Στα απόνερα του Τουρκο-Ισραηλινού ανταγωνισμού στα Βαλκάνια οι αντιδράσεις για το «τουριστικό θέρετρο» Κούσνερ;

Στα απόνερα του Τουρκο-Ισραηλινού ανταγωνισμού στα Βαλκάνια οι αντιδράσεις για το «τουριστικό θέρετρο» Κούσνερ;

Μετά την επιτυχία αλλαγής καθεστώτος στην Συρία (από το καθεστώς Ασάντ στο σημερινό ισλαμιστικό και εθνοφυλετικό χάος) αναδύθηκε ο ΤουρκοΙσραηλινός ανταγωνισμός. Η αλήθεια είναι ότι υπέβοσκε και πριν αλλά εμφανίζονταν με «απομονωμένα σημάδια» αποκρύπτοντας την συνολική εικόνα. Ισραήλ και Τουρκία ανταγωνίζονται για την περιφερειακή ηγεμονία στη Μέση Ανατολή. Η αλλαγή καθεστώτος στη Συρία δημιούργησε για πρώτη φορά σημεία άμεσης επαφής των τουρκικών και των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Ο τουρκο-ισραηλινός ανταγωνισμός στα Βαλκάνια αποτελεί προέκταση των ευρύτερων γεωπολιτικών συγκρούσεών τους στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι δύο περιφερειακές δυνάμεις μάχονται για οικονομική επιρροή, έλεγχο των ενεργειακών οδών και συμμαχίες ασκώντας επιρροή στις πολιτικές ελίτ των υπό στόχευση κρατών, ακολουθώντας εκ διαμέτρου αντίθετες στρατηγικές: Η «ειδική σχέση» της Τουρκίας και του Τουρκικού στρατού με το φονταμενταλιστικό ισλαμικό καθεστώς Τζολάνι και η εισβολή του ισραηλινού στρατού και η de facto Ισραηλινή κατοχή Συριακών εδαφών όπου υπάρχει Δρούζικος πληθυσμός στις όμορες περιοχές των υψιπέδων του Γκολάν όπως και η ισραηλινή «στήριξη» των κούρδων της Συρίας στην ΒΑ Συρία και οι βομβαρδισμοί της ισραηλινής αεροπορίας στην Συρία αποτελούν εν δυνάμει παραγωγούς «θερμών» επεισοδίων που θα δοκιμάσουν πιθανή σύγκρουση Τουρκίας Ισραήλ. Προς το παρόν βέβαια φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη και ο καθένας ψάχνει τα όρια του άλλου Η αντιισραηλινή ρητορική της Τουρκίας του ΑΚΠ και του Ενρτογάν (παρότι δεν υπάρχει ο ίδιος ζήλος στις εμπορικές σχέσεις) και οι δηλώσεις Ισραηλινών που παρουσιάζουν την Τουρκία ως το νέο εχθρό του Ισραήλ, παρουσιάζοντας αναπόφευκτη την σύγκρουση με Τουρκία, μετά την οριστική ήττα του Ιράν (που δεν έχει τελεστεί ακόμη), δημιουργούν ένα ψυχροπολεμικό μεταξύ τους κλίμα. Η απροθυμία της ΝΑΤΟικής Τουρκίας να «βάλει πλάτη» στην ΑμερικανοΙσραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν, είναι μία ακόμη εκδήλωση της διαμετρικά διαφορετικής ανάγνωσης της περιοχής από τους δύο ανταγωνιστές. Αντίθετα, η Τουρκία λειτουργεί, στα πλαίσια της σύγκρουσης Ιράν με ΗΠΑ/Ισραήλ μάλλον σταθεροποιητικά για το Ιράν, ελέγχοντας τον κουρδικό παράγοντα, ώστε να μην δημιουργήσει εσωτερικό μέτωπο στο Ιρανικό καθεστώς, καθώς και το «αδελφικό» στο πλαίσιο του τουρκισμού Αζερμπαϊτζάν, με την μεγάλη ισραηλινή επιρροή. Στα Βασίλεια του Κόλπου η Τουρκία επίσης εκμεταλλεύεται τη συγκυρία για να αυξήσει την επιρροή της, όχι μόνο σε Κατάρ, αλλά πλέον και απευθείας στη Σαουδική Αραβία αλλά και Μπαχρέιν, Ομάν κλπ, ως μία αξιόπιστη, βιομηχανική ισλαμική χώρα, με ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία και στρατιωτικές ικανότητες, που μπορεί να καλύψει κενά ασφαλείας που αφήνουν οι ΗΠΑ, στην περιοχή. Ο τουρκοϊσραηλινός περιφερειακός ανταγωνισμός δεν περιορίζεται όμως μόνο στην Μέση Ανατολή, αλλά μεταφέρεται και σε Ανατολική Μεσόγειο, Βαλκάνια, Αιγαίο, Καύκασο και Ανατολική Αφρική. Στην Ανατολική Μεσόγειο, με αιχμή του δόρατος τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών αλλά και των εμπορικών δρόμων (ναυτικών ή χερσαίων). Αγωγοί τύπου ΤΑΡ που παρακάμπτουν ιδεατά την Ελλάδα και κατευθύνονται μέσω Βουλγαρίας, Σκοπίων και Αλβανίας προς Ευρώπη (όπως θέλει η Τουρκία) ή μέσω Ανατολικής Μεσογείου με λύσεις τύπου αγωγού East Med ή θαλάσσιας μεταφοράς, όπως αναζητεί το Ισραήλ. Στον Καύκασο, κύριο πεδίο ανταγωνισμού αποτελεί η επιρροή στην Αρμενία και το Αζερπαϊτζάν. Και ο τουρκο-ισραηλινός ανταγωνισμός στα Βαλκάνια αποτελεί προέκταση των ευρύτερων γεωπολιτικών συγκρούσεών τους στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Οι δύο δυνάμεις μάχονται για οικονομική επιρροή, έλεγχο των ενεργειακών οδών και συμμαχίες, πολιτικό έλεγχο των βαλκανικών κρατών, ακολουθώντας εκ διαμέσου αντίθετες στρατηγικές. Το Ισραήλ, με την καλλιέργεια του «άξονα» Ισραήλ Ελλάδας Κύπρου, οικοδομεί μια ισχυρή στρατιωτική και ενεργειακή συμμαχία με την Ελλάδα και την Κύπρο. Σε Ελλάδα και Κύπρο πολλαπλασιάζονται οι πολιτικοί με φιλοϊσραηλινή ματιά, ιδίως στις κυβερνήσεις των δύο χωρών (πχ Γεωργιάδης, Δένδιας). Παράλληλα το Ισραήλ και η εβραϊκή διασπορά διαθέτουν το υπερόπλο των μεγιστάνων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων με ισραηλινές ρίζες ή υπό την επιρροή του Ισραηλινού λόμπι. Αντίθετα η Τουρκία αξιοποιεί το ιστορικό της αποτύπωμα και δεσμούς με μουσουλμανικούς πληθυσμούς (π.χ. σε Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, και Κόσοβο). Χρησιμοποιεί δηλαδή θρησκευτικά, πολιτιστικά και κατασκευαστικά δίκτυα, αλλά και τα αναγκαία εργαλεία, εμπορεύματα ή οπλικά συστήματα που έχουν ανάγκη οι χώρες στην περιοχή, για να δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης. Η Τουρκική επιρροή στην Αλβανία είναι πολύ μεγάλη. Η Τουρκία ασκεί συστηματική και πολυεπίπεδη επιρροή στην Αλβανία, βασιζόμενη στους ιστορικούς δεσμούς, την οικονομική διείσδυση, τις στενές προσωπικές σχέσεις της ηγεσίας της (συγκεκριμένα η στενή συμμαχία του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν) και τη στρατιωτική συνεργασία, συνεργασία μυστικών υπηρεσιών σε μία σειρά επιχειρήσεων, ακόμη και προστατεύοντας δίκτυα στην χώρας και στην Ευρώπη (για νόμιμες ή παράνομες επικερδείς δραστηριότητες). Σημειωτέον ότι ο έλεγχος του εξαιρετικά κερδοφόρου εμπορίου ναρκωτικών με Ιταλία (προς Ευρώπη) και της διακίνησης ναρκωτικών στην Ευρωπαϊκή ήπειρο έχει οικονομικές και πολιτικές πτυχές. Μέσω της τουρκικής κρατικής υπηρεσίας ΤΙΚΑ (Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού), η Άγκυρα έχει χρηματοδοτήσει την ανακαίνιση ισλαμικών μνημείων οθωμανικής περιόδου και την ανέγερση μεγάλων τζαμιών. Επίσης, το τουρκικό ίδρυμα Maarif διαχειρίζεται εκπαιδευτικά ιδρύματα (από το δημοτικό έως το πανεπιστήμιο) στη χώρα. Αλλά δραστηριοποιούνται και άλλα ιδρύματα σούφικης ιστορικής αναφοράς. Με την κυριαρχία του κεμαλισμού στην Τουρκία, ισχυρά σούφικα τάγματα και οι δάσκαλοι τους, βρήκαν καταφύγιο στα Βαλκάνια ιδίως στην Αλβανία και το Τέτοβο (που τότε δεν ήταν υπό κομμουνιστικό καθεστώς). Για παράδειγμα έχει προταθεί στην Αλβανία δημιουργία ενός ανεξάρτητου κρατιδίου για το τάγμα των Μπεκτασήδων στα Τίρανα. Ενα σχέδιο, εμπνευσμένο από το πρότυπο του Βατικανού. Οι Μπεκτασήδες (Ταρικάτ Μπεκτασί) μετέφεραν την έδρα τους στην Αλβανία από την Τουρκία το 1929, καθώς είχαν τεθεί εκτός νόμου από το καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ. Με την πολιτική αλλαγή κυριαρχίας των Τούρκων Ισλαμιστών στην Τουρκία (ΑΚΠ – Ερντογάν), η σούφικη παράδοση σε Αλβανία (κυρίως), Τέτοβο, Κόσοβο, Τσάτσακ και Βοσνία, αποτελεί μία πολύ ισχυρή και βαθιά πολιτιστική διάσταση της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής επιρροής της Τουρκίας. Γίνεται πλέον ορατό το ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή έχει εντείνει την αντιπαράθεση των δύο χωρών, με τα Βαλκάνια να παραμένουν μια κρίσιμη σκακιέρα όπου δοκιμάζονται η περιφερειακή ισχύς και τα όρια επιρροής των δύο κρατών. Τα Βαλκάνια βέβαια είναι προνομιακός χώρος για Τουρκία. Άρα, ιδανικός για πολιτική ανάσχεσης της Τουρκικής επιρροής από το Ισραήλ και εξισορρόπηση των πιέσεων που δέχεται το Ισραήλ αλλού πχ Συρία, Ανατολική Αφρική και αλλού. Χαρακτηριστικά, τις τελευταίες ημέρες εκτυλίσσεται το δράμα μίας ιδιαίτερα περίεργης επένδυσης και αντίστασης σε αυτή.

