αποστασιοποίηση της Δύσης από τον ταυτοτικό της πυρήνα. ..

Η αποστασιοποίηση της Δύσης από τον ταυτοτικό της πυρήνα. Αυτό που είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής, σκέψης και ... ανάλυσης, είναι Η ΑΠΟΡΙΑ από που, οι Ευρωπαίοι του 17ου αιώνα που ξεκινούσαν να κυριαρχούν σε έθνη με μακραίωνη ιστορία & παραδώσεις, αντλούσαν την ρατσιστική αντίληψη της ... φυσικής τους ανωτερότητας. Για να μείνουμε στην Ινδία (και μην πάμε στην Κίνα και αλλού). Μία ρατσιστική αντίληψη που έφτανε μέχρι του ανοϊκού σημείου να προτείνουν την -εισαγόμενη σε αυτούς - θρησκεία (τους), σε λαούς όπως οι ... Ινδοί, από όπου προήλθαν σημαντικότατες θρησκευτικές αναζητήσεις και θρησκευτικά συστήματα (πέραν και του ινδουισμού). Οπου η ξεχωριστή τάξη (κάστα) των βραχμάνων για αιώνες διαφυλάττει την καλλιέργεια του ινδουισμού... Το ότι ο ινδουισμός ενέχει εθνικιστική πλευρά ως κατάφαση ενός μοναδικού μακραίωνου σύμφυτου στον Ινδό, πνευματικού τρόπου ζωής, δεν χτύπησε το καμπανάκι για το αυτάρεσκο αυτάκι.

Η ινδική φιλοσοφία θεωρείται (και είναι) αρχαιότατη. Στην Ευρώπη, μετά τον παρατεταμένο και καταστροφικό μεσαίωνα, είχαν την τύχη να έρθουν σε επικοινωνία με την Ελληνική Φιλοσοφία και τον Αρχαίο Ελληνικό τρόπο ζωής την εποχή της Αναγέννησης, ενσωματώνοντας στοιχεία που αποτελούν τον πυρήνα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού (Δημοκρατία, Θέατρο, Αθλητικοί Αγώνες, φιλοσοφία, επιστήμη, αρχιτεκτονική, ποίηση, μαθηματικά, μουσική, γλυπτική, κοσμολογία, ορθός λόγος κοκ). Γιατί βέβαια αυτός είναι ο ΠΥΡΗΝΑΣ του Ευρωπαϊκού Δυτικού Πολιτισμού: η Ελληνική Φιλοσοφία και ο Ελληνικός Τρόπος Ζωής ιδίως της Πόλης Κράτους αλλά και μετέπειτα των ελληνιστικών χρόνων και της επιρροής που άσκησαν στην PAX ROMANA. H θρησκεία είναι μάλλον το δυνατό σημείο της Ανατολής! Στην Ινδία, που η αναζήτηση της θρησκευτικής εμπειρίας φτάνει στα άκρα! Γνωστή η ιστορία του μύστη Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Κάλανου και του σεβασμού με τον οποίο τον αντιμετώπισε.

Δεν πέρασε ποτέ από το αποικιοκρατικό ... μυαλό τους, ότι αυτή η αρχαία φιλοσοφική, θρησκευτική, εθνική εν τέλει, παράδοση, θα αντεπιτίθονταν. Και η αντεπίθεση ήταν τόσο λεπτεπίλεπτη που ούτε καν έγινε αντιληπτή ...

Δεν κατάλαβαν τίποτα από τα όσα συνέβησαν στην Δύση τον τελευταίο αιώνα στον τομέα της αντίληψης για τη ζωή που φτάνει μέχρι το δυτικό μεδούλι: πέραν και αυτής της αλλαγής στο επίπεδο της ατομικότητας, στην αναζήτηση της ερμηνείας της εμπειρίας. Βαθιά αλλαγή που έχει διαμορφώσει, πλέον ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΑ, την Δυτική νοοτροπία και την ιδεολογική σύγχυση (αχταρμά) και τελικά παρακμή. Την αποστασιοποίηση από τον ταυτοτικό πυρήνα ...

Δήλωση ανεξαρτητοποίησης του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κου Φάμελου! Δηλαδή ΠΑΛΙ φταίνε οι άλλοι!

Δήλωση ανεξαρτητοποίησης του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κου Φάμελου! Δηλαδή ΠΑΛΙ φταίνε οι άλλοι!

