Iσλαμιστές vs κεμαλιστές, Γεωπολιτικές προεκτάσεις...

Συζήτηση στο ΝΕΤ24 με τους Βασίλη Ταλαμάγκα και Μάνο Οικονομίδη για Τουρκία, τουρκικό ισλαμισμό, Τουρκικές Εκλογές και γεωπολιτική αξία και προσανατολισμό της Τουρκίας Η Τουρκία λίγες ημέρες πριν τις εκλογές Κύρια μέρη συνέντευξης στους Βασίλη Ταλαμάγκα και Μάνο Οικονομίδη (27 Απριλίου 2023) Πως διαμορφώνεται η κατάσταση στις τουρκικές εκλογές της 14ης Μαίου 2023: Βασικοί διεκδικητές είναι οι Ερντογάν και ο Κιλιτζάρογλου. Οι άλλοι δύο υποψηφιότητες παίζουν (και έχουν τοποθετηθεί να παίξουν) τον ενδιάμεσο ρόλο της «ρύθμισης» του κυρίως εκλογικού αγώνα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο όσον αφορά τα ποσοστά. Είναι ανοικτή η μάχη και γι αυτό οποιοδήποτε απρόοπτο γεγονός μπορεί να έχει καθοριστική σημασία σε μια τέτοια ρευστή προεκλογική διαδικασία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πέραν από το «βαθύ κράτος» το ΑΚΠ [Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης] και ο Ερντογάν έχουν βαθιές κοινωνικές ρίζες στην Τουρκία. Εκπροσωπούν τα πρώην μη προνομιούχα στρώματα της Ανατολίας, αυτά που από το 2002 και μετά μπόρεσαν και ανέπτυξαν την μεγάλη βιομηχανική βάση στην Τουρκία, οι «ισλαμιστές επιχειρηματίες» όπως έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Κατάφεραν και άντλησαν κεφάλαια από την Δύση. Το άνοιγμα αυτό ξεκίνησε από τον Οζάλ το 1987. Αλλά άντλησαν και αντλούν κεφάλαια και από τα Βασίλεια του Κόλπου που τροφοδοτούν την οικονομία και τις ανάγκες της ισλαμικής ανάπτυξης στην Τουρκία. Ο Ερντογάν παρουσιάζει την εξής ιδιαιτερότητα: όταν είσαι αδύναμος και θες να νικήσεις και επικρατήσεις έναντι του προηγούμενου κυρίαρχου είχε παρουσιαστεί με δύο βασικά συνθήματα: το ένα της δημοκρατίας και το άλλο της θρησκευτικής ελευθερίας. Τώρα έχει δημιουργήσει το βαθύ ισλαμικό κράτος μετά από 21 χρόνια και την οικονομική βάση που προαναφέραμε δηλαδή την οικονομική – βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας και έχει δημιουργήσει φιλοδοξίες σε ένα μεγάλο τμήμα της Τουρκίας που πριν την έλευση στην εξουσία του ΑΚΠ ήταν εκτός συστήματος και προνομίων. Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη είναι οι δύο στόχοι προκλήσεις που το έφεραν στην εξουσία και είναι αυτοί που τον συντηρούν μέχρι σήμερα. Η Τουρκία είναι μία διχασμένη κοινωνία. Μία διχασμένη κοινωνία όμως που σέβεται εξαιρετικά την κρατική υπόσταση. Για παράδειγμα οι ισλαμιστές πριν την επικράτηση τους είχαν πολύ μεγάλη κόντρα με τους κεμαλιστές και με το κεμαλικό κράτος. Αλλά ουδέποτε αμφισβήτησαν την κρατική εξουσία. Ουδέποτε στράφηκαν εναντίον του κρατικού μορφώματος. Είναι συντηρητικοί και οι μεν και οι δε και σέβονται πολύ την κρατική υπόσταση και εξουσία γιατί ξέρουν ότι μόνο μέσα από την (τουρκική) κρατική υπόσταση μπορούν να υπάρξουν. Οι ισλαμιστές έχουν υποστεί τις διώξεις κατά το παρελθόν, τις ακυρώσεις και θέσεις εκτός νόμου ισλαμικών κομμάτων, ο ίδιος ο Πρόεδρος Ερντογάν είχε βρεθεί στην φυλακή ως δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως. Το ίδιο συμβαίνει τα τελευταία 21 χρόνια με του κεμαλικούς και τις εναντίον τους διώξεις. Δηλαδή ενώ έχουν να χάσουν πολλά και οι δύο αφού εάν η εκλογική αναμέτρηση αυτή κερδηθεί από τους ισλαμιστές ο κεμαλισμός πλέον τίθεται στο περιθώριο. Οι ισλαμιστές από την άλλη δεν είναι πλέον οι εκτός συστήματος μη προνομιούχοι. Ταυτόχρονα αυτά τα επόμενα χρόνια σε ένα έντονα αναθεωρητικό γεωπολτικό περιβάλλον θα είναι κρίσιμα για τον προσανατολισμό της Τουρκία στον επόμενο παγκόσμιο σύστημα (μετά την «μονοπολική στιγμή» των ΗΠΑ). Αυτός είναι ο λόγος που η Δύση έχει ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ μεγάλο ενδιαφέρον για τις εκλογές την Τουρκία. Εχουν συγκεκριμένη προτίμηση όσον αφορά τον νικητή των εκλογών για τους δικούς τους λόγους. Χρειάζονται την Τουρκία κυρίως στον χώρο της Κεντρικής Ασίας, αυτό που λέμε τον «τουρκογενή χώρο» στο πλαίσιο ανάσχεσης της ρωσικής επιρροής στην περιοχή αυτή και ενδεχομένως δευτερευόντως στην κινεζική επιρροή που μπορεί να εξαπλωθεί στην περιοχή. Θέλουν όμως μία πειθαρχημένη ΝΑΤΟΪΚΑ Τουρκία. Γιαυτό και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον στις τουρκικές εκλογές γιατί θα έχει σημασία ποιο από τα δύο μπλοκ εξουσίας θα αναλάβει την ηγεσία της γειτονικής χώρας την 15η Μαΐου. Όλοι όμως (ανεξάρτητα δηλαδή προτιμήσεων) θα προσαρμοστούν δυσκολότερα ή ευκολότερα με τα αποτελέσματα των εκλογών. Αναλογίες της Δυτικής πολιτικής έναντι της Κίνας με την δυτική πολιτική έναντι της Τουρκίας: Υπάρχουν αναλογίες της αντιμετώπισης της Τουρκίας από την συλλογική Δύση με την αντιμετώπιση κατά τις προηγούμενες δεκαετίες της Κίνας (από την Δύση). Δηλαδή πριν να φτάσει η Κίνα στο σημείο να είναι η πρώτη οικονομική δύναμη στον κόσμο. Η Κίνα αντιμετωπίστηκε από την Δύση και ιδίως τις ΗΠΑ πολύ φοβικά και πολύ καθυστερημένα. Ο λόγος κατά την γνώμη μου είναι ότι στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και στην μεταφορά πολλών δυτικών βιομηχανιών των tangible goods στην Κίνα, τα loyalties που εισπράττονται, τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (financial services), ασφαλιστικές εταιρίας, όλες αυτές οι δραστηριότητες αποφέρουν αμύθητα κέρδη στις δυτικές εταιρίες. Και αυτός ήταν ο σημαντικότερος λόγος που τα δυτικά κράτη άφησαν στην άκρη την ρεαλιστική θεωρία που απαιτούσε έγκαιρη (όσο ήταν ακόμη σχετικά αδύναμη) ανάσχεση της Κίνας. Η ρεαλιστική θεωρία δίδασκε ότι έπρεπε να υπάρξει αποτροπή της ενίσχυσης της Κίνας στο να υπάρξει περιφερειακή δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την δυτική κυριαρχία. Τότε δηλαδή που ο εν δυνάμει ανταγωνιστής ήταν ποιο ευάλωτος δεν έλαβε χώρα μία ρεαλιστικού τύπου αποτροπή. Το ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ισχύει και για την πολιτική της Δύσης έναντι της Τουρκία. Και το ίδιο ισχύει και για εμάς την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας. Και αυτό γιατί τα κράτη, τα σοβαρά κράτη, αυτά που κοιτούν και πορεύονται με βάση τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, αυτά τα γεωπολιτικά συμφέροντα δεν κρίνονται από τις καλές ή όχι σχέσεις, αλλά κρίνονται από μεγάλες τεκτονικές αλλαγές που γίνονται στο κόσμο και προσανατολισμούς που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, την γεωγραφία, την ιστορία. Και η Τουρκία δεν είναι μία χώρα που ανήκει στη Δύση αλλά αντίθετα ανήκει στην Ανατολή. Αυτό θα το δούμε πολύ σύντομα είτε με ισλαμιστές είτε με κεμαλιστές. Τα ελληνικά συμφέροντα σε σχέση με τις τουρκικές εκλογές: Οσον αφορά τον Πρόεδρο Ερντογάν και τους ισλαμιστές τα πράγματα είναι ξεκάθερα: το έχουνε πει είναι η Γαλάζια Πατρίδα, όπου βρεθεί πετρέλαιο έχουν ανάγκες και θα πάνε να το «ρουφήξουνε». Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Είναι ισλαμιστική η σκέψη, είναι ανατολίτικη η σκέψη. Οπου στην Ανατολική Μεσόγειο βρεθεί κοίτασμα το έχουμε ανάγκη εκεί θα βρεθούμε με τα πλοία μας το στρατό μας και όποιος θέλει να μην λάβει υπόψη την Τουρκία ας το δει στο πεδίο. Αυτή είναι η άποψη της ισλαμικής Τουρκίας. Ξεκάθαρα πράγματα. Δεν γίνεται τίποτε εδώ χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας. Οσον αφορά τους κεμαλιστές υπάρχει ο εξής κίνδυνος: αναφέραμε ότι η Δύση τους έχει μία πολύ μεγάλη προτίμηση γιατί νομίζει ότι ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Τουρκίας θα είναι ποιο φιλοδυτικός. Εκεί λοιπόν θα υπάρξουν προσπάθειες από την Δύση να ενισχυθεί η νέα κυβέρνηση μέχρι να κυριαρχήσει έναντι των αντιπάλων του. Οπότε είναι πιθανόν να χρειαστούν δυτικά δωράκια, πεσκέσια. Τον Ερντογάν μέχρι στιγμής τον στηρίζουν ΚΑΤΑΡ, Αζερμπαϊτζάν Ρωσία, Κίνα και ποιο πρόσφατα Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ποιοι και πως θα στηρίξουν ενδεχόμενη νεοκεμαλική κυβέρνησης; Η Συρία, το Ιράκ, η Αρμενία, η Λιβύη έχουν πάρει την δόση τους από την ισλαμική Τουρκία. Σημασία πλέον για την Τουρκία θα έχει η Ελλάδα και η Ανατολική Μεσόγειος γιατί η Τουρκία είναι βιομηχανική χώρα και οι βιομηχανικές χώρες θέλουν τρία πράγματα : ενέργεια, αγορές και εμπορικούς δρόμους. Το Αιγαίο πλέον και η Ανατολική Μεσόγειος γίνονται πάρα πολύ σημαντικά στα πλαίσια του δρόμου που είδατε με τα ουκρανικά/ρωσικά σιτηρά από την Μαύρη Θάλασσα, τα Δαρδανέλια, το Αιγαίο την Ανατολική Μεσόγειο, Σουέζ. Και για πολλούς άλλους λόγους που έχουν να κάνουν με την μεταφορά εμπορευμάτων από την Ασία και τον Ινδοειρηνικό σε μία ποιο «ασφαλή» διαδρομή από αυτή που είναι μέσω του Ειρηνικού που ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Όλη αυτή η περιοχή έχει πολύ μεγάλη σημασία και θέλει η Τουρκία να ελέγξει και τους εμπορικούς δρόμους και λιμάνια που θα φτάνουν τα ασιατικά προϊόντα από την ξηρά για προώθηση τους σε Ευρώπη, Βόρειο Αφρική. Άρα λοιπόν η Τουρκία (Ισλαμική ή Κεμαλική) θέλει έλεγχο των εμπορικών δρόμων στην περιοχή, αγορές και ενέργεια. Αγορές θα βρει από την καλλιέργεια του τουκμενισμού στην κεντρική Ασία και της αγοράς τους τουρκογενών χωρών, και επίσης θέλει την ισλαμική αγορά γιατί εκεί μπορεί να πουλήσει ποιο εύκολα από πχ την Γερμανία όπου θα βρεθεί σε ανταγωνισμό με τους Άραβες, ανταγωνισμό που φαίνεται ότι εξομαλύνεται αφού οι οικονομίες των Βασιλείων και της Τουρκίας είναι συμπληρωματικέ (η Τουρκία βιομηχανική τα Βασίλεια επενδυτικά κεφάλαια και φιλοδοξία για υψηλή τεχνολογία). Θέλει πολλά άραγε η Τουρκία; Η Ελλάδα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση σε περίπτωση νίκης των κεμαλικών και θα πρέπει να προετοιμάζεται από τώρα στο πως θα κινηθεί. Και θα πρέπει να δούμε τι είναι αυτό που για εμάς είναι σημαντικό. Γιατί εδώ υπάρχουν πολλά θέματα: υπάρχουν πάρα πολλοί που συζητούν «πρέπει να υπάρξουν λύσεις να πάμε να τα βρούμε» από εδώ και από εκεί διάφορα. Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θέμα όμως που δυσχεράνει τεχνικά οποιαδήποτε συνεννόηση ή ακόμη περισσότερο την εξεύρεση λύσης: δεν είναι μόνον τα θέματα οριοθέτησης αλλά είναι το ζήτημα ότι οποιαδήποτε οριοθέτηση πρέπει να ξεκινήσει από μία σαφή εδαφικά βάση. Που είναι οι κυριαρχίες. Εδώ αμφισβητείται η ελληνική κυριαρχία σε μία σειρά ελληνικά νησιά. Όταν ξεκινήσεις να ορίζεις ζώνες ή όταν ζητήσεις την οριοθέτηση τους πρέπει να πεις από που θα ξεκινήσει ο υπολογισμός τους από ποια βάση θα εκκινεί αυτή η τεχνική διεργασία που θα καταλήξει σε οριοθέτηση. Εάν όμως εκεί υπάρχει αμφισβητούμενο θολό τοπίο είναι πάρα πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε να καταλήξει σε ένα συνυποσχετικό ως βάση οποιασδήποτε συζήτησης ή κειμένου προς διαιτητικό/ δικαιοδοτικό/ διαμεσολαβητικό οργανισμό. Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο να αφήσεις γκρίζα ζώνη όσον αφορά το που θα ξεκινήσει την οριοθέτηση οποιοσδήποτε στον οποίο θα απευθυνθείς. Θα πρέπει λοιπόν να υπάρχουν ελεύθερες φωνές που να λένε την γνώμη τους ανεξάρτητα αι με παρρησία από το ποιος είναι κυβέρνηση. Γιατί έχουμε πρόβλημα σαν κοινωνία να κάνουμε διάλογο. Θα έλεγα ότι δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε διάλογο. Να θέτουμε τα ζητήματα και όπου είναι σημαντικά και πραγματικά να μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε καταρχήν ως τέτοια. Εδώ νομίζω ότι είναι ΠΟΛΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα ζητήματα και αυτό το τεχνικό κομμάτι νομίζω ότι θα είναι πολύ δυσχερές για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Οσον αφορά τον Γκιουλέν και το ΦΑΤΟ η γνώμη μου είναι η εξής: δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι τούρκοι ισλαμιστές και ο Πρόεδρος Ερντογάν κατέκτησαν την εξουσία στην Τουρκία με την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ. Όμως τα πράγματα στην ζωή και στην πολιτική δεν είναι στατικά αλλά ΔΥΝΑΜΙΚΑ. Είναι δυναμικές οι εξελίξεις στην διεθνή πολιτική και στην πολιτική εν γένει. Θεωρώ ορόσημο το πραξικόπημα του 2016. Ο Ερντογάν μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος ο Ερντογάν κατάφερε να εξολοθρεύσει όλα τα ΦΙΛΟΔΥΤΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ δηλαδή τον τελευταίο βαθμό ασφάλειας του δυτικού παράγοντα που είναι τα λεγόμενα «εσωτερικά δίκτυα» κατάφερε να τα εξοντώσει οπότε από εκεί και πέρα εμφανίστηκε καθαρόαιμη η ισλαμική ατζέντα στα εθνικά θέματα. Από εκεί και πέρα είδαμε το MAVI VATAN, από εκεί και πέρα είδαμε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, από εκεί και πέρα είδαμε όλα τα υπόλοιπα με την Κύπρο, την Αμμόχωστο, τις τρεις επεμβάσεις στην Συρία, την προβολή ισχύος στην Λιβύη, Ιράκ, Αρμενία και αλλού. Τότε εμφανίζεται καθαρή η μετακεμαλική ισλαμική στρατηγική.

