Ποιον βοηθά η εκεχειρία (καλύτερα το διάλλειμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν;

Ποιον βοηθά περισσότερο η εκεχειρία (καλύτερα το διάλλειμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν; Η εκεχειρία (καλύτερα διάλλειμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν βοηθά τις ΗΠΑ να ανασυνταχθούν και προσαρμόσουν - οχυρώσουν τις θέσεις τους στην Μέση Ανατολή, υπό τις νέες συνθήκες των ιρανικών δυνατοτήτων πυραυλικών ή μέσω UAV επιθέσεων.

Αντίθετα με το Ιράν να βρίσκεται υπό συνεχή εναέρια - διαστημική παρακολούθηση είναι εξαιρετικά δύσκολη η ανασύνταξη του και η παραλαβή "προμηθειών" από συμμάχους. Στόχος των ΗΠΑ – Ισραήλ παραμένει η άνευ όρων συνθηκολόγηση του Ιράν, η πλήρης καταστροφή των επιθετικών δυνατοτήτων του και των υποδομών του για μελλοντική ανάπτυξη/αποκατάσταση τους (ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, εργαστήρια) και η παράδοση των ποσοτήτων απεμπλουτισμένου ουρανίου. Αλλαγή καθεστώτος, έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Ιράν και εδαφικός διαμελισμός του, επίσης αποτελούν στόχους, οι οποίοι ολοκληρώνουν τους αντικειμενικούς στόχους των επιχειρήσεων αλλά και της μετά την πραγματική λήξη της μεγάλης έντασης στρατιωτικής επίθεσης.

Το πρόβλημα που επισημαίνει η εμπειρία του πολέμου των – μέχρι σήμερα έξι εβδομάδων - των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή είναι ότι δεν είναι τοποθετημένες για να αντιμετωπίσουν τέτοιες απειλές όπως αυτές από τις επιθέσεις με πυραύλους και ντρόουν από το Ιράν. Είναι κυρίως εγκαταστάσεις στήριξης και ελέγχου των καθεστώτων των Βασιλείων του Κόλπου και των υπόλοιπων αραβικών κρατών της περιοχής στο πλαίσιο της αμερικανικής κυριαρχίας. Πιθανολογώ ότι χρειάζονται προσαρμογές όπως εργασίες οχύρωσης υλικού, μέσων και στρατιωτών και ενίσχυσης της αντιβαλλιστικής ομπρέλας προστασίας των. Αντίθετα είναι πολύ δύσκολη η κάλυψη των Ιρανικών κενών μετά τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς πχ στην αντιαεροπορική άμυνα. Βέβαια πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι έχει ληφθεί ιδιαίτερη μνεία κατά τα 47 έτη προετοιμασίας για αυτή την στιγμή η διασπορά και αποθήκευση σε οχυρές αποθήκες που γνωρίζουν μόνο οι Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης (και όχι ο τακτικός Ιρανικός στρατός) για να μην υπάρχουν διαρροές πληροφοριών. Μέχρι στιγμής το Ιράν δείχνει αντοχή στις δυνατότητες «αντιποίνων». Οι ΗΠΑ μετά την υιοθέτηση της νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ το Νοέμβριο του 2025 που, μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών στις λίγες αλλά μεστές σελίδες του εξήρε τη σημασία του «τεχνολογικοβιομηχανικού συμπλέγματος» (το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα συνδυασμό τεχνολογιών έκτης και δεύτερης τεχνολογικής επανάστασης). Ηδη τον Σεπτέμβριο του 2025, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ μετονομάστηκε σε Department of War, δηλαδή Υπουργείο Πολέμου, επαναφέροντας την ιστορική του ονομασία που ίσχυε από την ίδρυσή του έως το 1949, όταν ο πλανήτης εισήλθε στην εποχή του διπολισμού (ΗΠΑ και σύμμαχοι, ΕΣΣΔ και σύμμαχοι). Η επίσημη αλλαγή και η τοποθέτηση νέων επιγραφών ξεκίνησε από τον τότε και τώρα Υπουργό Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ. Δηλαδή οι αλλαγές ονομάτων γίνονται πάντα σε αλλαγές (γεωπολιτικών) εποχών, για να δηλώσουν ακριβώς τις νέες λειτουργίες. Ακόλουθα, ο Αμερικανικό στρατός επίσης βρίσκεται σε περίοδο προσαρμογής στην νέα αυτή εποχή που ορίζεται κυρίως σε γενικές γραμμές από τα ανωτέρω. Συγκεκριμένα ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ οι ψυχροπολεμικές δομές της διπολικής περιόδου του παγκόσμιου συστήματος και εκσυγχρονίζονται και επικαιροποιούνται οι αλλαγές μετά την περίοδο αυτή, δηλαδή της περιόδου του μονοπολισμού και της μεταβατικής περιόδου σε αυτό που προσωρινά ελλείψει καλύτερου, ορίζουμε ως «πολυπολική εποχή». Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν πιο «στατικά» τα «αμυντικά» (ή εν γένει πολεμικά) δόγματα. Δεν υπήρχε ισότιμος ποιοτικά αντίπαλος των ΗΠΑ σε επίπεδο οικονομίας και τεχνολογίας αλλά η λεγόμενη ισορροπία του τρόμου της πυρηνικής αποτροπής και του τεράστιου συμβατικού Σοβιετικού οπλοστασίου (έστω τεχνολογικά «κατώτερου»). Στην παρούσα συγκυρία όμως έχουν προκύψει «πόλοι» με συγκρίσιμη τεχνολογική και οικονομική ποσότητα και ποιότητα. Η πυραυλική και UAV drone τεχνολογίες έχουν «εκδημοκρατικοποιήσει» το πεδίο της μάχης δίνοντας δυνατότητες άμυνας σε μεσαίου μεγέθους γεωπολιτικούς παίκτες. Βέβαια εάν συνοδεύονται από «βοήθειες» των ισχυρών πόλων σε πληροφορίες και συστήματα πχ δορυφορικής πλοήγησης, πληροφοριών και ειδικά συστήματα πεδίου (που όμως υποστηρίζονται από τα μέγα-συστήματα των ισχυρών νέων ή αναγεννημένων πόλων σήμερα Κίνα ιδίως και Ρωσία): αντιαεροπορικά συστήματα διαφόρων τύπων και βεληνεκούς, ραντάρ, αντιβαλλιστικά όπλα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, επικοινωνιών, διαδικτυακού πολέμου κλπ. Ο πόλεμος με το Ιράν δίνει την «ευκαιρία» στις ΗΠΑ προσαρμογής του Υπουργείου Πολέμου στα νέα αυτά πολεμικά δεδομένα της νέας αναθεωρητικής γεωπολιτικά εποχής. Για να καταστεί ικανός ο Αμερικανικό Στρατός να αποτελέσει το εργαλείο εξασφάλισης προνομιακής θέσης των ΗΠΑ και στο νέο διεθνές σύστημα που ΘΑ προκύψει, μετά όλα τα μέχρι σήμερα και αυριανά πεδία σύγκρουσης παλαιών και νέων γεωπολιτικών παικτών και «πιστοποίησης» στο πεδίο, της πραγματικής και όχι εικαζόμενης, ισχύος τους. Αυτό σε αναθεωρητικές εποχές ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Μέχρι να αποτυπωθούν με σαφήνεια οι νέες ισορροπίες ισχύος. ΜΕΤΑ ακολουθεί η περίοδος της θεσμικής απεικόνισης της νέας πραγματικότητας (δεν είμαστε ακόμη σε αυτή την εποχή - φάση). Πρόκειται όμως για εκεχειρία; Η ανακοίνωση αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσωρινής «ορισμένου χρόνου» συμφωνίας, 14 ημερών για την ακρίβεια, είναι εκεχειρία; ή διάλλειμα του πολέμου για να καλυφθούν κενά που εντοπίστηκαν κατά την περίοδο αυτή των 6 εβδομάδων από το Αμερικανικό Επιτελείο, στην διαδικασία προσαρμογής του Αμερικανικού Στρατεύματος και πολεμικού δόγματος στις απαιτήσεις του πεδίου μάχης της νέας αναθεωρητικής εποχής; Δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο, αλλά μάλλον ενδεικτικό, το γεγονός ότι 1) το Ισραήλ, αμέσως μετά την ανακοίνωση του διαλλείματος ή εκεχειρίας «ορισμένου χρόνου» εξαπέλυσε τα «10 λεπτά κόλασης» στη Βηρυτό, χτυπώντας εκατοντάδες στόχους και επιφέροντας εκατόμβες νεκρών σε μία από πολλούς οριζόμενη ως η μεγαλύτερη ισραηλινή επίθεση από την αρχή της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο (προφανώς δηλαδή αποτελεί μήνυμα με ιδιαίτερο ταυτόχρονα συμβολισμό) και 2) Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) ακόμη και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Βέβαια δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία θέλει να είναι εντός των εξελίξεων πουλώντας υπηρεσίες και στις δύο πλευρές αναμένοντας το γεωπολιτικό αποτύπωμα των επιχειρήσεων, ώστε να πράξει ανάλογα με το «αποτέλεσμα» και έγκαιρα, 3) Η αμείωτη αλαζονική συμπεριφορά της Ουάσιγκτον (Λευκός Οίκος και Υπουργείο Πολέμου με τους επικεφαλείς και τους εκπροσώπους τους). Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να μην δεχθείς «εκεχειρία» όταν υφίστασαι όσα τις τελευταίες έξι βδομάδες το Ιράν ... Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν λοιπόν φαίνεται ότι θα συνεχιστεί μέχρι την επίτευξη ΟΛΩΝ των αντικειμενικών στόχων που έχουν θέσει ΗΠΑ και Ισραήλ. Επίσης ο στρατός των ΗΠΑ από αυτόν τον πόλεμο θα εξαχθεί αναβαπτισμένος σε μαχητική εμπειρία αλλά και προσαρμοσμένος στις ανάγκες και τις προκλήσεις της, για χάρη της συζήτησης ας χρησιμοποιήσουμε προσωρινά τον όρο, «πολυπολικής εποχής». Οπως ακριβώς το ίδιο συνέβη με την ρωσικό στρατό που βαπτίστηκε στην νέα εποχή του πολέμου με τον πόλεμο (επίσης Φθοράς Και Αντοχής) της Ουκρανίας. Η αντίθετα ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι την πραγματική, στο πεδίο, «μόνιμη» οριοθέτηση των αμερικανικό-ισραηλινών φιλοδοξιών από Ιράν και νέες αναθεωρητικές ευρωασιατικές δυνάμεις. Στην τελευταία περίπτωση θα μετρηθεί το εύρος αυτής της «οριοθέτησης» και οι ευρύτερες επιπτώσεις της στο μέλλον σε επίπεδο δυνατοτήτων και μέτρησης της πραγματικής ισχύος. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής

Τ

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

It confirms, in practical terms, the limits imposed by the real capacity to sustain a war in terms of military hardware and financing. Stockpiles of weapons systems and ammunition — particularly “smart”, long-range precision-strike capabilities — are limited. The use of more conventional systems and munitions, whether due to shortages or a deliberate effort to preserve resources for the future, exposes attacking forces to the risk of heavy losses, as well as to significant communication and reputational costs stemming from civilian casualties and strikes on humanitarian-sensitive targets.

The destruction of Iran’s critical infrastructure is extensive. The acceptance of Iran’s ten points for a permanent ceasefire merely means that these are recognised as issues for discussion. Naturally, alongside them, US priorities will also be placed on the table. It should be recalled that the US has submitted its own 15-point proposal. In other words, negotiations on a permanent ceasefire — or even on a broader peace arrangement or a non-aggression pact — will proceed on the basis of these two frameworks. In any case, however, this does not constitute the unconditional capitulation that Trump — along with his close aides, primarily Witkoff, the son-in-law and the crusading… Secretary of War — had sought, and which they had convinced him was achievable, contrary to assessments by the… competent intelligence services. That alone represents a major success for Iran. Already, many regard the very framing of Iran’s ten points as a major victory in itself — not only within Iran, but also within the US and across the international community — as it undermines US credibility.