Από την δήλωση ανεξαρτητοποίησης του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κου Φάμελου, από τον ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνω την φράση: "Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες δεν αντιστοιχούν στις αξίες της Αριστεράς." Δηλαδή ΠΑΛΙ φταίνε οι άλλοι, οι πρώην "σύντροφοι" που τώρα πλέον είναι οι "σεκταριστές" (περιχαράκωση), οι... οι ...., οι οποίοι μάλιστα κινούνται εκτός καν των αξιών της αριστεράς. Πόσο "εύκολη" μία τόσο βαριά κατηγορία για πρώην συντρόφους. Δεν είναι πολιτική άποψη για διαφορετική πολιτική τακτική (εκλογική ή άλλη), είναι "εκτός των αξιών της αριστεράς". Η πολιτική στάση: "όσο συμφωνείτε με εμένα προχωράμε όταν η πλειοψηφία διαφωνεί αποχωρώ ή βρίσκω άλλο τρόπο να επιβληθεί η άποψη μου" δεν είναι αριστερή στάση που αντιστοιχεί σε αξίες, της αριστεράς ή γενικότερα. Οι αξίες της αριστεράς είναι αυτές της συλλογικότητας, της πειθαρχίας στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, ΓΙΑΤΙ σημασία έχει η ΠΑΡΑΤΑΞΗ που εκπροσωπεί κοινωνικές ομάδες, κοινωνικές τάξεις, η συλλογική συντεταγμένη πολιτική δράση, η εσωκομματική δημοκρατία, η συντροφική αλληλεγγύη. Χωρίς ΠΑΡΑΤΑΞΗ δεν μπορεί να δοθεί πολιτική μάχη. Και η παράταξη δεν φτιάχνεται από ανεξάρτητες μεταξύ τους μονάδες, αλλά από πολιτικές και στελέχη που εκπροσωπούν τα κοινωνικά συμφέροντα, έχουν πολιτική συνείδηση αυτής της ευθύνης και κινητοποιούν την κοινωνία για δράση και αγώνα και πολιτική επιτυχία και ηγεμονία γνωρίζοντας τις δυσκολίες. Η επίκληση των αξιών της αριστεράς, όταν εργαλειοποιούνται για την δικαιολόγηση μίας προσωπικής απόφασης, συνήθως βλάπτει αυτόν που τις επικαλείται αλλά και την ΠΑΡΑΤΑΞΗ. Και ιδιαίτερα όταν έχεις αναλάβει την ευθύνη και την τιμή να ηγείσαι ενός ιστορικού κόμματος της ελληνικής αριστεράς. Νομίζω θα ήταν προτιμότερη μία λιτή ανακοίνωση, που απλά πληροφορεί για την απόφαση του πρ. Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, να ανεξαρτητοποιηθεί.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», όπως αναφέρετε πλέον & από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, στις "απαρχές" του: Το 1989, ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (Ιράν) ταξίδεψε στην Πιονγκγιάνγκ (Νότια Κορέα) για μια ιστορική συνάντηση με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, συμβολίζοντας μια συνεργασία που έχει διαρκέσει σχεδόν μισό αιώνα. Παράλληλα δηλαδή με το άνοιγμα των αγορών και τις ελεγχόμενες μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιαοπίνγκ (Deng Xiaoping), ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ: Αγροτικές μεταρρυθμίσεις (1979-1982): Ειδικές Οικονομικές (παράκτιες) Ζώνες (1979-1980) Αστικές & Βιομηχανικές Μεταρρυθμίσεις (1984) και ότι ακολούθησε μετά τις "απαρχές" τον επόμενο μισό αιώνα της ανάπτυξης. Τι λέτε να συμπεριλάμβανε αυτή η συνεργασία; Πυραυλική τεχνολογία; Υπό ποιων τις "ευλογίες" και υψηλή επίβλεψη καρποφόρησε; Ήταν η εποχή που οι δυτικές πολυεθνικές εταιρίες είχαν ανακαλύψει το "Νέο Ελντοράντο", μεταφέροντας τις γραμμές παραγωγής τους στην Κίνα & γράφοντας στα πανάκριβα υποδήματα τους τους πολίτες των χωρών στις οποίες γιγαντώθηκαν, αυτούς της Δύσης με τις ευλογίες της πολιτικής ελίτ: δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, Κοινωνικοχριαστιανών συντηρητικών και "σοσιαλιστών" στην ΕΕ . Πολιτικές ελίτ που ενσωμάτωσαν πλήρως την οικονομική και κοινωνική ατζέντα που ήθελαν και προωθούσαν οι tycoons και τα ιδρύματα τους. Κι όμως στην τρέλα των υπερκερδών και στην ταυτόχρονη επίθεση εναντίον των κοινωνιών τους στην Δύση με τις ιδεολογίες του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, και την διοικητική και νομική πρακτική του deregulation (κατάργηση νομοθετημάτων που περιόριζαν την ανεξέλεγκτη δράση των πολυεθνικών) κάτι τους ... διέφευγε. Ηταν η εποχή που θριάμβευαν Ρήγκαν και Θάτσερ. Νόμιζαν ότι όλοι πίστευαν σε ένα μόνο Θεό: το δολάριο. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν το σχέδιο που υπήρχε και υπόβοσκε. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν τον εθνικισμό που οδηγούσε σε αυτό το άνοιγμα στις δυτικές εταιρίες ώστε να εκμεταλλευτούν το τεχνολογικό και παραγωγικό τους πλεονέκτημα. Δεν ήθελαν να ... διακόψουν τις ανεξέλεγκτες και αφορολόγητες ροές του δολαρίου. Είδαν δηλαδή το τυράκι. Επιλεκτικά αρνήθηκαν να δουν τη φάκα. Πέρασαν δεκαετίες με πολύ δουλειά, πολλά επιτεύγματα ώστε σήμερα να μιλούμε για το Θαύμα της Κίνας, την επαναφορά της Ρωσίας ως υπερδύναμης, την δυνατότητα του Ιράν να οριοθετήσει ΗΠΑ Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, την γεωπολιτική παράκαμψη της Ευρώπης, τον πολυπολικό κόσμο ή όποιος τελικά αναδυθεί από αυτή την κοσμοϊστορική αναθεώρηση και αναδιανομή των παγκόσμιων παραγόντων ισχύος , γιατί νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που δημιουργείται. Αν θα πρόκειται για πολυπολικό κόσμο ή σε πρώτη φάση "διαφορετικούς παράλληλους κόσμους" που αναγκαστικά θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ενώ οι ΗΠΑ και ΕΕ παραμένουν εγκλωβισμένες σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία, η Κίνα αναπτύσσει κοινωνική συνοχή, κρατικές υποδομές, παραγωγικές δυνατότητες και οργάνωση τους, τεχνολογία, μαζική παραγωγή με ενσωμάτωση τεχνολογίας και οργάνωσης που κατακρημνίζει το κόστος, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις διαβρωτικές διαθέσεις των γηγενών "δισεκατομμυριούχων", για να μην έχει την ίδια "τύχη" η κινεζική κοινωνία και το κινεζικό κράτος, με αυτή της διάβρωσης τους από τους άπληστους κολοσσούς. Εγκλωβισμένοι στο κακό παρελθόν τους, ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΕ, χάνουν για μία ακόμη φορά χρόνο, αν υπάρχει ακόμη δυνατότητα όποιας αποτροπής. Χρόνο που τον κερδίζει υπομονετικά η Κίνα. Η ποιοτική διαφορά που σφραγίζουν με την σκληρή δουλειά τους και τον προγραμματισμό τους οι Κινέζοι, θα είναι από μόνη της προσηλυτιστική: θυμάστε τι "επαίρονταν" ότι μπορόύσαν να επιτύχουν με μία οδοντόκρεμα και ένα φτηνό τζιν οι "τουρίστες" στην ΕΣΣΔ; Τώρα αρχίζει να συμβαίνει το ίδιο με τα κινέζικα γκάτζετς και τα φτηνά λαχανικά και υπηρεσίες υγείας που οι κινέζοι πολίτες μπορούν και έχουν πρόσβαση σε πολύ χαμηλές τιμές (σε αντίθεση με πολλούς σε ΗΠΑ και πλέον και Ευρώπη που αδυνατούν). Αύριο;

The “Eurasian Axis”, its origins and today’s development of capabilities and relations.