Ο Διονύσης Παντής για τις εκλογές Τουρκία 14 Μάϊου στην CRETATV και στην...

Ο Διονύσης Παντής για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην ...

Ο Διονύσης Παντής για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Μαδρίτη απαντά στα παρακάτω ερωτήματα: Τι κερδίζει και τι χάνει η Ελλάδα στην σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Μαδρίτη; Τι σημαίνει για το ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, την Σουηδία και Φιλανδία η συμφωνία (μνημόνιο) Τουρκίας - Φιλανδίας - Σουηδίας; Είναι επιτυχία της Ελλάδας το ότι η Τουρκία δεν έθεσε θέμα κυριαρχίας στα Δωδεκάνησα και θέμα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών. Μπορεί η παθητικότητα να είναι "επιτυχία"; Θα μπορούσε ο Ερντογάν να θέσει στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Μαδρίτη, θέμα κυριαρχίας και αποστρατικοποίησης νησιών, μετά την θέση όρων για την είσοδο στο ΝΑΤΟ Σουηδίας και Φινλανδίας. Ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα του Ερντογάν έναντι Σουηδίας Φινλανδίας σε τεράστιο βαθμό. Τι σημαίνει αυτή η ικανοποίηση της τουρκοϊσλαμικής ελίτ της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ, το κουρδικό ζήτημα, την Σουηδία και Φιλανδία, την ΕΕ, την συλλογική Δύση, τις δυτικές αξίες και την Ελλάδα; Εχει η ΔΥΣΗ ανάγκη την Τουρκία; Η Τουρκία είναι σύμμαχος της ΔΥΣΗΣ ή η Τουρκία και ιδιαίτερα η τουρκοισλαμική της ελίτ είναι δομικά αντιδυτική; Ποιος ο ρόλος του ΝΑΤΟ (ρητός και άρρητος) στην σύγχρονη εποχή;

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» Κίνας – Ρωσίας με Δύση και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές.

Οι εμπορικοί δρόμοι, το «decoupling» Κίνας – Ρωσίας με Δύση και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές. Σε αναθεωρητικές γεωπολιτικά εποχές, όπως η σημερινή, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο έλεγχος των υφιστάμενων εμπορικών δρόμων και εάν αυτό δεν είναι δυνατόν η ανάπτυξη νέων. Στις 10 Ιουνίου άνοιξε καινούργια γέφυρα που ενώνει την ρωσική πόλη Μπλαγκοβεστένσκ με την Κινεζική πόλη της Χάιχε αξίας 19 δις ρουβλίων (περίπου 342 εκατομμύρια δολάρια). Η γέφυρα αυτή προστίθεται σε μία σειρά από έργα υποδομών που συνδέουν τις δύο χώρες και οικονομίες. Παράλληλα επιχειρείται συνδυασμένα από Ρωσία και Κίνα η μείωση της εξάρτησης τους από τις θαλάσσιες μεταφορές, λόγω του ελέγχου των θαλασσών (ιδίως του Ειρηνικού όπου πλέον διακινείται το μεγαλύτερο μέρος εμπορευμάτων) από την Δύση και ιδίως τις ΗΠΑ (decoupling: διαχωρισμός, αποδύνδεση). Η επιλεκτική αποσύνδεση (decoupling) από την συλλογική Δύση επιχειρείται από την Κίνα με την μείωση της εξάρτησης από τις εξαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις και την Ρωσία με αντικατάσταση εισαγωγών, δυτικής τεχνολογίας και επενδύσεων στην Ρωσία. Επίσης με την ανάπτυξη χερσαίων ασιατικών δρόμων, αγωγών (και αγωγοί πετρελαίου), χρηματοπιστωτικών συνδέσεων κοκ, δηλαδή των υποδομών βαθύτερης διασύνδεσης των δύο οικονομιών. Στην περίπτωση της Ρωσίας επιπλέον, οι επιβληθείσες σε αυτήν κυρώσεις αντιμετωπίζονται με την μαζική παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας, με νόμο πλέον, σχεδόν στο σύνολο των δυτικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών, αποσύνδεση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανάπτυξη νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και υπηρεσιών με έμφαση στα εθνικά νομίσματα και τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με ad hoc χρηματοπιστωτικές προβλέψεις και εγγυήσεις, συμφωνίες για παροχές υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς συντήρησης δυτικών υποδομών όπως πχ κατασχεμένα δυτικού τύπου αεροπλάνα, δυτικού τύπου στόλος αυτοκινήτων κοκ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τους Ρώσους στην Ουκρανία καλύπτουν ακριβώς αυτά τα κενά των αναγκαίων εισαγωγών σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα.

Μεγάλη αναδεικνύεται η σημασία των χωρών της νότιας Ασίας. Ο πολιτικός έλεγχος τους μπορεί να αποκλείσει εντελώς από κάθε δυνατότητα πρόσβασης των ναυτικών δυνάμεων στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Η Κεντρική Ασία αποτελεί αναγκαία ενδοχώρας για Κϊνα και Ρωσία;. Ενδεικτικό του ανταγωνισμού στην περιοχή αποπομπή του Ιμράν Χάν στο Πακιστάν, η πτώση της κυβέρνησης στην Σρι Λάνκα, η «σιδερένια συμφωνία» Κίνας - Καμπότζης για εκσυγχρονισμό ναυτικής βάσης και έργων υποδομής (υπερταχείς σιδηρόδρομος νέος αερολιμένας).

Αλλά και ερχόμενοι στα δικά μας η πρεμούρα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να εξηγηθεί, όπως και η «αντοχή» της συμμαχίας Ρωσίας Τουρκίας και με την προσπάθεια της να ελέγξει και αντίστοιχα αποκλείσει την Ελλάδα που είναι καλύτερα «γεωγραφικά τοποθετημένη» (νησιά Αιγαίου, Κρήτη, Κύπρος). Ο πόλεμος στην Ουκρανία αυξάνει τη σημασία του διαδρόμου Εύξεινος Πόντος - Στενά Βοσπόρου- Αιγαίο - Μεσόγειος. Από καιρού έχει αναδειχθεί η σημασία του επίσης θαλασσίου διαδρόμου Σουέζ - Ανατολική Μεσόγειος - Βόρειος Αφρική - Δυτική Ευρώπη. Η σημασία του μεσογειακού θαλασσίου διαδρόμου δεν περιορίζεται μόνον στην μεταφορά φυσικού αερίου που εξορύσσετε ή θα εξορυχτεί στην περιοχή. Η Τουρκία δηλαδή επιχειρεί να ελέγξει και τους δύο αυτούς θαλασσίους διαδρόμους αυξάνοντας σημαντικά την γεωπολιτική της αξία εννοείται εις βάρος της Ελλάδας. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά "νομιμοποιητική βάση" για να επενδύσουν τις πραγματικές της προθέσεις.

Εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει την Τουρκία (αλλά αλήθεια ποιους πραγματικά ενδιαφέρει;) το πόσο ισχνή δικαιοπολιτικά είναι αυτή η "νομιμοποίηση". Έχει μόνον σημασία χρήσης, με σκοπό την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (σε πρώτη φάση). Η Ελλάδα εάν δεν μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την "πίεση" κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί και απολέσει την γεωπολιτική σημασία που της δίδει η γεωγραφία της. Κατά τα ανωτέρω η ανάγκη για ανεξάρτητη ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και απαιτούν εγρήγορση και ορθές αποφάσεις που δεν θα μας στοιχειώνουν σαν εφιάλτης αλλά θα αποτελούν αφετηρία αξιοπρεπούς θέσης στον μελλοντικό κόσμο.

Οι εμπορικοί δρόμοι που αναδεικνύονται στην σημερινή αναθεωρητική εποχή, το decoupling και οι Τουρκικοί στόχοι και απειλές.