Συγκεκριμένα ο Αλβανός Πρωθυπουργός Ράμα είχε εγκρίνει την δημιουργία ενός τεράστιου τουριστικού θερέτρου σε μία εκτεταμένη γεωγραφικά περιοχή, την περιοχή Βλόρα/νησί Σαζάν (Σάσωνα), σε επενδυτικό σχήμα συνδεδεμένο με συμφέροντα της οικογένειας του Αμερικανού Προέδρου Τραμπ και του εβραϊκής καταγωγής γαμβρού του Κούσνερ. Όμως, στην Αλβανία τα άκρατου φιλοαμερικανισμού, τις τελευταίες ημέρες έχουν ξεσπάσει εκτεταμένες διαμαρτυρίες και επεισόδια στρεφόμενα εναντίον του παράκτιου θέρετρου της επένδυσης των 4 δισ. δολαρίων με δεσμούς στην οικογένεια Κούσνερ – Τραμπ. Οι διαμαρτυρίες έχουν αυξηθεί απότομα κατά της κατασκευής του θερέτρου σε προστατευόμενες υγροτόπους, με πρόσφατες συγκρούσεις και διαδηλώσεις που τροφοδοτούνται εν μέρει και από τα σχόλια της Ιβάνκα Τραμπ στο podcast της σχετικά με την «ανακάλυψη» του νησιού. Ταυτόχρονα, επιτείνοντας το μυστήριο της «αντίστασης» στο έργο, οι αλβανικές αρχές πάγωσαν περιουσιακά στοιχεία εταιρείας που συνδέεται με το έργο παράκτιου θέρετρου των 4 δισ. δολαρίων με δεσμούς στους Κούσνερ (κοντά στην περιοχή Βλόρα/Σαζάν), εν μέσω έρευνας για απάτη δημιουργώντας «εύλογες απορίες» για αυτή την αλβανική ένδειξη αντιστασιακού πνεύματος και πνεύματος «ανεξαρτησίας» από την ευεργέτιδα τους ΗΠΑ (Κόσσοβο, προσδοκία Μεγάλης Αλβανίας κλπ). Στο στρατηγικό νησί Σαζάν (Σάσων), που αγόρασε ο γαμβρός του αμερικανού Προέδρου Τραμπ Τζάρεντ Κούσνερ "πολλοί" στην Τουρκία φοβούνται ότι το «τουριστικό θέρετρο» θα έχει χρήση "προκεχωρημένης" βάσης των ΗΠΑ/Ισραήλ στην περιοχή. Η θέση του νησιού είναι γεωπολιτικά ευαίσθητη (έλεγχος εισόδου Αδριατικής, κοντά σε Ιταλία/Ελλάδα). Στα νησί διατηρούσας από το 1920 κυριαρχία και από το 1939 μέχρι τη λήξη του Β ΠΠ στρατιωτική βάση, οι Ιταλοί. Ήταν στρατιωτική ζώνη επίσης επί Σοβιετικών/Χότζα (πρώην σοβιετική/αλβανική στρατιωτική βάση κατόπιν συμφωνίας ΕΣΣΔ Αλβανίας με πλήθος bunkers και tunnels). Σημειωτέον -και περιληπτικά - , για την ιστορία του νησιού, είναι ότι το νησί Σάσωνα το 1864, παραχωρήθηκε μαζί με τα υπόλοιπα Ιόνια Νησιά, ως ένα από τα λεγόμενα Διαπόντια Νησιά, στην Ελλάδα. Η Ελλάδα διατηρούσε από το 1912 έως το 1914 στρατιωτικό άγημα στο νησί, οπότε και το παρεχώρησε -κατόπιν Ιταλικών και Αυστροουγγρικών πιέσεων- στην Αλβανία, με Ελληνικό νόμο. Μη ξεχνάμε ότι 1) ήταν και είναι ένα άγονο νησί και 2) την εποχή εκείνη δεν ήταν διάσημη η έννοια της ΑΟΖ (που αυξάνει περεταίρω σήμερα την γεωπολιτική αξία του νησιού). Σήμερα το νησί Σαζάν (Σάσωνα) είναι αποστρατιωτικοποιημένη περιοχή και χρησιμοποιείται για επιχειρήσεις «περιορισμού» του εξαιρετικά κερδοφόρου εμπορίου ναρκωτικών με Ιταλία. Είναι σαφές ότι υπάρχουν λόγοι ώστε να μην είναι «πολιτικά επιθυμητή» για την Τουρκία η επένδυση. Η Τουρκία έχει προφανώς άλλα σχέδια για την περιοχή... Αυτός που ελέγχει το νησί ή ακόμη περισσότερο διατηρεί ναυτική βάση σε αυτό ελέγχει την είσοδο της Αδριατικής λίγο βορειότερα από τα υπολοιπα υπό Ελληνική κυριαρχία(υπόλοιπα) διαπόντια νησιά και την Κέρκυρα! Ο Τουρκικός παράγοντας έχει την επιρροή, διείσδυση, αλλά και βούληση, αποτροπής της ανεπιθύμητης αυτής, γεωπολιτικά επένδυσης στην Αλβανία. Η Τουρκία, νατοϊκή χώρα, έχει μελετήσει και γνωρίζει την χρήση «οικολογικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων», «τρομοκρατίας», ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ για γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους. Η προστασία των … φλαμίνγκο και της «απαράμιλλης και άσπιλης ομορφιάς της περιοχής» αποδεικνύει ότι οι μαθητές ξεπέρασαν τους δασκάλους; Όλα τα παραπάνω καθιστούν τόσο την επιλογή της περιοχής για την «επένδυση», όσο και την «αντίσταση» σε αυτή τουλάχιστον … ύποπτη! Και ο Αλβανός Πρωθυπουργός Εντι Ράμα εκνευρισμένος, έχει βρεθεί μπροστά σε μία κατάσταση που δεν μπορεί να ελέγξει, αλλά πρέπει ΠΟΛΥ προσεκτικά να διαχειριστεί, γιατί αντιλαμβάνεται την πολιτική επικινδυνότητα της κατάστασης. Στην Ελλάδα, άλλοι ομιλούν για την αξιοπρέπεια των αλβανών που αντιδρούν, άλλοι για «προστασία» των οικονομικών δικαιωμάτων και ιδιοκτησιών της εθνικής ομογένειας, άλλοι παρουσιάζουν επιφανειακά τις διαμαρτυρίες. Για μία ακόμη φορά, μετά την καταστροφική εμπλοκή της στον Ψυχρό Πόλεμο ΗΠΑ ΕΣΣΔ, που καθήλωσε τη χώρα στην υπανάπτυξη και την καπιταλιστική περιφέρεια, τώρα βρίσκεται στην μέση της δίνης του ΤουρκοΙσραηλινού περιφερειακού ανταγωνισμού. Θα αλλάξει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό (& στα απόνερα αυτού του περιφερειακού ανταγωνισμού;) και πάλι δεν θα έχουμε καταλάβει ... Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και γεωπολιτικός Αναλυτής Ο Διονύσης Παντής είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο με εικοσαετή εμπειρία στην δικαστηριακή & συμβουλευτική δικηγορία, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης της Παντείου (κατεύθυνση Δημοσίου Δικαίου) με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό & Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο και το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο.

Στα απόνερα του Τουρκο-Ισραηλινου ανταγωνισμού στα Βαλκάνια το θέρετρο Κούσνερ;

Στα απόνερα του Τουρκο-Ισραηλινου ανταγωνισμού στα Βαλκάνια το θέρετρο Κούσνερ; Διονύσης Παντής @pantislawoffice

Στα απόνερα Τουρκο-Ισραηλινου ανταγωνισμού στα Βαλκάνια το θέρετρο Κούσνερ; και ιδίως στην #Αλβανία: Στα απόνερα του Τουρκο-Ισραηλινου ανταγωνισμού στα Βαλκάνια -και ιδίως στην Αλβανία- το θέρετρο Κούσνερ; Οι αλβανικές αρχές πάγωσαν περιουσιακά στοιχεία εταιρείας που συνδέεται με το έργο παράκτιου θέρετρου των 4 δισ. δολαρίων με δεσμούς στους Κούσνερ (κοντά στην περιοχή Βλόρα/Σαζάν), εν μέσω έρευνας για απάτη. Οι διαμαρτυρίες έχουν αυξηθεί απότομα κατά της κατασκευής σε προστατευόμενες υγροτόπους, με πρόσφατες συγκρούσεις και διαδηλώσεις που τροφοδοτούνται εν μέρει από τα σχόλια της Ιβάνκα στο podcast της σχετικά με την «ανακάλυψη» του νησιού. Το στρατηγικό νησί #Σαζάν που αγόρασε ο γαμβρός #Τραμπ #Κούσνερ έναντι 1,4 δις 💲, για να εκτελέσει το «έργο τουριστικού θέρετρου". "Πολλοί" φοβούνται ότι θα έχει χρήση "προκεχωρημένης" βάσης των #ΗΠΑ/#Ισραήλ. Η Τουρκία έχει άλλα σχέδια για την περιοχή... Στο νησί υπάρχουν καταφύγια από την εποχή της #ΕΣΣΔ. #τουρκια Η Ελλάδα ούτε έχει πάρει "χαμπάρι".Για μία ακόμη φορά, μετά την καταστροφική εμπλοκή της στον Ψυχρό Πόλεμο ΗΠΑ ΕΣΣΔ που καθήλωσε τη χώρα στην υπανάπτυξη και την καπιταλιστική περιφέρεια, τώρα βρίσκεται στην μέση της δίνης του ΤουρκοΙσραηλινού περιφερειακού ανταγωνισμού. Θα αλλάξει το ελληνικό πολιτικό σκηνικό στα απόνερα αυτού του περιφερειακού ανταγωνισμού και πάλι δεν θα έχουμε καταλάβει ... Ελεος ρε παιδιά. Μόνο ΟΠΕΚΕΠΕ και ΚΟΥΠΕΠΕ;

The Kemalist camp after the court decision that temporarily reinstates Kılıçdaroğlu as leader of CHP

The Kemalist camp after the court decision that temporarily reinstatesKılıçdaroğlu as leader of CHP What is happening in the #Kemalist camp after the court decision that temporarily reinstates Kemal #Kılıçdaroğlu as leader of the #CHP (Republican People’s Party)? What are the political differences between him and #Özgür #Özel? What does this mean for #Greece? Translation by Grok