The “Eurasian Axis”, its origins and today’s development of capabilities and relations.

The “Eurasian Axis”, as it is now also referred to by US President Trump, in its “origins”:In 1989, Ayatollah Ali Khamenei (Iran) traveled to Pyongyang (North Korea) for a historic meeting with Kim Il Sung, symbolizing a cooperation that has lasted almost half a century. At the same time as the opening of markets and the controlled reforms of Deng Xiaoping, who took over the leadership of China after the death of Mao Zedong:Agricultural reforms (1979–1982) Special Economic Zones (coastal) (1979–1980) Urban and industrial reforms (1984) and everything that followed in the next half century of development.What do you think this cooperation included? Missile technology? Under whose “blessings” and high-level supervision did it bear fruit?It was the time when Western multinational corporations had discovered the “New Eldorado”, moving their production lines to China and stamping on their expensive shoes the citizens of the countries in which they grew — the citizens of the West — with the blessings of the political elite: Democrats and Republicans in the USA, Christian-Democrat conservatives and “socialists” in the EU. Political elites that fully adopted the economic and social agenda that the tycoons and their foundations wanted and promoted.Yet, in the frenzy of super-profits and the simultaneous attack on their own societies in the West through the ideologies of neoliberalism and globalization, and through the administrative and legal practice of deregulation (the abolition of laws that limited the uncontrolled activity of multinationals), something… escaped them. It was the era when Reagan and Thatcher triumphed.They thought everyone believed in only one God: the dollar. They could not — and did not want to — see the plan that existed and was simmering beneath the surface. They could not — and did not want to — see the nationalism that drove this opening to Western companies so they could exploit their technological and productive advantage. They did not want to interrupt the uncontrolled and tax-free flows of the dollar.So they saw the bait. Selectively, they refused to see the trap.Decades passed with a lot of hard work and many achievements, so that today we speak of the “Chinese Miracle”, the return of Russia as a superpower, Iran’s ability to set limits for the USA and Israel in the Middle East, the geopolitical bypassing of Europe, the multipolar world — or whatever finally emerges from this historic revision and redistribution of global power factors. Because I believe no one can yet fully grasp what is being created.Whether it will be a multipolar world, or in the first phase “different parallel worlds” that will inevitably compete with each other.While the USA and the EU remain trapped in the Middle East and Ukraine, China is developing social cohesion, state infrastructure, productive capabilities and their organization, technology, and mass production with the integration of technology and organization that drastically reduces costs — while at the same time limiting the corrosive influence of native “billionaires”, so that Chinese society and the Chinese state do not suffer the same fate of being corroded by greedy giants.Trapped in their own bad past, the USA and the EU are once again losing time — if any possibility of deterrence still exists. Time that China is patiently gaining.The qualitative difference that the Chinese are sealing with their hard work and planning will, by itself, be attractive and persuasive: Do you remember what the “tourists” in the USSR used to boast they could achieve with one tube of toothpaste and one cheap pair of jeans?Now the same thing is beginning to happen with Chinese gadgets, cheap vegetables, and healthcare services that Chinese citizens can access at very low prices (in contrast to many people in the USA and increasingly in Europe who cannot afford them).Tomorrow? https://x.com/pantislawoffice/status/2079077838846845077

And in the war with Iran, will the Kurds (in Iraqi Kurdistan) pay the price (and the bridegroom too), just like in Syria and in Turkey? What a harsh geography! Does anyone take it into account?

And in the war with Iran, will the Kurds (in Iraqi Kurdistan) pay the price (and the bridegroom too), just like in Syria and in Turkey? What a harsh geography!