Ο έλεγχος των εμπορικών δρόμων και η ανάπτυξη νέων υπήρξε ανέκαθεν επιδίωξη κρατικών και οικονομικών δρώντων. Στις 10 Ιουνίου άνοιξε η καινούργια γέφυρα που ενώνει την ρωσική πόλη Μπλαγκοβεστένσκ με την Κινεζική πόλη της Χάιχε αξίας 19 δις ρουβλίων (περίπου 342 εκατομμύρια δολάρια). Και δεν είναι μόνον αυτό αλλά μία σειρά από έργα υποδομών που συνδέουν τις δύο χώρες και οικονομίες. Παράλληλα επιχειρείται συνδυασμένα από Ρωσία και Κίνα η μείωση της εξάρτησης τους από τις θαλάσσιες μεταφορές, κυρίως λόγω του ελέγχου των θαλασσών από την Δύση, ιδίως δε του Ειρηνικού η/και ο έλεγχος τους, όπου αυτό είναι δυνατόν, αυτών των δρόμων (decoupling: διαχωρισμός, αποδύνδεση). Η επιλεκτική αποσύνδεση (decoupling) από την συλλογική Δύση, που επέδειξε αξιοσημείωτη συνοχή στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επιχειρείται στην παρούσα συγκυρία ιδίως α) με την μείωση της εξάρτησης από τις εξαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Κίνα και από τις εισαγωγές, δυτική τεχνολογία και επενδύσεις στην Ρωσία και β) την ανάπτυξη χερσαίων ασιατικών δρόμων, γεφυρών, αγωγών (αγωγοί πετρελαίου στους οποίους δεν είχε δοθεί μέχρι τώρα έμφαση θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα τους αγωγούς φυσικού αερίου), χρηματοπιστωτικών συνδέσεων κοκ, δηλαδή των υποδομών διασύνδεσης των δύο οικονομιών. Στο πλαίσιο αυτό ορισμένα στην περίπτωση της Ρωσίας, οι επιβληθείσες σε αυτήν κυρώσεις αντιμετωπίζονται με την μαζική παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας σχεδόν στο σύνολο των δυτικών εμπορευμάτων και υπηρεσιών (και με νόμο πλέον και αντίστοιχη παραγωγή τους όπου είναι δυνατόν στην Ρωσία), αποσύνδεση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και ανάπτυξη νέων χρηματοπιστωτικών προϊόντων και υπηρεσιών με έμφαση στα εθνικά νομίσματα και τις διμερείς συμφωνίες ανταλλαγής προϊόντων με ad hoc χρηματοπιστωτικές προβλέψεις και εγγυήσεις, συμφωνίες για παροχές υπηρεσιών σε κρίσιμους τομείς συντήρησης δυτικών υποδομών όπως πχ κατασχεμένα δυτικού τύπου αεροπλάνα με την Ταϋλάνδη, δυτικού τύπου στόλος αυτοκινήτων με Κίνα κοκ. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τους Ρώσους στην Ουκρανία καλύπτουν ακριβώς αυτά τα κενά των αναγκαίων εισαγωγών σε αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα. Η προσπάθεια αυτή αποσύνδεσης έχει εντατικοποιηθεί τα τελευταία τρία χρόνια και τώρα, μετά την εισβολή στην Ουκρανία τρέχει "ολοταχώς". Μεγάλη αναδεικνύεται η σημασία των χωρών της νότιας Ασίας που ο έλεγχος τους μπορεί να αποκλείσει εντελώς από κάθε δυνατότητα πρόσβασης των ναυτικών δυνάμεων, μην αφήνοντας καμία δυνατότητα πρόσβασης και άρα βοήθειας ή επιρροής, στις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Χώρες όπως το Πακιστάν, αλλά και η Σρι Λάνκα, η Καμπότζη κα λαμβάνουν μεγάλη γεωπολιτική αξία. Εκεί λαμβάνουν χώρα "μάχες" για τον πολιτικό έλεγχο τους. Η αποπομπή του Ιμράν Χάν στο Πακιστάν, η πτώση της κυβέρνησης στην Σρι Λάνκα, η «σιδερένια συμφωνία» Κίνας - Καμπότζης που περιλαμβάνει και δημιουργία ναυτικής βάσης, κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής μεγάλης ταχύτητας, νέο υπερσύγχρονο αεροδρόμιο είναι μερικές εκφράσεις αυτού του γεωπολιτικού ανταγωνισμού που εντείνεται ιδίως μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Σε πρόσφατο άρθρο μας στο militaire.gr (https://www.militaire.gr/i-diavasi-toy-royvikona-o-gordios-desmos-kai-to-koyti-tis-pandoras-d-pantis/ ) αναρωτηθήκαμε σχετικά: ¨Σωστά επιλέγονται από όλους ως σημαντικοί γεωπολιτικοί συντελεστές το Πακιστάν, η Σρι Λάνκα, το Ιράν καθώς αποτελούν τις αναγκαίες γεωγραφικά περιοχές περικύκλωσης της Κεντρικής Ασίας (αναγκαίας ενδοχώρας;)". Στα δικά μας ερχόμενοι τώρα και ως αντανάκλαση αυτών των παγκόσμιων τάσεων, αυξάνει η σημασία του διαδρόμου Εύξεινος Πόντος - Στενά Βοσπόρου- Αιγαίο - Μεσόγειος. Σε συνδυασμό με την από καιρό ανάδειξη της σημασίας του επίσης θαλασσίου διαδρόμου Σουέζ - Ανατολική Μεσόγειος - Βόρειος Αφρική - Δυτική Ευρώπη εξηγεί, μαζί με την εγγενή επιθετική φύση της Τουρκίας και της σημερινής τουρκοϊσλαμικής της ηγεσίας σε μεγάλο βαθμό και την Τουρκική πρεμούρα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και την συμμαχία Ρωσίας - Τουρκίας. Ενδείξεις της πρεμούρας αυτής τα 8 κυνικά επιθετικά και απειλητικά tweet με τις άμεσες απειλές εναντίον κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας της Ελλάδας. Μέχρι ποιο σημείο θα φτάσει η τουρκορωσική συνεννόηση σε θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα; Και η σημασία του μεσογειακού θαλασσίου διαδρόμου δεν περιορίζεται μόνον στην μεταφορά φυσικού αερίου που εξορύσσετε ή θα εξορυχθεί στην περιοχή. Η Τουρκία δηλαδή, με άλλα λόγια και για να γίνουμε απόλυτα σαφείς, επιχειρεί να ελέγξει και τους δύο αυτούς θαλασσίους διαδρόμους αυξάνοντας σημαντικά την γεωπολιτική της σημασία και γεωπολιτικό της βάρος (εννοείται εις βάρος της Ελλάδας). Αιγαίο μέχρι τον 25ο ανατολικό (η Αθήνα έχει συντεταγμένες στον ανατολικό γεωγραφικό μήκος τον 24ο μεσημβρινό!) μεσημβρινό, Γαλάζια Πατρίδα, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, αμφισβήτηση Κυπριακής ΑΟΖ είναι οι εκφρασμένες απαιτήσεις της Τουρκίας, ακριβώς για να ελέγξει και τους δύο αυτούς εμπορικούς θαλασσίους διαδρόμους. Ολα τα υπόλοιπα αποτελούν απλά "νομιμοποιητική βάση" για να επενδύσουν τις πραγματικές τους προθέσεις. Εννοείται ότι δεν ενδιαφέρει την Τουρκία (αλλά αλήθεια ποιους πραγματικά ενδιαφέρει;) το πόσο ισχνή δικαιοπολιτικά είναι αυτή η "νομιμοποίηση" αφού αυτή έχει απλά σημασία χρήσης με σκοπό αντικειμενικό την επίτευξη των δηλωμένων στόχων και την ανάδειξη της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη (σε πρώτη φάση). Η Τουρκία διατυμπανίζει δια του ΥΠΕΞ της ότι καμία συμφωνία για τον East Med δεν μπορεί να ισχύει χωρίς την Τουρκία. Καλεί τις ΗΠΑ απειλητικά για ποιο "ισορροπημένη" θέση στην περιοχή. Η Ελλάδα εάν δεν μπορέσει να αντισταθεί σε αυτή την "πίεση" κινδυνεύει να φιλανδοποιηθεί και απωλέσει την γεωπολιτική σημασία που της δίδει η γεωγραφία της. Υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάθε άλλη φορά να κατανοήσει η χώρα μας και η ηγεσία της τι συμβαίνει στο κόσμο και να τοποθετηθεί επί τη βάση των εθνικών συμφερόντων της. Αυτή η εργασία δεν είναι πια φιλολογική - ακαδημαϊκή αλλά επιβιωτική. Οι Ελληνες πολίτες συνειδητοποιούν ότι η άσκηση των δικαιωμάτων τους και τα οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα αυτών και των οικογενειών τους εξαρτώνται κατά μεγάλο μέρος από την εθνική ανεξαρτησία; Κατά τα ανωτέρω η ανάγκη για ανεξάρτηση ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τα ψέμματα κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι εποχές είναι κρίσιμες, οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και απαιτούν εγρήγορση και ορθές αποφάσεις γιατί οι επιπτώσεις των αποφάσεων μας σήμερα θα μας ακολουθούν στις δεκαετίες που θα έρθουν είτε σαν εφιάλτης είτε δίνοντας μας υπερηφάνεια. Ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται ... -------------------------------------------------------------------------------------------------------- το συγκεκριμένο άρθρο δημοσιεύτηκε στο Κουτί της Πανδώρας στο παρακάτω link : https://www.koutipandoras.gr/article/oi-emporikoi-dromoi-decoupling-kai-oi-toyrkikes-apeiles Σχόλιο 18.6.2022 -------------------------------------------------------------------------------- Αυτά που αναφέρονται στο άρθρο ιδίως για την Κίνα, συζητούνται, μεταξύ βέβαια πολλών άλλων, στους ακαδημαϊκούς κύκλους και τα ΜΜΕ των χωρών του #Ειρηνικού. Παρακολουθώ αυτές τις συζητήσεις σε #Αυστραλία, #Σιγκαπούρη, #Ινδία, #Κίνα. Χώρες δηλαδή που είναι σκληρά απέναντι στον αναθεωρητισμό στην πλειοψηφία τους (εκτός της Κίνας βέβαια όλες οι άλλες). Η ας το πούμε αλλιώς: στον αναθεωρητισμό των ... άλλων, όπως η Ινδία που συγκεντρώνει τους παράγοντες ισχύος μίας εξίσου μεγάλης δύναμης (το πληθυσμός είναι το ... εύκολο !). Εκεί γίνονται οι πραγματικές συζητήσεις. Εκεί που υπάρχουν έντονες και βιώνονται οι πιέσεις και είναι ανοικτές κοινωνίες που τους ενδιαφέρει το μέλλον τους. Δεν κρύβουν την αλήθεια κάτω από το χαλί. Με εντυπωσιάζει η ελεύθερη, εις βάθος και τολμηρή επιστημονική συζήτηση ιδίως σε Αυστραλία και Σιγκαπούρη, αλλά μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η Ινδία (όπου υπάρχουν και εξαιρετικές προσπάθειες για αξιόπιστα ΜΜΕ διεθνών ειδήσεων). Η οικονομία της Σιγκαπούρης που έχει κάνει θαύματα τις τελευταίες δεκαετίες στηρίζεται ακριβώς στις θαλάσσιες μεταφορές. Οπότε είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις εξελίξεις τους ανταγωνισμού στον #Ειρηνικό. Είναι ζήτημα δηλαδή γι ΄αυτήν επιβίωσης και διατήρησης της οικονομικής της ευημερίας. Επίσης στην Αυστραλία οι πιέσεις από την Κίνα είναι τεράστιες καθώς αποτελεί βασικό της εμπορικό εταίρο. Πρόσφατα της επιβλήθηκαν από την Κίνα πολύ επίπονες οικονομικές και δασμολογικές κυρώσεις. Η Ινδία βλέπει στην ανάδειξη της Κίνας την επαναφορά της ιστορικής αντιπαράθεσης/συνύπαρξης των δύο μεγάλων πολιτισμών της Ασίας / Ειρηνικού δηλαδή του Ινδικού και του Κινεζικού. Η Ιαπωνία με την σειρά της, με τις γνωστές σε όλους ιστορικές μνήμες από τις βαρβαρότητες που διαπράχθηκαν κατά την κατάληψη εδαφών της Κίνας πριν και κατά την διάρκεια του ΙΙ ΠΠ είναι ο βασικός οικονομικός επενδυτικός ανταγωνιστής της Κίνας στις χώρες του Ειρηνικού. Ολες αυτές οι χώρες αναμένουν την αμερικανική αντίδραση (που την θέλουν έντονη) στον Ειρηνικό. Προβληματίζονται πολύ από την αμερικανική "εμμονή" στην Ευρώπη. Έχουν μεγάλη ανάγκη την σύμπραξη των ΗΠΑ στην ανάσχεση της Κίνας. Μην ξεχνάτε ότι η Κίνα είναι στην γειτονιά τους και όχι οι ΗΠΑ. Οπότε είναι πολύ ... ανθρώπινο να θέλουν και επιδιώκουν να ... καεί το βίντεο του γείτονα !

Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Περσινό άρθρο μας με θέμα : Τουρκολιβυκό μνημόνιο και εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ Ο Διονύσης Παντής αρθρογραφεί για το τουρκολιβυκό μνημόνιο και την εκμετάλλευση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και την ελληνική ΑΟΖ ΑΡΘΡΑ 17.06.21 | 13:05 Διονύσης Παντής Ο τουρκικός αναθεωρητισμός σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατολική Μεσόγειο έχει μακρά ιστορία, στο μεγαλύτερο του μέρος γνωστή στη διεθνή κοινότητα. Σε αυτή τη συγκυρία παρουσιάζεται σε μια από τις πιο επιθετικές του στιγμές, με διευρυμένες απαιτήσεις – που παρουσιάζονται ως «διεκδικήσεις», σε όλο σχεδόν το φάσμα των ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων και θέτοντας ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας, καθιστώντας την Τουρκία επικίνδυνο αναθεωρητικό κράτος (revisionist state) για την ελληνική εθνική ασφάλεια αλλά και την παγκόσμια τάξη, καθώς έχει παγκόσμιας εμβέλειας αναθεωρητικές φιλοδοξίες. Αιχμή του δόρατος του σύγχρονου τουρκικού αναθεωρητισμού αποτελεί το θεώρημα της Γαλάζιας Πατρίδας (MAVI VATAN) που περιλαμβάνει όλες τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της ισλαμικής νεο-οθωμανικής Τουρκίας σε Αιγαίο και Μεσόγειο. Ακραία, επιχειρούμενη πρακτικά πλέον, εφαρμογή του θεωρήματος η συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου Η ψευτοοριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης (!) δεν είναι αντίθετη μόνο στις ρυθμίσεις του δικαίου της θάλασσας (γραπτό - εθιμικό δίκαιο και νομολογία διεθνών δικαστηρίων), αλλά και σε αντικειμενικούς γεωγραφικούς περιορισμούς (αρκεί οποιοσδήποτε ειδήμονας ή όχι να δει τον χάρτη). Τουρκολιβυκό μνημόνιο Είναι ενδεικτικό ότι από πλευράς Λιβύης το μνημόνιο υπογράφηκε στις 27.11.2019 από τον πρόεδρο της κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας, Σαράτζ, διορισμένο πρόεδρο απευθείας από τον ΟΗΕ με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας με αριθμό 2219/2015. Ο σχετικός διορισμός προέβλεπε θητεία για χρονικό διάστημα δύο ετών (1+1, που δεν ανανεώθηκε με νέα απόφαση του ΣΑ), καθώς ο πρόεδρος Σαράτζ απέτυχε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τη Συμφωνία του Μαρόκου και ιδίως την απομάκρυνση παραστρατιωτικών σωμάτων τρίτων χωρών από τη χώρα. Ο πρόεδρος Σαράτζ, επίσης, λειτουργούσε χωρίς τη συγκατάθεση, αντίθετα με εχθρική στην κυβέρνηση τη λιβυκή Βουλή. Χαρακτηριστική, μεταξύ άλλων, η δήλωση του τότε προέδρου του λιβυκού Κοινοβουλίου, Αγκίλα Σάλεχ «Η κυβέρνηση του Σάρατζ δεν είναι εξουσιοδοτημένη να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες», στην αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα «Egypt Today», καθώς «κάθε συμφωνία που έχει υπογραφεί από οποιαδήποτε χώρα πρέπει να κυρωθεί από τη νομοθετική αρχή προκειμένου να τεθεί σε ισχύ», όπως πρόσθεσε. Όμως η «παράλογη» αυτή «διμερής» διεθνής σύμβαση, ανεξάρτητα της τυπικής και ουσιαστικής νομιμότητας που έχει ή στερείται, αποτελεί για την Ελλάδα στρατηγική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της, διότι, μεταξύ άλλων: Αποτελεί έκφραση υφιστάμενου πραγματικού σχεδιασμού κρατικής πολιτικής του νέου τουρκοϊσλαμικού καθεστώτος να «αναθεωρήσει» περιορίζοντας ή/και με το να καταστήσει άνευ αντικειμένου τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ξηρά - αέρα - θάλασσα. Υποστηρίζεται στο «πεδίο» (εκτός από το «τραπέζι») από την ωμή στρατιωτική ισχύ και τις μεθοδικά σωρευμένες αυτόνομες τουρκικές δυνατότητες, τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες διαφημίζει, επιστημονικής έρευνας και γεωτρήσεων στην «αμφισβητούμενη» υφαλοκρηπίδα με ίδια μέσα (σήμερα), τις οποίες και υπερβάλλοντάς τες τις διαφημίζει ανάλογα. Ενισχύεται από την ευρύτερη τάση περιφερειακού και παγκόσμιου αναθεωρητισμού. Εκμεταλλεύεται την ψυχραιμία και υπευθυνότητα της ελληνικής πλευράς, η οποία στο εσωτερικό της χώρας γεννά μεγάλη αμφισβήτηση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς, με κατηγορίες για έλλειψη αξιόπιστης κρατικής διακομματικής συναίνεσης εθνικής στρατηγικής. Στοχεύει να ματαιώσει την ελληνική πολιτική στην Αν. Μεσόγειο, όπως αυτή είχε εξελιχθεί κατά το πρόσφατο παρελθόν. Η πολιτική αυτή ταυτόχρονα: 1. Προστάτευε και ενίσχυε τις προσπάθειες της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, αφού οριοθέτησε τις θαλάσσιες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες της, επιχειρεί κατά λογικό επόμενο στάδιο να τις αξιοποιήσει και εμπορικά, παρέχοντας άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης σε διεθνείς εταιρείες διαμερισματοποιημένων θαλασσίων τεμαχίων της ΑΟΖ της. 2. Δημιουργούσε βήμα βήμα τις απαραίτητες συμμαχίες, με κλειδιά τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και τις τριμερείς συνεννοήσεις Ελλάδας και Κύπρου με περιφερειακές δυνάμεις (Ισραήλ, Λίβανο και Αίγυπτο), στο πλαίσιο και του σχεδιασμού του EASTMED, τις συνεργασίες με ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ και Αίγυπτο για τη δημιουργία πολυμερούς πλαισίου ασφάλειας και συνεργασίας εκμετάλλευσης των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου (με δυνατότητες συμμετοχής και της Τουρκίας υπό τον αυτονόητο όρο του σεβασμού των νομίμων δικαιωμάτων των υπόλοιπων περιφερειακών κρατών με δικαιώματα ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο επ' ωφελεία των λαών των δικαιούχων χωρών και της ασφάλειας στην περιοχή). Το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μαζί με την υποστήριξη στο έδαφος της Λιβύης από την Τουρκία με στρατιωτικά και παραστρατιωτικά μέσα, μεταφέρει εν τοις πράγμασι τουρκικό μήνυμα ότι αποτελεί «ηγεμονική» δύναμη που πρέπει να έχει πρωτεύοντα ρόλο στην επιχειρούμενη αξιοποίηση των πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Μήνυμα που επιχειρεί να στηρίξει στην πολιτική της δύναμης της ισχύος, εκμεταλλευόμενη το κενό ισχύος που παρατηρείται στη συγκυρία και που φαίνεται ότι αφήνουν οι Μεγάλες Δυνάμεις με παρουσία στη Μεσόγειο, και ιδίως οι ΗΠΑ υπό την προεδρία του Προέδρου Τραμπ. Η Τουρκία αισθάνεται και φιλοδοξεί να «καλύψει» τη μείωση της δυτικής επιρροής, όπως τη θεωρεί, αλλά και να τη διευρύνει ενεργητικά. Στο πλαίσιο αυτό το τουρκολιβυκό μνημόνιο στοχεύει να παρέχει στην τουρκική στρατηγική «νομιμοποιητική» βάση στις αρπακτικές (predator) διεκδικήσεις της, καθώς πιστεύει ότι είναι ικανή να τις επιβάλει, ιδίως εν όψει της σχετικής υποχώρησης του δυτικού παράγοντα από τη Μεσόγειο, όπως θεωρεί και επιθυμεί. Δημιουργεί, δηλαδή, την επίφαση της νομιμότητας για την προβολή των απαιτήσεών της που στηρίζονται στην (φαινόμενη ή φανταστική ή πραγματική) ισχύ της. Η ελληνική κυβέρνηση υποτίμησε την πασίδηλη σημασία του τουρκολιβυκού μνημονίου Είχε δε ήδη δείξει πρωτοφανή αφέλεια στον προληπτικό χειρισμό της εύκολα διαγνώσιμης τουρκικής στρατηγικής. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ είχε ζητήσει και είχε λάβει, όπως είπε, προφορικές διαβεβαιώσεις από τη λιβυκή πλευρά ότι δεν θα προέβαιναν στη συνομολόγηση μιας τέτοιας συμφωνίας. Κατόπιν παρουσιάστηκε ως εξαπατημένος και αιφνιδιαζόμενος, ως μη όφειλε, από την εύκολα προβλέψιμη ενέργεια. Τα ταξίδια Σαράτζ στην Τουρκία και τανάπαλιν, οι υπαρξιακού χαρακτήρα ανάγκες στήριξης της ομάδας Σαράτζ - GNA από οποιονδήποτε πρόθυμο, η τουρκική καταγωγή Σαράτζ, οι δηλωτικές παράνομες στρατιωτικές ενισχύσεις και η συνακόλουθη αύξηση της πολιτικής επιρροής της Τουρκίας στη Λιβύη υποτιμήθηκαν. Αλλά, και μετά τη συνομολόγηση, δεν ανεγνώσθη ορθά η στρατηγικού χαρακτήρα πρόκληση. Υποτιμήθηκε ως απέλπιδα προσπάθεια της Τουρκίας να επωφεληθεί από ένα αδύναμο καθεστώς στη Λιβύη που παρέπαιε. Δεν μελετήθηκε ούτε αναλύθηκε σωστά το παράδειγμα της Συρίας. Υποτιμήθηκαν οι τουρκικές δυνατότητες να υποστηρίξει αποτελεσματικά τον προστατευόμενό της. Έτσι, η Ελλάδα δεν πέρασε επαρκώς το μήνυμα ότι είναι αποφασισμένη να αποτρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Έδειξε απροετοίμαστη ή/και φοβική στις γερμανικές και ιταλικές αντιδράσεις και δεν επιχείρησε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας είναι μέλος, το πάγωμα των οικονομικών ενισχύσεων της Ε.Ε. προς τη Λιβύη, δεν αντέδρασε στον προκλητικό αποκλεισμό της χώρας από τη διάσκεψη του Βερολίνου. Δεν έλαβε έγκαιρες πρωτοβουλίες να ενεργοποιήσει τα συγκλίνοντα συμφέροντα Αιγύπτου και Γαλλίας σε μια αξιόπιστη στρατηγική ανάσχεσης της Τουρκίας στη Λιβύη, περιμένοντας εσφαλμένα να λειτουργήσουν από μόνα τους τα πράγματα υπέρ της Ελλάδας. Η Ελλάδα παρατηρούσε τους Τούρκους στη Λιβύη, τη μεταφορά πολλών χιλιάδων εμπειροπόλεμων εγκληματικών ισλαμιστικών στοιχείων από τη Συρία, στρατιωτικού υλικού και προσωπικού που μεταφέρονταν με όλους τους τρόπους. Η Τουρκία, ενώ σταθεροποιούσε την κυβέρνηση του προέδρου Σαράτζ, παρουσιάζεται να «διεκδικεί» ΑΟΖ έξι μίλια από την Κρήτη. Προσπαθεί περαιτέρω να παρουσιαστεί ως παράγοντας «προστασίας» αμερικανικών, γερμανικών, ιταλικών και ισπανικών γεωπολιτικών και εμπορικών συμφερόντων στη Λιβύη, αλλάζοντας την ποιότητα των σχέσεών της με τις χώρες αυτές. Παρ' όλα τα ανωτέρω, η συνομολόγηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας, η οποία κατέστη δυνατή με σημαντικές ελληνικές «παραχωρήσεις» προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση (μεταξύ των οποίων μικρή αλλά επώδυνη μείωση της επήρειας της Κρήτης στην τελική οριοθέτηση), αποκαθιστά τη λογική της γεωγραφίας: δηλαδή τη σχεδόν αυτονόητη έλλειψη, σε κάθε περίπτωση, γειτνίασης των ΑΟΖ Τουρκίας και Λιβύης. Ταυτόχρονα αποκαθιστά και τα όποια ζητήματα τυπικής νομιμότητας και αμφισβήτησης στόχευε το τουρκολιβυκό μνημόνιο να δημιουργήσει σχετικά με την εν δυνάμει εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου εντός της Ελληνικής Αποκλειστικής Ζώνης. Οι όποιες τουρκικές προκλήσεις στην «οριοθετημένη» από το τουρκολιβυκό μνημόνιο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν μπορεί να δημιουργήσουν δικαιώματα έρευνας και πολύ περισσότερο εξόρυξης εντός της νόμιμης Ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης όπως το Δίκαιο της Θάλασσας καθορίζει. Αναγκάζει δε εν τοις πράγμασι τη Λιβύη σε διαπραγμάτευση είτε απευθείας με την Ελλάδα οριοθέτησης των ακραίων ορίων των ΑΟΖ τους ή αλλιώς στο πλαίσιο του συστήματος διεθνούς δικαιοσύνης μετά συνομολόγηση κοινού συνυποσχετικού επίλυσης της διαφοράς. Αντίθετα, η Ελλάδα σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011, που αναφέρει ότι «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ' ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης», έχει ορίσει θαλάσσια οικόπεδα στο Ιόνιο και το Λιβυκό πέλαγος τα οποία δημοπρατήθηκαν και οι σχετικές εταιρείες οι οποίες πλειοδότησαν απέκτησαν ήδη τα σχετικά δικαιώματα σε επιτυχημένους διεθνείς διαγωνισμούς. Μετά λοιπόν τη σχετική οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ελλάδας με την Ιταλία και Αίγυπτο (με επώδυνες παραχωρήσεις της Ελλάδας και έναντι της Ιταλίας, όπως π.χ. και μεταξύ άλλων την παραχώρηση δικαιωμάτων αλιείας της περίφημης κόκκινης γαρίδας του Ιονίου πελάγους εντός της ελληνικής ΑΟΖ για την Ιταλία) εκκρεμεί η σχετική οριοθέτηση με τη Λιβύη. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν απειλείται η νομιμότητα των παραχωρηθέντων οικοπέδων. Συμπερασματικά, ο τουρκικός αναθεωρητισμός, που άλλωστε «στα σύνορα της καρδιάς του», όπως ανέφερε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, περιλαμβάνει τόπους όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία στα ακρότατα όριά της είχε επεκταθεί –μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και τα βαλκανικά και τα αραβικά κράτη–, παρά τις γεωγραφικές και νομικές ακρότητες της MAVI VATAN και του τουρκολιβυκού μνημονίου, δεν δύναται, εν τοις πράγμασι και εν όψει των αντικειμενικών περιορισμών της γεωγραφίας, του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, των σχετικών διευθετήσεων (επώδυνων) Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών της Ελλάδας με όμορα κράτη με τα οποία μοιράζεται κοινά θαλάσσια σύνορα, αλλά και εσωτερικές κυρίαρχες πράξεις συνταγματικών οργάνων της, όπως ο ανωτέρω μνημονευθείς νόμος, η οριοθέτηση και η δημοπρασία οικοπέδων στην ΑΟΖ της, η επέκταση της αιγιαλίτιδας της ζώνης στο Ιόνιο και η σαφής και ρητή επιφύλαξη του δικαιώματός της οποτεδήποτε κρίνει σκόπιμο να επεκτείνει και στο Αιγαίο της αιγιαλίτιδα της ζώνη από τα σημερινά 6 μίλια, δεν δύναται να αμφισβητήσει αξιόπιστα τα Ελληνικά Κυριαρχικά Δικαιώματά της στις θαλάσσιες ζώνες της. Οποιεσδήποτε ενέργειες στις οποίες ενδεχομένως προβεί στο πλαίσιο του ανωτέρω επικίνδυνου αναθεωρητισμού θα είναι ενέργειες παράνομες και εχθρικές προς την Ελλάδα. Ενέργειες ενός διεθνούς ταραξία με αρπακτικές διαθέσεις. Η τουρκική αρπακτική (predator) στρατηγική στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο αλλά και αλλού (Συρία, Λιβύη, Ιράκ κ.α.) ενώ θεμελιώνεται ξεκάθαρα στην υποτιθέμενη τυφλή ισχύ, προσπαθεί να εξωραϊστεί από την τουρκική κυβέρνηση με πράξεις όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αυτές οι πράξεις όμως δεν αποκρύπτουν, αλλά αποκαλύπτουν αυτές τις διαθέσεις. Δηλώσεις όπως αυτή του Τούρκου υπουργού Άμυνας, ότι η χώρα του δεν είναι… ξένη δύναμη στη Λιβύη, είναι απολύτως ενδεικτικές. Όπως ενδεικτικές βέβαια είναι οι στρατιωτικές επεμβάσεις της Τουρκίας στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη αλλά η εμπλοκή της Τουρκίας με στρατιωτική παρουσία σε σειρά άλλων χωρών. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι αλυσιτελείς όσον αφορά την Ελληνική Αποκλειστική Ζώνη στην Ανατολική Μεσόγειο. ----------------------------------------------------------------------------- το link της σχετικής δημοσίευσης -------------------------------------------- https://www.kedenews.gr/arthra/345878_toyrkolibyko-mnimonio-kai-ekmetalleysi-fysikoy-aerioy-stin-anatoliki-mesogeio-kai-tin

Ο Διονύσης Παντής στο Κανάλι Ένα 90,4 | 26.5.2022

https://www.mixcloud.com/KanaliEna904/%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-904-2652022/ Ο Διονύσης Παντής στο Κανάλι ένα 90,4 [26.5.2022] και στον Βασίλη Ταλαμάγκα ΒΤ : Πάμε να πούμε καλημέρα στον Διονύση Παντή, Πρόεδρο των Δικηγόρων για τα Εθνικά Θέματα. Διονύση καλημέρα. ΔΠ : Καλημέρα Βασίλη. Καλημέρα στους ακροατές σας. ΒΤ : Εξετάζαμε πριν, είχαμε ξεκινήσει με τον Ευριπίδη Στυλιανίδη . Πάμε να δούμε και μαζί πως βλέπεις να διαμορφώνεται η πολιτική Ερντογάν μετά και την επίσκεψη του ΠΘ στις ΗΠΑ, αφού όμως πρώτα ΔΠ δώσω μία είδηση : ότι στις 12.30 με μία το βράδυ σήμερα στα ανοικτά της Ρόδου υπήρξε καταδίωξη: σκάφος του λιμενικού καταδίωξε ταχύπλοο που αποβίβασε στο νησί παράτυπους μετανάστες. Ξεκίνησε καταδίωξη, ο διακινητής δεν σταμάτησε και αναγκάστηκε το λιμενικό να πυροβολήσει προειδοποιητικά. Είναι σαφές ΔΠ ότι θα ενεργοποιήσει και το προσφυγικό, έτσι δεν είναι; ΔΠ : Νομίζω αγαπητέ Βασίλη, Κε Ταλαμάγκα ότι είναι απόλυτα εμφανές ότι πάμε προς τα εκεί. Δηλαδή όλες οι ενδείξεις όσον αφορά στα θέματα της συγκυρίας, δηλαδή δηλώσεις Ερντογάν, διπλωματικές κινήσεις της Τουρκίας για μπλοκάρισμα της εισόδου στο ΝΑΤΟ των δύο σκανδιναβικών χωρών, όλες αυτές οι ενδείξεις μας επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά την στρατηγική επιλογή της Τουρκίας που είναι η επιθετικότητα , ο αναθεωρητισμός και η βασική αντί-δυτική διάθεση, αντί-δυτική στρατηγική απέναντι στην «συλλογική» Δύση, η οποία θα εμφανίζεται πλέον όλο και ποιο συχνά . Εάν υπάρχουν κατά καιρούς περιστασιακές «προσφορές» προς το εντός ή εκτός εισαγωγικών «θηρίο» , μπορεί για κάποιους μήνες να έχουμε κάποια μικρή αναστολή αυτών των δραστηριοτήτων. Όμως η στρατηγική της τούρκο-ισλαμικής Τουρκίας: αντί-δυτικισμός, αναθεωρητισμός, επιθετικότητα , όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει, ο μόνος τρόπος για να διαφυλαχτεί η ειρήνη στην περιοχή είναι η αμυντική θωράκιση της χώρας, η ισχυρή αποτροπή. Οπότε στο πλαίσιο αυτό η καμπάνια για το NoJetsForTurkey , να μην πάρουν δηλαδή F16 ή F35 και αυτό που εμείς λέμε συμπληρώνοντας την πολύ σημαντική καμπάνια NoSubmarinesForTurkey, όχι υποβρύχια δηλαδή για την Τουρκία. Είναι πλέον σαφές ότι η Τ. με την τούρκο-ισλαμική της πολιτική ατζέντα έχει τα τρία χαρακτηριστικά που είπαμε [αναθεωρητισμό – επιθετικότητα – δομικό αντί-δυτικισμό] και ο μόνος τρόπος για να διατηρηθεί η ειρήνη στην περιοχή είναι η ισχυρή αποτροπή. Και βέβαια να μην τροφοδοτούμε το «θηρίο» με επιθετικά όπλα, τα οποία είναι ενδεχόμενο να στραφούν κάποια στιγμή, βραχυπρόθεσμα – μεσοπρόθεσμα – μακροπρόθεσμα, εναντίον της χώρας μας. Και αυτό οι σύμμαχοι μας πρέπει να το γνωρίζουν. ΒΤ : Άρα είσαι Διονύση Παντή υπέρ του εξοπλισμού, δηλαδή μετά και τα Rafael και τα F35; Αν προχωρήσει η συμμετοχή γιατί αυτά θα είναι σε βάθος 8ετίας. ΔΠ : Ναι, δεν μπορώ να αναφερθώ σε συγκεκριμένα οπλικά συστήματα, γιατί θέτω το γενικότερο ζήτημα ότι η Ειρήνη μπορεί να διασφαλιστεί μόνο με έναν τρόπο: ο οποίος είναι η ισχυρή αποτροπή. Οι αρμόδιοι φορείς, τα επιτελεία τα στρατιωτικά, το ΥΠΑΜ, θα πρέπει να κοιτά με βάση την επιστημονική στρατιωτική και πολιτική ανάλυση, των αναγκών που έχει η χώρα για να στηρίξει την άμυνα της. Τώρα να συμβαίνει αυτό με ανάλυση δηλαδή των καινούργιων μορφών του πολέμου, των καινούργιων ζητημάτων που θέτει ο εξοπλισμός της Τ. και η δυνατότητα του αμυντικού – βιομηχανικού της συστήματος – επιθετικό μάλλον σύστημα - , βιομηχανικό σύμπλεγμα να δημιουργεί καινούργια οπλικά συστήματα. Και αυτά πρέπει τα επιτελεία μας συνεχώς να λαμβάνουν υπόψη και να τα αξιολογούν. Και να γνωρίζουμε το εξής κε Ταλαμάγκα: ότι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλίσουμε την Ειρήνη είναι αυτός της ισχυρής αποτροπής , δεν υπάρχει κανένας άλλος, δηλαδή η συνάρτηση κόστους οφέλους για τον επιτιθέμενο και να ξέρουμε ότι η περίπτωση του πολέμου τι σημαίνει: σημαίνει ΑΠΟΤΥΧΙΑ ! Αποτυχία και των δύο πλευρών κε Ταλαμάγκα, δηλαδή αποτυχία και του αμυνόμενου από την άποψη ότι αυτό σημαίνει ότι η στρατηγική της αποτροπής δεν έχει φέρει αποτελέσματα. Έτσι; Άρα πρέπει να δούμε την στρατηγική της αποτροπής με βάση όλο το σύστημα: δηλαδή μεταξύ άλλων, εθνική στρατηγική, εθνική στρατηγική διακομματική, δηλαδή τουλάχιστον των κομμάτων που έχουν φιλοδοξίες να διαχειριστούν εξουσία. Σημαίνει επίσης ότι θα πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι ο σύγχρονος πόλεμος έχει έναν πολύ υψηλό δείκτη τεχνολογικό και επιστημονικό και αυτό θα πρέπει να το δούμε άμεσα σε συνδυασμό με τους εξοπλισμούς. Τους στοχευμένους όμως εξοπλισμούς. Δηλαδή που υπάρχουν ενδεχόμενα κενά, που υπάρχουν περιθώρια βελτιώσεων της αποτρεπτικής δύναμης σε συνάρτηση και με το κόστος τόσο για εμάς [οικονομικό] όσο σ τον επιτιθέμενο [στρατιωτικό] ώστε να εξασφαλίσουμε με τον τρόπο αυτό την ειρήνη. ΒΤ: Πάμε τώρα σε κάτι άλλο ΔΠ . Έχεις μελετήσει και το εσωτερικό της Τουρκίας για χρόνια. ΔΠ: Ναι ΒΤ : Σε λίγους μήνες θα έχουμε εκλογές στην Τ. είναι σαφέστατα προεκλογικό σκηνικό. Σηκώνει τους τόνους και ο Ερντογάν σηκώνει τους τόνους και η αντιπολίτευση. Λοιπόν πιστεύεις ότι όλη αυτή η περίοδος εγκυμονεί κάποιους κινδύνους, καταρχάς όχι για την ευρύτερη περιοχή, γιατί αυτό είναι το εύκολο ερώτημα, το βάζουμε τι θα γίνει με εμάς, ακόμα και στο εσωτερικό της Τ. Γιατί το λέω; Γιατί καθώς πάμε σε προεκλογική περίοδο που θα είναι σκληρή, στο εσωτερικό της Τ. το κυβερνών κόμμα το ΑΚΠ του Ερντογάν αρχίζει να επαναφέρει δηλαδή και έρχεται ποιο κοντά στην πολιτική των ακραίων, δηλαδή των Γκρίζων Λύκων κλπ. Αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει αρχίζει και βαράει πάλι τους Κούρδους, θέλω να θυμίσω ότι ο Ντεμιρτάς, ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος των Κούρδων, είναι στην φυλακή «αγνοείται από το 2016; Το 17; Χτυπάει 18 εκατομμύρια Αλεβίτες, που είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα, κυνηγάει ξανά τους δικαστικούς, τους πανεπιστημιακούς, τους δημοσίους υπαλλήλους που θεωρεί ότι δεν είναι δικοί του, δηλαδή αρχίζει καθώς πάει σε εκλογές τον διχασμό στο εσωτερικό της χώρας. Καμιά φορά όμως ξέρεις αν συνδυαστεί και με την πείνα που υπάρχει στην Τ. αυτό μπορεί να είναι η θρυαλλίδα και γενεσιουργός αιτία άλλων πραγμάτων. ΔΠ : είναι ακριβώς έτσι. Να θυμηθούμε ότι ο συνδυασμός που έφερε τον Πρόεδρο Ερντογάν στην εξουσία πήρε ένα ποσοστό οριακά πάνω από το 50 % . 51,8 αν θυμάμαι καλά, δηλαδή ουσιαστικά η τουρκική κοινωνία είναι διχασμένη κυρίως μεταξύ των ισλαμιστών στην συμμαχία τους με τους τουρκιστές και από την άλλη πλευρά τους κεμαλιστές και τους «εκσυγχρονιστές» τους ποιο δυτικόφιλους τούρκους υπηκόους. Δηλαδή έχουμε περίπου 50 – 50 . Οι εκλογές του Ιουνίου του 2023 είναι όπως καταλαβαίνετε καθοριστικές για τον ίδιο τον Ερντογάν. Βλέπουμε όμως ότι στην αντιπολίτευση υπάρχει ένας ανταγωνισμός όσον αφορά το ποιος θα είναι το πρώτο άλογο στο κάρο. Είδαμε ένα, που πολλοί θεωρούν αυτογκόλ του Κιλιτζάρογλου πρόσφατα, που αναφέρθηκε ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν εξάγει κεφάλαια 60 εκατομμύρια ευρώ στις ΗΠΑ ΒΤ : 60 είναι τα πρώτα ΔΠ : εκεί για να βρει safe heaven . Εδώ καταλαβαίνουμε ότι αυτό το επιχείρημα – δεν μας ενδιαφέρει η ουσία - ΒΤ : 60 είναι τα τελευταία που δημοσιοποιήθηκαν τα ποιο πρόσφατα γιατί υπάρχουν και άλλα μαθαίνω πολλά χρήματα πολλά χρήματα ΔΠ : Δεν ενδιαφέρει εδώ η ουσία των ισχυρισμών. Εκείνο που ενδιαφέρει κε Ταλαμάγκα – εγώ είμαι απόλυτα ρεαλιστής αυτά είναι θέματα που έχουν να κάνουν με την δικαιοσύνη κτλ – Αλλά εδώ μιλάμε για άλλα θέματα που είναι πολύ πιο σημαντικά , που είναι οι πολιτικές εξελίξεις στην γείτονα και εκείνο που έχει σημασία είναι πως αυτά εκλαμβάνονται από το εκλογικό σώμα. Υπάρχει αίσθηση δηλαδή ότι εδώ έρχεται σε μία αντίθεση το βασικό επιχείρημα, ότι ο Ερντογάν είναι αντί-δυτικός και έρχεται και σε σύγκρουση αν χρειαστεί με τις ΗΠΑ . Οπότε το επιχείρημα ότι φυγαδεύει χρήματα στις ΗΠΑ έχει αυτό το μικρό πρόβλημα όσον αφορά τον στόχο να επηρεάσει τα κομμάτια του τουρκικού πληθυσμού που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από ένα τέτοιο επιχείρημα. Επίσης βλέπουμε ότι ο Κιλιτζάρογλου έχει προσπαθήσει να μειώσει τους βασικούς του αντιπάλους. Έχουμε και μια μάχη μέσα στην αντιπολίτευση για το ποιος θα είναι το πρώτο άλογο στο κάρο το οποίο αποδυναμώνει θα έλεγα την αντιπολίτευση. Προσπαθεί δηλαδή να μειώσει τους δύο δημάρχους Κωνσταντινούπολης και Αγκυρας ώστε να είναι αυτός που θα είναι απέναντι στον Ερντογάν και επίσης μην ξεχνάμε ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν είπε ότι θα μηνύσει για τις δηλώσεις αυτές τον Κιλιτζάρογλου ΒΤ : Καλά καλά ΔΠ : δεν με ενδιαφέρει το δικαιικό κομμάτι ΒΤ : Ναι ΔΠ : Με ενδιαφέρει το πολιτικό ΒΤ : Ναι ΔΠ: οπότε καταλαβαίνεται ότι με την δικαιοσύνη όπως είναι αυτή τη στιγμή στην Τ. εάν υπάρξει εμπλοκή της δικαιοσύνης και υπάρξουν κάποιες εξελίξεις μέσα στον επόμενο χρόνο αυτές θα επηρεάσουν το πολιτικό σκηνικό. Είναι πολύ κρίσιμες αυτές οι εκλογές. Αυτό το λέμε βέβαια πάντα, έτσι; Αλλά εδώ μιλάμε ότι θα κρίνει τον προσανατολισμό της Τουρκίας δηλαδή τον ευρασιατικό προσανατολισμό που ο τούρκο-ισλαμισμός στρατηγικά επιχειρεί παρότι οι Δυτικοί δεν το έχουν κατανοήσει και πίστευαν ότι αφού κάνουν μπίζνες με τους ισλαμιστές επιχειρηματίες, τα έχουμε πει πολλές φορές, και εδώ νόμιζαν ότι πρόκειται για μια επέκταση των επιχειρηματικών ζητημάτων και των κερδών . Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί σας υπενθυμίζω και με την Κίνα, έβλεπαν δηλαδή κέρδη, έβλεπαν νέες αγορές, έβλεπαν χρηματοπιστωτικές επεκτάσεις, έβλεπαν μείωση εργατικού κόστους, όλα αυτά ήταν πάρα πολύ ωραία, αλλά δεν έβλεπαν όμως και στην μια και στην άλλη περίπτωση τον υποκρυπτόμενο εθνικιστικό παράγοντα . Δηλαδή ότι όλα αυτά τα έκαναν οι αναθεωρητικές δυνάμεις για να δυναμώσουν, να αποκτήσουν οικονομικό και τεχνολογικό πλεονέκτημα για να μπορέσουν να αναπτύξουν την αντί-δυτική τους ατζέντα. Γιατί και οι Τούρκοι και η Κίνα θεωρούν ότι είναι διάλειμμα τα 200 250 χρόνια της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας στον κόσμο και θεωρεί ότι είναι καθεστώς το προηγούμενο κατά το οποίο εκείνοι ήταν κυρίαρχου. Δηλαδή εννοώ η Κίνα στην περιοχή της και η Οθωμανική Αυτοκρατορία εδώ. ΒΤ : θα έχουμε την δυνατότητα να τα ξαναπούμε Διονύση Παντή. Απλά θα ήθελα να αναφέρω ότι ακόμη και αν το σενάριο αυτό έχει βάση αυτό που λέει η αντιπολίτευση ότι βγάζει λεφτά ο Ερντογάν στις ΗΠΑ για να ετοιμάσει την διαφυγή του, δεν τον έχουν ενημερώσει καλά εκεί στο καθεστώς τον Ερντογάν και την οικογένεια διότι ένας απλός υπάλληλος στις ΗΠΑ των 1000 δολαρίων δεν πα να είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αν έχει καταγγελία θα προχωρήσει την διαδικασία όπως πρέπει να την προχωρήσει. Και οι δικές μας πληροφορίες λένε ότι θα υπάρξουν με αμερικανική υπηκοότητα τούρκοι που ζουν στις ΗΠΑ και δεν είναι φιλικοί προς τον Ερντογάν . Υπάρχει Γκιουλέν εκεί και οι φίλοι του Γκιουλέν και θα ανοίξουν διαδικασία εκεί για όλα αυτά που έχουν συμβεί με τα εμβάσματα που νομίζω ότι τα δύσκολα για τον Ερντογάν θα είναι μπροστά. Διονύση Παντή θα τα ξαναπούμε ! Καλημέρα ! ΔΠ : Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω πολύ για την πρόσκληση και να ευχαριστήσω και τους ακροατές που μας άκουσαν! Ευχαριστώ πολύ ! Καλημέρα !

Τα "παράπονα" του ελληνικού τύπου για την αδράνεια των διεθνών δρώντων έναντι προκλήσεων της Τουρκίας

Διαβάζουμε :"Η ελληνο-κυπριακή επικράτεια σε κατάσταση τουρκικής πολιορκίας", "η Τουρκία προκαλεί στο Αιγαίο 6 μιλια μολις από το Καστελόριζο" ή την Κρήτη, "η Τουρκία απειλή την Ελλάδα με πόλεμο" κλπ "αλλά ΟΗΕ-ΗΠΑ-ΕΕ αδρανούν" μας παραπονείται, γεμίζοντας μας "αγανάκτηση", σχεδόν το σύνολο του ελληνικού τύπου, ηλεκτρονικού και εντύπου. Έπρεπε δηλαδή, όλος ο κόσμος να υποστηρίζει ένθερμα με δηλώσεις και - όπου δεν πίπτει λόγος - με βίαιη επιβολή, τα συμφέροντα μας. Ναι, είναι αλήθεια ότι το διεθνές δίκαιο (ότι είναι αυτό που αποκαλούμε διεθνές δίκαιο εν τέλει) μας "δικαιώνει". Όμως το παράπονο μας αυτό έπρεπε να είναι δευτερεύον: συμπληρωματικό της στρατηγικής μας προάσπισης των συμφερόντων των δύο Ελληνικών κρατών, των δύο Ελληνικών Δημοκρατιών (Ελληνικής και Κυπριακής). Εμείς έχουμε την υποχρέωση, συλλογικά, να βρούμε τον στοχασμένο, επιστημονικό τρόπο για να προβάλουμε τις επιδιώξεις μας, προσπαθώντας έτσι να επηρεάσουμε τους διεθνείς δρώντες να τις ενστερνιστούν όσο γίνεται περισσότερο και ετσι να τους πιέσουμε για πιο αποτελεσματική και ξεκάθαρη παρέμβαση τους. Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε ότι είναι δική μας ΑΠΟΤΥΧΙΑ η μη εκπλήρωση της φαντασίωσης μας της αυτόματης στήριξης και "δικαιοσύνης" και να οργανώσουμε την προσπάθειά μας για να την πραγματοποιήσουμε με ρεαλισμό, σε ένα κόσμο που έχουν και οι ... άλλοι ... συμφέροντα! Πρώτιστα όμως θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ η ευθύνη για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων. Τότε μόνο θα κατορθώσουμε να επιδιώξουμε ενεργητικά, ρεαλιστικά, αξιοποιώντας τις όποιες ευκαιρίες δίνει η συγκυρία, χτίζοντας την θέση και το κύρος, της δημιουργίας του "περιβάλλοντος" που θα εγγυάται τα συμφέροντα μας. Αλλά πρώτα από όλα, πρέπει να είμαστε εμείς οι ίδιοι συνεπείς στις δηλωμένες επιδιώξεις μας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο "άλλος" γνωρίζει το τι θέμε. Τούτο του δίνει δύο επιλογές: είτε να στηρίξει τις θέσεις μας (στα πλαίσια αμοιβαιότητας ή οποιασδήποτε άλλης αξιολόγησης του) είτε να είναι απέναντι (και το απέναντι να έχει αναλογικές συνέπειες). Επίσης σημαίνει ότι ο "άλλος" δεν θα βρεθεί στην πραγματικά εξοργιστική θέση, να έχει στηρίξει, για τους δικούς του λόγους, τις θέσεις μας και να βρεθεί "κρεμασμένος" πληρώνοντας τις συνέπειες (τίποτε δεν είναι χωρίς συνέπειες) ενώ εμείς τις απεμπολούμε (νομίζοντας ότι ... δεν τρέχει τίποτα). Είναι δηλαδή ζήτημα αυτογνωσίας, ρεαλισμού και αξιοπιστίας η εξωτερική μας πολιτική και όχι ... γραμμή παραπόνων (ξέρετε ελπίζω που αποθηκεύονται τα παράπονα: αν οχι ρωτήστε τις ετσιριες και δημοσιες υπηρεσίες που είναι αποδέκτες). Αρα λοιπόν το παράπονο σημαίνει ή αποτυχία και μετάθεση ευθύνης κυρίως για το εσωτερικό ακροατήριο ή είναι συντεταγμένο μέρος της στρατηγικής πίεσης για την υιοθέτηση της επιθυμητής θέσης. Όμως στην δεύτερη περίπτωση πρέπει να υπάρχει ... στρατηγική ... ΥΓ 1 όταν το ... μακρινό 1992 παρακολούθησα μεταπτυχιακά σεμινάρια (δημόσιου) διεθνούς δικαίου στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης μας συμβούλευσαν από την πρώτη ημέρα να ξεχάσουμε όσα γνωρίζαμε για το εσωτερικό δίκαιο εάν θέλουμε να κατανοήσουμε το (δημόσιο) διεθνές. Προφανώς η συμβουλή είχε μια (μικρή) δόση υπερβολής αλλά υπήρξε απόλυτα αποκαλυπτική και ρεαλιστική !!!! ΥΓ 2 προς αποφυγή παρεξηγήσεων: εννοείται ότι πρέπει να βρεις συγκλίσεις των δικών σου εθνικών συμφερόντων με αυτά άλλων σημαντικών δρώντων στην περιοχή. Αλλιώς απλά θα ..χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο . Πρόβλεψη: το κεφάλι θα σπάσει, όχι ο τοίχος ! ΧΑ ΧΑ ΧΑ Το χαριτολόγημα νομίζω ότι βοηθά στην κατανόηση της καταστροφικής επίπτωσης μιας πολιτικής που δεν λαμβάνει υπόψη τους υπόλοιπους διεθνείς δρώντες, ιδίως δε τις μεγάλες δυνάμεις και βεβαίως ... υπερδυνάμεις! Όπως όμως εννοείται επίσης (και αυτο συνήθως ... υποτιμάται) ότι πρέπει να έχεις στρατηγική με απόλυτα ξεκάθαρες επιδιώξεις ώστε να προωθήσεις συγκλίσεις και επηρεάσεις μεθοδικά, στη βάση της ενεργητικής προβολής και προώθησης των κοινών συμφερόντων, τους διεθνείς δρώντες και οργανισμούς.

Ελληνοτουρκική κρίση 2020. Διακύβευμα – Αίτια: μία προσέγγιση.