Historical-Political Context of the Crisis (Summary): The Republican People’s Party (CHP) — the party founded by Mustafa Kemal Atatürk, the founder of the #Turkish Republic — has a long tradition of suppressing political opponents as well as ethnic minorities. It was not founded to function as one party among many in a pluralistic system, but rather as the dominant party managing Kemalist power within a new state governed by the principles developed by its founder (the Six Arrows). In essence, the CHP was created to act as the “state party” of a single-party political system.When the Kemalist establishment decided to align with the United States (the victor of World War II) and join the Western anti-Soviet strategy, and subsequently #NATO (a decision that was neither easy nor self-evident), it was forced to introduce a multi-party system. Under the “idealistic” U.S. foreign policy of spreading democracy (except when it doesn’t suit American interests, in which case they revert to realism), Turkey was pressured to open up its political system. The goal was also for Turkey to serve, within U.S. propaganda in the Middle East, as a “democratic” model state with an #Islamic population — an example for the difficult region. Thus, the “model state” of Turkey helped the American narrative on democracy and human rights, allowing pressure to be exerted on other Islamic countries for political concessions (in addition to military pressure).The first party founded under these American pressures was the Democrat Party (Demokrat Parti), the “mother” of all subsequent opposition parties and political currents, including the Turkish Islamist political movement, whose latest representative is President Erdoğan and the AKP. In summary, within the Democrat Party, opponents of Kemal and Kemalism found political refuge and expression. Among them were Turkish Islamists, who had been represented in the First Turkish Grand National Assembly as the “Second Group.” They particularly demanded “religious freedom” and “democracy.”The end of this democratization experiment saw the Democrat Party president, Adnan Menderes, face the first military coup on 27 May 1960 (though not the last — others followed in 1971, 1980, 1997, and the failed one in 2016, which paved the way for the absolute dominance of the Turkish Islamists of the #AKP and #Erdoğan). The military junta eventually hanged Adnan Menderes on 17 September 1961 on the (infamous) island of İmralı at the age of 62.Since then, it became a Kemalist Turkish custom: whenever the Kemalist regime felt threatened — whether by left-wing or Islamist opposition — it resorted to military coups. It was common knowledge that the army was the guardian of Kemalism.However, efforts to control the political system when it escaped Kemalist control (until the balance was restored in favor of the CHP) were not limited to military juntas. Kemalist #Turkey has a long tradition of banning political parties through the Constitutional Court (or by military regimes after coups). From 1963 to the present, approximately 25–28 parties have been closed by the Court (plus many more after the 1971 and 1980 coups).Of these, about 4–5 were Islamist parties (mainly for “violating the secular character of the state” – laiklik), many more left-wing parties (dozens on grounds of “threat to territorial integrity,” “communism,” etc.), as well as pro-Kurdish ones. The last banned Islamist party was the Fazilet Partisi (Virtue Party – FP), part of the Milli Görüş (National Outlook) tradition of Necmettin Erbakan, which constitutes the essence of Turkish Islamism. The Virtue Party had replaced the previously banned Refah Partisi (Welfare Party). After the dissolution of the Virtue Party, a new generation of ambitious reformist Islamists founded the ruling AKP.The Crisis in the Kemalist Camp After the Temporary Court Decision:The Ankara Regional Court of Appeal ruled that the 38th Ordinary Congress of the CHP (4–5 November 2023), at which Özgür Özel was elected, suffers from absolute nullity. The main reasons cited by the court were: voting under pressure, guidance or blackmail, promises of positions, jobs or candidacies (especially from CHP-controlled municipalities) to influence the outcome, violation of the party’s statute, and Turkish legislation on party operations.With this (appealable) decision, the court reinstated Kemal Kılıçdaroğlu — the leader before the contested congress — replacing the “winner” Özgür Özel.Essentially, this judicial decision appears to have split the Kemalist CHP into two camps of sworn enemies.Supporters of Kılıçdaroğlu (the 77-year-old, often called the “grandfather” of Turkish politics): Characterized as calm, restrained, with mild rhetoric and focus on social issues (e.g., equality and populism). Politically, he favors broad alliances with conservative center-right parties, such as the six-party coalition in 2023. He is trying to control the party apparatus and speaks of “cleansing” corruption.Supporters of the 51-year-old Özgür Özel: Advocate a more aggressive opposition, combative and dynamic, with a more direct, “European” and popular style. He speaks more bluntly and frequently organizes demonstrations. He led the CHP to a major victory in the 2024 local elections (retaining or winning major cities). He pushes for internal reforms (more democracy within the party, new faces, women and youth). He emphasizes street, square, and parliamentary struggle through rallies and gatherings. Characteristic phrases: “We do not surrender,” “The owners stay, the tenants leave.”In this difficult-to-reconcile rivalry, Özel retains the majority of the party’s parliamentary group (110 out of 138 MPs) and the majority of mayors (including the indicted mayor of Istanbul, İmamoğlu, and the mayor of Ankara, Mansur Yavaş).The Two “Presidents” and Greece:Regarding their positions toward Greece, the image of the “moderate” Kılıçdaroğlu and the “aggressive” Özel is partially reversed:Kılıçdaroğlu has repeatedly accused Greece of “occupying” 18 (or more) Aegean islands and militarizing them, “violating” the Treaty of Lausanne. Between 2017 and 2023 he often said “we will take them back” and accused Erdoğan of “doing nothing.” In 2023, in a pre-election video, he raised the issue of demilitarization of the Greek Aegean islands. On the Cyprus issue, he defends the “1974 Peace Operation” and maintains a hard line. He generally addresses the more conservative electorate.Özel, although he strongly criticizes Erdoğan that his “Blue Homeland” policy is failing and that Greece is gaining ground (arming islands with European support, diplomacy, drilling), does not appear to adopt the aggressive rhetoric of “we will take them back.” He rhetorically emphasizes that in Greek-Turkish relations we must talk about “peace, not war.” He supports bilateral Greek-Turkish dialogue and has met with Greek politicians (e.g., former Prime Minister Tsipras). At the same time, he is much more pro-European (although the Islamists were also more pro-European until they consolidated power).It is clear that Mr. Özel is looking for European support, but experience in following Turkish politics clearly differentiates this stance before and after elections…Conclusion:The rupture in the Kemalist CHP — a party with a heavy authoritarian political past — appears to be leading the party toward a split and the creation of two parties.On one side, a more aggressive Kemalist party against Erdoğan, seeking to oust him from power “once and for all,” with all that this implies for Turkey based on the party’s history outlined above. It shows less aggressive rhetoric toward Greece and favors a more pro-European policy.On the other side, a party of “Kemalist wisdom” that fights corruption, traditionally nationalist and conservative. In foreign policy it outbids the ruling party’s expansionist and aggressive stance in order to compete with the AKP for the conservative vote, while being willing to make political concessions to build a broad multi-party front against the AKP and Erdoğan.On the other side of the Turkish Islamist camp, President Erdoğan and the ruling AKP have so far shown they are perfectly capable of exploiting this split to their advantage. In this light, it is not at all unlikely that early elections will be called in 2026, in the hope of yet another electoral victory, continuing the string of successes since 2002. #CHPÖzgürÖzel

Dionysis Pantis, Lawyer at the Supreme Court and Geopolitical Analyst(Dionysis Pantis is a lawyer at the Areios Pagos with twenty years of experience in litigation and advisory practice, graduate of the Democritus University of Thrace Law School, holder of a degree from the Panteion University Department of Public Administration (Public Law direction), with postgraduate studies in European & International Commercial Law and Public International Law.) | topontiki.gr https://www.topontiki.gr/2026/06/02/i-sigkrousi-sto-kemaliko-stratopedo-i-diafores-kilitsntaroglou-ke-ozel-ke-ti-simenoun-i-exelixis-gia-tin-ellada/?utm_term=Autofeed&utm_medium=Social&utm_source=Twitter#Echobox=1780392433

Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου; Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ Οζέλ; Τι σημαίνει για την Ελλάδα;

Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου; Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ Οζέλ; Τι σημαίνει για την Ελλάδα; Το ιστορικό – πολιτικό πλαίσιο της κρίσης συνοπτικά: Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το κόμμα δηλαδή που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, έχει μακρά παράδοση στην καταπίεση πολιτικών αντιπάλων, αλλά και εθνικών μειονοτήτων. Δεν ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως ένα από τα κόμματα ενός πολυκομματικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντίθετα ως το κυρίαρχο κόμμα διαχείρισης της κεμαλικής εξουσίας στα πλαίσια ενός νέου κράτους που διέπεται από τις αρχές που ανέπτυξε ο ιδρυτής του Κεμάλ (τα έξι βέλη). Δηλαδή ουσιαστικά το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως το «κρατικό κόμμα» ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος. Όταν το κεμαλικό κατεστημένο αποφάσισε να συμπαραταχθεί με τις ΗΠΑ , νικήτριας του Β΄ ΠΠ, εντασσόμενο στη δυτική αντισοβιετική στρατηγική και κατόπιν, να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ΗΠΑ (απόφαση που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δεδομένη), εξαναγκάστηκε στην εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος.

Σύμφωνα με την «ιδεαλιστική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ» για την εξάπλωση της δημοκρατίας (εκτός εάν δεν μας συμφέρει, οπότε ξαναγινόμαστε … ρεαλιστές), η Τουρκία πιέστηκε στο άνοιγμα του πολιτικού της συστήματος. Σκοπός ήταν επίσης να λειτουργήσει, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, ως ένα «δημοκρατικό» κράτος με ισλαμική θρησκεία, «πρότυπο» στην δύσκολη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Έτσι το «κράτος – μοντέλο» Τουρκία, βοηθούσε το δημοκρατικό αφήγημα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (μαζί με ανθρώπινα δικαιώματα κλπ). Και μέσω αυτού να ασκούνται πιέσεις σε άλλα ισλαμικά κράτη για πολιτικές παραχωρήσεις (εκτός της φυσικής στρατιωτικής πίεσης). Το πρώτο κόμμα που ιδρύθηκε στο ανωτέρω πλαίσιο υπό τις αμερικανικές πιέσεις, ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Parti), η «μήτρα» όλως των υπόλοιπων αντιπολιτευτικών κομμάτων και πολιτικών ρευμάτων συμπεριλαμβανομένου του τουρκικού ισλαμικού πολιτικού κινήματος με τελευταίο εκπρόσωπο του τον Πρόεδρο Ερντογάν και το ΑΚΠ. Συνοψίζοντας στα πλαίσια του θέματος (ερωτήματα) που εξετάζουμε: στο κόμμα αυτό, το Δημοκρατικό Κόμμα, βρήκαν πολιτικό καταφύγιο και έκφραση αντιπολιτευόμενοι του Κεμάλ και του κεμαλισμού. Μεταξύ των ανωτέρω αντιπολιτευόμενων συγκαταλέγονται και οι Τούρκοι Ισλαμιστές, οι οποίοι είχαν εκπροσωπηθεί στην Πρώτη Τουρκική Εθνοσυνέλευση υπό την ευρύτερη ονομασία που τους αποδόθηκε κατόπιν «Δεύτερη Ομάδα». Ζητούσαν ιδίως «θρησκευτική ελευθερία» και «δημοκρατία». Το τέλος του εκδημοκρατικού εγχειρήματος βρήκε τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Adnan Menderes αντιμέτωπο με το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960 (αλλά όχι τελευταίο θα ακολουθήσουν στρατιωτικά πραξικοπήματα το 1971, το 1980, το 1997 και τελευταίο το αποτυχημένο του 2016 που έδωσε και το έναυσμα στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ των τούρκων ισλαμιστών του ΑΚΠ και Ερντογάν). Τελικά η στρατιωτική χούντα απαγχόνισε τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Adnan Menderes στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στην φυλακή της (γνωστής) νήσου İmralı σε ηλικία 62 ετών… Εκτοτε αποτέλεσε τουρκική κεμαλική συνήθεια, όταν το κεμαλικό καθεστώς βρισκόταν σε κίνδυνο, είτε από αριστερή είτε από ισλαμική αντιπολίτευση, να καταφεύγει σε στρατιωτικά πραξικοπήματα. Υπήρξε κοινό μυστικό ότι ο στρατός ήταν ο θεματοφύλακας του κεμαλισμού. Αλλά η προσπάθεια ελέγχου του πολιτικού συστήματος, όταν ξέφευγε από τον έλεγχο των κεμαλιστών και μέχρι της αποκατάστασης της πολιτικής ισορροπίας υπέρ του CHP δεν περιορίζονταν στις στρατιωτικές χούντες. Η κεμαλική Τουρκία έχει μακρά παράδοση απαγορεύσεων πολιτικών κομμάτων από το Συνταγματικό Δικαστήριο (ή στρατιωτικά καθεστώτα μετά από πραξικοπήματα). Από το 1963 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει περίπου 25-28 κόμματα από το Δικαστήριο (συν πολλά μετά τα πραξικοπήματα του 1971 και 1980). Από αυτά περίπου 4-5 Ισλαμικά (κυρίως για «παραβίαση του λαϊκού χαρακτήρα του κράτους» – laiklik) και πολύ περισσότερα αριστερά κόμματα (δεκάδες λόγω «απειλής στην εδαφική ακεραιότητα» ή «κομμουνισμού»), αλλά και προ-κουρδικά. Τελευταίο απαγορευμένο ισλαμικό κόμμα ήταν το Fazilet Partisi (Κόμμα Αρετής) – FP, μέρος της παράδοσης του Milli Görüş (Εθνική Άποψη) του Necmettin Erbakan που αποτελεί και την «σύνοψη» του τουρκικού ισλαμισμού. Το κόμμα Αρετής είχε αντικαταστήσει το επίσης απαγορευμένο Ρefah Partisi (Κόμμα της Ευημερίας ή της Θείας Ευλογίας)! Από την διάλυση του Κόμματος Αρετής, υπό την ηγεσία νέων φιλόδοξων μεταρρυθμιστών ισλαμιστών, ιδρύθηκε το κυβερνών ΑΚΠ. Ανεξάρτητα όμως από το γεγονός ότι το CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) έχει αυταρχικό πολιτικό παρελθόν έναντι των πολιτικών (και όχι μόνο αλλά και της καταπίεσης εθνικών μειονοτήτων) αντιπάλων του, επανερχόμενοι στο σήμερα: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΕΜΑΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ: Το Αναθεωρητικό Δικαστήριο της Άγκυρας έκρινε ότι το 38ο Τακτικό Συνέδριο του CHP (4-5 Νοεμβρίου 2023), όπου εξελέγη ο Özgür Özel, πάσχει από απόλυτη ακυρότητα. Κύριοι λόγοι που ανέφερε το δικαστήριο: ψήφος υπό πίεση, καθοδήγηση ή εκβιασμό, χρηματισμό υποσχέσεις για θέσεις, δουλειές ή υποψηφιότητες (ιδίως από δήμους που ελέγχει το CHP) για να επηρεαστεί το αποτέλεσμα, παραβίαση καταστατικού του κόμματος και της τουρκικής νομοθεσίας για την λειτουργία των κομμάτων. Με την (εφέσιμη) αυτή απόφαση επανατοποθέτησε στην θέση του αρχηγού του CHP τον πριν το «επιλήψιμο» συνέδριο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αντικαθιστώντας τον «νικητή» του συνεδρίου Οζέλ (Özgür Özel). Ουσιαστικά η δικαστική αυτή απόφαση φαίνεται ότι διχοτόμησε το Κεμαλικό Κόμμα σε δύο στρατόπεδα ορκισμένων εχθρών.