Does anyone take it into account, or is it a case of “the end justifies the means”? Where the “end” is the subjugation of Iran, and the “means” is the Kurdish population in Iraqi Kurdistan — and perhaps not only there. Namely: North-Northwest: Turkey; East: Iran; West: the Syria; South: Iraqi Shiites and other anti-Western factions… Is #Iran preparing for a “preemptive” ground offensive into Iraqi Kurdistan? Or will it confront the Kurds after they invade Iran (if they ultimately manage to do so — for now they only have organized militias — but in any case they will pay a heavy price)? What will #Turkey do, even though it is a #NATO member that moreover hosted the Alliance’s latest Summit?Recently, U.S. President #Trump, while praising Turkish President #Erdogan, commended his stance of not getting involved in the war against Iran and not taking sides against … Iran. He even added, with the “assistance” of U.S. Vice President Vance, that Turkey might be more suitable than Israel (!!!!!) to undertake the confrontation against Hezbollah in #Lebanon, with the help of al-Jolani’s Syria! With the above question, I of course mean what Turkey will do openly in such a case, but especially what it will do secretly — because, as many Turkish analysts note, after Iran, their own turn will probably come next. In the last two days and nights, many Kurdish ammunition depots in the #Erbil province have been destroyed, while Iranian military forces have been reinforced and deployed in Khuzestan province — Iran’s energy heartland and the site of Saddam’s historic defeat — awaiting the “ground attack” on the long-suffering (and heroic in their own eyes) region of #Khuzestan. We recall one of our two articles on the Kurdish factor in the Middle East (written at the time on the occasion of the crisis in Syria — here is the first one) 👇: Article dated 30/10/2019 | 06:01 (updated 7 years ago) Militaire News Syria: a “school” for the “new” (?) reality in international relations #USA #SYRIA By Dionyssis Pantis, Attorney-at-Law, Geopolitical Analyst, Athens* Starting from the (pre-crisis) geopolitical and geo-economic (energy-related) revisionism of the Assad regime and its fateful consequences, the “fate” of Syria is sealed with the introduction of the “ideology” of Islamist extremism, which sweeps away every other ideology in its path (Baathism, Marxism, Gaddafism, etc.). Consequence: the destruction of the country is almost complete. The sudden, politically decisive and militarily sufficient projection of Russian power into Syria changes the facts on the ground (a game changer). It saves the Assad regime (allowing it victories on the ground) and “fills” the power vacuum in the region, altering the facts and forcing everyone to adapt. The threat of a conventional confrontation and containment of the Russian intervention (with the consent and invitation of the Assad regime) is averted by Russia’s clear demarcation of the red lines beyond which it is determined — and intends — to even use its nuclear arsenal. Result: the withdrawal of the reinforced 6th Fleet (strengthened precisely to achieve conventional containment of Russia during Obama’s presidency) and the limitation of strikes to special targets, mainly for psychological reasons. Russia, which decisively “got its hands dirty” by coming down to the ground itself, capitalizes on its action — focused on clear political objectives — even with Saudi Arabia, which signs agreements and wins contracts, forces the Saudi military band to learn the Russian national anthem, and receives questions from Saudi journalists asking President Putin whether he intends to … mediate in Iran. Iran is trying to extend its influence all the way to Lebanon, practically creating between Iran and Lebanon a zone that facilitates influence and the flow of military assets, thereby strengthening its deterrent strategy against a potential attack on its own territory. At the same time, this further strengthens Russia’s position, which now becomes a factor limiting Iran’s actions in the region (e.g., ensuring that the Iranian presence remains beyond 50 km from the Israeli border in Syria, etc.). Turkey, which 1) feels threatened by the generalized rearrangement attempted in the Middle East and believes that within this framework the creation of a Kurdish State (or, as it is usually called, a “Kurdish corridor” from Iraqi Kurdistan to the Mediterranean) is being promoted, and 2) is driven by neo-Ottoman and Turko-Islamist ambitions to reconquer the … lost territories, dreams of redefining its borders so that its actual borders (Treaty of Lausanne) coincide with those of its heart (initially those of the National Pact of the last Ottoman “assembly” before its collapse). It intervenes militarily wherever it finds a power vacuum (Iraq – Syria) and prevents (at least initially) the creation of a Kurdish State, thereby — in its own view — securing the cohesion of southern and southeastern Turkey. The United States are adapting to the new reality created by the Russian presence in Syria, giving President #Trump — after the impeachment process was initiated against him by Congress and now freed to wage his war against the Washington “establishment” ahead of the autumn elections — the opportunity to unfold his foreign policy (and for those who don’t understand words, here is a concrete example): The USA are no longer willing to get involved in “stupid” wars around the world, because such actions “cost” and burden the American taxpayer. Furthermore, President Trump stresses that it is unacceptable for the #USA to pay the bill for maintaining global security “for free.” That is why he demands — from the countries under its quasi-protection — the conclusion of new trade agreements that go beyond the traditional favorable arrangements for globalized capital (financial capital, insurance, IPR, financial services, etc.) and also include protections for American producers of so-called “tangible goods,” from the defense industry to every commodity produced in the USA that creates jobs for American citizens. He also demands that Europeans pay their “fair share” of military spending, since there is no longer any “free lunch” (security in this case).He also points out — in the, as we said, didactic case of Syria — that the USA are 7,000 miles away from Syria, whereas for Europe Syria is right next door. It is therefore “unfair” for the USA to pay for Europe’s security. And of course the “cunning” Europeans will now be checked to see whether their announced military expenditures are real and “adequate”: in addition to the quantitative criterion of 2% of GDP in defense spending, “qualitative” characteristics will be added, such as the requirement that 20% of military spending goes to “heavy” military equipment (naturally, the largest percentage coming from the USA) — a criterion that was first introduced in the Greek-American Strategic Agreement signed just a few days ago.He also “reminds” everyone how expensive it is to keep the ISIS murderers imprisoned, whose guarding is now the responsibility of the “wonderful” Kurds or the “tough leader” Erdogan (or whoever else might want the job…). And for those who still haven’t learned their lesson: almost simultaneously with the withdrawal of American troops from Syria, he announces and sends 3,000 soldiers to allied Saudi Arabia — which is obviously “good,” since it pays the bill with the above. #Israel is perhaps the only international actor that rapidly incorporates these messages (and adapts accordingly). After all, the great leaders who led them to the creation of the State of Israel taught them the importance of relying primarily on their own strength if they want to be free and sovereign. From the developments, Israel must rely on its own forces, Netanyahu publicly concluded. Ah… sorry, and one last thing: as far as the Kurds are concerned, the Turkish invasion and their defense against it is simply their problem. They are defending their lands. This is “their own business.” The USA helped them only as long as they were doing their own (which happened to coincide with a common) job: the extermination of ISIS.That goal was achieved 100% (according to President Trump, both the “objective” and the “result”). Mission accomplished, then! Lessons learned? To be continued… And here is the second article Article dated 28/11/2022 | 06:15 (updated 4 years ago) 👇 Militaire News The Kurds of Syria once again between Scylla and Charybdis #DIONYSIS PANTIS #KURDS #TURKEY As we have said many times in the past, especially in revisionist eras (great tectonic geopolitical rearrangements) like the present one, the only real currency in international relations — for a country, but even more so for an ethnic community without statehood, such as the Kurds, whose communities are divided among four state entities (Turkey, Syria, Iraq, Iran) — is power (as manifested on the ground, in the field). Written by DIONYSIS PANTIS Attorney-at-Law, Athens and geopolitical analyst. The Kurds of Syria once again find themselves between Scylla and Charybdis: on one side, the option offered by Russia to protect them from yet another barbaric attack by Islamo-Turkish military and paramilitary forces is to withdraw behind the M4 highway line and hand over the guarding and control of the quasi-“border” to Assad’s forces. The Kurds rejected this proposal. This “offer” appears to satisfy Turkey, which further implies that it was formulated with Turkey’s consent following “consultations.” If accepted, this proposal would definitively bury the so-called “Kurdish Corridor” from Iraqi Kurdistan to the Mediterranean Sea (Syria). Otherwise, Turkey will attempt to achieve it on the battlefield, carrying out yet another projection of power with messages addressed to all interested parties.And there are many recipients of these Turko-Islamist “messages,” including Greece and Cyprus. Of course, the Turks conceal the fact that they are acting against forces that are not organized as a regular state army — i.e., bodies with very limited capabilities and a complete lack of air power — in order to exploit their “successes” within the framework of psychological warfare against the states of the region. However, Turko-Islamism greedily fills any power vacuum the moment it is created! This is certainly a message for the states of the region, which we must evaluate by strengthening our deterrent capabilities and our mutual relations. On the other side, the USA are asking them for … patience and discipline within their “strategic” alliance and choice, while being either unable or, more accurately, unwilling to truly protect them (on the ground where they are under attack). Since the American withdrawal during the Trump era from the region — which was heavily criticized at the time — nothing seems to have changed in practice. As for the (non-existent) European “factor”, there is nothing to say: it is “dizzy” from expensive energy and the Russo-Ukrainian war. A very characteristic feature of today’s revisionist era is that the Turks are attempting — who knows, perhaps the fourth or fifth — “operation” against the Kurds of Syria (Syrian Kurdistan), despite the expressed opposition of the USA (counting the invasions with their characteristic names: “Euphrates Shield” 2016, “Olive Branch” 2018, “Peace Spring” 2019!, the still-unnamed current one, and the … intermediate operations). This certainly could not have happened in the 1980s or 1990s: back then, with the USA at the height of their power during the transition from the bipolar to the unipolar world of Pax Americana, they would never have allowed such large-scale military “clearance” operations against the will of the American factor. The complex geopolitical conditions of the new transition from the unipolar world — who knows to where (a multipolar system?) — which are indicatively shaped by the Ukrainian war and Russian involvement and possible attrition, the confrontation between the West and Russia and between the USA and China, China’s rapid economic and technological rise, the geopolitical dynamics in Central Asia where Turkism and Islamism may be the only factors the West can use to counter the Russia–China rapprochement and control of this important region, the redistribution of power following Russia’s interventions (at the invitation of Syria’s official authorities) and Turkey’s interventions in Syria and Syrian Kurdistan, and the attempted creation of an intermediate Islamic geopolitical space with two components (at least initially): Turkey (industrial and military-industrial production base) and the Gulf Kingdoms (petrodollars and Islamic investments), etc. — all create an extremely complicated and dangerous field in which the Kurds of Syria are called upon to maneuver, also bound by their previous choices. In such an environment, there is no room for mistakes by small states or, even worse, by ethnic communities without state organization — something the Kurds in all four regions (Turkish, Syrian, Iranian, and Iraqi) ardently desire. The #Kurds appear to have steadily chosen alliance with the USA, putting all their eggs in one basket. Time will tell whether this choice — made under pressure — was wise. However, given the data created by Turkey’s interventions so far in Northern Syria and its policy of oppression, economic bleeding, and demographic change in the areas it has occupied and illegally holds, there is a risk of a strategically permanent reduction of the Kurdish presence in the region. Their autonomous capacity (even with Western assistance) to prevent Turkish attacks aimed at occupying new Kurdish areas appears, from the results, to be unrealistic. And we know very well that the Turks do not go somewhere only to leave afterward (Cyprus, Alexandretta, Libya, northern Iraq, etc.). It therefore appears that the continuation for the Kurdish factor in Syria will be equally harsh… Unfortunately, in an article of ours more than three years old (also published in the hospitable Militaire), written even during the “Trump era,” some of the observations and positions presented there unfortunately remain timeless… The Kurds once again between Scylla and Charybdis, then… links for the two articles of 2019 and of 2022 https://www.militaire.gr/i-syria-quot-scholeio-quot-gia-ti-nea-pragmatikotita-stis-diethneis-scheseis/ https://www.militaire.gr/oi-koyrdoi-tis-syrias-gia-mia-akomi-fora-metaxy-skyllas-kai-charyvdis/

Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Τι σκληρή γεωγραφία; Την λαμβάνει κανείς υπόψη ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; όπου «σκοπός» η υποταγή του Ιράν και «τα μέσα» ο Κουρδικός πληθυσμός στο Ιρακινό Κουρδιστάν και ίσως όχι μόνο. Βόρεια Βορειοδυτικά Τουρκία, Ανατολικά Ιράν, Δυτικά Τζολάνι, Νότια Ιρακινοί σιίτες και άλλες αντιδυτικές φράξιες ... Το #Ιραν ετοιμάζεται για "προληπτική" χερσαία επίθεση στο Ιρακινό Κουρδιστάν; Η θα αντιμετωπίσει τους Κούρδους αφού εισβάλουν (αν τελικά τα καταφέρουν καθότι προς το παρόν έχουν οργανωμένες μόνον πολιτοφυλακές – σε κάθε περίπτωση όμως θα πληρώσουν τίμημα) στο Ιράν ; Η Τουρκία, παρότι μέλος του ΝΑΤΟ, που φιλοξένησε μάλιστα την τελευταία του Σύνοδο, τι θα πράξει; Πρόσφατα ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ, εκθειάζοντας τον Τούρκο Πρόεδρος Ερντογάν, εξήρε την στάση του να μην εμπλακεί στον πόλεμο του Ιράν παίρνοντας το μέρος του … Ιράν. Συμπλήρωσε μάλιστα, με την «βοήθεια» και του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Βανς, ότι μπορεί η Τουρκία και είναι καταλληλότερη από το Ισραήλ (!!!!!) να αναλάβει την αντιμετώπιση της Χεζμπολά στο Λίβανο, με την βοήθεια της Συρίας του Τζολάνι!