Let me recall what we had previously argued — and what was fully confirmed by the six-week US/Israel–Iran war in October 2024: “Iran aspires, independently and through its own means — not via proxies — to secure the capability to contain Israel and to gain control over the escalation of the conflict in the Middle East (or West Asia), in terms of timing, geography (including within the adversary’s territory), and intensity. We observe a shift in intensity between the two operations of April 13 and October 1, as well as a… future promise of an ‘unimaginable’ next ‘response’.”The Iran-Israel conflict in the light of regional and global geopolitical (revisionist) antagonisms Pakistan, through its mediation of the temporary ceasefire agreement, is emerging from the deadlock created by the implementation of its strategic mutual-support agreement with Saudi Arabia. Under that agreement, being compelled to provide military backing for Saudi Arabia — and its… capital — by joining a war against Iran, should Riyadh have chosen that path, was something the military regime might not have been able to withstand. This was especially the case with former popular prime minister Imran Khan imprisoned, with the problems posed by the Balochistan independence movement — parts of which exist in both Pakistan and Iran — and with the extreme Islamic fundamentalism of a large segment of the Pakistani population, which would not have looked favourably on a war against Islamic Iran, a country seen as “resisting” the West and the US. Israel is outside the agreement. The agreement is solely between the US and Iran. The continuation of the Iran-Israel war is therefore entirely possible. Netanyahu has already stated that military operations in Lebanon will continue, something Iran does not accept, thereby creating problems for the ceasefire from the very first hours and causing dissatisfaction in Trump’s camp and in Washington. The “ten points” put forward by Iran are very carefully crafted and allow Tehran to speak of victory. It should be noted that they also include protection for its proxies, Hezbollah and the Houthis, claims for compensation or revenues from passage through the Straits, the lifting of all sanctions, and so on. I stress once again that these are not part of the “agreement” itself, but have merely been accepted as topics for discussion. Israel’s dissatisfaction with Trump’s “behind-closed-doors” negotiation, if it is genuine, remains to be seen in terms of how it will evolve and how it will affect US-Israeli relations — that is, “Trump-Israeli relations”. Israel’s objective of full regional dominance… remains in place; it has not been achieved to the extent desired. Does this temporary agreement for a temporary ceasefire and the launch of talks on a permanent one resolve the issue of war once and for all? No. It does not resolve the question of the Strait of Hormuz, a source of funding for Iran’s reconstruction of the enormous damage to the country’s infrastructure networks, alongside energy exports. That will become clear from Iran’s actual “behaviour” in the Strait. Nor does it leave Israel — and the… evangelicals? — “fully” satisfied. Trump’s conduct in the “negotiations” has — to put it politely — shown elements of unreliability and a tendency towards… deception, in other words the instrumentalisation of the process as a means of misleading the other side. This latter notion, or possibility, under Trumpian “norms”, should not be ruled out. From this perspective, the temporary ceasefire agreement is particularly fragile.

It will be particularly interesting to see how the “post-war” relations between the Gulf monarchies and Iran will take shape. Saudi Arabia’s leadership position among the Gulf monarchies is strengthening. What remains critical is how these states will assess the security challenges they faced during the US attack on Iran. There is clear dissatisfaction both with the US and with Iran. Of particular importance, of course, is how the monarchies — especially Saudi Arabia — will position themselves vis-à-vis the Eurasian revisionist powers, Russia and China. Turkey remained notably “quiet” during the six weeks of war, awaiting the outcome of the war of attrition and endurance between the US, Iran and Israel — and, indirectly, the Gulf monarchies — while also facing threats that it could be next on Israel’s target list after Iran. Now, however, it will seek to position itself within the evolving developments. Trump “played” his final card to the very end: that of the “massive strike”, the “terrible” ultimatum, whose deadline kept being pushed further into the future each time. Clearly, the ultimatum was yet another “bluff” by the American President, reflecting the diminished credibility of both the US and Trump himself. It is of critical importance to see how reactions within the US will unfold. The scale of these reactions could shape the strategy of Greater North America — from Panama, or Venezuela, or… who knows where — all the way to Alaska/Greenland, something that will be highly significant for the blocs of the emerging “multipolar” system.

Conclusion: Time is required for the consequences of the war — and their reflection on the negotiating power of the two sides — to become clearer during the talks on a permanent ceasefire. Iran appears, despite having suffered significant blows to its infrastructure and physical leadership, to have responded with asymmetrical retaliation that imposed substantial costs on its adversary. It did not surrender unconditionally, nor did its regime change. It remains unclear, following the assassinations of its military and political leadership, who now holds — or will ultimately hold — control in Iran. The real scale and depth of the destruction in Iran, as well as the true cost of the war and the state of US ammunition stockpiles after six weeks of intense bombardment, will become clearer in the near future — and will affect the negotiations. The new phase of negotiations carries no fewer risks than the war itself… Developments in the coming days will provide the answer to the key question: who, in the end, has been caught in the Middle Eastern trap of the six-week US–Iran war? Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises? P.S. 1. Iran’s ten points for a peace settlement: Commitment to non-aggression Iranian control over the Strait of Hormuz Acceptance of Iran’s uranium enrichment Lifting of all primary sanctions Lifting of all secondary sanctions Termination of all UN Security Council resolutions Termination of all Board of Governors decisions Payment of compensation to Iran Withdrawal of US combat forces from the region Cessation of war on all fronts, including Lebanon Trump has stated that this plan constitutes a “workable basis” for negotiations. Dionysis Pantis is a Supreme Court lawyer and geopolitical analyst.

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις από την "αρχική" συμφωνία προσωρινής ανακωχής μεταξύ ΗΠΑ Ιράν: • επιβεβαιώνει τα όρια που θέτουν κατά ανάγκη οι πραγματικές δυνατότητες τροφοδότησης του πολέμου σε πολεμικό υλικό και χρηματοδότηση του πολέμου. Τα αποθέματα οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών ιδιαίτερα των έξυπνων μεγάλης ακριβείας πλήγματος και μεγάλων αποστάσεων είναι περιορισμένα. Η χρήση πιο συμβατικών συστημάτων και πυρομαχικών (λόγω ελλείψεων ή οικονομίας για το «μέλλον») εκθέτει τις επιτιθέμενες δυνάμεις σε κινδύνους μεγάλων απωλειών και επικοινωνιακού κόστους λόγω απωλειών σε αμάχους και ευαίσθητους ανθρωπιστικά στόχους .

• η καταστροφή σε βασικές υποδομές του Ιράν είναι ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΕΣ • η αποδοχή των δέκα σημείων του Ιράν για μία μόνιμη εκεχειρία καλύπτει ΜΟΝΟ το ότι «είναι θέματα προς συζήτηση». Προφανώς μαζί με αυτά που θα τεθούν θέματα προς συζήτηση από ΗΠΑ. Θυμίζω ότι και οι ΗΠΑ έχουν θέση δική τους πρόταση 15 σημείων. Δηλαδή οι συνομιλίες για μόνιμη εκεχειρία ή ακόμη ειρήνευση ή συνθήκης μη επίθεσης, θα διεξαχθούν επί τη βάση των δύο αυτών σχεδίων. Σε κάθε περίπτωση όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ που ήθελε ο Τραμπ (και οι επιτελείς του – κυρίως οι Γουίτκοφ, ο γαμβρός & ο σταυροφόρος … Υπουργός Πολέμου – και που τον είχαν πείσει ότι ήταν εφικτή, σε αντίθεση με αναφορές των … «καθ΄ ύλη αρμόδιων μυστικών υπηρεσιών-), γεγονός που από μόνο του αποτελεί τεράστια επιτυχία του Ιράν. • Ήδη από πολλούς θεωρείτε τεράστια νίκη η θέση καθεαυτή των δέκα σημείων για συνομιλίες από το Ιράν (όχι μόνο στο Ιράν αλλά και στο εσωτερικό ΗΠΑ και διεθνή κοινότητα) που πλήττει το κύρος των ΗΠΑ.

• Θυμίζω τι λέγαμε (και επιβεβαιώθηκε πλήρως από τον πόλεμο των έξι εβδομάδων ΗΠΑ/Ισραήλ ΙΡΑΝ τον Οκτώβριο 2024 : " το Ιράν φιλοδοξεί αυτοτελώς και αυτοδύναμα (όχι μέσω proxies) να εξασφαλίσει την δυνατότητα οριοθέτησης του Ισραήλ και να αποκτήσει έλεγχο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία) τόσο σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο, όσο και τον τόπο (εντός του εδάφους του αντιπάλου) και την ένταση (βλέπουμε αλλαγή στην ένταση μεταξύ των δύο επιχειρήσεων της 13ης Απριλίου και την 1ης Οκτωβρίου αλλά και μία … μελλοντική υπόσχεση για «ασύλληπτη» επόμενη «απάντηση»). ." https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ • Το Πακιστάν με την μεσολάβηση αυτή στην προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας βγαίνει από το αδιέξοδο της εφαρμογής της στρατηγικής του συμφωνίας με την Σαουδική Αραβία για αμοιβαία στήριξη: ο εξαναγκασμός του από την συμφωνία σε πολεμική υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας (και των ... κεφαλαίων της) με συμμετοχή του σε πόλεμο εναντίον του Ιράν, αν το επέλεγε η ΣΑ, ήταν ΑΒΕΒΑΙΟ εάν θα άντεχε το στρατιωτικό καθεστώς, με φυλακισμένο τον πρώην δημοφιλή πρωθυπουργό Ιμράν Χαν, τα προβλήματα με το κίνημα ανεξαρτησίας του Βελουχιστάν (τμήματα του οποίου υπάρχουν σε Πακιστάν και Ιράν) και τον ακραίο ισλαμικό φονταμενταλισμό μεγάλου τμήματος του πακιστανικού πληθυσμού που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι πόλεμο ενάντια του ισλαμικού Ιράν που "αντιστέκεται" σε Δύση και ΗΠΑ. • Το Ισραήλ είναι εκτός συμφωνίας. Η συμφωνία είναι μόνο μεταξύ "ΗΠΑ και "Ιράν. Πιθανή η συνέχιση του Ιρανοϊσραηλινού πολέμου. Ήδη ο Νετανιάχου δήλωσε ότι συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Λίβανο, γεγονός που για Ιράν δεν είναι αποδεκτό θέτοντας από τις πρώτες ώρες προβλήματα στην εκεχειρία και δυσαρεστώντας Τραμπ/ΗΠΑ. • Τα "δέκα σημεία" που θέτει το Ιράν είναι πολύ καλά μελετημένα και του δίνουν την δυνατότητα να μιλά για νίκη. Σημειωτέον ότι περιλαμβάνει και την προστασία των proxies τους Χεζμπολά και Χούθις την αξίωση αποζημιώσεων ή εσόδων από τη διέλευση των Στενών, άρση ΟΛΩΝ των κυρώσεων κλπ. Σημειώνω ξανά ότι δεν είναι μέρος "συμφωνίας" αλλά ότι συμφωνούνται ως θέματα συζήτησης. • Η δυσαρέσκεια Ισραήλ από την "εν κρυπτώ" διαπραγμάτευση Τραμπ, ΕΑΝ είναι πραγματική, μέλει να δούμε πως θα εξελιχθεί και επηρεάσει τις Αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις, δηλαδή τις "Τραμποϊσραηλινές σχέσεις". Ο στόχος του Ισραήλ για πλήρη περιφερειακή κυριαρχία … έχει συνέχεια (δεν έχει επιτευχθεί κατά τα … επιθυμητά). • Λύνει το θέμα του πολέμου μόνιμα η προσωρινή αυτή συμφωνία για προσωρινή εκεχειρία και έναρξη συζήτησης για μόνιμη; ΟΧΙ: δεν λύνει το θέμα των Στενών του Ορμούζ (πηγής χρηματοδότησης της ιρανικής αποκατάστασης των τεραστίων ζημιών σε δίκτυα υποδομών της χώρας ΜΑΖΙ με τις εξαγωγές ενέργειας; Θα φανεί από την ιρανική εν τοις πράγμασι "συμπεριφοράς" στο Στενό), δεν αφήνει "πλήρως" ικανοποιημένο το Ισραήλ (και τους ... ευαγγελιστές;), η συμπεριφορά Τραμπ στις "διαπραγματεύσεις" έχει - να το πω ευγενικά - στοιχεία έλλειψης αξιοπιστίας και τάσεως ... παραπλάνησης (δηλαδή την εργαλειοποίηση τους ως διαδικασία για ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ). Η τελευταία έννοια / πιθανότητα παραπλάνησης υπό τις τραμπικές "νόρμες" δεν πρέπει να αποκλείεται. Και από την άποψη αυτή η προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας είναι ιδιαίτερα εύθραυστη.