Των υποστηρικτών του Κιλιτζάρογλου, του αποκαλούμενου και «παππού» στην τουρκική πολιτική. Ο 77 ετών Κιλιτζάρογλου χαρακτηρίζεται ως ήρεμος, συγκρατημένος, με ήπια ρητορική και εστίαση στα κοινωνικά ζητήματα (πχ ισότητα – λαϊκισμό). Πολιτικά είναι υπέρμαχος μίας ευρείας συμμαχίας με συντηρητικά κεντροδεξιά κόμματα, όπως ο μεγάλος συνασπισμός των 6 κομμάτων το 2023. Ο Κιλιτσντάρογλου προσπαθεί να ελέγξει τον κομματικό μηχανισμό και μιλάει για «καθαρισμό» από τη διαφθορά. Των υποστηρικτών του 51 ετών Οζέλ: υποστηρικτής μίας πιο επιθετικής αντιπολίτευσης, μαχητικός και δυναμικός, με πιο άμεσο, «ευρωπαϊκό» και λαϊκό στυλ. Γενικά μιλάει πιο ωμά, οργανώνει συχνά διαδηλώσεις. Οδήγησε το CHP σε μεγάλη νίκη στις τοπικές εκλογές του 2024 (κράτησε ή κέρδισε μεγάλες πόλεις). Πιέζει για εσωτερικές μεταρρυθμίσεις (περισσότερη δημοκρατία στο κόμμα, νέα πρόσωπα, γυναίκες/νέοι). Δίνει έμφαση στον αγώνα στους δρόμους, τις πλατείες και τη Βουλή, με διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Χαρακτηριστικές φράσεις: «δεν παραδινόμαστε», «οι ιδιοκτήτες μένουν, οι ενοικιαστές φεύγουν». Στην αντίθεση και αντιπαλότητα αυτή, η οποία είναι δύσκολα συμβιβάσιμη, ο Οζέλ διατηρεί την πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος (συγκεκριμένα από τους 138 συνολικά βουλευτές τους 110) και την πλειοψηφία των δημάρχων (μεταξύ τωνοποίων του υπόδικου της Κωνσταντινούπολης Ιμάμογλου και του Δημάρχου της πρωτεύουσας Άγκυρας Mansur Yavaş. Οι δύο «Πρόεδροι» και η Ελλάδα: Όσον αφορά όμως τις θέσεις τους έναντι της Ελλάδας, η παραπάνω εικόνα του «μετριοπαθούς» Κιλιτζάρογλου και του «επιθετικού» Οζέλ φαίνεται ότι μερικώς αντιστρέφεται: Συγκεκριμένα: Ο Κιλιτζάρογλου έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την Ελλάδα για «κατοχή» 18 (ή και περισσότερων) νησιών και στρατιωτικοποίησή τους, «παραβιάζοντας» τη Συνθήκη της Λωζάνης. Το 2017-2023 έλεγε συχνά «θα τα πάρουμε πίσω» και κατηγορούσε τον Ερντογάν ότι «δεν κάνει τίποτα». Ηταν αυτός που το 2023, σε προεκλογικό βίντεο, έθεσε θέμα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Στο Κυπριακό εμμένει στην υπεράσπιση της «Ειρηνευτικής Επιχείρησης 1974» και σκληρή στάση. Γενικά απευθύνεται στην πιο συντηρητική ψήφο. Ο Οζέλ, παρότι κριτικάρει έντονα τον Ερντογάν ότι η πολιτική του για «Γαλάζια Πατρίδα» αποτυγχάνει και ότι η Ελλάδα κερδίζει έδαφος (εξοπλισμός νησιών με ευρωπαϊκή στήριξη, διπλωματία, γεωτρήσεις), φαίνεται να μην υιοθετεί την επιθετική ρητορική «θα τα πάρουμε πίσω». Τονίζει ρητορικά ότι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πρέπει να συζητάμε για «ειρήνη, όχι πόλεμο». Υποστηρίζει τον διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο και έχει συναντηθεί με Έλληνες πολιτικούς (π.χ. με τον πρώην Πρωθυπουργό κο Τσίπρα). Ταυτόχρονα είναι πολύ πιο φιλοευρωπαϊκός (αν και επίσης πιο φιλοευρωπαϊκοί ήταν και οι ισλαμιστές μέχρι να πάρουν και εδραιωθούν στην εξουσία). Είναι σαφές ότι ο κος Οζέλ προσβλέπει σε ευρωπαϊκή στήριξη, αλλά η εμπειρία παρακολούθησης της τουρκικής πολιτικής σαφέστατα διαφοροποιεί τη θέση αυτή προ και μετά των εκλογών … Συμπερασματικά: φαίνεται ότι η ρήξη στο Κεμαλικό κόμμα CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) με το βεβαρημένο πολιτικά αυταρχικό παρελθόν, οδηγεί το κόμμα σε διάσπαση και την δημιουργία δύο κομμάτων. Στη θέση του δημιουργείται ένα κεμαλικό κόμμα ποιο επιθετικό έναντι του Ερντογάν, που θα προσπαθήσει να τον εξώσει από την εξουσία «άπαξ και διά παντός», με ότι αυτό συνεπάγεται στην Τουρκία, με βάση και την ιστορία του κόμματος που ακροθιγώς περιγράψαμε παραπάνω, φαινόμενης λιγότερο επιθετικής προς την Ελλάδα ρητορικής και θιασώτες μίας περισσότερο φιλοευρωπαϊκής πολιτικής. Και ένα κόμμα της κεμαλικής σοφίας, που καταπολεμά την διαφθορά, παραδοσιακά εθνικιστικό, συντηρητικό, που στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής υπερθεματίζει της επεκτατικής και επιθετικής πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος, ελπίζοντας στον ανταγωνισμό του ΑΚΠ στην συντηρητική ψήφο, διατεθειμένο να προβεί σε πολιτικές παραχωρήσεις για την σύμπτυξη ενός πολυκομματικού πολυτασικού μετώπου κατά του ΑΚΠ και του Ερντογάν. Από την άλλη πλευρά του τουρκικού ισλαμικού πολιτικού στρατοπέδου, η μέχρι σήμερα πολιτική του Προέδρου Ερντογάν και του κυβερνώντος ΑΚΠ δείχνει ότι είναι απολύτως ικανό να εκμεταλλευτεί αυτή την διάσπαση υπέρ του και υπέρ των πολιτικών συμμάχων του. Υπό το πρίσμα αυτό δεν είναι καθόλου απίθανη η επίσπευση των εκλογών στο παρόν έτος (2026) ώστε να ελπίζει σε μία ακόμη εκλογική νίκη συνεχίζοντας την αλληλουχία των επιτυχιών από το 2002. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και γεωπολιτικός Αναλυτής Ο Διονύσης Παντής είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο με εικοσαετή εμπειρία στην δικαστηριακή & συμβουλευτική δικηγορία, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης της Παντείου (κατεύθυνση Δημοσίου Δικαίου) με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό & Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο και το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο.

The expected resignation of the Director of DNI Mrs Tulsi Gabbard

The expected resignation of the Director of DNI Mrs Tulsi Gabbard

Διονύσης Παντής @pantislawoffice Resignation, expected for the past two months (since the beginning of the war with #Iran), of the Director of all U.S. intelligence services, Mrs. Tulsi Gabbard @TulsiGabbard — a PERSONALITY who enjoys respect both internationally and in the United States from people across the political spectrum. Along with the President of the United States and the White House Chief of Staff, she was one of the officials who had expressed reservations about the war with Iran, relaying intelligence reports that questioned Iran’s ability to develop a nuclear weapon 'within two weeks'. She is resigning while thanking President #Trump and citing her husband’s health issues. A truly honest patriot, dignified woman with an unwavering commitment to core democratic principles, a vibrant human consciousnes, who for one year held the extremely sensitive position of head of ALL U.S. intelligence services. #Gabbard

Συνέντευξη του Διονύση Παντή στο Documento και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κούλαλη, Κυριακή 17 Μαίου 2026. τεύχος 496

Συνέντευξη του Διονύση Παντή στο Documento και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κούλαλη, Κυριακή 17 Μαίου 2026. τεύχος 496

«Παραβίαση Κυριαρχίας» Ο εντοπισμός του drone «συνιστά παραβίαση της Εθνικής Κυριαρχίας» δηλώνει στο Documento ο νομικός και επικεφαλής του φορέα Δικηγόροι για τα Εθνικά Θέματα Διονύσης Παντής. Απαντώντας σχετικά με τα νομικά ζητήματα που εγείρει η υπόθεση ξεκαθάρισε ότι «βασική αρχή της κρατικής υπόστασης είναι η εθνική κυριαρχία, αποτελώντας το έδαφος πάνω στο οποίο το κράτος ασκεί μονοπωλιακά την εξουσία του.»

Σημείωσε ακόμη ότι «αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα έχει και ασκεί το κράτος και στην αιγιαλίτιδα ζώνη του.» Μάλιστα θύμισε ότι τα εγχώρια ύδατα μας στο Ιόνιο Πέλαγος «έχουν επεκταθεί σε ζώνη 12 ν.μ. και αποτελούν τμήμα της επικράτειας όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία.». Γι΄ αυτό και «η είσοδος πολεμικού πλοίου στην αιγιαλίτιδα ζώνη χωρίς άδεια ή η παραμονή του για σκοπούς άλλους από την γρήγορη απλή διέλευση συνιστά παραβίαση της κυριαρχίας του παράκτιου κράτους.». Διευκρίνισε ακόμη πως είναι προφανές ότι «το διεθνές δίκαιο δεν έχει αναφερθεί σε drones» αφού «αποτελεί καινούργια εξέλιξη». Ωστόσο «δεν παύει να είναι ένα πολεμικό πλοίο».

«Ελεύθερη ναυσιπλοΐα» Σχολιάζοντας την αναφορά του Ν. Δένδια σχετικά με την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, ο Διον. Παντής ανέφερε ότι τα χτυπήματα έναντι του «υποτιθέμενου σκιώδους στόλου πλοίων ρωσικών κυρίως συμφερόντων θίγουν το καθεστώς ελεύθερης μετακίνησης αγαθών και γενικότερα ελεύθερου εμπορίου.»

Τόνισε ακόμη πως για την Ελλάδα η ελευθερία στις θαλάσσιες οδούς είναι «πολύ σημαντική», έχοντας «τον τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο». Ανέδειξε όμως την ύπαρξη διάφορων γεωπολιτικών λόγων που υπαγορεύουν ότι «αυτός που έχει τον έλεγχο των θαλασσίων εμπορικών οδών ενδεχομένως να το χρησιμοποιήσει προς όφελος του στο πλαίσιο της γενικότερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης». Ως τέτοια παραδείγματα έφερε την περίπτωση του Ιράν και του Κόλπου του Ορμούζ.

«Αυτό σε συνθήκες γεωπολιτικά αναθεωρητικές όπως η παρούσα μπορεί να συμβεί και αλλού». Για να καταλήξει ο έγκριτος νομικός πως «δεν είναι τυχαίο ότι τα κομβόι πλέον έχουν στρατιωτική συνοδεία, μία νέα εξέλιξη στο διεθνές δίκαιο που μαζί με την πειρατεία απειλεί την παγκόσμια ειρήνη, αλλά και την παγκόσμια οικονομία.»

Το Ουκρανικό drone στην Λευκάδα αποτελεί σαφή παραβίαση της Ελληνικής Εθνικής Κυριαρχίας και απειλή για την Ελεύθερη Ναυσιπλοϊα και κατ' επέκταση την Παγκόσμια Οικονομία

Θεμελιώδες στοιχείο της κρατικής υπόστασης είναι η εθνική κυριαρχία, αποτελώντας το έδαφος πάνω στο οποίο το κράτος ασκεί μονοπωλιακά την εξουσία του. Αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα έχει το κράτος και στην αιγιαλίτιδα ζώνη του. Τα εγχώρια ύδατα της Ελλάδας στο Ιόνιο έχουν επεκταθεί σε ζώνη 12 νμ και αποτελούν τμήμα της επικράτειας όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία. Η είσοδος πολεμικού πλοίου στην αιγιαλίτιδα ζώνη χωρίς άδεια, ή η παραμονή του για σκοπούς άλλους από τη γρήγορη απλή διέλευση συνιστά παραβίαση της κυριαρχίας του παράκτιου κράτους.