Με την παραπάνω ερώτηση μου, εννοώ βέβαια, τι θα πράξει στην περίπτωση αυτή η Τουρκία φανερά, αλλά ιδίως, τι θα πράξει κρυφά, αφού όπως πολλοί Τούρκοι αναλυτές αναφέρουν, μετά το Ιράν, έρχεται μάλλον η ... σειρά τους; Τις τελευταίες δύο μέρες και νύχτες, πολλά αποθέματα πυρομαχικών των Κούρδων στην επαρχία του Ερμπίλ έχουν καταστραφεί, ενώ ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί και έχουν αναπτυχθεί στην επαρχία Χουζεστάν, την ενεργειακή καρδιά του Ιράν και τον τόπο της ιστορικής ήττας του Σαντάμ, αναμένοντας την "χερσαία επίθεση" στην πολύπαθη (και ηρωική για τους ίδιους) περιφέρεια του Χουζεστάν. Θυμίζουμε ένα από τα δύο άρθρα μας για τον Κουρδικό παράγοντα στην Μέση Ανατολή (με αφορμή τότε την κρίση στη Συρία, εδώ το πρώτο) : Άρθρο της 30ης/10/2019 | 06:01 (ενημερώθηκε 7 έτη πριν) Militaire News Η Συρία “σχολείο” για τη «νέα» (;) πραγματικότητα στις διεθνείς σχέσεις #ΗΠΑ #ΣΥΡΙΑ Του Διονύση Παντή, Δικηγόρου Αθηνών* Ξεκινώντας από τον (προ της κρίσης) γεωπολιτικό και γεωοικονομικό (ενέργεια) αναθεωρητισμό του καθεστώτος Ασαντ και τις μοιραίες επιπτώσεις του, η «τύχη» της Συρίας κλειδώνει με την εισαγωγή της «ιδεολογίας» του ισλαμιστικού εξτρεμισμού που σαρώνει στο πέρασμα της κάθε άλλη ιδεολογία (μπααθισμό, μαρξισμό, κανταφισμό κλπ). Επακόλουθο: η καταστροφή της χώρας είναι σχεδόν ολοκληρωτική. Η αιφνιδιαστική και αποφασιστική πολιτικά και επαρκής στρατιωτικά προβολή ισχύος της Ρωσίας στην Συρία αλλάζει τα δεδομένα στο έδαφος (game changer). Διασώζει το καθεστώς Ασαντ (επιτρέποντας του στο έδαφος νίκες) και «γεμίζει» το κενό εξουσίας και ισχύος στην περιοχή, αλλάζοντας τα δεδομένα και εξαναγκάζοντας άπαντες να προσαρμοστούν. Η απειλή συμβατικής αντιπαράθεσης και ανάσχεσης της Ρωσικής επέμβασης (με την σύμφωνη γνώμη και πρόσκληση του καθεστώτος Ασαντ) αποτρέπεται με την οριοθέτηση από την Ρωσία των ορίων πέραν των οποίων είναι αποφασισμένη και προτίθεται να κάνει ακόμη και χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου. Αποτέλεσμα η αναδίπλωση του ενισχυμένου (για να επιτελέσει τον στόχο της συμβατικής ανάσχεσης της Ρωσίας) 6ου στόλου –επί Προεδρίας Ομπάμα – και ο περιορισμός χτυπημάτων σε ειδικούς στόχους και για ψυχολογικούς ιδίως λόγους. Η Ρωσία που κατέβηκε η ίδια στο έδαφος αποφασιστικά «βράχηκε» και καθώς οι υπόλοιποι μεγάλοι επιθυμούν θριάμβους χωρίς να εμπλακούν οι ίδιοι, κεφαλαιοποιεί την προσηλωμένη στους αντικειμενικούς πολιτικούς στόχους δράση της ακόμη και με την Σαουδική Αραβία που υπογράφει συμφωνίες και κερδίζει συμβόλαια, αναγκάζει της Σαουδαραβική στρατιωτική μπάντα να «μάθει» τον ρωσικό εθνικό ύμνο και δέχεται ο πρόεδρος Πούτιν από Σαουδάραβες δημοσιογράφους ερωτήσεις για το εάν προτίθεται να …μεσολαβήσει στο Ιράν … Το Ιράν προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή μέχρι και το Λίβανο δημιουργώντας εν τοις πράγμασοι μεταξύ ΙΡΑΝ και Λιβάνου μία περιοχή που διευκολύνει την επιρροή και ροή στρατιωτικών μέσων, ενισχύοντας την αποτρεπτική στρατηγική του έναντι δυνητικής επιθέσεως στο έδαφος του. Ταυτόχρονα ενισχύει έτι περαιτέρω την θέση της Ρωσίας η οποία γίνεται πλέον παράγοντας περιορισμού της δράσης του Ιράν στην περιοχή (πχ διασφάλιση ότι η Ιρανική παρουσία θα είναι πέραν των 50 χιλιομέτρων από τα Ισραηλινά σύνορα στην Συρία κα). Η Τουρκία που 1) αισθάνεται ότι απειλείται από την γενικευμένη αναδιάταξη που επιχειρήθηκε στην Μέση Ανατολή και πιστεύει ότι στα πλαίσια αυτά προωθείται δημιουργία Κουρδικού Κράτους (ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «κουρδικού διαδρόμου» από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα) και 2) εμφορείται από νεοοθωμανικές και τουρκοισλαμιστικές φιλοδοξίες επανακατακτήσεως των … απολεσθέντων, ονειρεύεται επανακαθορισμό των συνόρων της ώστε τα πραγματικά της σύνορα (Συνθήκη της Λωζάννης) να ταυτιστούν με αυτά της καρδιάς της (κατ΄ αρχήν τα του Εθνικού Όρκου της τελευταίας, πριν την κατάρρευση, οθωμανικής «συνέλευσης»). Επεμβαίνει στρατιωτικά όπου βρίσκει κενό ισχύος (ΙΡΑΚ –ΣΥΡΙΑ) και αποτρέπει (κατ΄ αρχήν) την δημιουργία Κουρδικού Κράτους, εξασφαλίζοντας κατά την γνώμη της την συνοχή της νότιας – νοτιανατολικής Τουρκίας. Οι Η.Π.Α. προσαρμόζονται στη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί η Ρωσική παρουσία στη Συρία δίδοντας την ευκαιρία στον Πρόεδρο Τράμπ, μετά μάλιστα την κίνηση της διαδικασίας αποπομπής του από το Αμερικανικό Κογκρέσο, αποδεσμευμένος πλέον στον πόλεμο του εναντίον του «κατεστημένου» της Ουάσιγκτον ενόψει των εκλογών του επόμενου φθινόπωρου, να ξετυλίξει την εξωτερική του πολιτική (και σε όποιον δεν καταλαβαίνει από λόγια και με … παράδειγμα): Οι Η.Π.Α. δεν είναι πλέον διατεθειμένες να εμπλέκονται σε «χαζούς» πολέμους ανά τον κόσμο, καθώς αυτή η δράση «κοστίζει» και επιβαρύνει τον αμερικανό φορολογούμενο. Περαιτέρω ο Πρόεδρος Τράμπ επισημαίνει ότι είναι απαράδεκτο για τις ΗΠΑ να πληρώνει αυτή το λογαριασμό για την τήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας «δωρεάν». Γιαυτό ζητά –με τους οιονεί προστατευόμενους – την σύναψη νέων εμπορικών συμφωνιών που κινούνται πέραν των παραδοσιακών ευνοϊκών διευθετήσεων για το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο (χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ασφάλειες, IPR, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες κλπ) ώστε να περιλαμβάνουν και ρυθμίσεις προστασίας των αμερικανών παραγωγών των λεγομένων “tangible goods” από την πολεμική βιομηχανία μέχρι κάθε παραγόμενο στις Η.Π.Α εμπορεύματος οι οποίοι προσφέρουν θέσεις εργασίας στους αμερικανούς πολίτες. Επίσης απαιτεί οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν το «δίκαιο» μερίδιο τους σε στρατιωτικές δαπάνες καθώς πλέον δεν υπάρχει «δωρεάν φαγητό» (ασφάλεια εν προκειμένω). Επισημαίνει δε, στην όπως είπαμε διδακτική περίπτωση της Συρίας, ότι οι Η.Π.Α. είναι 7.000 μίλια μακριά από την Συρία, σε αντίθεση με την Ευρώπη που η Συρία βρίσκεται στην άμεση γειτονιά της. Είναι λοιπόν «άδικο» για τις ΗΠΑ να πληρώνουν για την ασφάλεια της Ευρώπης. Και βέβαια οι «πονηροί» Ευρωπαίοι θα ελέγχονται πλέον εάν πράγματι οι στρατιωτικές τους δαπάνες που ανακοινώνουν είναι αληθινές και οι «απαιτούμενες»: θα προστεθούν στο ποσοτικό κριτήριο του 2% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες και «ποιοτικά» χαρακτηριστικά όπως αυτό του ποσοστού 20% των στρατιωτικών δαπανών να πηγαίνει σε «βαρύ» στρατιωτικό υλικό (εννοείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του προερχόμενο από τις ΗΠΑ) όπως για μία ακόμη φορά το πρώτον παρουσιάστηκε το κριτήριο αυτό στη Ελληνοαμερικανική Στρατηγική Συμφωνία που υπογράφηκε προ ολίγων ημερών. «Θυμίζει» επίσης πόσο κοστίζει να κρατά φυλακισμένους τους δολοφόνους του ISIS, των οποίων η φύλαξη είναι πλέον ευθύνη των «υπέροχων» κούρδων ή του «σκληρού ηγέτη» Ερντογάν ( ή όποιου άλλου ήθελε ..). Και για όσους ανεπίδεκτους μαθήσεως ακόμη δεν καταλαβαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα με την απομάκρυνση των αμερικανών στρατιωτών από την Συρία ανακοινώνει και στέλνει 3000 στρατιώτες στη σύμμαχο Σαουδική Αραβία η οποία προφανώς είναι «καλή» αφού πληρώνει το λογαριασμό με το παραπάνω. Το Ισραήλ είναι ίσως ο μόνος διεθνής παράγοντας που ενσωματώνει ταχέως τα μηνύματα (και προσαρμόζεται .. ανάλογα). Αλλωστε οι μεγάλοι ηγέτες τους που τους οδήγησαν στην δημιουργία του Ισραηλινού κράτους τους δίδαξαν τη σημασία του να στηρίζονται κυρίως στις δικές τους δυνάμεις αν θέλουν να είναι ελεύθεροι και κυρίαρχοι. Το Ισραήλ πρέπει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις συμπέρανε από τις εξελίξεις και δήλωσε δημόσια ο Νετανιάχου. Α … συγνώμη και κάτι τελευταίο: όσον αφορά τους Κούρδους απλά είναι πρόβλημα τους η τουρκική εισβολή και η άμυνα τους έναντι της. Υπερασπίζονται τα εδάφη τους. Αυτή είναι «δική τους δουλειά». Οι Η.Π.Α. τους βοήθησαν όσο έκαναν την δική τους (που τυχαίνει να είναι κοινή) δουλειά, την εξολόθρευση του ISIS. Αυτός ο σκοπός επετεύχθη 100% (κατά τον Πρόεδρο Τράμπ ο «σκοπός» και «το αποτέλεσμα»). Mission accomplished λοιπόν! Lessons learned? To be continued … Και εδώ το δεύτερο της 28ης/11/2022 | 06:15 (ενημερώθηκε 4 έτη πριν) Militaire News Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης #ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ #ΚΟΥΡΔΟΙ #ΤΟΥΡΚΙΑ Όπως έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν, ιδίως σε εποχές αναθεωρητικές (μεγάλων -τεκτονικών- γεωπολιτικών ανακατατάξεων) όπως η σημερινή, μοναδικό ίσως νόμισμα στις διεθνείς σχέσεις μίας χώρας, αλλά ακόμη περισσότερο μίας εθνικής κοινότητας χωρίς κρατική υπόσταση όπως οι Κούρδοι που οι κοινότητες τους είναι διαμοιρασμένες σε τέσσερις κρατικές οντότητες (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν), είναι η ισχύς (όπως αυτή αποτυπώνεται στο έδαφος, στο πεδίο). Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ Δικηγόρος Αθηνών και γεωπολιτικός αναλυτής Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά βρίσκονται μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης: από την μία η επιλογή που τους δίδεται από την Ρωσία προκειμένου να προστατευτούν από μία ακόμη βάρβαρη επίθεση από τις ισλαμοτουρκικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, είναι η υποχώρηση τους πίσω από την γραμμή του Μ4 αυτοκινητόδρομου και η παραχώρηση της φύλαξης και του ελέγχου της οιονή «μεθορίου» στις δυνάμεις του Ασάντ . Οι Κούρδοι απέρριψαν αυτή την πρόταση. Πρόκειται για μία “προσφορά” που φαίνεται ότι ικανοποιεί την Τουρκία, γεγονός που σημαίνει ακόμη παραπέρα ότι έχει διατυπωθεί με την σύμφωνη γνώμη της κατόπιν «διαβουλεύσεων». Με την πρόταση αυτή, εάν γίνονταν δεκτή, θα ενταφίαζε οριστικά τον λεγόμενο “Κουρδικό Διάδρομο” από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα (Συρία) στην τάβλα. Αλλιώς θα το επιχειρήσει η Τουρκία στο πεδίο, προβαίνοντας σε μία ακόμη προβολή ισχύος με μηνύματα προς όλους τους ενδιαφερόμενους. Και είναι πολλοί οι δέκτες των τουρκοϊσλαμικών «μηνυμάτων», μεταξύ των οποίων και Ελλάδα – Κύπρος. Βέβαια οι Τούρκοι αποκρύπτουν ότι δρουν εναντίον μη συγκροτημένων, επί τη βάση κρατικού στρατού, σωμάτων δηλαδή με πολύ περιορισμένες δυνατότητες, παντελή έλλειψη αεροπορίας κλπ προκειμένου να κάνουν χρήση των «επιτυχιών¨ τους στα πλαίσια ψυχολογικού πολέμου εναντίον κρατών της περιοχής. Ο τουρκοϊσλαμισμός όμως καλύπτει λαίμαργα τα κενά ισχύος όπου αυτά δημιουργούνται! Αυτό είναι σίγουρα ένα μήνυμα για τα κράτη της περιοχής που πρέπει να αξιολογήσουμε ενισχύοντας την αποτρεπτική μας δύναμη και τις μεταξύ μας σχέσεις. Από την άλλη, οι ΗΠΑ τους ζητούν … υπομονή και πειθαρχία στην μεταξύ τους «στρατηγική» συμμαχία και επιλογή αδυνατώντας ή ίσως ορθότερα, χωρίς να έχουν την βούληση να τους προστατεύσουν πραγματικά (στο πεδίο που δέχονται την επίθεση). Από την αμερικανική αποχώρηση της εποχής Τραμπ από την περιοχή – για την οποία ασκήθηκε τόση κριτική – δεν φαίνεται ότι στην πράξη έχει αλλάξει κάτι. Για τον (ανύπαρκτο) ευρωπαϊκό «παράγοντα» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε: είναι «ζαλισμένος» από την ακριβή ενέργεια και τον ρωσοουκρανικό πόλεμο. Ένα πάρα πολύ χαρακτηριστικό της σημερινής αναθεωρητικής εποχής είναι το ότι οι Τούρκοι επιχειρούν – ποιος ξέρει – ίσως την τέταρτη ή πέμπτη “επιχείρηση” εναντίων των Κούρδων της Συρίας – του συριακού Κουρδιστάν – με εκφρασμένη την αντίθεση των ΗΠΑ (μετρώ εισβολές με τους χαρακτηριστικούς τίτλους: «Ασπίδα του Ευφράτη» 2016, «Κλάδος Ελαίας» 2018, «Πηγή Ειρήνης» 2019 !, την ακόμη αβάπτιστη των ημερών και τις …ενδιάμεσες). Αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσε να συμβεί την δεκαετία του 80 ή του 90: τότε με τις ΗΠΑ βρίσκονταν στο απόγειο της ισχύος τους, στην μετάβαση από το διπολικό στο μονοπολικό κόσμο της Pax Americana, σε καμία περίπτωση δεν θα επιχειρούσαν τέτοιας έκτασης στρατιωτικές “εκκαθαρίσεις” με αντίθετο τον αμερικανικό παράγοντα. Οι σύνθετες γεωπολιτικές συνθήκες της νέας μετάβασης από τον μονοπολικό κόσμο ποιος γνωρίζει που (πολυπολικό σύστημα;) που ενδεικτικά δημιουργούν ο ουκρανικός πόλεμος και η ρωσική εμπλοκή και ενδεχομένως κατατριβή, η αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας και ΗΠΑ – Κίνας, η ραγδαία οικονομική και τεχνολογική ανέλιξη της Κίνας, οι γεωπολιτικές δυναμικές στην Κεντρική Ασία με τον τουρκισμό και ισλαμισμό ίσως μόνους παράγοντες που μπορούν να αντιταχθούν από την Δύση στην προσέγγιση Ρωσίας – Κίνας και στον έλεγχο της σημαντικής αυτής περιοχής, η ανακατανομή ισχύος μετά τις επεμβάσεις Ρωσίας (με κάλεσμα της επίσημης εξουσίας της Συρίας) Τουρκίας στην Συρία και το Συριακό Κουρδιστάν, ο επιχειρούμενος ενδιάμεσος ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος με τις δύο συνιστώσες (σε πρώτη φάση;): Τουρκία (βιομηχανική – στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγική βάση) και Βασίλεια του Κόλπου (πετροδολλάρια – ισλαμικές επενδύσεις) κα, δημιουργούν ένα εξαιρετικά περίπλοκο και επικίνδυνο πεδίο στο οποίο καλούνται οι Κούρδοι της Συρίας να ελιχθούν, δέσμιοι και των προηγούμενων επιλογών τους . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη σε μικρά κράτη ή ακόμη χειρότερα, σε εθνικές κοινότητες χωρίς κρατική συγκρότηση – την οποία διακαώς οι Κούρδοι και στις τέσσερις περιοχές (τουρκική, συριακή, ιρανική, ιρακινή) επιδιώκουν -. Οι Κούρδοι φαίνεται ότι αποφασίζουν σταθερά την συμμαχία τους με τις ΗΠΑ, ρίχνοντας όλα τα αυγά τους στο ίδιο καλάθι. Ο καιρός θα δείξει την σοφία της, ούτως ή άλλως ληφθείσας σε πιεσμένο περιβάλλον, επιλογής τους. Όμως, με τα δεδομένα που έχουν δημιουργήσει οι μέχρι τώρα επεμβάσεις των Τούρκων στην Βόρεια Συρία και με δεδομένη την πολιτική τους καταπίεσης, οικονομικής αφαίμαξης και αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης στις περιοχές στην Βόρεια Συρία που έχουν καταλάβει και παράνομα κατέχουν, κινδυνεύουν σε στρατηγικού χαρακτήρα μόνιμη μείωση της παρουσίας τους στην περιοχή. Η αυτόνομη ικανότητα τους (με τις δυτικές βοήθειες) να αποτρέψουν τις Τουρκικές επιθέσεις για κατάληψη νέων κουρδικών περιοχών φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι δεν είναι ρεαλιστική. Και οι Τούρκοι γνωρίζουμε καλά ότι δεν πάνε κάπου για να φύγουν μετά (Κύπρο Αλεξανδρέττα, Λιβύη, βόρειο Ιράκ κοκ) . Διαφαίνεται λοιπόν ότι η συνέχεια για τον κουρδικό παράγοντα στην Συρία θα είναι εξίσου σκληρή… Δυστυχώς σε άρθρο μας περισσότερων των τριών ετών … παλαιότητας δημοσιευμένο επίσης στο φιλόξενο Militaire, από την “εποχή Τραμπ ” ακόμη, κάποιες από τις επισημάνσεις θέσεις που παρατίθενται εκεί παραμένουν -δυστυχώς- διαχρονικές… Οι Κούρδοι για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης λοιπόν…