• Ενδιαφέρον θα έχει το πως θα διαμορφωθούν οι "μεταπολεμικές" σχέσεις Βασιλείων του Κόλπου με Ιράν. • Η ηγετική θέση της Σαουδικής Αραβίας στα Βασίλεια του Κόλπου ενισχύεται. Κρίσιμο παραμένει πως θα εκτιμήσουν τα Βασίλεια του Κόλπου τα προβλήματα ασφαλείας που αντιμετώπισαν κατά την Αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια και έναντι ΗΠΑ και έναντι Ιράν. Ιδιαίτερη σημασία έχει βέβαια πως θα "τοποθετηθούν" τα Βασίλεια (ιδιαίτερα η Σαουδική Αραβία) έναντι των ευρασιατών αναθεωρητών Ρωσίας και Κίνας. • Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Τώρα όμως θα θέλει να είναι εντός των εξελίξεων. • Ο Τραμπ «έπαιξε» μέχρι τέλους και το τελευταίο χαρτί του: αυτό του «τεράστιου χτυπήματος», του «φοβερού» τελεσίγραφου που άλλαζε κάθε φορά η λήξη του μετατιθέμενη στο μέλλον. Προφανώς το τελεσίγραφο ήταν μία ακόμη «μπλόφα» του Αμερικανού Προέδρου, που αντανακλά στην μειωμένη αξιοπιστία των ΗΠΑ και του ίδιου. • Έχει τεράστια σημασία ποιες θα είναι οι αντιδράσεις ΕΝΤΟΣ των ΗΠΑ. Το μέγεθος των αντιδράσεων μπορεί να επηρεάσει την στρατηγική της Μεγάλης Βορείου Αμερικής από Παναμά (ή Βενεζουέλα ή … ποιος ξέρει που, μέχρι Αλάσκα/Γροιλανδία), γεγονός που θα έχει τεράστια σημασία στα μπλοκ του επικείμενου «πολυπολικού» συστήματος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: θέλει χρόνο για να διαφανούν κατά τις συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μόνιμη εκεχειρία οι επιπτώσεις του πολέμου και στην αντανάκλαση τους στην (διαπραγματευτική) ισχύ των δύο μερών. Το Ιράν φαίνεται ότι, παρότι δέχθηκε ισχυρά πλήγματα σε υποδομές και φυσική ηγεσία , απάντησε με ασύμμετρα αντίποινα που δημιούργησαν μεγάλο κόστος στον αντίπαλο. Δεν παραδόθηκε άνευ όρων, δεν άλλαξε το καθεστώς του (δεν γνωρίζουμε βέβαια, μετά τις δολοφονίες της στρατιωτικής – πολιτικής του ηγεσίας, ποιοι έχουν ή θα έχουν τον έλεγχο πλέον στο Ιράν. Η πραγματικότητα των επιπτώσεων και του βάθους των καταστροφών στο Ιράν, όπως και του κόστους του πολέμου και της κατάστασης των αποθεμάτων πυρομαχικών για ΗΠΑ μετά τις 6 βδομάδες έντονων βομβαρδισμών, θα φανεί προσεχώς (και θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις). Η νέα περίοδος των διαπραγματεύσεων δεν έχει λιγότερους κινδύνους από τον πόλεμο καθεαυτό ... Οι εξελίξεις των επόμενων ημερών θα δείξουν την απάντηση δηλαδή στο μεγάλο ερώτημα : ποιον ή ποιους έπιασε η φάκα του μεσανατολικού (του πολέμου των έξι βδομάδων ΗΠΑ Ιράν); https://www.ibnaeu.com/2026/03/03/o-proedros-trab-stin-faka-tou-oukranikou-kai-tou-mesanatolikou/ (Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού.) ΥΓ 1. τα δέκα σημεία ειρήνευσης του Ιράν: 1. Δέσμευση για μη επιθετικότητα 2. Ο έλεγχος του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ 3. Αποδοχή του εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν 4. Άρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων 5. Άρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων 6. Λήξη όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 7. Λήξη όλων των αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου 8. Καταβολή αποζημίωσης στο Ιράν 9. Απόσυρση των μαχητικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή 10. Παύση του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου Ο Τραμπ λέει ότι αυτό το σχέδιο αποτελεί μια «workable basis» βάση για συζήτηση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής

"ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (ΚΑΛΒΟΣ) ΟΧΙ ΠΑΤΡΩΝΑ!

"ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (ΚΑΛΒΟΣ) ΟΧΙ ΠΑΤΡΩΝΑ!

Η "Αρχή της Αυτοβοήθειας" στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η μόνη σίγουρη πηγή βοήθειας: αν αποφασίσεις να απαοτελεί τοθεμέλιο της εξωτερικής σου πολιτικής και κάνεις τις απαραίτητες θυσίες για την Ελευθερία που μόνη αυτή μπορεί να φέρει. Το πιο πολύτιμο αγαθό, η Ελευθερία μπορεί να είναι φτηνό; ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΟ. Γι΄ αυτό λίγοι οι (πραγματικά) εκλεκτοί. ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Η ΧΡΥΣΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Εθνη, ανθρώπους, Πολιτείες, Πολίτες.

Οι "κοινοπολιτείες" πουθενά δεν απέδωσαν, σε βάθος χρόνου. Αυτό διδάσκει η ιστορία. ΚΑι η πρόσφατη ιστορία Μόνο όπου κατόρθωσαν να γίνουν Πολιτείες και αποκτήσουν ΠΟΛΙΤΕΣ εφαρμόζοντας στην πράξη, συντεταγμένα, την Αρχή της Αυτοβοήθειας, την Αυτονομία, δημιουργώντας ταυτότητα, τρόπο ζωής, που είχαν ύψιστο σκοπό (ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ) να υπερασπίσουν, γιατί εξασφάλιζε και αποτελούσε, εξάσκηση της Ελευθερίας ΤΟΥΣ ... Και εμείς, η Ελλάδα, είχαμε/έχουμε ΑΟΖ και η Ευρώπη έχει/είχε/νόμιζε ότι είχε Κοινή Αγορά. Και τι με αυτό; Μπορείς και θέλεις να υπερασπιστής την ΑΟΖ, την Κοινή Αγορά; έχεις λόγο πραγματικό λόγο για να το κάνεις αυτό, ειλικρινή; Θέλεις να υπερασπιστείς κάτι μόνον επειδή και γιατί έχει σημασία ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ. Πως λαμβάνει "σημασία" όμως η "ΑΟΖ", η "Κοινή Αγορά"; Σημαίνει κάτι μόνο αν υπηρετεί μία ταυτότητα που ταυτόχρονα είναι και μία άσκηση ελευθερίας.

What really can Europe do in that extremely revisionist geopolitical global envitonment?

What really can Europe do in that extremely revisionist geopolitical global envitonment?

I believe that initially a “war economy” can contain or limit the recession in Europe and save its industrial base / technological production – innovation. I believe that, with the EU cut off from Russia/Asia/cheap energy and without Europe controlling the necessary trade routes (which are under US control), alignment (not confrontation as a basic principle) with the USA is inevitable, at least in the short-to-medium-to-long term. I propose (for Europe), especially after the War in the Middle East, that Europe should demand to share the cost of protecting/guardianship of the maritime trade routes with the USA and potentially, in the medium term, benefit from a crisis of the USA. Therefore, armament should not be oriented toward defending Eastern Europe (even if only or mainly) but toward the open seas (under the above perspective and if what I propose is politically feasible). It is noteworthy that the protection of the seas is feasible precisely because of US control over them. Here, Greece clearly has a comparative advantage, both in terms of its navy and its global merchant fleet. At the same time, the EU must safeguard its European distinctiveness (environment, labor rights – democracy, freedom of expression, etc.) and in a coordinated way reformulate its relations with Russia and not copy extraterritorial solutions. In this way, it will (remain as) a distinct global model of economy – society. I believe that Russia is thirsty for European investments – technology and for many reasons (important geopolitical balancing of Asian dependence) these are also politically desirable. Europe can exploit this Russian need. All this, as you understand, in very general terms and given that now the EU is in a phase of readjustments and now reorientation is easier (before the new structures solidify). First, of course, it must be recognized that there is a problem: namely, the changes in the international power factors are against Europe and given that Europe did not proceed to a political defense union (due to national agendas).

Τι να κάνει η Ευρώπη σε αυτή την σκληρά αναθεωρητική γεωπολιτικά εποχή ;

Τι να κάνει η Ευρώπη σε αυτή την σκληρά αναθεωρητική γεωπολιτικά εποχή ;

Νομίζω ότι αρχικά η "πολεμική οικονομία" μπορεί να συγκρατήσει ή περιορίσει την ύφεση στην Ευρώπη και διασώσει την βιομηχανική της βάση / τεχνολογική της παραγωγή - καινοτομία. Νομίζω ότι, με την ΕΕ αποκομμένη από Ρωσία/Ασία/φτηνή ενέργεια και χωρίς να ελέγχει η Ευρώπη τους απαραίτητους εμπορικούς δρόμους (βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ), είναι αναγκαστική, τουλάχιστον βράχη-μέσο-πρόθεσμα, η συμπόρευση (όχι αντιπαράθεση σαν βασική αρχή) με ΗΠΑ. Προτείνω (για Ευρώπη), ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο στη Μέση Ανατολή να ζητήσει (η Ευρώπη), να μοιραστεί το κόστος της προστασίας - φύλαξης των θαλασσίων εμπορικών οδών με τις ΗΠΑ και ενδεχόμενα, μεσοπρόθεσμα, να επωφεληθεί από μία κρίση των ΗΠΑ. Αρα οι εξοπλισμοί δεν πρέπει να προσανατολιστούν για θέρετρο ανατολικής Ευρώπης (έστω μόνο ή κυρίως) αλλά για τις ανοικτές θάλασσες (υπό το ανωτέρω πρίσμα και εάν είναι πολιτικά εφικτό αυτό που προτείνω). Σημειωτέο ότι η προστασία των θαλασσών είναι εφικτή λόγω ακριβώς του ελέγχου τους από ΗΠΑ. Εδώ σαφέστατα η Ελλάδα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα και όσο αφορά το πολεμικό της ναυτικό, αλλά και το παγκόσμιο εμπορικό της στόλο. Ταυτόχρονα, η ΕΕ θα πρέπει να διαφυλάξει την ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα (περιβάλλον, εργατικά δικαιώματα - δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης κλπ) και συντεταγμένα να επαναδιατυπώσει τις σχέσεις της με Ρωσία και όχι να αντιγράψει λύσεις εξωχώριες. Ετσι, θα είναι (διατηρηθεί ως ) ένα διακριτό παγκόσμιο μοντέλο οικονομίας - κοινωνίας. Νομίζω ότι η Ρωσία διψά για ευρωπαϊκές επενδύσεις - τεχνολογία και για πολλούς λόγους (σημαντικούς γεωπολιτικούς εξισορρόπηση της ασιατικής εξάρτησης) αυτές είναι και πολιτικά επιθυμητές. Η Ευρώπη μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την Ρωσική Ανάγκη. Όλα αυτά όπως καταλαβαίνεται σε πολύ γενικές γραμμές και με δεδομένο ότι τώρα η ΕΕ είναι σε φάση αναπροσαρμογών και τώρα είναι πιο εύκολος ο προσανατολισμός (πριν παγιωθούν οι νέες δομές). Πρώτα βέβαια πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πρόβλημα: δηλαδή οι αλλαγές στους διεθνούς παράγοντες ισχύος είναι εναντίον της Ευρώπης και με δεδομένο ότι η Ευρώπη δεν προχώρησε σε πολιτική αμυντική ένωση (λόγω εθνικών ατζεντών).

Εσχατολογία - Γκοκ, Μαγκόκ, Αρμαγεδδών, Μαλχάμα ! Μην περιμένετe να σας τα πει ο Professor Jiang! Η μοδάτη εσχατολογία προς το τέλος του προ 3 ετών βίντεο μου.

Πως η ανάλυση μου (2023) από τον τουρκικό ισλαμισμό, την εγκόλπωση μουσουλμάνων από #ρωσια, παρά την Συρία, την μελέτη της ιστορίας της Μέσης Ανατολής, προσέκρουσε στην...#εσχατολογία: τη νέα μόδα μετά τον "νέο" πόλεμο, την επίθεση #ΗΠΑ #Ισραήλ στο #Ιράν.

Στην εκπομπή του εκδότη των ομώνυμων εκδόσεων κου Αρναουτη συζητήσαμε την θέση μας: 1ον στην έντονα παγκόσμια γεωπολιτικά αναθεωρητική εποχή μας δημιουργείτε η προϋπόθεση δημιουργίας ενός αυτόνομου ενδιάμεσου μεταξύ της Δύσης & του συνασπισμού πέριξ των #ρωσία & #κίνα , γεωπολιτικού χώρου. Από το 20΄ λεπρό κε Εσχατολογία, Γκογκ και Μαγκοκ, Αρμαγεδδών, Μαλχάμα, ισλαμική εσχατολογία, συμμαχία Νέας Ρώμης (Ρωσία; - Ορθοδοξία;) - Ισλάμ . Επιπλέον υπάρχουν οι δυνατότητες τα μουσουλμανικά κράτη να αναπτυχθούν & εξασφαλίσουν την άμυνα/ ασφάλεια τους χωρίς την αναγκαία μονοδιάστατα εξάρτηση τους από την #Δυση. Η #τουρκία έχει αναπτύξει μία ανεξάρτητη βιομηχανική βάση (γιαυτό έχει ανάγκες από ενέργεια - αγορές - κεφάλαια ), μεταξύ των οποίων & στρατιωτική βιομηχανία, που της δίνει δυνατότητες που πολλαπλασιάζονται από την ξεκάθαρη αναθεωρητική βούληση της τουρκοϊσλαμικής της ελίτ.Τα Βασίλεια του Κόλπου με τις τεράστιες χρηματοοικονομικές/επενδυτικές τους ικανότητες μπορούν να ασκήσουν σημαντικά πιο αυτόνομη πολιτική. #τουρκια & Βασίλεια του Κόλπου κινούνται ανταγωνιστικά στον ενδιάμεσο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο, ενώ οι οικονομίες τους λειτουργούν συμπληρωματικά (βιομηχανία/επενδυτικά κεφάλαια). & άλλες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης αναζητώντας τον χώρο τους στην αγορά του ενός περίπου δις παγκοσμίως μουσουλμάνων. Οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την ενδιάμεση σε σχεδόν ισοδύναμα μπλοκ θέση τους είναι πολύ μεγάλες. Δεν είναι πλέον μονόδρομος η αναζήτηση προς την #δύση για μεταφορά τεχνολογίας, #KnowHow, επενδύσεων, στρατιωτικού υλικού/ασφάλειας & μπορεί ο έτερος πόλος να τους εξασφαλίσει εφάμιλλα τεχνολογικά/οικονομικά μέσα. #Ισλαμ είχε έντονη πολιτική διάσταση από της ιδρύσεως του δεν ήταν απλά θρησκευτικό σύστημα αλλά & κρατική οντότητα, πρώτο Αραβικό #Χαλιφάτο #Μωάμεθ. To #Ισλάμ καθόρισε το τουρκικό πολιτικό σύστημα τα 100 χρόνια ζωής του Τουρκικού Κράτους, ιδίως τα τελευταία Το #ΑΚΠ Κόμμα Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης #akp & ο Πρόεδρος #ερντογάν Το #ισλάμ & στην #middleeast Μέση Ανατολή διαδραματίζει καθοριστικό πολιτικό ρόλο μέσω έννοιας #Ιερου Πολέμου (#Τζιχάντ) & της Ισλαμικής Εσχατολογίας, όπως περιγράφεται στο Κοράνι & στις Παραδόσεις - #Χαντίθ, που επηρεάζουν ηγεσίες & #λαο . Στη #τουρκία ο #ισλαμισμός υπήρξε 1 από τα 4 ρεύματα σκέψης της Οθωμανικής Ελίτ με σκοπό της ανάταξης της #οθωμανικής παρακμής & αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας. Τα άλλα τρία ήταν οθωμανισμός, τουρκισμός, εκσυγχρονισμός (σχεδόν αυτούσια εισαγωγή δυτικών θεσμών πχ οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα κλπ) #Turkish #world Εμφανίσθηκε ως ιδεολογικό ρεύμα από την συγκρότηση ίδρυση του Τουρκικού Κράτους. Στην Πρώτη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση παρουσιάστηκε ασυντόνιστα με ισλαμιστές διανοούμενους που έμειναν γνωστοί ως η 2η Ομάδα (1η ο Κεμάλ). Αφού διώχθηκαν ιδίως τα σούφικα τάγματα τα οποία αναγκάσθηκαν να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν στα Βαλκάνια, ιδίως την Αλβανία, άρχισαν να ξανααποκτούν πολιτική δύναμη με την επιβαλλόμενη από τις #ηπα εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος& την Κυβέρνηση #Μεντερές.Η #Δύση με την αλαζονεία της θέλησε να επιβάλλει θεσμούς δυτικούς με αποτελέσματα καταστροφικά & για την ίδια αλλά & για τα μουσουλμανικά κράτη που δοκιμάστηκαν.Το ίδιο συνέβη & με την Αραβική Ανοιξη αλλά & με τις συμβουλές των Βασιλείων του Κόλπου για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός.Συμβουλές που η Δύση εν πολλοίς αγνόησε, ιδίως σε προηγούμενο πρώτο χρόνο, παίζοντας με την φωτιά & τον ακραίο ισλαμισμό σε #Αφγανιστάν, #συρια κα με τα γνωστά αποτελέσματα. 2) Η #jihad είναι η με κάθε μέσο επέκταση του #islam ακόμη αλλά όχι μόνο με την πολεμική βία έως ότου όλος ο πλανήτης ενταχθεί στον #islamic Οίκο, δηλαδή ηγεμονεύουν παντού ισλαμικές ηγεσίες & πλειοψηφίες.#Τζιχαντ όμως είναι κατά την Ισλαμική Παράδοση (Χαντίθ) #hadith &ιδίως η υποχρέωση του πιστού να εναντιώνεται σε εξουσία που απομακρύνεται από τις εντολές του #quran & του Προφήτη.Δηλαδή αυτό που έκαναν οι απανταχού ισλαμιστές στα κράτη που είτε διοικούνταν από μπααθικά εθνικιστικά κόμματα είτε σοσιαλιστικά εθνικιστικά στις αραβικές χώρες ή στο κεμαλικό καθεστώς που επέβαλε κοσμικό (μη ισλαμικό) κράτος καταργώντας το #Χαλιφάτο που είχε εν τοις πράγμασι καταργηθεί λόγω απώλειας των Ιερών Πόλεων #mecca Μέκκας #medina Μεδίνας.Με άλλα λόγια οι Τούρκοι Ισλαμιστές βρίσκονται σε Τζιχάντ από ιδρύσεως ίσως & πριν του Τουρκικού Κράτους. Η #τουρκία θέλει να πετάξει από επάνω της την εικόνα του μακριού χεριού Δύσης #νατο Ισραήλ στον #ισλαμικό_κόσμο, ώστε να μπορέσει να ηγεμονεύσει, όπως φιλοδοξεί #islamicworld.Ο προσανατολισμός της είναι δομικά αντιδυτικός & μόνον τακτικά για να πετύχει βραχυπρόθεσμους στόχους που θεωρεί σημαντικούς & μέχρι να τους πετύχει (ΠΧ #F35) κάνει τακτικά ανοίγματα. 3) Εσχατολογία - Γκοκ Μαγκόκ Αρμαγεδδών Μαλχάμα, Τζιχάντ και Εσχατολογία.

Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises?

Dionysis Pantis* Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises?

President Donald Trump was elected President of the United States after presenting the “Trump agenda” for American foreign policy. That agenda was recently consolidated in a coherent strategic document, published in November 2025: National Security Strategy of the United States of America. He sharply criticized the foreign policy of his predecessor, former President John Biden — whom he derisively referred to as “creepy John” — arguing that it had “foolishly” entangled the United States in unnecessary wars, diverting American diplomacy away from core U.S. interests in favor of a “blurred,” “WOKE,” global “progressive” — implicitly left-leaning — liberal, “rules-based” international order. He thus proclaimed the beginning of a “Trump era” in American foreign policy: the United States would no longer engage in “regime change” operations or “stupid” wars. In what he described as the policies of his predecessors and of the “establishment,” he identified the causes of America’s relative decline in global influence. U.S. foreign policy, he pledged, would put “America First” and restore the country to what he portrayed as its rightful pedestal of greatness (Make America Great Again). President Donald Trump promised his voters that, under his presidency, the United States would not once again become entangled in “stupid, distant wars.” He also pledged to end — through personal intervention, resolve, and political leverage — conflicts in the Middle East and in Ukraine, so that Washington could focus, without distraction, on constraining China’s rapidly expanding power. In his framing, China is the principal strategic competitor — and U.S. strategy, therefore, should concentrate on containing it. He claimed, for example, that he would resolve the war in Ukraine “within a week,” delivering the long-awaited peace. He portrayed himself as potentially the most peace-oriented U.S. president. He also expressed frustration that the Nobel Committee had not awarded him the Nobel Peace Prize, which — in his view — he “obviously” deserves. As recently as last June, President Donald Trump declared in a globally broadcast address that the United States had delivered devastating blows to Iran and its nuclear program, leading — as he asserted — to the end of the 12-day war. He appeared genuinely satisfied with the cessation of hostilities; this was evident in both tone and presentation. He sought to achieve a comparable outcome in Gaza, investing political capital and advancing policies described as unconventional — even disruptive — yet, in his assessment, effective in securing at least a relative de-escalation of violence and alleviating the humanitarian crisis (including shortages of food, water, and essential supplies). His proposals ranged from references to “Gaza real estate” and a vision of a “Riviera of the Mediterranean” to the concept of a multilateral — and notably fee-based — Gaza Council. The U.S. Secretary of State outlined the rationale behind an American strike that appeared difficult to reconcile with President Donald Trump’s earlier rhetoric — and practice. In public remarks, Mr. Rubio explained why President Trump chose to proceed against Iran at this particular juncture. According to his account, the primary objective was to limit potential American casualties. If “others” had attacked Iran, he argued, the United States would likely have been the first target of Iranian retaliation and would have sustained greater losses. By striking first, however, Washington — in his interpretation — curtailed Iran’s retaliatory capacity and provided advance warning to U.S. forces, thereby reducing overall exposure and cost. Be that as it may, for the international community, for history, and for American voters alike, one fact remains: the decision to strike Iran was ultimately taken by President Donald Trump. The launch of the U.S. — alongside Israeli — strike against Iran, although anticipated given the visible concentration of air and naval assets in the broader region, raises questions — in light of the foregoing — about the credibility of the “Trump doctrine” in American foreign policy and, consequently, about the perceived strength of the Leader, both domestically and internationally. It also entails immediate repercussions within and beyond U.S. borders. Externally: The Gulf monarchies are paying a heavy price for this U.S. policy. Their anti-Shiite orientation — and perceived “necessity” — keeps them aligned for now; yet no one can predict how, once this “Trump War” concludes, their security concerns and economic calculations will evolve, or into what policies those concerns may ultimately translate. Turkey is watching closely. It is poised to exploit any opening that may emerge in order to advance its regional and global ambitions. Ankara appears prepared either to intervene militarily to “restore” order and prevent migratory flows from a destabilized Iran — while leveraging Europe’s migration anxiety, which can translate into political backing and financial support — or to market “protection” to the Gulf monarchies, framed as abandoned by “Mother America” and “Father Trump,” offering security reassurance while seeking, to the extent possible, to substitute for the United States. At the strategic level, the creation of an Islamic, Sunni, intermediary geopolitical and geo-economic space — positioned between Eurasian powers and the West — in which Turkey would play a pivotal role as the leading industrial Muslim country, backed by the strongest military trained to NATO standards, has long been a core objective. The current moment, however, may be widening the geopolitical room for maneuver needed to pursue it. Europe feels — and in many respects is — increasingly isolated. It no longer occupies a primary position in U.S. geopolitical priorities. On the contrary, it is confronted with mounting pressure across political, economic, social, and military domains. European actors are, notably, portrayed by officials within Donald Trump’s circle as having lost their “European values” and as requiring “reform” through the rise of more right-leaning political leadership. Russia appears to be concluding that there is no room — at least in the short term — for rapprochement with either the United States or Europe. Signs are emerging of a recalibration, even a form of “boundary-setting,” by President Vladimir Putin with regard to his earlier Western-oriented overtures. The Trump strike against Iran appears to have lifted lingering reservations in Moscow: there is now limited expectation that any display of restraint or cooperation in addressing global challenges — challenges confronting the West — would translate into tangible gains in bilateral relations. Most importantly, China appears once again to be gaining time — much as it did when George W. Bush, alongside his neoconservative advisers, launched wars in Afghanistan and Iraq. At the time, Trump himself had sharply criticized those “foolish” neoconservative interventions. Bush’s strategic choices effectively anchored the United States in the Middle East and Afghanistan, granting China what many analysts describe as a “golden decade” of rapid growth, largely unimpeded by sustained U.S. containment. Today, critics argue, Trump risks offering Beijing a comparable strategic dividend: the renewed — and potentially open-ended — strategic absorption of the United States in West Asia (or the “Middle East,” from a Western vantage point). It is unlikely that he views this outcome as a deliberate concession to Washington’s principal strategic competitor. China purchases around 80% of Iran’s oil — reportedly at preferential prices — yet it is unlikely to suffer major damage from any potential constraint on imports from Iran, for three reasons: (1) given the scale of its demand, it is now a preferred customer for virtually all oil producers; (2) through carefully developed overland connectivity infrastructure with Russia, it can import energy smoothly — geopolitically “desirable” (bolstering, to one degree or another, Russia’s capacity to sustain the Ukrainian front, another “gift” this time enabled by European policies, leaving Beijing doubly satisfied, though not necessarily… grateful) — and cheaply (due to sanctions); and (3) it has expanded electricity generation from alternative sources to an impressive extent. At the same time, China is reportedly seeking to maximize U.S. costs stemming from this war by providing technology, software, weapons systems, intelligence on the disposition of American forces, and other forms of indirect support. The strategic objective would be gradual attrition in the Middle East and the erosion of U.S. military infrastructure in West Asia, so that when — and if — Washington turns more decisively to Beijing, it does so from a comparatively weakened position in Southeast Asia. Domestically, however, President Donald Trump faces his greatest stake. According to current polling, a majority of American citizens neither fully understand nor share the rationale behind this war, nor the “vital” U.S. interests said to be at stake — interests deemed sufficient to justify President Donald Trump’s decision to strike Iran and to assume the substantial risks of a conflict of high geostrategic significance, regardless of its outcome. Trump’s earlier rhetoric has also contributed to this dynamic. It helped forge a political and social majority — heterogeneous, as it may ultimately prove — under the Trump-inspired slogan MAGA (Make America Great Again). As a result, public support appears directed less toward the decision itself and more — in patriotic terms — toward the efforts of the U.S. armed forces and the young servicemen and women deployed, with hopes that the human cost will be kept as limited as possible. At the same time, suspicions persist that the President may be acting under “pressure,” weakening the narrative of a strong President and a strong America. This perception entails considerable political risk for President Trump. He is well aware of the significant opposition he faces across the political establishment — not only among Democrats but also within segments of the Republican camp. In short, many are waiting for an opening: a first serious misstep could rapidly translate into political and electoral consequences. In conclusion: With the midterm elections for the Senate and the House approaching in November, Donald Trump appears increasingly ensnared in the logic of escalation “control” — a dynamic aptly described as “the smart bomb trap.” On the one hand, the inherent limitations of aerial bombardment as a military instrument — which, on its own, cannot deliver the desired political outcomes in a conflict — apply equally to “smart” bombs. One bombs, expecting capitulation; instead, retaliation follows. Bombing intensifies; retaliation escalates. And so the cycle continues. Rather than producing the anticipated immediate submission to political will, “smart” bombs often inject nationalism into both the opposing government and its population, turning further escalation into a self-reinforcing dynamic. Thus, at the end of a war, one may find it difficult to determine — even after having “won” — whether the outcome warrants satisfaction or regret. In any event, in light of the foregoing, the U.S. strike against Iran constitutes a second geopolitical accelerator — following the first unleashed by Russia and President Vladimir Putin with the intervention in Ukraine. What unfolds during the course of this war — how and when each actor exits it — will accelerate the transition toward a world more reflective of the new balances of power that have taken shape over recent decades, with the United States itself appearing strategically distracted — in the words of President Donald Trump. To some extent, it will also contribute to shaping those very balances. Dionysis Pantis is a Supreme Court lawyer and geopolitical analyst. **The opinions published on IBNA are solely those of the authors. © IBNA 2026

Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού;

Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού;

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής παρουσιάζοντας την «ατζέντα Τραμπ για την αμερικανική εξωτερική πολιτική». Αποκρυσταλλώθηκε πρόσφατα σε ένα συνεκτικό κείμενο μόλις το Νοέμβριο του 2025: National Security Strategy of the United States of America. Μάλιστα άσκησε δριμεία κριτική στην εξωτερική πολιτική του “creepy John”, προκατόχου του πρώην Προέδρου Τζον Μπάϊντεν, που ενέπλεκε «χαζά» τις ΗΠΑ σε αχρείαστους πολέμους, αποπροσανατολίζοντας την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την υπηρεσία των αμερικανικών συμφερόντων και υπέρ μίας «θολής» “WOKE” παγκόσμιας «προοδευτικής» (αριστερής υπονοούσε η ρητορική του) φιλελεύθερης «στηριγμένης σε κανόνες» διεθνούς τάξης. Διακήρυττε την εποχή Τραμπ στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική. Οι ΗΠΑ δεν θα εμπλέκονταν σε επιχειρήσεις «αλλαγής καθεστώτων» και «χαζούς» πολέμους. Σε αυτή την πολιτική των προκατόχων του, του «κατεστημένου», εντόπιζε αιτίες της υποχώρησης της συγκριτικής ισχύος των ΗΠΑ στον κόσμο. Η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική θα έθετε «πρώτα τις ΗΠΑ» και θα εγκαθιστούσε την Αμερική ξανά στο βάθρο του Μεγαλείου της (Make America Great Again). Ο Πρόεδρος Τραμπ υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του να μην εμπλακούν ξανά, υπό την Προεδρία του, οι ΗΠΑ, σε «χαζούς μακρινούς πολέμους», να τερματίσει με την προσωπική του παρέμβαση, δυναμισμό και ακτινοβολία συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν απερίσπαστες να ασχοληθούν και περιορίσουν την Κινεζική ισχύ, που αυξάνει με ραγδαίους ρυθμούς. Η Κίνα είναι ο πραγματικός ανταγωνιστής. Στην ανάσχεση της λοιπόν θα πρέπει να επικεντρώσουν οι ΗΠΑ. Υπόσχονταν, για παράδειγμα, ότι σε μία βδομάδα θα έλυνε το ουκρανικό ζήτημα φέρνοντας την πολυπόθητη Ειρήνη. Ότι θα ήταν ο πλέον ειρηνόφιλος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Αγανακτούσε που η επιτροπή των βραβείων Νόμπελ δεν του χορήγησε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που αυτονόητα «δικαιούται». Μόλις τον προηγούμενο Ιούνιο, ο Πρόεδρος Τραμπ θριαμβολογούσε, σε παγκόσμια μετάδοση, για τα συντριπτικά πλήγματα που επέφερε στο Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα, φέρνοντας και την λήξη του πολέμου των 12 ημερών. Προφανώς ήταν ειλικρινά ευτυχής που έληξε ο πόλεμος. Φαινόταν. Το ίδιος προσπάθησε με την Γάζα καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες, υιοθετώντας ρηξικέλευθες μεν αποτελεσματικές δε για την σχετική έστω λήξη της σφαγής, έλλειψης τροφίμων νερού κλπ στη Γάζα πολιτικές από το Γάζα real estate, την Ριβιέρα της Μεσογείου(!), έως το πολυμερές (με … πληρωτέο εισιτήριο) Συμβούλιο της Γάζας. Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ εξηγεί τους λόγους αυτής της, κατά αρχήν δύσκολα συμβατής με την προηγούμενη ρητορική (και πρακτική του Προέδρου Τραμπ) αμερικανικής επίθεση. Αναφέρει λοιπόν ο κος Ρούμπιο τους λόγους που οδήγησαν τον Πρόεδρο Τραμπ στην επίθεση στο Ιράν ΤΩΡΑ. Και ο λόγος, κατά τις δημόσιες δηλώσεις του αμερικανού ΥΠΕΞ, είναι ο περιορισμός των αμερικανικών απωλειών, καθώς, εάν επιτίθονταν στο Ιράν «άλλοι», οι ΗΠΑ θα δέχονταν πρώτοι τα ιρανικά αντίποινα και έτσι θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες. Ενώ χτυπώντας πρώτοι οι ΗΠΑ, περιόρισαν προφανώς τις ιρανικές δυνατότητες αντιποίνων και προειδοποίησαν τις δυνάμεις τους, περιορίζοντας τις αμερικανικές απώλειες. Όπως και να έχει το θέμα όμως, για τον κόσμο, την ιστορία και τους αμερικανούς ψηφοφόρους, παραμένει το γεγονός ότι, την απόφαση της επίθεσης εναντίον του Ιράν, την έλαβε ο Πρόεδρος Τραμπ. Η εξαπόλυση της αμερικανικής (μαζί και ισραηλινής) επίθεσης στο Ιράν, παρότι αναμενόμενη λόγω της εμφανούς υπερσυγκέντρωσης αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, αμφισβητεί, κατά τα ανωτέρω, την αξιοπιστία του δόγματος Τραμπ στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική και συνακόλουθα την ισχύ του Ηγέτη, όπως γίνεται αντιληπτή, τόσο στο εσωτερικό όσο και εξωτερικά. Επίσης έχει ΑΜΕΣΕΣ επιπτώσεις, εντός και εκτός αμερικανικών συνόρων. Στο εξωτερικό: Τα Βασίλεια του Κόλπου πληρώνουν βαρύ τίμημα της πολιτικής αυτής των ΗΠΑ. Ο αντισιϊτισμός τους - και η … «ανάγκη»- τους κρατά «συντονισμένους», αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πως, μετά την λήξη αυτού του Πολέμου του Τραμπ, θα εξελιχθούν οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια τους και της οικονομικής τους ευμάρειας και σε τι πολιτικές. Η Τουρκία καιροφυλακτεί. Περιμένει να επωφεληθεί από την οποιαδήποτε ευκαιρία της παρουσιαστεί, για να εξυπηρετήσει τις περιφερειακές και παγκόσμιες της φιλοδοξίες. Είναι έτοιμη τόσο για να εισβάλει για να «αποκαταστήσει» την τάξη και αποτρέψει μεταναστευτικές ροές από ένα διαλυμένο Ιράν, επωφελούμενη και από τον Ευρωπαϊκό εφιάλτη της μετανάστευσης που εξασφαλίζει την ευρωπαϊκή στήριξη και οικονομική ενίσχυση. Παράλληλα, είναι έτοιμη να πουλήσει «προστασία» στα απελπισμένα από την μαμά Αμερική και μπαμπά Τραμπ, Βασίλεια του Κόλπου, απαντώντας στις Αραβικές ανησυχίες ασφαλείας και υποκαθιστώντας – αν μπορέσουν και όσο το μπορέσουν- τις ΗΠΑ. Η δημιουργία ενός ισλαμικού σουνιτικού ενδιάμεσου γεωπολιτικού γεωοικονομικού χώρου (μεταξύ Ευρασιατικών Δυνάμεων και Δύσης) στον οποίο θα διαδραματίζει καίριο ρόλο ως η σημαντικότερη βιομηχανική ισλαμική χώρα συνάμα με τον ισχυρότερο στρατό εκπαιδευμένο σε … ΝΑΤΟϊκά πρότυπα αποτελεί στόχο της αλλά και δημιουργείται ίσως ο γεωπολιτικός ζωτικός χώρος για την δημιουργία του. Η Ευρώπη αισθάνεται και είναι απομονωμένη. Δεν είναι πλέον στο πρώτο γεωπολιτικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ. Αντίθετα πιέζεται πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά. Οι Ευρωπαίοι, χαρακτηριστικά, θεωρούνται από τους αμερικανούς αξιωματούχους του Ντόναλντ Τραμπ ότι έχουν απολέσει τις «ευρωπαϊκές τους αξίες» και πρέπει να αναμορφωθούν με πιο ακροδεξιές πολιτικές ηγεσίες! Η Ρωσία φαίνεται να βγάζει το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο προσέγγισης (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) με ΗΠΑ και Ευρώπη. Αρχίζεικαι γίνεται ορατή ακόμη και μία «οριοθέτηση» του Πούτιν στα φιλοδυτικά του ανοίγματα. Αυτό το γεγονός, της τραμπικής επίθεσης στο Ιράν, απελευθερώνει τις επιφυλάξεις τους και πλέον δεν περιμένουν οποιαδήποτε συμπεριφορά ή αυτοσυγκράτηση ή συνεργασία τους στην επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων (ενώπιον των οποίων βρίσκεται η Δύση) να έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα στις διμερείς τους σχέσεις. Αλλά το σημαντικότερο: η Κίνα κερδίζει ΠΑΛΙ χρόνο. Όπως όταν ο Τζόρτζ Μπούς Τζούνιορ με τους νεοσυντηρητικούς του εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Τι ευτυχία για τους Κινέζους! Τι σκληρή κριτική εξαπέλυσε ο Τραμπ στους «χαζούς» νεοσυντηρητικούς! Ο Μπους καθήλωσε τις ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν χαρίζοντας στην Κίνα μία χρυσή δεκαετία ραγδαίας ανάπτυξης χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόσκομμα ή ανάσχεση από πλευράς ΗΠΑ. Τώρα ο Τραμπ τους παρέχει το δώρο της εκ νέου και για αόριστο χρόνο καθήλωσης των ΗΠΑ στην Δυτική Ασία (ή Μέση Ανατολή από την Δυτική …ματιά). Προφανώς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ευχαριστημένος για αυτό το δώρο που προσφέρει στον βασικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ. Η Κίνα προμηθεύεται μεν το 80% του Ιρανικού πετρελαίου - και μάλιστα σε προνομιακές τιμές - αλλά δεν θα υποστεί μεγάλη ζημία από τον περιορισμό των εισαγωγών της πετρελαίου από το Ιράν, γιατί: 1) είναι εκλεκτός πελάτης πλέον για όλους τους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο, λόγω του όγκου της ζήτησης, 2) έχει την δυνατότητα, με την προσεκτική ανάπτυξη υποδομών χερσαίας συνδεσιμότητας της με την Ρωσία, απρόσκοπτης και γεωπολιτικά επιθυμητής (ενισχύοντας τόσο … όσο την Ρωσία στην διατήρηση του ουκρανικού μετώπου- ένα άλλο δώρο που αυτή την φορά της προσφέρουν τα Ευρωπαϊκά κράτη καθιστώντας την διπλά ευτυχή – όχι όμως … ευγνώμων) και φτηνής (λόγω κυρώσεων) εισαγωγής ενέργειας 3) έχει αναπτύξει σε εντυπωσιακό βαθμό την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από εναλλακτικές πηγές. Η Κίνα παράλληλα προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τις αμερικανικές απώλειες από αυτό τον πόλεμο. Παρέχοντας τεχνολογία, λογισμικό, οπλικά συστήματα, πληροφορίες για την διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων κλπ. Σκοπός βέβαια η κατατριβή στην Μέση Ανατολή, η απομείωση των στρατιωτικών υποδομών των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία, ώστε όταν και αν οι ΗΠΑ ασχοληθούν … σοβαρά μαζί τους να έλθουν στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας αποδυναμωμένες κατά το δυνατόν. Στο εσωτερικό όμως των ΗΠΑ βρίσκεται το μεγαλύτερο διακύβευμα του Προέδρου Τραμπ. Οι Αμερικανοί πολίτες, σύμφωνα με τρέχουσες δημοσκοπήσεις, στην πλειοψηφία τους δεν κατανοούν ή δεν συμμερίζονται τους λόγους αυτού του πολέμου και τα «ζωτικά» αμερικανικά συμφέροντα που διακυβεύονται σε αυτόν, ώστε να δικαιολογούν την απόφαση του Προέδρου Τραμπ για επίθεση στο Ιράν και την υψηλή διακινδύνευση αυτού του υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας (ανεξαρτήτως αποτελέσματος). Σε αυτό «βοηθά» και η προηγούμενη ρητορική του Τραμπ που διαμόρφωσε την πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία (ετερόκλητη όπως ίσως διαπιστωθεί) κάτω από το τραμπικής έμπνευσης συνθήματος της MAGA (Make America Great Again). Γι΄αυτό και φαίνεται ότι δεν στηρίζουν την απόφαση, αλλά μόνον πατριωτικά, την προσπάθεια του αμερικανικού στρατού και των στρατευμένων νέων τους ελπίζοντας στις λιγότερες δυνατές θυσίες ανθρώπινης ζωής (συμπατριωτών τους). Και υποψιάζονται βέβαια ότι Ο Πρόεδρος τους ενεργεί υπό «πίεση», καταρρίπτοντας το αφήγημα του ισχυρού Προέδρου και ισχυρής Αμερικής. Το τελευταίο συνοδεύεται με τεράστια πολιτική διακινδύνευση για τον Πρόεδρο Τραμπ. Γιατί ο Τραμπ γνωρίζει τις μεγάλες αντιπάθειες που έχει σε όλο το πολιτικό κατεστημένο: όχι μόνο στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών, αλλά και αυτό των Ρεπουμπλικανών. Με λίγα λόγια ότι τον περιμένουν στην γωνία για το πρώτο ολισθοπάτημα να τον σπρώξουν στην πολιτική – εκλογική τσουλίθρα … Εν κατακλείδι: Με τις ενδιάμεσες εκλογές για Γερουσία και Κονγκρέσο το Νοέμβριο, ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται ότι είναι εγκλωβισμένος στα δίχτυα της παγίδας του «ελέγχου» της κλιμάκωσης, αυτού που ονομάζεται πετυχημένα ως «the smart bomb trap». Από την μία, η εγγενής αδυναμία της τακτικής των βομβαρδισμών ως στρατιωτικό όπλο, που από μόνες τους δεν μπορούν να φέρουν σε μία σύρραξη τα επιδιωκόμενα πολιτικά αποτελέσματα, ισχύει και με τις έξυπνες βόμβες. Βομβαρδίζεις, περιμένεις συνθηκολόγηση, αντί συνθηκολόγησης έχεις αντίποινα, βομβαρδίζεις με μεγαλύτερη ένταση, έχεις νέα αντίποινα κοκ. Αντίθετα, αντί για την επιθυμητή άμεση υποταγή στην πολιτική σου βούληση οι έξυπνες βόμβες εγχέουν εθνικισμό τόσο στην αντίπαλη κυβέρνηση όσο και στον πληθυσμό, καθιστώντας αυτοεκπληρούμενη προφητεία την μεγαλύτερη κλιμάκωση. Ώστε στο τέλος του πολέμου να μην ξέρεις, παρότι μπορεί να «κέρδισες», αν πρέπει να γελάς ή να κλαις. Σε κάθε περίπτωση, και κατά τα παραπάνω, η αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί τον δεύτερο γεωπολιτικό επιταχυντή μετά τον πρώτο που απελευθέρωση η Ρωσία και ο Πούτιν με την επέμβαση στην Ουκρανία. Το τι θα διαμειφθεί κατά την διάρκεια του και πως και πότε θα εξέλθει καθής από τον πόλεμο αυτόν επιταχύνει την μετάβαση σε ένα κόσμο που θα ανταποκρίνεται περισσότερο στις νέες ισορροπίες ισχύος που διαμορφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες με τις ΗΠΑ αποπροσανατολισμένες, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Προέδρου Τραμπ … Σε ένα βαθμό θα διαμορφώσει και κάποιες από τις ισορροπίες αυτές… Αθήνα, 3/3/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και γεωπολιτικός αναλυτής

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ F16 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ F16 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. Η Κύπρος είναι ένα τριχοτομημένο ΝΗΣΙ. Στις Αγγλικές βάσεις υπό αγγλική κυριαρχία περιοχές ζουν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επίθεση με drones στο νησί που φέρει το τραύμα του ΑΤΤΙΛΑ δημιουργεί δικαιολογημένο αίσθημα ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ η αποστολή μονάδων Πολεμικού Ναυτικού και 4 F16 ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στην Κύπρο και επιβεβαιώνει τους αδελφικούς δεσμούς Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Πως θα σας φαίνονταν να ζείτε στις ελεύθερες περιοχές ή ακόμη στα χωριά περιοχών που παραμένουν στο αναχρονιστικό αποικιοκρατικό καθεστώς της Βρετανικής κυριαρχίας και το νησί να δέχονταν πυραυλική επίθεση ή επίθεση drone; Δεν θα θέλατε και δεν θα ελάφρυνε τις ανησυχίες σας η άμεση άφιξη στρατιωτικών μονάδων εφοδιασμένων με οπλικά συστήματα που μπορούν να αναχαιτίσουν τέτοιες απειλές, όπως η φρεγάτα Κίμωνας και τα ελληνικά F16; Η αποστολή αυτή κατά ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας που εγκαινίασαν οι αείμνηστοι Ανδρέας Παπανδρέου (υπό την ιδιότητα του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού) και του Γεράσιμου Αρσένη (υπό την ιδιότητα του τότε Υπουργού Άμυνας) δεν ενισχύει την αξιοπιστία αυτής της αδελφικής χωρίς προϋποθέσεις σχέσης; Δεν επιβεβαιώνει και ενισχύει τους αδελφικούς (εθνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, οικονομικά ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ) ΔΕΣΜΟΥΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ; Εχω ασκήσει κριτική ζητώντας την ενίσχυση αυτών των δεσμών. Γι' αυτό χαιρετίζω την πρακτική και την συμβολική σημασία αυτής της αποστολής και επιθυμώ την συνέχιση και εμβάθυνση της Ελληνικής παρουσίας στο νησί που τόσο έχουν ανάγκη οι ΑΔΕΛΦΟΙ μας στην Κύπρο. Οι Ελληνικές στρατιωτικές μονάδες δεν πάνε για να επιτεθούν (στο #Ιραν ) αλλά να αναχαιτίσουν τυχόν πυραυλικές ή με drones επιθέσεις._ #Κυπρος #Ελλάδα #Ιραν Στις Αγγλικές βάσεις υπό αγγλική κυριαρχία περιοχές ζουν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επίθεση με drones στο νησί που φέρει το τραύμα του ΑΤΤΙΛΑ δημιουργεί δικαιολογημένο αίσθημα ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ η αποστολή μονάδων Πολεμικού Ναυτικού και 4 F16 ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στην Κύπρο και επιβεβαιώνει τους αδελφικούς δεσμούς Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Πως θα σας φαίνονταν να ζείτε στις ελεύθερες περιοχές ή ακόμη στα χωριά περιοχών που παραμένουν στο αναχρονιστικό αποικιοκρατικό καθεστώς της Βρετανικής κυριαρχίας και το νησί να δέχονταν πυραυλική επίθεση ή επίθεση drone; Δεν θα θέλατε και δεν θα ελάφρυνε τις ανησυχίες σας η άμεση άφιξη στρατιωτικών μονάδων εφοδιασμένων με οπλικά συστήματα που μπορούν να αναχαιτίσουν τέτοιες απειλές, όπως η φρεγάτα Κίμωνας και τα ελληνικά F16; Η αποστολή αυτή κατά ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας που εγκαινίασαν οι αείμνηστοι Ανδρέας Παπανδρέου (υπό την ιδιότητα του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού) και του Γεράσιμου Αρσένη (υπό την ιδιότητα του τότε Υπουργού Άμυνας) δεν ενισχύει την αξιοπιστία αυτής της αδελφικής χωρίς προϋποθέσεις σχέσης; Δεν επιβεβαιώνει και ενισχύει τους αδελφικούς (εθνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, οικονομικά ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ) ΔΕΣΜΟΥΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ; Εχω ασκήσει κριτική ζητώντας την ενίσχυση αυτών των δεσμών. Γι' αυτό χαιρετίζω την πρακτική και την συμβολική σημασία αυτής της αποστολής και επιθυμώ την συνέχιση και εμβάθυνση της Ελληνικής παρουσίας στο νησί που τόσο έχουν ανάγκη οι ΑΔΕΛΦΟΙ μας στην Κύπρο. Οι Ελληνικές στρατιωτικές μονάδες δεν πάνε για να επιτεθούν (στο #Ιραν ) αλλά να αναχαιτίσουν τυχόν πυραυλικές ή με drones επιθέσεις._ #Κυπρος #Ελλάδα #Ιραν

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Διονύσης Παντής: Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) δημιουργούν προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός ενδιάμεσου ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου, ανάμεσα στη Δύση και τη ΡωσοΚίνα. Τη θέση αυτή την έχουμε εκφράσει εδώ και μία τριετία. Περιληπτικά: Οι αλλαγές στην παγκόσμια κατανομή της οικονομικής ισχύος και της τεχνολογικής κυριαρχίας δίνουν τη δυνατότητα σε χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου να διαθέτουν εναλλακτικές στην προσπάθειά τους για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Μέχρι και τη «μονοπολική στιγμή», κράτη που επιθυμούσαν να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (εμπόριο, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες) είχαν ουσιαστικά μία επιλογή: να δεθούν στο δυτικό γεωπολιτικό άρμα. Πλέον, όμως, υπάρχει μια αξιόπιστη και συγκριτικά ανεκτή οικονομική–τεχνολογική εναλλακτική για την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών μιας χώρας υπό ανάπτυξη και τη χρηματοδότησή τους. Αυτό οφείλεται κυρίως στη ραγδαία οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη της Κίνας, αλλά και στην ενίσχυση της διασύνδεσης Ρωσίας–Κίνας με ταχείς ρυθμούς μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και λιγότερο πρόθυμες να παρεμβαίνουν σε περιφερειακές διευθετήσεις και συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, τυχόν παρεμβάσεις τους είναι πλέον λιγότερο αποτελεσματικές. Δημιουργούνται έτσι κενά και ανάγκες ασφαλείας που ενδεχομένως μπορούν να καλύψουν «νέοι» φιλόδοξοι περιφερειακοί ή παγκόσμιοι παίκτες. Η βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας, υπό την ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΡ (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του Προέδρου Ερντογάν, έχει αναβαθμίσει τις φιλοδοξίες της χώρας. Το αναγκαίο συμπλήρωμα είναι η χρηματοδότηση και η ενέργεια. Εναλλακτική χρηματοδότηση από τη Δύση μπορεί να αντλήσει η Τουρκία κυρίως από τα Βασίλεια του Κόλπου (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ), με κόστος, βέβαια, μια μορφή εξάρτησης, πλην όμως πολιτικά αναγκαίας, ώστε να διαθέτει γεωπολιτικό μοχλό πίεσης έναντι της Δύσης. Κατά συνέπεια: Δημιουργείται για πρώτη φορά η αντικειμενική δυνατότητα συγκρότησης ενός ενδιάμεσου ισλαμικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου ανάμεσα στους κύριους ανταγωνιστές, τη Δύση και τη ΡωσοΚίνα. Για την ηγεμονία στον εν δυνάμει αυτόν πόλο ανταγωνίζονται η Τουρκία και τα Βασίλεια του Κόλπου. Ο ανταγωνισμός αυτός οριοθετείται από τη συμπληρωματικότητα των οικονομιών Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου. Η Τουρκία αποτελεί πλέον βιομηχανική χώρα, με σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες, και στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών, αλλά με έλλειμμα κεφαλαίων, ενώ τα Βασίλεια διαθέτουν τεράστια κεφάλαια προς επένδυση αλλά πενιχρή βιομηχανική βάση. Η διαφοροποίηση αυτή καθιστά τις οικονομίες τους συμπληρωματικές, ενώ λειτουργεί και η συγκολλητική πολιτική ουσία του Ισλάμ. Η συγκυρία εμφανίζεται ενισχυτική και ιδίως: • η αναγνώριση από το Ισραήλ της Σομαλιλάνδης ως ανεξάρτητης χώρας, παρά τις σαουδαραβικές ενστάσεις έναντι διαδικασιών διχοτόμησης ισλαμικών κρατών και τη γεωπολιτική στήριξη της ενιαίας Σομαλίας· • ο οξύς ανταγωνισμός ΗΑΕ–Σαουδικής Αραβίας στη Σομαλία και την Υεμένη, δηλαδή στα νότια του σαουδαραβικού βασιλείου • η προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, σε συνδυασμό με τις εκφρασμένες προθέσεις της Τεχεράνης να προκαλέσει χάος στον Περσικό Κόλπο στοχεύοντας ακόμη και σαουδαραβικές πετρελαιοπηγές. δημιουργούν εφιάλτες ασφαλείας για τους Σαουδάραβες και συνθήκες πιθανής προσέγγισης με άλλες σουνιτικές χώρες, όπως η Τουρκία και το Πακιστάν. Αναφορές για τριμερή στρατιωτική συνεργασία Πακιστάν –της μόνης ισλαμικής χώρας με πυρηνικά– Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας καθίστανται ολοένα πιο πιθανά σενάρια. Μια προσέγγιση με τέτοια χαρακτηριστικά θα επανακαθόριζε τις ισορροπίες μεταξύ των τεσσάρων περιφερειακών δυνάμεων: Ιράν, Βασιλείων του Κόλπου, Τουρκίας και Ισραήλ. ________________________________________ *Διονύσης Παντής, δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου – Γεωπολιτικός Αναλυτής

Ο Τραμπ ανακοινώνει ότι ξανααυξάνει τους χθεσινούς παγκόσμιους δασμούς από 10% σε 15%. Κουράζει;

Ο Τραμπ ανακοινώνει ότι ξανααυξάνει τους χθεσινούς παγκόσμιους δασμούς από 10% σε 15%. Κουράζει;

Ο Τραμπ ανακοινώνει ότι αυξάνει ΞΑΝΑ τους νέους, χθεσινούς, παγκόσμιους δασμούς από 10% σε 15%. Ανεξάρτητα από τα περίπλοκα "εσωτερικά" των ΗΠΑ, τα μεταξύ των νομοθετικών σωμάτων (που προσπαθούν να περιορίσουν τον νέο Αυτοκράτορα) και της εκτελεστικής εξουσίας δίνει ένα μήνυμα στον κόσμο ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΘΕΙ: σας κάνω ότι θέλω, όποτε θέλω και όπως το θέλω. Τα αποτελέσματα του μηνύματος δεν νομίζω ότι θα είναι τα αναμενόμενα ... Τα αποτελέσματα νομίζω ότι δεν θα είναι τα αναμενόμενα όχι μόνο στο εξωτερικό όπου ακόμη και βραχυπρόθεσμα θα υπάρχουν αντιδράσεις. Μπορεί δηλαδή να αρχίσει ο Πρόεδρος Τραμπ να κατανοεί την βασική στις διεθνείς σχέσεις έννοια της αμοιβαιότητας. Αλλά ΚΑΙ στο εσωτερικό των ΗΠΑ : όταν καταλάβει το μέσο νοικοκυριό μεσοπρόθεσμα στις ΗΠΑ ότι είναι αυτό που πληρώνει τους περήφανους δασμούς δεν θα του αρέσει. Η απομόνωση που επιχειρείται πλέον ολοφάνερα της οικονομίας των ΗΠΑ (decoupling) από τον υπόλοιπο κόσμο, στοχεύει μεν στην επαναφορά των βιομηχανιών εντάσεως εργασίας και τεχνολογίας στις ΗΠΑ αλλά τα αποτελέσματα αυτής της επαναφοράς θα αργήσουν. Αυτό που θα είναι αμεσότερο θα είναι 1) ένα άμεσο πλήγμα στον καταναλωτισμό των Αμερικανών πολιτών, βασικό στοιχείο της "ευδαιμονίας" τους, που θα τους πονέσει και 2) άμεσες αυξήσεις τιμών που θα πονέσει το ήδη ζορισμένο πορτοφόλι τους, απομακρύνοντας τους έτι περαιτέρω από την αγαπημένη τους κατανάλωση. Αυτό θα γεννήσει δυσαρέσκεια. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: αυτή η πραγματική δυσαρέσκεια θα μπορέσει να εξισσορροπηθεί από τον "πατριωτισμό" της επαναφοράς της παραγωγής στην "πατρίδα";

Η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού.

Η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού.

Εδώ και 2 χρόνια ανάφερα σε τουιτ μου ότι η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού από Χριστούγεννα σε ... Πρωτοχρονιά, αλλά θέλει μακροχρόνια συνεπή αμυντική και εξωτερική πολιτική. Γι΄ αυτό ονομάζεται και ... στρατηγική. Έτσι η αποτροπή εξασφαλίζει την ΕΙΡΗΝΗ, τα εθνικά συμφέροντα & την ευημερία του ελληνικού λαού. Θέλει συνεχείς προσθέσεις στους στόχους (εξωτερική πολιτική), αφού έχουν - χωρίς τυμπανοκρουσίες - επέλθει αλλαγές που στηρίζουν αυτές τις επιλογές στο πεδίο (αμυντική πολιτική). Τότε παρουσιάζονται (εάν επιλεγεί "παρουσίαση") ως δεδομένα, ώστε να ληφθούν υπόψη από εχθρούς και φίλους. Διότι οι προσεκτικοί γεωπολιτικοί αναγνώστες έχουν ΗΔΗ αντιληφθεί τι έχει ΣΥΜΒΕΙ. Και τα έλεγα αυτά 1) γιατί γνωρίζω τον πολιτικό "πολιτικαντισμό" και τον ανέλεγκτο ενθουσιασμό από μεγαλοστομίες, 2) ενώ είμαι εκφρασμένος υποστηρικτής της στρατηγικής της αποτροπής της Τουρκίας επί δεκαετίες, ασκώντας κριτική στην πολιτική κατευνασμού που ακολούθησε η πλειονοψηφία των Ελληνικών Κυβερνήσεων (όχι όλες). Η Τουρκία ασκεί μακροχρόνια αναθεωρητική πολιτική. Δηλαδή ο κατευνασμός δεν λειτούργησε και δεν αρκεί. Η αποτροπή απαιτεί κατανόηση της πολυπλοκότητας της εξίσωσης ισχύος (τόσο της χώρας όσο και συγκριτικά), του ιστορικού πλαισίου και μία προσεκτικά σχεδιασμένη στρατηγική με τακτικούς στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική πρέπει να εμπνέει Αξιοπιστία και Εμπιστοσύνη. Να γνωρίζει ο καθένας τι υποστηρίζει και υπερασπίζεται ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει μόλις αλλάξει συγκυριακά η φορά του ανέμου. Έτσι η αποτροπή είναι εργαλείο Ειρήνης και ευημερίας, με εξασφάλιση των μακροχρόνιων εθνικών συμφερόντων, που πρέπει να είναι τα ζητούμενα. https://x.com/pantislawoffice/status/2015602561303114061?s=20

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️ Οι Ελληνες πολίτες αρνούμαστε να καταλάβουμε - ή είμαστε αδιάφοροι στο ΓΕΓΟΝΟΣ - ότι η άρχουσα πολιτική τάξη μας, ελεγχόμενη από τις Πολιτικές Οικογένειες και την Οικονομική Ολιγαρχία που εξετράφη την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ΑΔΥΝΑΤΕΙ να κατανοήσει και να οδηγήσει τη χώρα στη σύγχρονη συγκυρία που ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ, δεν υπάρχει free lunch λόγω μίας περισσότερο ή λιγότερο υπάκουης ευθυγράμμισης με τον Μεγάλο Σύμμαχο και η ασφάλεια και η ευημερία μας εξαρτάται ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από τις δικές μας δυνατότητες και πολιτικές. Τότε, στον αλήστου μνήμης Ψυχρό Πόλεμο, η εκκολαπτόμενη μεταεμφυλιοπολεμικά και μεταπολεμικά "άρχουσα τάξη" δεν χρειάζονταν να κάνει τίποτα. Αρκούσε να είναι υπάκουη και να έχει τα σωστά "κονέ" να γλείφει και να επιβραβεύεται με μία θέση, ανοχή επειδή είναι με την σωστή πλευρά σε ότι ήθελε, ή "συνεργασία". Οτιδήποτε άλλο σε έβαζε σε "προβλήματα". Επιβίωναν αποκλειστικά οι ... επωφελούμενοι {και αποδεχόμενοι) την εξάρτηση. Σήμερα όμως δεν υπάρχει ο αυτόματος πιλότος του διπολισμού. Και εμείς κινούμαστε με έναν αυτόματο πιλότο που έχει ... χαλάσει ! Αποτέλεσμα να γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί έως αυτοκτονικοί. Διατηρούμε τον αυτόματο πιλότο του Ψυχρού Πολέμου! Περιμένουμε τον έξωθεν Σωτήρα, τον από μηχανής Θεό και αυτό το ονομάζουμε πατριωτισμό. Στην πραγματικότητα όμως είναι εμμονή στην εμφυλιοπολεμική και ψυχροπολεμική νεοελληνική ταυτότητα που (αδικεί;) εκθέτει τη χώρα και κάθε έναν ξεχωριστά. Είναι εκδήλωση της έλλειψης παιδείας και πατριωτισμού που είναι όμως αναγκαία για την ορθολογική κατανόηση του κόσμου που βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο και συνακόλουθα στις αποφάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα και ακόμη την επιβίωση μας σε συνθήκες ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Κουβαλάμε την "ταυτότητα" μίας "ιδιαιτερότητας" που δημιουργεί ειρωνικά χαμόγελα και μας απεκδύει από οποιαδήποτε έννοια αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης. Φυσικό επακόλουθο: μας προσπερνούν και δεν μας λαμβάνουν υπόψη. ΔΗΛΑΔΗ δεν λαμβάνονται υπόψη τα δικά μας συλλογικά συμφέροντα. Υπό αυτές τις συνθήκες, σε ένα περιβάλλον που όλοι είναι εν δυνάμει εναντίον όλων, οι "συμμαχίες" είναι μόνο κατά όνομα (όπως πάντα;) συμμαχίες, αφού έχουν αποϊδεολογικοποιηθεί και ορίζονται μόνον και αποκλειστικά από κυνικό πραγματισμό. Σε αυτό το περιβάλλον η κίνηση χωρίς πυξίδα και στρατηγική αποτελεί πράξη (παράλειψη) αντίστοιχη του να επιταχύνεις στην κατηφόρα χωρίς τιμόνι ... Και σε λίγο μπορεί να φανεί απότομα και πολύ έντονα αυτό ‼️

Αφήστε ρε που θα ανησυχήσουν οι αρχές με αυτή την "υποβάθμιση" της Τουρκίας !

Αφήστε ρε που θα ανησυχήσουν οι αρχές με αυτή την υποβάθμιση της #Τουρκια ! Οι ΗΠΑ κάλεσαν την Τουρκία για συνεργασία σε μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (προφανώς για να εμποδίσουν την συνεργασία με την Ρωσία και στο αντικείμενο αυτό). Μικροί είναι οι αντιδραστήρες ! Οπως δεν ανησύχησαν με την ανάδυση του τουρκικού ισλαμισμού και της αναπτυξιακής / γεωπολιτικής τους ατζέντας, τα σύρε και έλα Τουρκία Λιβύη (που οδήγησαν στο Τουρκολιβικό Μνημόνιο), την κληρονομιά των παραστρατιωτικών ισλαμιστών της Συρίας (που οδήγησαν σε Τζολάνι & εξολόθρευση/υποταγή χριστιανών, αλαουιτών, κούρδων στη #Συρια, την στήριξη του Αζερμπαϊτζάν στην αντιπαράθεση του με Αρμενία (που σήμερα είναι στη σφαίρα επιρροής και της Τουρκίας), τις γεωπολιτικές τάσεις που επιτρέπουν την ανάδυση ενός ενδιάμεσου σε Δύση και Ρωσοκίνα Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου, τις προκλήσεις σε Βαρόσα Πράσινη γραμμή, στους εκβιασμούς στο Αιγαίο, την εμφατική έλλειψη Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής στα Βαλκάνια, την αναζήτηση αγορών της Τουρκίας σε κεντρική Ασία και μουσουλμανικό κόσμο, την έλλειψη προβληματισμού για το τι συμβαίνει σε Κεντρική Ασία (¨τουρκογενή"), τον ισλαμικό κόσμο, τις επιπτώσεις του πολέμου στον ελληνισμό της Ουκρανίας, με τους (μεγάλους) πυρηνικούς σταθμούς στην Τουρκία, με την εκβιομηχάνιση της, την ανάπτυξη στρατιωτικής βιομηχανίας, τις επιχειρήσεις σε Λιβύη, Σομαλία, Αζερμπαϊτζάν, Ιράκ, Συρία, Κατάρ, κοκ.

Για όλα αυτά - και πολλά άλλα- προειδοποιούσαμε ΣΤΑΘΕΡΑ. Δυστυχώς όμως αλλαγές στην ελληνική εξωτερική πολιτική μάλλον θα έχουμε μόνο όταν κρίσιμοι εξωτερικοί γεωπολιτικοί παράγοντες (παγκόσμιες ή περιφερειακές δυνάμεις) το ζητούν. Οκ, το μήνυμα ελήφθη από όλους. Μετρήθηκε και η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη και η σταθερότητα της πολιτικής της χώρας. Το δικό μου ερευνητικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται από τα ελληνοτουρκικά προς μία ευρύτερη γεωπολιτική ανάλυση, παγκόσμια και περιφερειακή, με μικρότερη έμφαση στα ζητήματα που (ούτως ή άλλως ΔΕΝ) ενδιαφέρουν την #Ελλαδα.

British policy in Europe has been crowned with complete success!

Dionysis Pantis* Europe, disconnected from Russia and, more broadly, from Asia, is running out of options. It can no longer act differently: either it will pay Ukraine in the form of military aid and support, or it will pay in any case, since we are now speaking of a nearly devastated country. British policy in Europe has been crowned with complete success. Britain, free of legal obligations and enjoying full freedom of maneuver after BREXIT vis-à-vis the European Union, is simultaneously becoming the absolutely indispensable “ally” against Russia in general and in Ukraine, and also against Trump. The maintenance of the military conflict in Ukraine entrenches Europe’s dependence.

Maritime trade routes are controlled by the United States. Europe is cut off from Russia and from Asia by land as well. A wall of states hostile to Russia guarantees Europe’s isolation (the Baltic states/Scandinavia, Poland, Ukraine, Romania) also by land. Europe, without a natural outlet by land or sea, is fully dependent on the United States and Britain. Its only options are: 1) a war economy, so that primarily Germany can rebuild its industrial base, and 2) internal exploitation (since the outlet of colonialism or neo-colonialism is no longer available to Europe) of the weakest “partners”. This constitutes, therefore, a reversal of income redistribution from Germany toward the Regions that lag behind the basic unwritten rule of European integration. Iron discipline is now required, both internally and from the partners. Political divergences, even the smallest ones, are becoming less tolerable. The regions now officially reinforce the center, within the framework of the war industry and the narrative of war preparedness against Russia. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

The Arab Ottoman and European Colonization of Africa

Τhe first phase of #Africa's #colonization, the era of the #Arab conquest — especially in North Africa (#Egypt, #Libya, #Tunisia, #Morocco), whose modern populations descend from the Arab conquerors of that period and thereafter.

The #Ottoman Empire inherited the region and continued its conquest, attempting — after the Arabization — a process of #Ottomanization. Slave markets and similar "institutions" operated throughout both the Arab domination and the Ottoman period. Arab influence also spread (though not as decisively as in North Africa) to parts of Northeast Africa due to proximity to the Arabian Peninsula, as well as to parts of Northwest Africa (#Mozambique). This very interesting publication presents an unknown aspect of African Resistance to Arab expansion in West Africa, starting from the #Ghana Empire. A history deliberately silenced for obvious reasons by the colonial powers (Arab – Ottoman – #European).

"Keep your religions to yourselves" movement ‼️ In #Africa more and more voices are acknowledging Christianization and Islamization as fundamental aspects of cultural imperialism — a key pillar of colonialism and the slave trade People are turning back to traditional religions and Pan-Africanism.