Έτσι εγείρεται ζήτημα παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας για το γεγονός ότι το drone βρέθηκε σε σπήλαιο στο Ακρωτήρι της Λευκάδας. Προφανώς το Διεθνές Δίκαιο δεν έχει αναφερθεί σε drones, καθώς αποτελεί καινούργια εξέλιξη. Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένα πολεμικό πλοίο. Το άλλο είναι αυτό που είπε ο Ν. Δένδιας σχετικά με την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Υποτίθεται πως οι θαλάσσιες οδοί είναι ελεύθερες για τη μετακίνηση αγαθών ενέργειας και γενικότερα εμπορίου. Όμως, περιστατικά όπως αυτό τον Δεκέμβριο του 2025 και εκείνο του περασμένου Μαρτίου με χτυπήματα σε πλοία του υποτιθέμενου σκιώδους στόλου πλοίων ρωσικών κυρίως συμφερόντων θίγουν το συγκεκριμένο καθεστώς ελεύθερης ναυσιπλοϊας. Για την Ελλάδα είναι πολύ σημαντική η ελεύθερη ναυσιπλοΐα, μιας και έχουμε τον τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο. Από την άλλη, μπορεί να υπάρχουν διάφοροι γεωπολιτικοί λόγοι που να υπαγορεύουν ότι, αυτός που έχει τον έλεγχο των θαλασσιών εμπορικών οδών ενδεχομένως να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του στο πλαίσιο της γενικότερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Όπως είδαμε πρόσφατα στην περίπτωση του Ιράν και του Κόλπου του Ορμούζ. Αυτό σε συγκυρίες γεωπολιτικά αναθεωρητικές όπως η παρούσα μπορεί να συμβεί και αλλού Για παράδειγμα ο έλεγχος των στενών Μάλακα στην Ινδονησία μπορεί να περιορίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα με τρόπο που να περιορίζει τη δυνατότητα της Κίνας να διακινεί δια θαλάσσης τα εμπορεύματά της. Στη Μεσόγειο πάλι μπορεί να σχετίζεται με τον περιορισμό de facto του δικαιώματος ελεύθερης ναυσιπλοΐας πλοίων του ρωσικού στόλου που μετακινεί πετρέλαιο ή άλλα εμπορεύματα. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι τα κομβόι πλέον έχουν στρατιωτική συνοδεία. Το οποίο αποτελεί νέα εξέλιξη στο διεθνές δίκαιο. Αυτό καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι και πόσοι κινδύνους εμφιλοχωρούν για την παγκόσμια ειρήνη, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία, η οποία στηρίζεται στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα.

Παντής για πόλεμο στο Ιραν μετά την εκεχειρία τι; Η Παγκόσμια Οικονομία στο Μεταίχμιο!

Πόλεμος στο Ιράν. Ο Διονύσης Παντής "Στο Κόκκινο" 10.5.2026 για τη νέα τροπή του Πολέμου στο Ιράν.ΗΠΑ Ισραήλ Οικονομία Παντής για πόλεμο στο Ιραν μετά την εκεχειρία τι; Η Παγκόσμια Οικονομία στο Μεταίχμιο! Η επίθεση των ΗΠΑ Ισραήλ εναντίον του Ιράν: στόχοι - αποτελέσματα προοπτικές - επιπτώσεις ΗΠΑ Ισραήλ τι;

Dionysis Pantis "Sto Kokkino" 10.5.2026 on the new turn of the War in Iran.USA Israel Middle East and Global Economy

War in Iran. Dionysis Pantis "Sto Kokkino" 10.5.2026 on the new turn of the War in Iran.USA Israel Economy Everyone for war in Iran after the ceasefire! The Global Economy on the Verge of Collapse! The US attack on Israel against Iran: goals - results prospects - consequences USA Israel what? https://www.youtube.com/watch?v=FmOt4b1lWPM

Lack of “Chemistry” Between Trump and Starmer, or a Crisis in the UK - US Special Relationship? Trump/US Pressure on the Falklands?

Lack of “Chemistry” Between #Trump and #Starmer, or a Crisis in the #UK - #US Special Relationship? Trump/US Pressure on the #Falklands?

The deployment of the aircraft carrier USS Nimitz from Valparaíso, Chile, into Argentina’s Exclusive Economic Zone (under President Milei) for joint exercises in the “Southern Seas” from 26 to 30 April has caused serious concern in Britain. London views the move as indirect support for Argentina’s long-standing national goal of seizing the Falkland Islands and as retaliatory pressure for the UK’s abstention on Iran-related issues.US-UK relations are currently strained. This stems not only from American pressure on the City of London’s financial services sector, but also from the Trump administration’s strategic pivot toward the technology-industrial complex, AI, Silicon Valley, and allied sectors. There is also a broader American disengagement from the "Commonwealth", with Washington now focusing on consolidating “Greater North America”: from the historic American Independence, expanding from the Mississippi River across the Pacific to the most ... recent plan for a northward "advence" toward Canada and Greenland. British officials are particularly worried by Prime Minister Keir Starmer’s positions on Iran, Europe, and Ukraine, which openly challenge Trump’s policies and the qonsequences to be paid. UK intelligence and diplomatic services fear that further retaliatory “events” could follow, directly affecting British interests in multiple regions of the world. Argentine President Javier #Milei — a close ally of both Donald Trump and Benjamin Netanyahu — has revived the issue of the “illegality” of #British occupation of the Falklands. For the British, the Falklands remain the last potent symbol of UK global power. Any crisis over the islands would trigger explosive public reactions in Britain. Chile, from whose waters the Nimitz sailed, has publicly declared its solidarity with Argentina on the Falklands question. A few weeks ago, when British bases in Cyprus faced threats from unidentified missile and drone attacks, the Greek government took the lead in deploying air and naval forces to protect the island. It is worth noting that the British Sovereign Base Areas constitute approximately 10% of Cypriot territory and are home to around 15,000 Cypriot citizens. Cypriot President Nikos Christodoulides has also directly raised the issue of renegotiating the outdated arrangement of the “sovereign” British bases. These developments come at a time when Cyprus, having delivered an exceptionally successful and influential EU Council Presidency — far exceeding expectations — finds itself enjoying perhaps the strongest diplomatic position and reach in its history. Similar pressures may soon be directed at Britain’s closest Commonwealth relatives — Australia and New Zealand — and at other parts of the British Commonwealth. Collectively, these actions place significant strain on Britain’s post-#Brexit “Global Britain” strategy.

They raise existential questions about Britain’s ability to sustain an ambitious global role without the full backing of its special relationship with the United States. A weakened UK would struggle to support such a strategy on its own. Any choice facing Great Britain will carry enormous costs: either continued strategic confrontation with the United States, or a deeply painful compromise. President Trump does not appear willing to leave much room for British manoeuvre.

Έλλειψη "χημείας" Τραμπ – Στάρμερ ή κρίση της ειδικής σχέσης Βρετανίας με ΗΠΑ; Πίεση Τραμπ/ΗΠΑ στα Φάλκλαντς;

Έλλειψη "χημείας" Τραμπ – Στάρμερ ή κρίση της ειδικής σχέσης Βρετανίας με ΗΠΑ; Πίεση Τραμπ/ΗΠΑ στα Φάλκλαντς;

Το αεροπλανοφόρο USS Nimitz, από το Βαλπαραΐσο της Χιλής, πλέει προς την ΑΟΖ και τα χωρικά ύδατα της Αργεντινής (Μιλέι) για κοινές αεροναυτικές ασκήσεις των δύο χωρών (ΗΠΑ και Αργεντινής) στις 26 έως και 30 Απριλίου 2026, στις "Νότιες Θάλασσες". Η παρουσία αυτή με τον προφανή συμβολισμό της, προξενεί μεγάλες ανησυχίες στην Αγγλία, που θεωρεί ότι αποτελεί έμμεση στήριξη των ΗΠΑ/Τραμπ στην εθνική επιδίωξη κατάληψης των Φώλκλαντς (παρά την επίσιμη αμερικανική θέση της «ουδετερότητας») και πίεση ή εκδίκηση για την αποχή της Βρετανίας και την μη στήριξη των ΗΠΑ στο Ιράν. Οι σχέσεις ΗΠΑ – Μεγάλης Βρετανίας, βρίσκονται σε ένταση, λόγω της πίεσης, λένε πολλοί, στις ... financial services (και της μεταστροφής των Τραμπικών ΗΠΑ προς το τεχνολογικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, ΑΙ, Σίλικον Βάλεϋ κλπ), αλλά και της Νέας απώθησης της Κοινοπολιτείας (πλέον) μετά τον ιστορικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας και το ... Μισσισίπι Ρίβερ, τον Ειρηνικό, τώρα εναντίων των υπολειμμάτων της Κοινοπολιτείας Βόρεια προς Καναδά & Γροιλανδία, για την ολοκλήρωσης της «Μεγάλης Βορείου Αμερικής». Η στάση του Βρετανού Πρωθυπουργού Κου Στάρμερ και στο Ιράν, και στην Ευρώπη και στο Ουκρανικό, με την ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής Τραμπ, δημιουργεί ανησυχίες στις Βρετανικές Υπηρεσίες για πιέσεις που μπορεί να ακολουθήσουν ... γεγονότα, που θα θίξουν τα Βρετανικά συμφέροντα σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Ο Αργεντινός Πρόεδρος Μιλέι, στενός φίλος των Τραμπ και Νετανιάχου, επαναφέρει το ζήτημα της «παρανομίας» του καθεστώτος βρετανικής κατοχής των Φάλκλαντς. Για τους Βρετανούς, τα Φώλκλαντς αποτελούν το τελευταίο σύμβολο της Βρετανικής ισχύος. Οι λαϊκές αντιδράσεις στην Βρετανία, σε μία ενδεχόμενη νέα μετά το 1982 κρίση, θα είναι εκρηκτικές. Η Χιλή (από όπου το αεροπλανοφόρο Νίμιτς έρχεται) δηλώνει την αλληλεγγύη της στην Αργεντινή για το θέμα. Πριν λίγες βδομάδες, όταν στην Κύπρο απειλήθηκαν οι Βρετανικές βάσεις από "αδιευκρίνιστα" πυραυλικά και από drones χτυπήματα, η Ελληνική Κυβέρνηση πρωτοστάτησε σε αποστολή αεροναυτικών δυνάμεων προστασίας του νησιού. Μην διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι, οι Αγγλικές Βάσεις αποτελούν περίπου το 10% του Κυπριακού εδάφους και εντός της κατοικούν μερί τους 15.000 Κύπριους πολίτες. Ο δε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κος Νίκος Χριστοδουλίδης, έθεσε ευθέως θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του αναχρονιστικού θεσμού των "κυρίαρχων Βρετανικών" βάσεων. Σημειωτέων είναι ότι, με την εξαιρετικά επιτυχημένη - και πέραν πάσης προσδοκίας - Κυπριακή Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (της ΕΕ στην πραγματικότητα), βρίσκει την Κυπριακή Δημοκρατία στην καλύτερη ίσως εποχή της, από άποψη διπλωματικής απήχησης / δυνατοτήτων. Αντίστοιχες πιέσεις όμως ενδέχεται να δεχθούν και οι "στενοί Άγγλοι συγγενείς": Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, αλλά και αλλού, όπου απλώνεται η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Όλες οι παραπάνω ενέργειες θέτουν σε "πίεση" την Αγγλική Στρατηγική της Global Britain, η οποία ετέθη σε πλήρη εφαρμογή μετά το Brexit, θέτοντας ζήτημα υπαρξιακής αμφισβήτησης καθεαυτής της δυνατότητας υποστήριξης της, με μία Βρετανία ανίσχυρη να την υποστηρίξει χωρίς την ειδική σχέση με τις ΗΠΑ.

Οποιαδήποτε επιλογή για την Μεγάλη Βρετανία θα έχει τεράστιο κόστος: είτε η συνέχιση της σύγκρουσης στρατηγικής με ΗΠΑ, είτε ένας πολύ οδυνηρός συμβιβασμός. Ο Πρόεδρος Τραμπ δεν φαίνεται να αφήνει άλλα περιθώρια «Βρετανικών ελιγμών». Ο Διονύσης Παντής είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και Γεωπολιτικός αναλυτής.

While the US is bogged down in Iran (and Ukraine), in Beijing China a historic meeting took place: KMT leader (Taiwan opposition) Cheng Li-wun met with XiJinping in the "Great Hall of the People".