Ελληνοτουρκική κρίση 2020. Διακύβευμα – Αίτια: μία προσέγγιση. Του Διονύση Παντή, Δικηγόρου. Η Ελληνοτουρκική κρίση του 2020 αποτελεί εφαρμογή του τουρκικού δόγματος της MAVI VATAN (Γαλάζια «Πατρίδα»!) στο Αιγαίο. Προαναγγέλθηκε τέλη Μαΐου με την δημοσίευση των «αιτημάτων» της κρατικής πετρελαϊκής εταιρίας ΤΡΑΟ στην Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών και Πετρελαϊκών Έργων (MAPEG) για έρευνες υδρογονανθράκων νοτιοανατολικά της Κρήτης και ανατολικά/νότια της Ρόδου και εκτελέστηκε αμέσως μετά με πρωτοφανή ένταση προκλητικότητας και επιθετικότητας από τα γεγονότα της 21- 23 Ιουλίου και έως και αυτά 22-29 Νοεμβρίου μετά από έκδοση αντίστοιχων NAVTEX για .. έρευνες από τουρκικά ερευνητικά πλοία με την συνοδεία του τουρκικού στόλου, που έρχονταν και έφευγε με εμφανή στόχο την εκβίαση θερμού επεισοδίου ή εξαναγκασμένης «διαπραγμάτευσης» ... Η ελληνοτουρκική κρίση του 2020 έπεται της στρατηγικής πρόκλησης που αποτέλεσε για την πατρίδα μας η συνομολόγηση του τουρκολιβυκού μνημονίου και ακολουθείται από την κρίση του «ανοίγματος» στα Βαρώσια στην Κύπρο. Τρεις κρίσεις - ξετύλιγμα του τουρκικού ισλαμικού επεκτατισμού και αναθεωρητισμού μέσα σε μόλις δύο χρόνια που συμπίπτουν και με την εκλογή νέας κυβέρνησης στην χώρα στις 7 Ιουλίου 2019. Η Ελληνοτουρκική κρίση του 2020 αποσκοπεί να εδραιώσει την τουρκική πολιτική στο Αιγαίο (όπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο στη Μεσόγειο και το άνοιγμα των Βαρωσίων στο Κυπριακό). Συγκεκριμένα να μετατοπίσει την ελληνική δικαιοδοσία στο Αιγαίο δυτικά του 25ου Μεσημβρινού, να εγκλωβίσει τελεσίδικα, de facto στην αρχή και de jure κατόπιν, την Ελλάδα σε αιγιαλίτιδα ζώνη 6 ν.μ. στο Αιγαίο και τίποτε άλλο σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ή άλλες θαλάσσιες ζώνες ή εν δυνάμει επέκταση αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 νμ που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας (το οποίο ούτως ή άλλως δεν αποδέχεται η Τουρκία όπως έχει κωδικοποιηθεί στις Συμβάσεις του Δικαίου της Θάλασσας και δεν την «συμφέρει») και διεκδικήσει «ειδικά» δικαιώματα αλιείας και εντός της ελληνικής αιγιαλίτιδας, κατά το «πρότυπο» που η Ελλάδα, κατά παρέκκλιση προηγούμενων διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής διπλωματίας (αν και αλήθεια είναι πιεζόμενη από την στρατηγική για τα ελληνικά συμφέροντα πρόκληση που αποτελεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο) παραχώρησε στην Ιταλία με την συνομολόγηση (εσπευσμένα) της Ελληνοϊταλικής Συμφωνίας για την οριοθέτηση της μεταξύ μας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Να επισημάνουμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία, σε σχέση με τα επικαλούμενα «δικαιώματα» της Τουρκίας ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, ότι αναφέρεται σε θαλάσσια ΣΥΝΟΡΑ. Ούτε καν σε θαλάσσιες ζώνες. Δηλαδή άσκηση πλήρους κυριαρχίας στην αρχή de facto και - γιατί όχι - κατόπιν και de jure. Την νομιμοποίηση η Τουρκία στηρίζει (και ελπίζει) αφενός σε «ερμηνείες» της διεθνούς νομιμότητας «επί τη βάση» της δήθεν «ιδιαιτερότητας» της εικαζόμενης διαφοράς μεταξύ ηπειρωτικών και νησιωτικών παραλίων και της σχετικής επήρειάς τους, ως αφετηρίες θαλασσίων ζωνών και αφετέρου στην χρήση της ισχύος της – και στρατιωτικής εννοείται- προκειμένου να υποχρεώσει την Ελλάδα σε αποδοχή αυτής της «ερμηνείας» και στην «τάβλα» (τραπέζι). Αλλιώς εκφρασμένα προτίθεται να την επιβάλλει και δια της βίας στο πεδίο. Άλλωστε και η ορολογία Γαλάζια «Πατρίδα» το δηλώνει ξεκάθαρα σε όποιον δεν κλείνει τα μάτια για να μην το δει. Τα αίτια τώρα της ελληνοτουρκικής κρίσης του 2020 αναφέρονται βεβαίως και στα λανθασμένα μηνύματα, την φοβικότητα, τις ψευδαισθήσεις περί «προσέγγισης» και τους ερασιτεχνισμούς της εξωτερικής πολιτικής της νέας Κυβέρνησης, έναντι της Τουρκίας, αλλά αντανακλούν ταυτόχρονα διαχρονικές αδυναμίες και «ιδιαιτερότητες»: 1. δομικές και παγιωμένες αδυναμίες και αγκυλώσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε εποχές που σαφέστατα οι συσχετισμοί ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν ευνοϊκότεροι, από ότι σήμερα, για την χώρα μας - με σχετική εξαίρεση τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου - και 2. την αρνητική για την χώρα εξέλιξη των παραγόντων ισχύος της συγκριτικά με την Τουρκία, λόγω κυρίως της κακής διαχείρισης από την ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και των πλεονεκτημάτων της συμμετοχής μας στην ΕΕ και την οικονομική κρίση που πλήττει για περισσότερο από μία δεκαετία τη χώρα, όταν κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, στην γείτονα χώρα, εφαρμόζονταν η τουρκοϊσλαμική ατζέντα σε οικονομία, τεχνολογία και πολεμική βιομηχανία, ατζέντα που εξυπηρετούσε και προσπαθούσε να θεμελιώσει την περιφερειακή και παγκόσμια αναθεωρητική τουρκοϊσλαμική στρατηγική. Η νέα κυβέρνηση έστειλε λανθασμένα μηνύματα κατευνασμού και νέου κλίματος προσέγγισης προς την Τουρκία, σε λάθος συγκυρία και επέδειξε αδυναμία κατανόησης και αποτροπής της στρατηγικής πρόκλησης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου που ο Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση μεθοδικά και εμφανώς της επεφύλασσε εν είδει «καλωσορίσματος». Δηλώσεις του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών προς το Bloomberg άφηναν περιθώρια δημιουργικής ασάφειας σε σχέση με τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης για νέα προσέγγιση στο Αιγαίο, συνομιλίες στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού και του Τούρκου Προέδρου σκόπευαν να δώσουν μηνύματα προς την Τουρκία και την διεθνή κοινότητα. Η Τουρκία εκλαμβάνει τα μηνύματα και τις επαφές αυτές, έστω επικοινωνιακά, ως μετατόπιση από την πολιτική της προηγούμενης «εθνικιστικής» κυβέρνησης και προωθεί την πολιτική της. Η αδυναμία πρόβλεψης και έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης (με στόχο την αποτροπή) του τουρκολιβυκού μνημονίου και η, μετά την συνομολόγηση, αδυναμία και απροθυμία ισοδύναμης (ή έστω ανάλογης) απάντησης, πλήττουν την αξιοπιστία της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο, πολιτική που είχε μεθοδικά χτιστεί από την προηγούμενη Ελληνική Κυβέρνηση και τον Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, επικεφαλή της Ελληνικής Διπλωματίας. Δηλώσεις όπως ότι ο Λίβυος ΥΠΕΞ ξεγέλασε ή εξαπάτησε τον Έλληνα ΥΠΕΞ παρέχοντας του προφορικές διαβεβαιώσεις (!) ή προσεγγίσεις όπως του τότε Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποτελεί μια τελευταία (σχεδόν απέλπιδα!) προσπάθεια της Τουρκίας να εκμεταλλευτεί την καταρρέουσα Λυβική Κυβέρνηση του Σαράτζ, η επικοινωνιακή υποτίμηση της στρατηγικής πρόκλησης που δημιουργούσε για την Χώρα, ο περιορισμός των όποιων «αντιποίνων» στην αδύνατη Λιβυκή πλευρά, αναγνώσθηκαν από κρίσιμους διεθνείς παράγοντες ως αδυναμία και απροθυμία αντιμετώπισης της πρόκλησης, αλλά και κατανόησης της πραγματικότητας που επιχειρεί να διαμορφώσει η Τουρκία. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο βέβαια είχε και την «αιγαιακή» του διάσταση, κατά το ότι, εκφράζει την τουρκική θέση μηδενικής επήρειας των νησιών του Αιγαίου και άρα αναγνώρισης μηδενικής ΑΟΖ στις νησιωτικές μας ακτογραμμές. Η κρίση στα Βαρώσια, το ζήτημα που εγείρει η Τουρκία αποστρατιωτικοποίησης νησιών στο Αιγαίο, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί την Συνθήκη της Λωζάνης, «αποκαλύπτει» την καθολική αμφισβήτηση όλων των νομικών και πραγματικών δεδομένων σε όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, από την Θράκη και το Αιγαίο έως την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός, σε όλο το εύρος του πραγματικού και νομικού status quo της περιοχής, οδηγεί στην αναβάθμιση και διεύρυνση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο με την κρίση του 2020, κρίση η οποία δεν είναι συγκυριακή αλλά αντίθετα έχει στρατηγικό βάθος και θα έχει συνέχεια για την οποία πρέπει να προετοιμαζόμαστε. Στο πλαίσιο αυτό η ενίσχυση της αποτρεπτικής δύναμης της χώρας με την αγορά των γαλλικών Rafale και με όποιο άλλο τρόπο επιλεγεί τεχνοκρατικά είναι κίνηση αναγκαία. Ο παραγνωρισμένος στη χώρα μας, αλλά και στη διεθνή βιβλιογραφία, ρόλος του τουρκοϊσλαμικού πολιτικού σχεδίου - και της αντίστοιχης πολιτικής και αναθεωρητικής του ατζέντας έναντι της Ελλάδας - στον οποίο έχουμε αναφερθεί διεξοδικότερα σε προηγούμενη αρθρογραφία μας, αλλά και παρουσιάσει, όπου κατέστη δυνατό και τηλεοπτικά – ραδιοφωνικά -, δίδει νομίζουμε απαραίτητα ερμηνευτικά εργαλεία των δομικών και περισσότερο παγιωμένων αιτίων των ελληνοτουρκικών κρίσεων (και των επερχόμενων) αλλά και εργαλεία διπλωματικής αντιμετώπισης του. Περιληπτικά εδώ, η ισλαμική πολιτική ατζέντα, ιστορικά ως ρεύμα σκέψης προϋπήρξε της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Καλλιεργήθηκε στα πλαίσια (σούφικης προέλευσης) ισλαμικών ταγμάτων, με στόχο την ανάκαμψη της αδύναμης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μετέπειτα της επιγόνου της Τουρκικής Δημοκρατίας), την επάνοδο στις εποχές της μεγάλης «δόξας» (κατακτήσεων) και την αντιμετώπιση (ανάσχεση) της δυτικής υπεροχής στους τομείς της οικονομίας και τεχνολογίας, με έμφαση την παραγωγή και επιστήμη (τεχνολογία) που θα εξασφάλιζε και το στρατιωτικό πλεονέκτημα. Εκφράστηκε από σημαντικές προσωπικότητες - αλλά πολιτικά ανοργάνωτα -, στην πρώτη μεγάλη τουρκική εθνοσυνέλευση (1923 ιδρυτική της τουρκικής δημοκρατίας), καταπιέστηκε κατόπιν έντονα από το πρώιμο μονοκομματικό κεμαλικό καθεστώς, μέχρι την δειλή στην αρχή επανάκαμψη του με την με αμερικανική πίεση εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος στην Τουρκία και την ανάγκη και της ισλαμικής ψήφου, που αυτό αναγκαστικά επάγονταν. Οι ισλαμιστές βρήκαν πρώτη διέξοδο στο Δημοκρατικό κόμμα του «άτυχου» (και για αυτόν τον λόγο) Μεντερές. Κατόπιν με πολλά κόμματα, που όλα εύρισκαν σκληρή αντιμετώπιση από το κεμαλικό καθεστώς, έως ότου δύο καθοριστικές προσωπικότητες που ακολουθούσαν τις επιταγές της ισλαμικής ατζέντας (προγράμματος) της «Θρησκευτικής Άποψης» -Milli Görüs- (ο ένας «κεκαλυμμένα», ο άλλος άμεσα) δημιούργησαν τις προϋποθέσεις της πολιτικής κυριαρχίας των τούρκων ισλαμιστών: 1. ο Τουργκούτ Οζάλ που εκμεταλλεύτηκε τον οικονομικό και πολιτικό νεοφιλελευθερισμό του τέλους της δεκαετίας του 1980 και κατόρθωσε να βγάλει στην επιφάνεια του Κεφάλαιο της Ανατολής που απαρτίζονταν κυρίως από εμπόρους και επαγγελματίες και να το διασυνδέσει με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα εξασφαλίζοντας τα αναγκαία κεφάλαια και διεθνείς συμμαχίες για την ανάπτυξη του απέναντι στο κρατικοκαπιταλιστικό κεμαλικό οικονομικό σύστημα (με κύρια ομάδα τους στρατιωτικούς) δημιουργώντας την οικονομική αναγκαία μεταρρύθμιση για την πολιτική κυριαρχία του ισλάμ 2. Ο Νετσμετίν Ερμπακάν που κατόρθωσε να καταστήσει ισλαμικό κόμμα πρώτο σε ψήφους και αναγκαίο βασικό κυβερνητικό εταίρο, πιέζοντας και εκθέτοντας αλλεπάλληλα το κεμαλικό πολιτικό – στρατιωτικό – δικαστικό κατεστημένο και ισχυροποιώντας το ισλαμικό κίνημα που πλέον κατακτούσε κυβερνητικές, επιχειρηματικές και πολιτικές εμπειρίες. Δημιουργήθηκαν έτσι οι προϋποθέσεις της πολιτικής κυριαρχίας του πολιτικού ισλάμ με την νίκη του ΑΚΠ και του Ταγίπ Ερντογάν στις εκλογές του 2002 -και έκτοτε μέχρι σήμερα-, εφαρμόζοντας την τουρκοϊσλαμική ατζέντα στην οικονομία, τεχνολογία, κοινωνία και την σταδιακή καταστροφή όλων των αρμών του κεμαλικού συστήματος στο στρατό, τη δικαιοσύνη, την κοινωνία και οικονομία. Η πλήρης απελευθέρωση του τουρκοϊσλαμικού σχεδίου επέρχεται μετά το ανεπιτυχές πραξικόπημα του 2016 με το κυριολεκτικό ξεδόντιασμα των τελευταίων φιλοδυτικών δικτύων στην Τουρκία, προεξάρχοντος του συντηρητικού ισλαμικού κινήματος Χιζμέτ του Φετουλάχ Γκιουλέν στο οποίο αρχικά υπέθαλψε και στηρίχθηκε ο Ερντογάν, ρίχνοντας «στάχτη στα μάτια» της Δύσης και των ΗΠΑ. Από το ανεπιτυχές πραξικόπημα της 15ης και 16ης Ιουλίου του 2016 και έκτοτε, «απελευθερώνεται» και η τουρκοϊσλαμική ατζέντα (επιθετικότητα) στο εξωτερικό: επεμβάσεις (τρεις) στην Συρία και κατάληψη Συριακού εδάφους, προβολή ισχύος και παρέμβαση στην Λιβύη, παρέμβαση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ στο πλευρό του αδελφού κράτους του Αζερμπαιτσάν, στρατιωτική παρουσία στο Κατάρ, Σουδάν και αλλού, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο που αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιώσεις στο Αιγαίο και την Μεσόγειο έναντι των δικαιωμάτων και συμφερόντων Ελλάδας και Κύπρου, άνοιγμα Βαρωσίων και, παντού με πνεύμα «επιχειρηματικό»: εξασφαλίζοντας μεθοδικά (στρατιωτικά- διπλωματικά) την επιτυχία, κάμπτοντας τη βούληση όσων εναντιώνονται (ακόμη και των ΗΠΑ αλλά και μικρότερων δυνάμεων και κρατών) με (επιδέξια) χρήση των παραγόντων ισχύος της χώρας και παράλληλα αντλώντας σε κάθε περίπτωση (ταυτόχρονα) σαφή και άμεσα οικονομικά «κέρδη» (και με απλή … λεηλασία όπου έχει τη δυνατότητα). Μέσα στο πλαίσιο αυτό της τουρκοϊσλαμικής στρατηγικής βρίσκει την «εξήγηση» της και η πρόσφατη ελληνοτουρκική κρίση, αλλά και, εφόσον το θέλουμε, παρέχονται και «εργαλεία» να δούμε την εξέλιξη της (και ανάσχεση της), με ρεαλισμό και χωρίς αυταπάτες για το τι αναμένουμε στο άμεσο ή μεσοπρόθεσμο μέλλον. Αθήνα, 17/8/2021. Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Armyvoice.gr σε αφιέρωμα του για την Ελληνοτουρκική Κρίση του 2020. Παραθέτουμε το σχετικό link: https://armyvoice.gr/2021/08/ellinotoyrkiki-krisi-2020-diakyveyma-aitia-mia-proseggisi/?fbclid=IwAR1RL9yaGt_mb3bPxoibiL_36rsFYq5wA1lxS_Tsqr4eTmtLM71aohNAzzo

Η (συν)επιμέλεια με συμφωνία των γονέων ή με απόφαση του δικαστή

 

Η (συν)επιμέλεια με συμφωνία των γονέων ή με απόφαση του δικαστή

 

Με το προτεινόμενο και ήδη σε διαβούλευση, νομοσχέδιο με  τίτλο «Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων και άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου» τίθεται και το ζήτημα της πολυσυζητημένης συνεπιμέλειας.

 

Σταχυολογώντας την αιτιολογική έκθεση, σε σχέση με την συνεπιμέλεια, το προς διαβούλευση και κατόπιν ψήφιση νομοσχέδιο,  ρυθμίζοντας τις σχέσεις μεταξύ των γονέων και των τέκνων τους μετά τη διακοπή της συμβίωσης, "στοχεύει" στην «ενίσχυση της ενεργού παρουσίας και των δύο γονέων στην ανατροφή του τέκνου, ώστε να μην μεταβάλλονται ο ρόλος και η σχέση τους με αυτό το τέκνο» «με την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας», «την προηγούμενη συναίνεση του γονέα που δεν διαμένει με το τέκνο για σημαντικά ζητήματα που το αφορούν» (υποχρέωση που ίσχυε και με το προηγούμενο καθεστώς),  «την υποχρέωση του γονέα που διαμένει με το τέκνο να ενισχύει τη σχέση του με τον άλλον γονέα και τους συγγενείς αυτού, προκειμένου να αποφεύγεται το φαινόμενο της γονεϊκής αποξένωσης».

 

Πράγματι από τις προτεινόμενες διατάξεις προβλέπεται η δυνατότητα συνεπιμέλειας, τόσο ως (δυνατότητα) ελεύθερης συνομολόγησης και ρύθμισης τους από τους εν διαστάσει συζύγους – γονείς (με ιδιωτική ελεύθερη συμφωνία - δυνατότητα η οποία ειρήσθω εν παρόδω, παρότι δεν αναγνωρίζονταν  ρητά – expressis verbis – υπήρχε και υπό το προηγούμενο καθεστώς εφόσον οι γονείς το επιθυμούσαν), όσο και ως δυνατότητα του δικαστή (σε περίπτωση δικαστικής επίλυσης της διαφοράς μεταξύ των γονέων). Με το υπό διαβούλευση δηλαδή νομοσχέδιο, δίνεται η δυνατότητα στον δικαστή, εκτιμώντας τις ειδικότερες συνθήκες (προσωπικότητες γονέων, γνώμη τέκνων και άλλα κριτήρια), σε περίπτωση αντιδικίας μεταξύ των γονέων και ελλείψεως μεταξύ τους συμφωνίας, να αποφασίσει, "ανάλογα με την περίπτωση", τη συνεπιμέλεια του ή των τέκνων και να τη ρυθμίσει εξειδικεύοντας το περιεχόμενο της πάντα με γνώμονα το συμφέρον του – των παιδιού-ών:

 

 Βλ. ιδίως παράγραφο 3 του νέου (προτεινόμενου) άρθρου 1514 ΑΚ :

 

«3. Το δικαστήριο μπορεί ανάλογα με την περίπτωση: α) να κατανείμει την άσκηση της γονικής μέριμνας μεταξύ των γονέων, να εξειδικεύσει τον τρόπο άσκησής της στα κατ’ ιδίαν θέματα ή να αναθέσει την άσκηση της γονικής μέριμνας στον ένα γονέα ή σε τρίτο, β) να διατάξει πραγματογνωμοσύνη ή να λάβει οποιοδήποτε άλλο πρόσφορο μέτρο, γ) να διατάξει διαμεσολάβηση ή την επανάληψη διακοπείσας διαμεσολάβησης, ορίζοντας συγχρόνως τον διαμεσολαβητή. Για τη λήψη της απόφασής του το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τους έως τότε δεσμούς του τέκνου με τους γονείς και τους αδελφούς του, καθώς και τις τυχόν συμφωνίες που έκαναν οι γονείς του τέκνου για την άσκηση της γονικής μέριμνας.»

 

και την παράγραφο 2 του νέου (προτεινόμενου) άρθρου 1511 του ΑΚ που εξειδικεύει την θεμελιώδη, για το δίκαιο της επιμέλειας ανηλίκων έννοια, δηλαδή αυτής του συμφέροντος του τέκνου, το οποίο, καλείται ο δικαστής να διαγνώσει (εφόσον οι γονείς, δυστυχώς, αδυνατούν να το προσδιορίσουν), έννοια που θα δημιουργήσει τα σημαντικότερα ερμηνευτικά προβλήματα:

 

«2. Στο συμφέρον του τέκνου, που εξυπηρετείται πρωτίστως από την ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή και φροντίδα του, καθώς επίσης και στην αποτροπή διάρρηξης των σχέσεών του με καθένα από αυτούς, πρέπει να αποβλέπει και η απόφαση του δικαστηρίου, όταν αποφασίζει σχετικά με την ανάθεση της γονικής μέριμνας ή με τον τρόπο άσκησής της. Η απόφαση του δικαστηρίου λαμβάνει ιδίως υπόψη την ικανότητα και πρόθεση καθενός εκ των γονέων να σεβαστεί τα δικαιώματα του άλλου, τη συμπεριφορά κάθε γονέα κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα και τη συμμόρφωσή του με δικαστικές αποφάσεις, εισαγγελικές διατάξεις και με προηγούμενες συμφωνίες που είχε συνάψει με τον άλλο γονέα και αφορούν το τέκνο.»

Επεται η εφαρμογή των νέων διατάξεων από τα δικαστήρια μας, όπου θα αντιμετωπιστούν (ή και θα ανακύψουν) τα όποια προβλήματα, δογματικά ή ερμηνευτικά ... Ας έχουμε βέβαια υπόψη ότι τα όποια προβλήματα ξεκινούν από την αδυναμία των γονέων να συμφωνήσουν για το τι είναι καλύτερο για τα τέκνα τους ...

 

Δικηγορικό Γραφείο Διονύση Παντή και Συνεργατών: τηλ (030) 2130455530 ή κιν 6972321585, e-mail: pantislawoffice@gmail.com

 

Ο Διονύσης Παντής στο Armyvoice συζητά με την Ιωάννα Ηλιάδη

Το ΥΠΕΞ αντιμετωπίζει φοβικά την Τουρκία, υποστηρίζει στο Armyvoice.gr ο πρόεδρος της Ένωσης δικηγόρων για τα εθνικά θέματα Διονύσης Παντής

Τι σηματοδοτεί η παρουσία του Τσεσμέ στο Αιγαίο; Γιατί οι τουρκικές βλέψεις είναι παγκόσμιες και δεν περιορίζονται μόνο στην δική μας γειτονιά; Πώς χτίζεται η αποτροπή;

Για όλα αυτά μιλήσαμε με τον κ. Διονύση Παντή, Πρόεδρο της Ένωσης δικηγόρων για τα Εθνικά Θέματα και ιδρυτικό μέλος του ΠΡΑΤΤΩ.

Ο κ. Παντής υποστηρίζει ότι το υπουργείο Εξωτερικών διαχρονικά αντιμετωπίζει την Τουρκία φοβικά, με αποτέλεσμα να έχει παγιωθεί αυτή η αντιμετώπιση. Επισημαίνει δε ότι πρέπει να χτίσουμε αποτροπή. Η Τουρκία με την γαλάζια πατρίδα προωθεί σταθερά την πολιτική των ισλαμιστών του AKP επισημαίνει ο κ. Παντής και εκτιμά ότι αυτή η πολιτική θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια.

Συμφέρει ή όχι την Ελλάδα να πάει στη Χάγη; Η Ελλάδα σέβεται το διεθνές δίκαιο απαντά, και μπορεί να πάει, αλλά θα πρέπει να δούμε το πλαίσιο που θα τεθεί.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Είναι μεγάλη η τιμή και η χαρά της συμμετοχής μας στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ που συστήθηκε στις 22.1.2021  με την συμμετοχή τόσων αξιόλογων προσωπικοτήτων από Ελληνική και Κυπριακή Δημοκρατία και της εξυπηρέτησης της και μέσω των υποδομών του γραφείου μας.

Όποιος θέλει να επικοινωνήσει με την Επιτροπή, μπορεί να το κάνει στην ηλεκτρονική διεύθυνση: ekefsk@gmail.com  ή στα τηλέφωνα: Πέτρος Μαυροειδής, πρέσβης ε.τ. τηλ 6980368740, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος τηλ 6972321585 & 21 3045 5530, και Κύπρο Χρυσοστομίδη, πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τηλ 0035799673632 (Κύπρο), στις ώρες 17.00 – 20.00 .

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο και ο αρχικός κατάλογος συμμετεχόντων στην Επιτροπή: 

 

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ  ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 

Συμπληρώθηκαν ήδη 60 χρόνια από την ίδρυση  του ανεξάρτητου κράτους  της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλα αυτά τα χρόνια με αγωνία και ανησυχία παρακολουθούμε την πορεία της και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει για την επιβίωση της, ιδιαίτερα μετά την τουρκική εισβολή του 1974.

Η πρωτοβουλία μας  για την Κύπρο έχει ως  στόχο με  πατριωτισμό και υπευθυνότητα να συμβάλουμε σε μια δίκαιη λύση του Κυπριακού, στην απελευθέρωσή των κατεχόμενων από την Τουρκία εδαφών της και στην επανένωση  του νησιού, να απαλλάξουμε τους Τουρκοκύπριους από την μπότα του κατακτητή, ενισχύοντας  την Κυπριακή Δημοκρατία  σε διεθνές επίπεδο.

Πιστεύουμε ότι η σύσταση της  Επιτροπής  Ελληνοκυπριακής Φιλίας και Συμπαράστασης  προς την Κύπρο είναι αναγκαία σήμερα όσο ποτέ άλλοτε. Σε καιρούς δύσκολους για τον ελληνισμό, τη στιγμή που η Τουρκία μεθοδεύει την αποκοπή της Κύπρου  από την Ελλάδα και την απομόνωσή της, τη στιγμή που επιδιώκει την περαιτέρω υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξακολουθώντας να κατέχει μεγάλο ποσοστό του εδάφους της και να επικαλείται ανύπαρκτα δικαιώματα  στις θάλασσες της, η Ελληνική κοινωνία πρέπει να αντιδράσει. Να σταθεί αρωγός στο πλευρό της Κύπρου παρέχοντας την απαιτούμενη υποστήριξη,  αντιλαμβανόμενη τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την ειρήνη και ασφάλειας στην περιοχή από εκείνους που επιδιώκουν την συνεχή συρρίκνωση του ελληνισμού και των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων, Αρμένιων, Λατίνων και Μαρωνιτών.

Καλούμε κάθε πολίτη στην Ελλάδα και στην Κύπρο, να συμμετάσχει στην πρωτοβουλία μας, να συνδράμει τις προσπάθειες μας που στοχεύουν στην ενδυνάμωση της φιλίας, της συνεργασίας, της καλύτερης  επικοινωνίας και του συντονισμού μεταξύ των δύο κρατών και των δύο λαών. Στην γνώση και κατανόηση της ιστορίας κάθε πλευράς και των κοινών συμφερόντων τους.

Να συνδράμει και να συνεχίσει να αγωνίζεται ενάντια στη συνεχιζόμενη  τουρκική προκλητικότητα που βιώνουμε σήμερα, διεκδικώντας το αυτονόητο: Την επίλυση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων των ΗΕ και των αρχών της ΕΕ. Την κατάργηση του αναχρονιστικού καθεστώτος των εγγυήσεων και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής. Τον πλήρη σεβασμό στις δημοκρατικές αρχές και στα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Μόνο τότε θα επέλθει μόνιμη ειρήνη, αληθινή συμφιλίωση και επούλωση των πληγών που χαίνουν ακόμα.

 

ΥΓ

Η Επιτροπή είναι ανοικτή στον κάθε πολίτη που θέλει να δυναμώσει την φιλία των δύο κρατών και λαών. Που θέλει να στηρίξει την Κύπρο. Η Επιτροπή επιδιώκει την δημοκρατική σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στους δύο λαούς.

 

Όποιος θέλει να επικοινωνήσει με την Επιτροπή, μπορεί να το κάνει στην ηλεκτρονική διεύθυνση: ekefsk@gmail.com  ή στα τηλέφωνα: Πέτρος Μαυροειδής, πρέσβης ε.τ. τηλ 6908368740, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος τηλ 6972321585 & 21 3045 5530, και Κύπρο Χρυσοστομίδη, πρώην Υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας, τηλ 0035799673632 (Κύπρο), στις ώρες 17.00 – 20.00 .

Στην Επιτροπή συμμετέχουν :

Ανεμάς Κώστας, Αρχιτέκτονας, πρ. Πρόεδρος Επιτροπής Συγγενών Αγνοουμένων Κυπριακού Αγώνα,

Βέης Γεώργιος, Πρέσβης ε.τ., λογοτέχνης,

Γενιά Γεωργία, εκπαιδευτικός, π.Βουλευτης ΣΥΡΙΖΑ, Α Πειραιώς και Νήσων,

Γεωργής Γεώργιος, πρ. Πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα,

Γιαντζής  Δημήτριος, Αντιστράτηγος ε.α.,

Γράτζιος Δημήτριος, Αντιστράτηγος ε.α.,

Γουλιάμος Κώστας, Πρύτανης Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου,

Δανιήλ Ανθούλα, Δρ Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, κριτικός, μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων,

Δαρδανός Γιώργος, επ. Πρόεδρος Εκδοτών Βιβλίου,

Δρακόπουλος Κώστας, Δημοσιογράφος,

Δούλας Αντώνης, Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αγωνιστών Κύπρου ΚΥΠΡΟΣ 1974,

Θεοδωρίτσης Διονύσης, Αντιστράτηγος ε.α.,

Καζάζη Χριστίνα, ηθοποιός, φιλόλογος,

Καλμπουρτζή Μαρία, Πρόεδρο της Πανελλήνιας Επιτροπής Γονέων και Συγγενών Αδηλώτων Αιχμαλώτων και Αγνοουμένων Κυπριακής Τραγωδίας

Καρακωσταντής Νίκος, Υποστράτηγος  ε.α., απόφοιτος ΑΣΚΤ,

Κοτζιάς Νίκος, πρ. ΥΠΕΞ της Ελληνικής Δημοκρατίας, Καθηγητής Πολιτικών Θεωριών των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιου του Πειραιά,

Κόττιος Άγγελος, Πρύτανης Πανεπιστημίου Πειραιά,

Κουίκ Τέρενς, δημοσιογράφος, πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών

Κωνσταντίνου Κωστάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Frederick

Λέανδρος Νίκος, Καθηγητής, π. Αντιπρύτανης Πάντειο Πανεπιστήμιο,

Λίτινα Κατερίνα, πρ. Διευθύντρια Προσωπικού ΓΓΑΕ,

Λουκοπούλου Μαριλίζα, Εμπειρογνώμονας Πρεσβευτής – Σύμβουλος Α΄, ε.τ.,

Μαυροειδής Πέτρος, Πρέσβης ε.τ.,

Μουσούρης Δημήτρης, Δικηγόρος,

Μπόλαρης Ηλίας, Δικηγόρος,

Μπόση Μαίρη, Καθηγήτρια ΠΑΠΕΙ στον  τομέα της Διεθνούς Ασφάλειας,

Νεοφυτίδης Αντρέας, Δημοσιογράφος, Ποιητής, Μεταφραστής,

Νικολακοπούλου – Στεφάνου Ηρώ, Ομότιμη Καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου

Νικόλτσιος Κώστας, Δημοσιογράφος, Διευθύνων Σύμβουλος  του ρ/σ "105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ" και της εφημερίδας "Η ΑΥΓΗ",

Ουζούνης Νίκος, Καθηγητής Πολυτεχνείου Θράκης,

Παναγιωτόπουλος Πέτρος, Πρέσβης ε.τ.,

Παντελάτος Δημήτριος, Υποπτέραρχος (Ι) ε.α., 

Παντής Διονύσης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο,

Παπαμιχαήλ Λεφτέρης, Δικηγόρος

Παπαχαραλάμπους Χάρης, καθηγητής Ποινικού Δικαίου και Φιλοσοφίας Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου,

Πιπόνα Παναγιώτης, Ανώτατος Αεροσυνοδός, εκπαιδευτής αεροσυνοδών, 

Πλακούδας Σπύρος, Επίκουρος Καθηγητής Εθνικής Ασφάλειας στο Rabdan Academy (ΗΑΕ) και Αντιπρόεδρος του ΚΕΔΙΣΑ,

Ρούσος Σωτήρης, Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, επιστημονικός υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών,

Σιάση Ελένη, Κλασική Φιλόλογος, Αντιπρόεδρος του Κέντρου Κοιν. Πρόνοιας Περιφέρειας Ηπείρου,

Σιδέρης Σπύρος, Δημοσιογράφος Ιδρυτής του  IBNA (Independent Balkan News Agency)

Σταφιδά Άννα, Δημοσιογράφος,

Στεφάνου Κωνσταντίνος, Ομότιμος Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου,

Συλούρης Γιώργος, Δικηγόρος,

Σφέτας Σπυρίδων, Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας ΑΠΘ,

Τσακνής Διονύσης, συνθέτης -στιχουργός,

Τομαρά Σιδέρη Ματούλα, Καθηγήτρια ΠΑΝΤΕΙΟΥ,

Τριπολίτης Νικόλαος, Πρόεδρος Οικοδόμων και Συναφών Επαγγελμάτων Ρόδου,

Φαραντούρης Νικόλαος, Καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά,

Φιλίππου Διονύσης, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου,

Φωτίου Βασιλική, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός,

Χατζηπέρος Τάκης, πρ. Α/ρχης Νήσων Πειραιά,

Χαρλαύτη Μπέττυ, Ερμηνεύτρια,

Χρυσοστομίδης Κύπρος, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως Κυπριακής Δημοκρατίας,

Ψύλος Μιχάλης, δημοσιογράφος.