While the #US is bogged down in #Iran (and #Ukraine), in #Beijing #China a historic meeting took place: KMT leader (#Taiwan opposition) Cheng Li-wun met with #XiJinping in the "Great Hall of the People". Xi said pointedly: «Compatriots on both sides of the strait are all #Chinese — one family. Taiwan independence is the chief culprit undermining peace.» Cheng called her six-day visit to the PRC a «journey for peace».This was no coincidence.

It happened precisely NOW, while the United States is tied down at enormous cost — economically and in military hardware and ammunition that’s hard to replace. It coincided with the very day of the Iran-US talks in Islamabad.The limits imposed by reality are merciless...The People’s Republic of China is no longer the backward, outdated communist big sister with the mustache. She has become far more... attractive. Time passes and never looks back ...

Οσο οι ΗΠΑ έχουν κολλήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο στο Ιραν (& την Ουκρανια), στο Πεκίνο Κίνα έγινε η ιστορική συνάντηση της προέδρου του KMT (αντιπολίτευση Ταϊβάν) Cheng Li-wun με τον Xi Jinping στην "Αίθουσα του Λαού".

Τα όρια που θέτει η πραγματικότητα είναι αμείλικτα ...

Οσο οι #ΗΠΑ έχουν κολλήσει αντιμετωπίζοντας στρατηγικό αδιέξοδο στο #Ιραν (& την #Ουκρανια), στο #Πεκίνο #Κινα έγινε η ιστορική συνάντηση της προέδρου του KMT (αντιπολίτευση Ταϊβάν) Cheng Li-wun με τον Xi Jinping στην "Αίθουσα του Λαού". Ο Xi ανέφερε με νόημα ότι: «Οι συμπατριώτες και στις δύο πλευρές του πορθμού είναι όλοι Κινέζοι, μία οικογένεια. Η ανεξαρτησία της Ταϊβάν είναι ο κύριος ένοχος που υπονομεύει την ειρήνη.» Ενώ η Cheng χαρακτήρισε το εξαήμερο ταξίδι της στην ΛΔ Κίνας «ταξίδι για την ειρήνη». Αυτό δεν συνέβη τυχαία ΤΩΡΑ που οι ΗΠΑ είναι δεσμευμένες, με τεράστιο κόστος (οικονομικό και σε στρατιωτικό υλικό και πυρομαχικά δύσκολα αναπληρώσιμα. Συνέβη την ίδια μέρα των συνομιλιών Ιραν ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ. Τα όρια που θέτει η πραγματικότητα είναι αμείλικτα ... Τώρα η ΛΔ Κίνας δεν είναι η υπανάπτυκτη κομμουνιστική παρωχημένη μεγαλοαδελφή με το μουστάκι ... Είναι πιο ... attractive ... Ενδεικτικές οι δημόσιες δηλώσεις μετά τις συνομιλίες του Γενικού Γραμματέα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Xi Jinping με την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στην Ταϊβάν Zheng Liwen. Xi Jinping: "Συμπατριώτες από τις δύο πλευρές των στενών της Ταϊβάν ανήκουν στο Κινεζικό Έθνος, ένα Μεγάλο Έθνος με μία ιστορίας πολιτισμού 5.000 χρόνων. Άνθρωποι από όλες τις συνιστώσες εθνότητες, συμπεριλαμβανομένων των συμπατριωτών μας στην Ταϊβάν, συλλογικά πρωτοστάτησαν στην τεράστια έκταση της Μητέρας Πατρίδας και μαζί χτίσαμε ένα ενωμένο πολυεθνικό κράτος, μαζί γράψαμε την ένδοξη ιστορία της Κίνας, μαζί δημιουργήσαμε τον εξαιρετικό και μοναδικό κινεζικό πολιτισμό και μαζί γίναμε ο τροφός του Μεγάλου Εθνικού μας Πνεύματος. Παρουσιάζουμε την κοινή μας πεποίθηση ότι, το έδαφος μας δεν μπορεί να χωριστεί, ότι το κράτος μας δεν πρέπει να περιέλθει σε χάος, ότι το Έθνος μας δεν πρέπει να διαχωριστεί και ότι ο Πολιτισμός μας δεν πρέπει να χάσει την συνέχεια του, μία ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ που καθοδηγεί το Κινέζικο Έθνος ώστε συνεχώς να προοδεύει και αυτοβελτιώνεται και διατηρεί τον Κινέζικο Πολιτισμό να ακμάζει. Zheng Liwen: Υπό την Ηγεσία του Γενικού Γραμματέα Ξι, η ανάπτυξη της μητρόπολης οδήγησε σε εξαιρετικά επιτεύγματα και συνεχίζει να μεγαλουργεί. Το 15ο 5ετές Πρόγραμμα μόλις ξεκίνησε και είναι δεδομένο ότι θα πετύχει νέες κορυφές, που είναι πολυαναμενόμενες". Στις σχεδόν παράλληλα διαξαγόμενες συνομιλίες "ειρήνης" "εκεχειρίας" ανοίγματος των Στενών ή ότι άλλο στο Ισλαμαμπάντ Ο Α/δρος των ΗΠΑ JD #Vance σε δηλώσεις του πριν αναχώρηση για συνομιλίες ειρήνης με Ιράν στο #Πακιστάν: "Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη διαπραγμάτευση αν οι Ιρανοί είναι πρόθυμοι να διαπραγματευτούν με καλή πίστη & να απλώσουν ανοιχτό χέρι" Η καλή πίστη είναι ζητούμενο όταν οι οικοδεσπότες οργάνωσαν ολόκληρη επιχείρηση για να μην δολοφονηθούν καθ΄ οδόν τα μέλη της Ιρανικής διπαπραγματευτικής ομάδες, όπως τόσοι και τόσοι της πολιτικής/στρατιωτικής ηγεσίας Ιραν... \ Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν απλώς την εκεχειρία για να ανανεώσουν τα όπλα για το Ισραήλ και τις βάσεις τουw στα Κράτη του Κόλπου. Το ίδιο και το Ιραν: αντικαθιστά όπου/όπως μπορεί προμήθειες, απελευθερώνει εγκλωβισμένα πυρομαχικά από τους βομβαρδισμούς προς χρήση, ανανεώνει εντολές/επικοινωνία προς τις 31 αυτόνομες στρατιωτικές περιφέρειες.

Τελικά οι ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ στο Ισλαμαμπάντ, με μεσολαβήτρια την στρ/κή κυβέρνηση του Πακιστάν έφτασαν σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ: κύρια ζητήματα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιραν, ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, η άρση των κυρώσεων και η αποκατάσταση των ζημιών του Ιράν με αποζημίωση. Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι θα ξεκινήσουν με 2 πολεμικά τους πλοία τον καθαρισμό των Στενών από νάρκες. Ιράν απαντά ότι δεν θα δεχθεί στο Στενό πολεμικά πλοία. Ισραηλ συνεχίζει βομβαρδισμούς επικεντρώνοντας, τώρα μετά το δεκάλεπτο της Κόλασης που εξαπέλυσε και ως μήνυμα αμέσως μετά την ανακοίνωση από Τραμπ της εκεχειρίας, σε χωριά στον υπό κατάληψη Νότιο #Λίβανο και καταστροφή γεφυρών στον ποταμό Λιτάνι που χωρίζει το Νότιο Λίβανο που του Ισραήλ θέλει να "ενσωματώσει" σε καθεστώς μόνιμης κατοχής του. Ο Τραμπ εγκλωβισμένος από Ιράν και Ισραήλ ψάχνει αλλά δεν βρίσκει διέξοδο για ΗΠΑ και παγκόσμια οικονομία που πλέον ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΜΕΣΑ με συστημική ύφεση, #ακρίβεια και ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ (τρόφιμα, ενέργεια, φάρμακα). Με τις αποθήκες οπλισμού σε άσχημη κατάσταση εν μέσω σε παγκόσμιο επίπεδο ισχυρών αναθεωρητικών τάσεων που θέτουν την κυριαρχία των ΗΠΑ σε αμφισβήτηση, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν που προωθούσε Ισραήλ και Νετανιάχου, είναι όλο και πιο πιθανόν να αποτελεί το ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΗΠΑ και Τραμπ.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΕΙ ...

Ποιον βοηθά η εκεχειρία (καλύτερα το διάλειμμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν;

Ποιον βοηθά περισσότερο η εκεχειρία (καλύτερα το διάλειμμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν; Η εκεχειρία (καλύτερα διάλλειμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν βοηθά τις ΗΠΑ να ανασυνταχθούν και προσαρμόσουν - οχυρώσουν τις θέσεις τους στην Μέση Ανατολή, υπό τις νέες συνθήκες των ιρανικών δυνατοτήτων πυραυλικών ή μέσω UAV επιθέσεων.

Αντίθετα με το Ιράν να βρίσκεται υπό συνεχή εναέρια - διαστημική παρακολούθηση είναι εξαιρετικά δύσκολη η ανασύνταξη του και η παραλαβή "προμηθειών" από συμμάχους. Στόχος των ΗΠΑ – Ισραήλ παραμένει η άνευ όρων συνθηκολόγηση του Ιράν, η πλήρης καταστροφή των επιθετικών δυνατοτήτων του και των υποδομών του για μελλοντική ανάπτυξη/αποκατάσταση τους (ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, εργαστήρια) και η παράδοση των ποσοτήτων απεμπλουτισμένου ουρανίου. Αλλαγή καθεστώτος, έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Ιράν και εδαφικός διαμελισμός του, επίσης αποτελούν στόχους, οι οποίοι ολοκληρώνουν τους αντικειμενικούς στόχους των επιχειρήσεων αλλά και της μετά την πραγματική λήξη της μεγάλης έντασης στρατιωτικής επίθεσης.

Το πρόβλημα που επισημαίνει η εμπειρία του πολέμου των – μέχρι σήμερα έξι εβδομάδων - των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή είναι ότι δεν είναι τοποθετημένες για να αντιμετωπίσουν τέτοιες απειλές όπως αυτές από τις επιθέσεις με πυραύλους και ντρόουν από το Ιράν. Είναι κυρίως εγκαταστάσεις στήριξης και ελέγχου των καθεστώτων των Βασιλείων του Κόλπου και των υπόλοιπων αραβικών κρατών της περιοχής στο πλαίσιο της αμερικανικής κυριαρχίας. Πιθανολογώ ότι χρειάζονται προσαρμογές όπως εργασίες οχύρωσης υλικού, μέσων και στρατιωτών και ενίσχυσης της αντιβαλλιστικής ομπρέλας προστασίας των. Αντίθετα είναι πολύ δύσκολη η κάλυψη των Ιρανικών κενών μετά τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς πχ στην αντιαεροπορική άμυνα. Βέβαια πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι έχει ληφθεί ιδιαίτερη μνεία κατά τα 47 έτη προετοιμασίας για αυτή την στιγμή η διασπορά και αποθήκευση σε οχυρές αποθήκες που γνωρίζουν μόνο οι Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης (και όχι ο τακτικός Ιρανικός στρατός) για να μην υπάρχουν διαρροές πληροφοριών. Μέχρι στιγμής το Ιράν δείχνει αντοχή στις δυνατότητες «αντιποίνων». Οι ΗΠΑ μετά την υιοθέτηση της νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ το Νοέμβριο του 2025 που, μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών στις λίγες αλλά μεστές σελίδες του εξήρε τη σημασία του «τεχνολογικοβιομηχανικού συμπλέγματος» (το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα συνδυασμό τεχνολογιών έκτης και δεύτερης τεχνολογικής επανάστασης). Ηδη τον Σεπτέμβριο του 2025, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ μετονομάστηκε σε Department of War, δηλαδή Υπουργείο Πολέμου, επαναφέροντας την ιστορική του ονομασία που ίσχυε από την ίδρυσή του έως το 1949, όταν ο πλανήτης εισήλθε στην εποχή του διπολισμού (ΗΠΑ και σύμμαχοι, ΕΣΣΔ και σύμμαχοι). Η επίσημη αλλαγή και η τοποθέτηση νέων επιγραφών ξεκίνησε από τον τότε και τώρα Υπουργό Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ. Δηλαδή οι αλλαγές ονομάτων γίνονται πάντα σε αλλαγές (γεωπολιτικών) εποχών, για να δηλώσουν ακριβώς τις νέες λειτουργίες. Ακόλουθα, ο Αμερικανικό στρατός επίσης βρίσκεται σε περίοδο προσαρμογής στην νέα αυτή εποχή που ορίζεται κυρίως σε γενικές γραμμές από τα ανωτέρω. Συγκεκριμένα ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ οι ψυχροπολεμικές δομές της διπολικής περιόδου του παγκόσμιου συστήματος και εκσυγχρονίζονται και επικαιροποιούνται οι αλλαγές μετά την περίοδο αυτή, δηλαδή της περιόδου του μονοπολισμού και της μεταβατικής περιόδου σε αυτό που προσωρινά ελλείψει καλύτερου, ορίζουμε ως «πολυπολική εποχή». Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν πιο «στατικά» τα «αμυντικά» (ή εν γένει πολεμικά) δόγματα. Δεν υπήρχε ισότιμος ποιοτικά αντίπαλος των ΗΠΑ σε επίπεδο οικονομίας και τεχνολογίας αλλά η λεγόμενη ισορροπία του τρόμου της πυρηνικής αποτροπής και του τεράστιου συμβατικού Σοβιετικού οπλοστασίου (έστω τεχνολογικά «κατώτερου»). Στην παρούσα συγκυρία όμως έχουν προκύψει «πόλοι» με συγκρίσιμη τεχνολογική και οικονομική ποσότητα και ποιότητα. Η πυραυλική και UAV drone τεχνολογίες έχουν «εκδημοκρατικοποιήσει» το πεδίο της μάχης δίνοντας δυνατότητες άμυνας σε μεσαίου μεγέθους γεωπολιτικούς παίκτες. Βέβαια εάν συνοδεύονται από «βοήθειες» των ισχυρών πόλων σε πληροφορίες και συστήματα πχ δορυφορικής πλοήγησης, πληροφοριών και ειδικά συστήματα πεδίου (που όμως υποστηρίζονται από τα μέγα-συστήματα των ισχυρών νέων ή αναγεννημένων πόλων σήμερα Κίνα ιδίως και Ρωσία): αντιαεροπορικά συστήματα διαφόρων τύπων και βεληνεκούς, ραντάρ, αντιβαλλιστικά όπλα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, επικοινωνιών, διαδικτυακού πολέμου κλπ. Ο πόλεμος με το Ιράν δίνει την «ευκαιρία» στις ΗΠΑ προσαρμογής του Υπουργείου Πολέμου στα νέα αυτά πολεμικά δεδομένα της νέας αναθεωρητικής γεωπολιτικά εποχής. Για να καταστεί ικανός ο Αμερικανικό Στρατός να αποτελέσει το εργαλείο εξασφάλισης προνομιακής θέσης των ΗΠΑ και στο νέο διεθνές σύστημα που ΘΑ προκύψει, μετά όλα τα μέχρι σήμερα και αυριανά πεδία σύγκρουσης παλαιών και νέων γεωπολιτικών παικτών και «πιστοποίησης» στο πεδίο, της πραγματικής και όχι εικαζόμενης, ισχύος τους. Αυτό σε αναθεωρητικές εποχές ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Μέχρι να αποτυπωθούν με σαφήνεια οι νέες ισορροπίες ισχύος. ΜΕΤΑ ακολουθεί η περίοδος της θεσμικής απεικόνισης της νέας πραγματικότητας (δεν είμαστε ακόμη σε αυτή την εποχή - φάση). Πρόκειται όμως για εκεχειρία; Η ανακοίνωση αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσωρινής «ορισμένου χρόνου» συμφωνίας, 14 ημερών για την ακρίβεια, είναι εκεχειρία; ή διάλλειμα του πολέμου για να καλυφθούν κενά που εντοπίστηκαν κατά την περίοδο αυτή των 6 εβδομάδων από το Αμερικανικό Επιτελείο, στην διαδικασία προσαρμογής του Αμερικανικού Στρατεύματος και πολεμικού δόγματος στις απαιτήσεις του πεδίου μάχης της νέας αναθεωρητικής εποχής; Δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο, αλλά μάλλον ενδεικτικό, το γεγονός ότι 1) το Ισραήλ, αμέσως μετά την ανακοίνωση του διαλλείματος ή εκεχειρίας «ορισμένου χρόνου» εξαπέλυσε τα «10 λεπτά κόλασης» στη Βηρυτό, χτυπώντας εκατοντάδες στόχους και επιφέροντας εκατόμβες νεκρών σε μία από πολλούς οριζόμενη ως η μεγαλύτερη ισραηλινή επίθεση από την αρχή της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο (προφανώς δηλαδή αποτελεί μήνυμα με ιδιαίτερο ταυτόχρονα συμβολισμό) και 2) Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) ακόμη και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Βέβαια δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία θέλει να είναι εντός των εξελίξεων πουλώντας υπηρεσίες και στις δύο πλευρές αναμένοντας το γεωπολιτικό αποτύπωμα των επιχειρήσεων, ώστε να πράξει ανάλογα με το «αποτέλεσμα» και έγκαιρα, 3) Η αμείωτη αλαζονική συμπεριφορά της Ουάσιγκτον (Λευκός Οίκος και Υπουργείο Πολέμου με τους επικεφαλείς και τους εκπροσώπους τους). Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να μην δεχθείς «εκεχειρία» όταν υφίστασαι όσα τις τελευταίες έξι βδομάδες το Ιράν ... Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν λοιπόν φαίνεται ότι θα συνεχιστεί μέχρι την επίτευξη ΟΛΩΝ των αντικειμενικών στόχων που έχουν θέσει ΗΠΑ και Ισραήλ. Επίσης ο στρατός των ΗΠΑ από αυτόν τον πόλεμο θα εξαχθεί αναβαπτισμένος σε μαχητική εμπειρία αλλά και προσαρμοσμένος στις ανάγκες και τις προκλήσεις της, για χάρη της συζήτησης ας χρησιμοποιήσουμε προσωρινά τον όρο, «πολυπολικής εποχής». Οπως ακριβώς το ίδιο συνέβη με την ρωσικό στρατό που βαπτίστηκε στην νέα εποχή του πολέμου με τον πόλεμο (επίσης Φθοράς Και Αντοχής) της Ουκρανίας. Η αντίθετα ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι την πραγματική, στο πεδίο, «μόνιμη» οριοθέτηση των αμερικανικό-ισραηλινών φιλοδοξιών από Ιράν και νέες αναθεωρητικές ευρωασιατικές δυνάμεις. Στην τελευταία περίπτωση θα μετρηθεί το εύρος αυτής της «οριοθέτησης» και οι ευρύτερες επιπτώσεις της στο μέλλον σε επίπεδο δυνατοτήτων και μέτρησης της πραγματικής ισχύος. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής

Τ

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

It confirms, in practical terms, the limits imposed by the real capacity to sustain a war in terms of military hardware and financing. Stockpiles of weapons systems and ammunition — particularly “smart”, long-range precision-strike capabilities — are limited. The use of more conventional systems and munitions, whether due to shortages or a deliberate effort to preserve resources for the future, exposes attacking forces to the risk of heavy losses, as well as to significant communication and reputational costs stemming from civilian casualties and strikes on humanitarian-sensitive targets.

The destruction of Iran’s critical infrastructure is extensive. The acceptance of Iran’s ten points for a permanent ceasefire merely means that these are recognised as issues for discussion. Naturally, alongside them, US priorities will also be placed on the table. It should be recalled that the US has submitted its own 15-point proposal. In other words, negotiations on a permanent ceasefire — or even on a broader peace arrangement or a non-aggression pact — will proceed on the basis of these two frameworks. In any case, however, this does not constitute the unconditional capitulation that Trump — along with his close aides, primarily Witkoff, the son-in-law and the crusading… Secretary of War — had sought, and which they had convinced him was achievable, contrary to assessments by the… competent intelligence services. That alone represents a major success for Iran. Already, many regard the very framing of Iran’s ten points as a major victory in itself — not only within Iran, but also within the US and across the international community — as it undermines US credibility.

Let me recall what we had previously argued — and what was fully confirmed by the six-week US/Israel–Iran war in October 2024: “Iran aspires, independently and through its own means — not via proxies — to secure the capability to contain Israel and to gain control over the escalation of the conflict in the Middle East (or West Asia), in terms of timing, geography (including within the adversary’s territory), and intensity. We observe a shift in intensity between the two operations of April 13 and October 1, as well as a… future promise of an ‘unimaginable’ next ‘response’.”The Iran-Israel conflict in the light of regional and global geopolitical (revisionist) antagonisms Pakistan, through its mediation of the temporary ceasefire agreement, is emerging from the deadlock created by the implementation of its strategic mutual-support agreement with Saudi Arabia. Under that agreement, being compelled to provide military backing for Saudi Arabia — and its… capital — by joining a war against Iran, should Riyadh have chosen that path, was something the military regime might not have been able to withstand. This was especially the case with former popular prime minister Imran Khan imprisoned, with the problems posed by the Balochistan independence movement — parts of which exist in both Pakistan and Iran — and with the extreme Islamic fundamentalism of a large segment of the Pakistani population, which would not have looked favourably on a war against Islamic Iran, a country seen as “resisting” the West and the US. Israel is outside the agreement. The agreement is solely between the US and Iran. The continuation of the Iran-Israel war is therefore entirely possible. Netanyahu has already stated that military operations in Lebanon will continue, something Iran does not accept, thereby creating problems for the ceasefire from the very first hours and causing dissatisfaction in Trump’s camp and in Washington. The “ten points” put forward by Iran are very carefully crafted and allow Tehran to speak of victory. It should be noted that they also include protection for its proxies, Hezbollah and the Houthis, claims for compensation or revenues from passage through the Straits, the lifting of all sanctions, and so on. I stress once again that these are not part of the “agreement” itself, but have merely been accepted as topics for discussion. Israel’s dissatisfaction with Trump’s “behind-closed-doors” negotiation, if it is genuine, remains to be seen in terms of how it will evolve and how it will affect US-Israeli relations — that is, “Trump-Israeli relations”. Israel’s objective of full regional dominance… remains in place; it has not been achieved to the extent desired. Does this temporary agreement for a temporary ceasefire and the launch of talks on a permanent one resolve the issue of war once and for all? No. It does not resolve the question of the Strait of Hormuz, a source of funding for Iran’s reconstruction of the enormous damage to the country’s infrastructure networks, alongside energy exports. That will become clear from Iran’s actual “behaviour” in the Strait. Nor does it leave Israel — and the… evangelicals? — “fully” satisfied. Trump’s conduct in the “negotiations” has — to put it politely — shown elements of unreliability and a tendency towards… deception, in other words the instrumentalisation of the process as a means of misleading the other side. This latter notion, or possibility, under Trumpian “norms”, should not be ruled out. From this perspective, the temporary ceasefire agreement is particularly fragile.

It will be particularly interesting to see how the “post-war” relations between the Gulf monarchies and Iran will take shape. Saudi Arabia’s leadership position among the Gulf monarchies is strengthening. What remains critical is how these states will assess the security challenges they faced during the US attack on Iran. There is clear dissatisfaction both with the US and with Iran. Of particular importance, of course, is how the monarchies — especially Saudi Arabia — will position themselves vis-à-vis the Eurasian revisionist powers, Russia and China. Turkey remained notably “quiet” during the six weeks of war, awaiting the outcome of the war of attrition and endurance between the US, Iran and Israel — and, indirectly, the Gulf monarchies — while also facing threats that it could be next on Israel’s target list after Iran. Now, however, it will seek to position itself within the evolving developments. Trump “played” his final card to the very end: that of the “massive strike”, the “terrible” ultimatum, whose deadline kept being pushed further into the future each time. Clearly, the ultimatum was yet another “bluff” by the American President, reflecting the diminished credibility of both the US and Trump himself. It is of critical importance to see how reactions within the US will unfold. The scale of these reactions could shape the strategy of Greater North America — from Panama, or Venezuela, or… who knows where — all the way to Alaska/Greenland, something that will be highly significant for the blocs of the emerging “multipolar” system.

Conclusion: Time is required for the consequences of the war — and their reflection on the negotiating power of the two sides — to become clearer during the talks on a permanent ceasefire. Iran appears, despite having suffered significant blows to its infrastructure and physical leadership, to have responded with asymmetrical retaliation that imposed substantial costs on its adversary. It did not surrender unconditionally, nor did its regime change. It remains unclear, following the assassinations of its military and political leadership, who now holds — or will ultimately hold — control in Iran. The real scale and depth of the destruction in Iran, as well as the true cost of the war and the state of US ammunition stockpiles after six weeks of intense bombardment, will become clearer in the near future — and will affect the negotiations. The new phase of negotiations carries no fewer risks than the war itself… Developments in the coming days will provide the answer to the key question: who, in the end, has been caught in the Middle Eastern trap of the six-week US–Iran war? Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises? P.S. 1. Iran’s ten points for a peace settlement: Commitment to non-aggression Iranian control over the Strait of Hormuz Acceptance of Iran’s uranium enrichment Lifting of all primary sanctions Lifting of all secondary sanctions Termination of all UN Security Council resolutions Termination of all Board of Governors decisions Payment of compensation to Iran Withdrawal of US combat forces from the region Cessation of war on all fronts, including Lebanon Trump has stated that this plan constitutes a “workable basis” for negotiations. Dionysis Pantis is a Supreme Court lawyer and geopolitical analyst.

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις από την "αρχική" συμφωνία προσωρινής ανακωχής μεταξύ ΗΠΑ Ιράν: • επιβεβαιώνει τα όρια που θέτουν κατά ανάγκη οι πραγματικές δυνατότητες τροφοδότησης του πολέμου σε πολεμικό υλικό και χρηματοδότηση του πολέμου. Τα αποθέματα οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών ιδιαίτερα των έξυπνων μεγάλης ακριβείας πλήγματος και μεγάλων αποστάσεων είναι περιορισμένα. Η χρήση πιο συμβατικών συστημάτων και πυρομαχικών (λόγω ελλείψεων ή οικονομίας για το «μέλλον») εκθέτει τις επιτιθέμενες δυνάμεις σε κινδύνους μεγάλων απωλειών και επικοινωνιακού κόστους λόγω απωλειών σε αμάχους και ευαίσθητους ανθρωπιστικά στόχους .

• η καταστροφή σε βασικές υποδομές του Ιράν είναι ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΕΣ • η αποδοχή των δέκα σημείων του Ιράν για μία μόνιμη εκεχειρία καλύπτει ΜΟΝΟ το ότι «είναι θέματα προς συζήτηση». Προφανώς μαζί με αυτά που θα τεθούν θέματα προς συζήτηση από ΗΠΑ. Θυμίζω ότι και οι ΗΠΑ έχουν θέση δική τους πρόταση 15 σημείων. Δηλαδή οι συνομιλίες για μόνιμη εκεχειρία ή ακόμη ειρήνευση ή συνθήκης μη επίθεσης, θα διεξαχθούν επί τη βάση των δύο αυτών σχεδίων. Σε κάθε περίπτωση όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ που ήθελε ο Τραμπ (και οι επιτελείς του – κυρίως οι Γουίτκοφ, ο γαμβρός & ο σταυροφόρος … Υπουργός Πολέμου – και που τον είχαν πείσει ότι ήταν εφικτή, σε αντίθεση με αναφορές των … «καθ΄ ύλη αρμόδιων μυστικών υπηρεσιών-), γεγονός που από μόνο του αποτελεί τεράστια επιτυχία του Ιράν. • Ήδη από πολλούς θεωρείτε τεράστια νίκη η θέση καθεαυτή των δέκα σημείων για συνομιλίες από το Ιράν (όχι μόνο στο Ιράν αλλά και στο εσωτερικό ΗΠΑ και διεθνή κοινότητα) που πλήττει το κύρος των ΗΠΑ.

• Θυμίζω τι λέγαμε (και επιβεβαιώθηκε πλήρως από τον πόλεμο των έξι εβδομάδων ΗΠΑ/Ισραήλ ΙΡΑΝ τον Οκτώβριο 2024 : " το Ιράν φιλοδοξεί αυτοτελώς και αυτοδύναμα (όχι μέσω proxies) να εξασφαλίσει την δυνατότητα οριοθέτησης του Ισραήλ και να αποκτήσει έλεγχο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία) τόσο σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο, όσο και τον τόπο (εντός του εδάφους του αντιπάλου) και την ένταση (βλέπουμε αλλαγή στην ένταση μεταξύ των δύο επιχειρήσεων της 13ης Απριλίου και την 1ης Οκτωβρίου αλλά και μία … μελλοντική υπόσχεση για «ασύλληπτη» επόμενη «απάντηση»). ." https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ • Το Πακιστάν με την μεσολάβηση αυτή στην προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας βγαίνει από το αδιέξοδο της εφαρμογής της στρατηγικής του συμφωνίας με την Σαουδική Αραβία για αμοιβαία στήριξη: ο εξαναγκασμός του από την συμφωνία σε πολεμική υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας (και των ... κεφαλαίων της) με συμμετοχή του σε πόλεμο εναντίον του Ιράν, αν το επέλεγε η ΣΑ, ήταν ΑΒΕΒΑΙΟ εάν θα άντεχε το στρατιωτικό καθεστώς, με φυλακισμένο τον πρώην δημοφιλή πρωθυπουργό Ιμράν Χαν, τα προβλήματα με το κίνημα ανεξαρτησίας του Βελουχιστάν (τμήματα του οποίου υπάρχουν σε Πακιστάν και Ιράν) και τον ακραίο ισλαμικό φονταμενταλισμό μεγάλου τμήματος του πακιστανικού πληθυσμού που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι πόλεμο ενάντια του ισλαμικού Ιράν που "αντιστέκεται" σε Δύση και ΗΠΑ. • Το Ισραήλ είναι εκτός συμφωνίας. Η συμφωνία είναι μόνο μεταξύ "ΗΠΑ και "Ιράν. Πιθανή η συνέχιση του Ιρανοϊσραηλινού πολέμου. Ήδη ο Νετανιάχου δήλωσε ότι συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Λίβανο, γεγονός που για Ιράν δεν είναι αποδεκτό θέτοντας από τις πρώτες ώρες προβλήματα στην εκεχειρία και δυσαρεστώντας Τραμπ/ΗΠΑ. • Τα "δέκα σημεία" που θέτει το Ιράν είναι πολύ καλά μελετημένα και του δίνουν την δυνατότητα να μιλά για νίκη. Σημειωτέον ότι περιλαμβάνει και την προστασία των proxies τους Χεζμπολά και Χούθις την αξίωση αποζημιώσεων ή εσόδων από τη διέλευση των Στενών, άρση ΟΛΩΝ των κυρώσεων κλπ. Σημειώνω ξανά ότι δεν είναι μέρος "συμφωνίας" αλλά ότι συμφωνούνται ως θέματα συζήτησης. • Η δυσαρέσκεια Ισραήλ από την "εν κρυπτώ" διαπραγμάτευση Τραμπ, ΕΑΝ είναι πραγματική, μέλει να δούμε πως θα εξελιχθεί και επηρεάσει τις Αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις, δηλαδή τις "Τραμποϊσραηλινές σχέσεις". Ο στόχος του Ισραήλ για πλήρη περιφερειακή κυριαρχία … έχει συνέχεια (δεν έχει επιτευχθεί κατά τα … επιθυμητά). • Λύνει το θέμα του πολέμου μόνιμα η προσωρινή αυτή συμφωνία για προσωρινή εκεχειρία και έναρξη συζήτησης για μόνιμη; ΟΧΙ: δεν λύνει το θέμα των Στενών του Ορμούζ (πηγής χρηματοδότησης της ιρανικής αποκατάστασης των τεραστίων ζημιών σε δίκτυα υποδομών της χώρας ΜΑΖΙ με τις εξαγωγές ενέργειας; Θα φανεί από την ιρανική εν τοις πράγμασι "συμπεριφοράς" στο Στενό), δεν αφήνει "πλήρως" ικανοποιημένο το Ισραήλ (και τους ... ευαγγελιστές;), η συμπεριφορά Τραμπ στις "διαπραγματεύσεις" έχει - να το πω ευγενικά - στοιχεία έλλειψης αξιοπιστίας και τάσεως ... παραπλάνησης (δηλαδή την εργαλειοποίηση τους ως διαδικασία για ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ). Η τελευταία έννοια / πιθανότητα παραπλάνησης υπό τις τραμπικές "νόρμες" δεν πρέπει να αποκλείεται. Και από την άποψη αυτή η προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας είναι ιδιαίτερα εύθραυστη.

• Ενδιαφέρον θα έχει το πως θα διαμορφωθούν οι "μεταπολεμικές" σχέσεις Βασιλείων του Κόλπου με Ιράν. • Η ηγετική θέση της Σαουδικής Αραβίας στα Βασίλεια του Κόλπου ενισχύεται. Κρίσιμο παραμένει πως θα εκτιμήσουν τα Βασίλεια του Κόλπου τα προβλήματα ασφαλείας που αντιμετώπισαν κατά την Αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια και έναντι ΗΠΑ και έναντι Ιράν. Ιδιαίτερη σημασία έχει βέβαια πως θα "τοποθετηθούν" τα Βασίλεια (ιδιαίτερα η Σαουδική Αραβία) έναντι των ευρασιατών αναθεωρητών Ρωσίας και Κίνας. • Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Τώρα όμως θα θέλει να είναι εντός των εξελίξεων. • Ο Τραμπ «έπαιξε» μέχρι τέλους και το τελευταίο χαρτί του: αυτό του «τεράστιου χτυπήματος», του «φοβερού» τελεσίγραφου που άλλαζε κάθε φορά η λήξη του μετατιθέμενη στο μέλλον. Προφανώς το τελεσίγραφο ήταν μία ακόμη «μπλόφα» του Αμερικανού Προέδρου, που αντανακλά στην μειωμένη αξιοπιστία των ΗΠΑ και του ίδιου. • Έχει τεράστια σημασία ποιες θα είναι οι αντιδράσεις ΕΝΤΟΣ των ΗΠΑ. Το μέγεθος των αντιδράσεων μπορεί να επηρεάσει την στρατηγική της Μεγάλης Βορείου Αμερικής από Παναμά (ή Βενεζουέλα ή … ποιος ξέρει που, μέχρι Αλάσκα/Γροιλανδία), γεγονός που θα έχει τεράστια σημασία στα μπλοκ του επικείμενου «πολυπολικού» συστήματος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: θέλει χρόνο για να διαφανούν κατά τις συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μόνιμη εκεχειρία οι επιπτώσεις του πολέμου και στην αντανάκλαση τους στην (διαπραγματευτική) ισχύ των δύο μερών. Το Ιράν φαίνεται ότι, παρότι δέχθηκε ισχυρά πλήγματα σε υποδομές και φυσική ηγεσία , απάντησε με ασύμμετρα αντίποινα που δημιούργησαν μεγάλο κόστος στον αντίπαλο. Δεν παραδόθηκε άνευ όρων, δεν άλλαξε το καθεστώς του (δεν γνωρίζουμε βέβαια, μετά τις δολοφονίες της στρατιωτικής – πολιτικής του ηγεσίας, ποιοι έχουν ή θα έχουν τον έλεγχο πλέον στο Ιράν. Η πραγματικότητα των επιπτώσεων και του βάθους των καταστροφών στο Ιράν, όπως και του κόστους του πολέμου και της κατάστασης των αποθεμάτων πυρομαχικών για ΗΠΑ μετά τις 6 βδομάδες έντονων βομβαρδισμών, θα φανεί προσεχώς (και θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις). Η νέα περίοδος των διαπραγματεύσεων δεν έχει λιγότερους κινδύνους από τον πόλεμο καθεαυτό ... Οι εξελίξεις των επόμενων ημερών θα δείξουν την απάντηση δηλαδή στο μεγάλο ερώτημα : ποιον ή ποιους έπιασε η φάκα του μεσανατολικού (του πολέμου των έξι βδομάδων ΗΠΑ Ιράν); https://www.ibnaeu.com/2026/03/03/o-proedros-trab-stin-faka-tou-oukranikou-kai-tou-mesanatolikou/ (Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού.) ΥΓ 1. τα δέκα σημεία ειρήνευσης του Ιράν: 1. Δέσμευση για μη επιθετικότητα 2. Ο έλεγχος του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ 3. Αποδοχή του εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν 4. Άρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων 5. Άρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων 6. Λήξη όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 7. Λήξη όλων των αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου 8. Καταβολή αποζημίωσης στο Ιράν 9. Απόσυρση των μαχητικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή 10. Παύση του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου Ο Τραμπ λέει ότι αυτό το σχέδιο αποτελεί μια «workable basis» βάση για συζήτηση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής