Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Και εδώ στο πόλεμο με Ιράν, οι Κούρδοι (στο Ιρακινό Κουρδιστάν) θα πληρώσουν τη νύφη (και τον γαμπρό), όπως στην Συρία και στην Τουρκία;

Τι σκληρή γεωγραφία; Την λαμβάνει κανείς υπόψη ή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; όπου «σκοπός» η υποταγή του Ιράν και «τα μέσα» ο Κουρδικός πληθυσμός στο Ιρακινό Κουρδιστάν και ίσως όχι μόνο. Βόρεια Βορειοδυτικά Τουρκία, Ανατολικά Ιράν, Δυτικά Τζολάνι, Νότια Ιρακινοί σιίτες και άλλες αντιδυτικές φράξιες ... Το #Ιραν ετοιμάζεται για "προληπτική" χερσαία επίθεση στο Ιρακινό Κουρδιστάν; Η θα αντιμετωπίσει τους Κούρδους αφού εισβάλουν (αν τελικά τα καταφέρουν καθότι προς το παρόν έχουν οργανωμένες μόνον πολιτοφυλακές – σε κάθε περίπτωση όμως θα πληρώσουν τίμημα) στο Ιράν ; Η Τουρκία, παρότι μέλος του ΝΑΤΟ, που φιλοξένησε μάλιστα την τελευταία του Σύνοδο, τι θα πράξει; Πρόσφατα ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ, εκθειάζοντας τον Τούρκο Πρόεδρος Ερντογάν, εξήρε την στάση του να μην εμπλακεί στον πόλεμο του Ιράν παίρνοντας το μέρος του … Ιράν. Συμπλήρωσε μάλιστα, με την «βοήθεια» και του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Βανς, ότι μπορεί η Τουρκία και είναι καταλληλότερη από το Ισραήλ (!!!!!) να αναλάβει την αντιμετώπιση της Χεζμπολά στο Λίβανο, με την βοήθεια της Συρίας του Τζολάνι!

Με την παραπάνω ερώτηση μου, εννοώ βέβαια, τι θα πράξει στην περίπτωση αυτή η Τουρκία φανερά, αλλά ιδίως, τι θα πράξει κρυφά, αφού όπως πολλοί Τούρκοι αναλυτές αναφέρουν, μετά το Ιράν, έρχεται μάλλον η ... σειρά τους; Τις τελευταίες δύο μέρες και νύχτες, πολλά αποθέματα πυρομαχικών των Κούρδων στην επαρχία του Ερμπίλ έχουν καταστραφεί, ενώ ιρανικές στρατιωτικές δυνάμεις έχουν ενισχυθεί και έχουν αναπτυχθεί στην επαρχία Χουζεστάν, την ενεργειακή καρδιά του Ιράν και τον τόπο της ιστορικής ήττας του Σαντάμ, αναμένοντας την "χερσαία επίθεση" στην πολύπαθη (και ηρωική για τους ίδιους) περιφέρεια του Χουζεστάν. Θυμίζουμε ένα από τα δύο άρθρα μας για τον Κουρδικό παράγοντα στην Μέση Ανατολή (με αφορμή τότε την κρίση στη Συρία, εδώ το πρώτο) : Άρθρο της 30ης/10/2019 | 06:01 (ενημερώθηκε 7 έτη πριν) Militaire News Η Συρία “σχολείο” για τη «νέα» (;) πραγματικότητα στις διεθνείς σχέσεις #ΗΠΑ #ΣΥΡΙΑ Του Διονύση Παντή, Δικηγόρου Αθηνών* Ξεκινώντας από τον (προ της κρίσης) γεωπολιτικό και γεωοικονομικό (ενέργεια) αναθεωρητισμό του καθεστώτος Ασαντ και τις μοιραίες επιπτώσεις του, η «τύχη» της Συρίας κλειδώνει με την εισαγωγή της «ιδεολογίας» του ισλαμιστικού εξτρεμισμού που σαρώνει στο πέρασμα της κάθε άλλη ιδεολογία (μπααθισμό, μαρξισμό, κανταφισμό κλπ). Επακόλουθο: η καταστροφή της χώρας είναι σχεδόν ολοκληρωτική. Η αιφνιδιαστική και αποφασιστική πολιτικά και επαρκής στρατιωτικά προβολή ισχύος της Ρωσίας στην Συρία αλλάζει τα δεδομένα στο έδαφος (game changer). Διασώζει το καθεστώς Ασαντ (επιτρέποντας του στο έδαφος νίκες) και «γεμίζει» το κενό εξουσίας και ισχύος στην περιοχή, αλλάζοντας τα δεδομένα και εξαναγκάζοντας άπαντες να προσαρμοστούν. Η απειλή συμβατικής αντιπαράθεσης και ανάσχεσης της Ρωσικής επέμβασης (με την σύμφωνη γνώμη και πρόσκληση του καθεστώτος Ασαντ) αποτρέπεται με την οριοθέτηση από την Ρωσία των ορίων πέραν των οποίων είναι αποφασισμένη και προτίθεται να κάνει ακόμη και χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου. Αποτέλεσμα η αναδίπλωση του ενισχυμένου (για να επιτελέσει τον στόχο της συμβατικής ανάσχεσης της Ρωσίας) 6ου στόλου –επί Προεδρίας Ομπάμα – και ο περιορισμός χτυπημάτων σε ειδικούς στόχους και για ψυχολογικούς ιδίως λόγους. Η Ρωσία που κατέβηκε η ίδια στο έδαφος αποφασιστικά «βράχηκε» και καθώς οι υπόλοιποι μεγάλοι επιθυμούν θριάμβους χωρίς να εμπλακούν οι ίδιοι, κεφαλαιοποιεί την προσηλωμένη στους αντικειμενικούς πολιτικούς στόχους δράση της ακόμη και με την Σαουδική Αραβία που υπογράφει συμφωνίες και κερδίζει συμβόλαια, αναγκάζει της Σαουδαραβική στρατιωτική μπάντα να «μάθει» τον ρωσικό εθνικό ύμνο και δέχεται ο πρόεδρος Πούτιν από Σαουδάραβες δημοσιογράφους ερωτήσεις για το εάν προτίθεται να …μεσολαβήσει στο Ιράν … Το Ιράν προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή μέχρι και το Λίβανο δημιουργώντας εν τοις πράγμασοι μεταξύ ΙΡΑΝ και Λιβάνου μία περιοχή που διευκολύνει την επιρροή και ροή στρατιωτικών μέσων, ενισχύοντας την αποτρεπτική στρατηγική του έναντι δυνητικής επιθέσεως στο έδαφος του. Ταυτόχρονα ενισχύει έτι περαιτέρω την θέση της Ρωσίας η οποία γίνεται πλέον παράγοντας περιορισμού της δράσης του Ιράν στην περιοχή (πχ διασφάλιση ότι η Ιρανική παρουσία θα είναι πέραν των 50 χιλιομέτρων από τα Ισραηλινά σύνορα στην Συρία κα). Η Τουρκία που 1) αισθάνεται ότι απειλείται από την γενικευμένη αναδιάταξη που επιχειρήθηκε στην Μέση Ανατολή και πιστεύει ότι στα πλαίσια αυτά προωθείται δημιουργία Κουρδικού Κράτους (ή όπως συνηθίζεται να ονομάζεται «κουρδικού διαδρόμου» από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα) και 2) εμφορείται από νεοοθωμανικές και τουρκοισλαμιστικές φιλοδοξίες επανακατακτήσεως των … απολεσθέντων, ονειρεύεται επανακαθορισμό των συνόρων της ώστε τα πραγματικά της σύνορα (Συνθήκη της Λωζάννης) να ταυτιστούν με αυτά της καρδιάς της (κατ΄ αρχήν τα του Εθνικού Όρκου της τελευταίας, πριν την κατάρρευση, οθωμανικής «συνέλευσης»). Επεμβαίνει στρατιωτικά όπου βρίσκει κενό ισχύος (ΙΡΑΚ –ΣΥΡΙΑ) και αποτρέπει (κατ΄ αρχήν) την δημιουργία Κουρδικού Κράτους, εξασφαλίζοντας κατά την γνώμη της την συνοχή της νότιας – νοτιανατολικής Τουρκίας. Οι Η.Π.Α. προσαρμόζονται στη νέα πραγματικότητα που δημιουργεί η Ρωσική παρουσία στη Συρία δίδοντας την ευκαιρία στον Πρόεδρο Τράμπ, μετά μάλιστα την κίνηση της διαδικασίας αποπομπής του από το Αμερικανικό Κογκρέσο, αποδεσμευμένος πλέον στον πόλεμο του εναντίον του «κατεστημένου» της Ουάσιγκτον ενόψει των εκλογών του επόμενου φθινόπωρου, να ξετυλίξει την εξωτερική του πολιτική (και σε όποιον δεν καταλαβαίνει από λόγια και με … παράδειγμα): Οι Η.Π.Α. δεν είναι πλέον διατεθειμένες να εμπλέκονται σε «χαζούς» πολέμους ανά τον κόσμο, καθώς αυτή η δράση «κοστίζει» και επιβαρύνει τον αμερικανό φορολογούμενο. Περαιτέρω ο Πρόεδρος Τράμπ επισημαίνει ότι είναι απαράδεκτο για τις ΗΠΑ να πληρώνει αυτή το λογαριασμό για την τήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας «δωρεάν». Γιαυτό ζητά –με τους οιονεί προστατευόμενους – την σύναψη νέων εμπορικών συμφωνιών που κινούνται πέραν των παραδοσιακών ευνοϊκών διευθετήσεων για το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο (χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ασφάλειες, IPR, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες κλπ) ώστε να περιλαμβάνουν και ρυθμίσεις προστασίας των αμερικανών παραγωγών των λεγομένων “tangible goods” από την πολεμική βιομηχανία μέχρι κάθε παραγόμενο στις Η.Π.Α εμπορεύματος οι οποίοι προσφέρουν θέσεις εργασίας στους αμερικανούς πολίτες. Επίσης απαιτεί οι Ευρωπαίοι να πληρώσουν το «δίκαιο» μερίδιο τους σε στρατιωτικές δαπάνες καθώς πλέον δεν υπάρχει «δωρεάν φαγητό» (ασφάλεια εν προκειμένω). Επισημαίνει δε, στην όπως είπαμε διδακτική περίπτωση της Συρίας, ότι οι Η.Π.Α. είναι 7.000 μίλια μακριά από την Συρία, σε αντίθεση με την Ευρώπη που η Συρία βρίσκεται στην άμεση γειτονιά της. Είναι λοιπόν «άδικο» για τις ΗΠΑ να πληρώνουν για την ασφάλεια της Ευρώπης. Και βέβαια οι «πονηροί» Ευρωπαίοι θα ελέγχονται πλέον εάν πράγματι οι στρατιωτικές τους δαπάνες που ανακοινώνουν είναι αληθινές και οι «απαιτούμενες»: θα προστεθούν στο ποσοτικό κριτήριο του 2% του ΑΕΠ σε στρατιωτικές δαπάνες και «ποιοτικά» χαρακτηριστικά όπως αυτό του ποσοστού 20% των στρατιωτικών δαπανών να πηγαίνει σε «βαρύ» στρατιωτικό υλικό (εννοείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του προερχόμενο από τις ΗΠΑ) όπως για μία ακόμη φορά το πρώτον παρουσιάστηκε το κριτήριο αυτό στη Ελληνοαμερικανική Στρατηγική Συμφωνία που υπογράφηκε προ ολίγων ημερών. «Θυμίζει» επίσης πόσο κοστίζει να κρατά φυλακισμένους τους δολοφόνους του ISIS, των οποίων η φύλαξη είναι πλέον ευθύνη των «υπέροχων» κούρδων ή του «σκληρού ηγέτη» Ερντογάν ( ή όποιου άλλου ήθελε ..). Και για όσους ανεπίδεκτους μαθήσεως ακόμη δεν καταλαβαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα με την απομάκρυνση των αμερικανών στρατιωτών από την Συρία ανακοινώνει και στέλνει 3000 στρατιώτες στη σύμμαχο Σαουδική Αραβία η οποία προφανώς είναι «καλή» αφού πληρώνει το λογαριασμό με το παραπάνω. Το Ισραήλ είναι ίσως ο μόνος διεθνής παράγοντας που ενσωματώνει ταχέως τα μηνύματα (και προσαρμόζεται .. ανάλογα). Αλλωστε οι μεγάλοι ηγέτες τους που τους οδήγησαν στην δημιουργία του Ισραηλινού κράτους τους δίδαξαν τη σημασία του να στηρίζονται κυρίως στις δικές τους δυνάμεις αν θέλουν να είναι ελεύθεροι και κυρίαρχοι. Το Ισραήλ πρέπει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις συμπέρανε από τις εξελίξεις και δήλωσε δημόσια ο Νετανιάχου. Α … συγνώμη και κάτι τελευταίο: όσον αφορά τους Κούρδους απλά είναι πρόβλημα τους η τουρκική εισβολή και η άμυνα τους έναντι της. Υπερασπίζονται τα εδάφη τους. Αυτή είναι «δική τους δουλειά». Οι Η.Π.Α. τους βοήθησαν όσο έκαναν την δική τους (που τυχαίνει να είναι κοινή) δουλειά, την εξολόθρευση του ISIS. Αυτός ο σκοπός επετεύχθη 100% (κατά τον Πρόεδρο Τράμπ ο «σκοπός» και «το αποτέλεσμα»). Mission accomplished λοιπόν! Lessons learned? To be continued … Και εδώ το δεύτερο της 28ης/11/2022 | 06:15 (ενημερώθηκε 4 έτη πριν) Militaire News Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης #ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ #ΚΟΥΡΔΟΙ #ΤΟΥΡΚΙΑ Όπως έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν, ιδίως σε εποχές αναθεωρητικές (μεγάλων -τεκτονικών- γεωπολιτικών ανακατατάξεων) όπως η σημερινή, μοναδικό ίσως νόμισμα στις διεθνείς σχέσεις μίας χώρας, αλλά ακόμη περισσότερο μίας εθνικής κοινότητας χωρίς κρατική υπόσταση όπως οι Κούρδοι που οι κοινότητες τους είναι διαμοιρασμένες σε τέσσερις κρατικές οντότητες (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν), είναι η ισχύς (όπως αυτή αποτυπώνεται στο έδαφος, στο πεδίο). Γράφει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΝΤΗΣ Δικηγόρος Αθηνών και γεωπολιτικός αναλυτής Οι Κούρδοι της Συρίας για μία ακόμη φορά βρίσκονται μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης: από την μία η επιλογή που τους δίδεται από την Ρωσία προκειμένου να προστατευτούν από μία ακόμη βάρβαρη επίθεση από τις ισλαμοτουρκικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, είναι η υποχώρηση τους πίσω από την γραμμή του Μ4 αυτοκινητόδρομου και η παραχώρηση της φύλαξης και του ελέγχου της οιονή «μεθορίου» στις δυνάμεις του Ασάντ . Οι Κούρδοι απέρριψαν αυτή την πρόταση. Πρόκειται για μία “προσφορά” που φαίνεται ότι ικανοποιεί την Τουρκία, γεγονός που σημαίνει ακόμη παραπέρα ότι έχει διατυπωθεί με την σύμφωνη γνώμη της κατόπιν «διαβουλεύσεων». Με την πρόταση αυτή, εάν γίνονταν δεκτή, θα ενταφίαζε οριστικά τον λεγόμενο “Κουρδικό Διάδρομο” από το Ιρακινό Κουρδιστάν μέχρι την Μεσόγειο Θάλασσα (Συρία) στην τάβλα. Αλλιώς θα το επιχειρήσει η Τουρκία στο πεδίο, προβαίνοντας σε μία ακόμη προβολή ισχύος με μηνύματα προς όλους τους ενδιαφερόμενους. Και είναι πολλοί οι δέκτες των τουρκοϊσλαμικών «μηνυμάτων», μεταξύ των οποίων και Ελλάδα – Κύπρος. Βέβαια οι Τούρκοι αποκρύπτουν ότι δρουν εναντίον μη συγκροτημένων, επί τη βάση κρατικού στρατού, σωμάτων δηλαδή με πολύ περιορισμένες δυνατότητες, παντελή έλλειψη αεροπορίας κλπ προκειμένου να κάνουν χρήση των «επιτυχιών¨ τους στα πλαίσια ψυχολογικού πολέμου εναντίον κρατών της περιοχής. Ο τουρκοϊσλαμισμός όμως καλύπτει λαίμαργα τα κενά ισχύος όπου αυτά δημιουργούνται! Αυτό είναι σίγουρα ένα μήνυμα για τα κράτη της περιοχής που πρέπει να αξιολογήσουμε ενισχύοντας την αποτρεπτική μας δύναμη και τις μεταξύ μας σχέσεις. Από την άλλη, οι ΗΠΑ τους ζητούν … υπομονή και πειθαρχία στην μεταξύ τους «στρατηγική» συμμαχία και επιλογή αδυνατώντας ή ίσως ορθότερα, χωρίς να έχουν την βούληση να τους προστατεύσουν πραγματικά (στο πεδίο που δέχονται την επίθεση). Από την αμερικανική αποχώρηση της εποχής Τραμπ από την περιοχή – για την οποία ασκήθηκε τόση κριτική – δεν φαίνεται ότι στην πράξη έχει αλλάξει κάτι. Για τον (ανύπαρκτο) ευρωπαϊκό «παράγοντα» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε: είναι «ζαλισμένος» από την ακριβή ενέργεια και τον ρωσοουκρανικό πόλεμο. Ένα πάρα πολύ χαρακτηριστικό της σημερινής αναθεωρητικής εποχής είναι το ότι οι Τούρκοι επιχειρούν – ποιος ξέρει – ίσως την τέταρτη ή πέμπτη “επιχείρηση” εναντίων των Κούρδων της Συρίας – του συριακού Κουρδιστάν – με εκφρασμένη την αντίθεση των ΗΠΑ (μετρώ εισβολές με τους χαρακτηριστικούς τίτλους: «Ασπίδα του Ευφράτη» 2016, «Κλάδος Ελαίας» 2018, «Πηγή Ειρήνης» 2019 !, την ακόμη αβάπτιστη των ημερών και τις …ενδιάμεσες). Αυτό σίγουρα δεν θα μπορούσε να συμβεί την δεκαετία του 80 ή του 90: τότε με τις ΗΠΑ βρίσκονταν στο απόγειο της ισχύος τους, στην μετάβαση από το διπολικό στο μονοπολικό κόσμο της Pax Americana, σε καμία περίπτωση δεν θα επιχειρούσαν τέτοιας έκτασης στρατιωτικές “εκκαθαρίσεις” με αντίθετο τον αμερικανικό παράγοντα. Οι σύνθετες γεωπολιτικές συνθήκες της νέας μετάβασης από τον μονοπολικό κόσμο ποιος γνωρίζει που (πολυπολικό σύστημα;) που ενδεικτικά δημιουργούν ο ουκρανικός πόλεμος και η ρωσική εμπλοκή και ενδεχομένως κατατριβή, η αντιπαράθεση Δύσης – Ρωσίας και ΗΠΑ – Κίνας, η ραγδαία οικονομική και τεχνολογική ανέλιξη της Κίνας, οι γεωπολιτικές δυναμικές στην Κεντρική Ασία με τον τουρκισμό και ισλαμισμό ίσως μόνους παράγοντες που μπορούν να αντιταχθούν από την Δύση στην προσέγγιση Ρωσίας – Κίνας και στον έλεγχο της σημαντικής αυτής περιοχής, η ανακατανομή ισχύος μετά τις επεμβάσεις Ρωσίας (με κάλεσμα της επίσημης εξουσίας της Συρίας) Τουρκίας στην Συρία και το Συριακό Κουρδιστάν, ο επιχειρούμενος ενδιάμεσος ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος με τις δύο συνιστώσες (σε πρώτη φάση;): Τουρκία (βιομηχανική – στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγική βάση) και Βασίλεια του Κόλπου (πετροδολλάρια – ισλαμικές επενδύσεις) κα, δημιουργούν ένα εξαιρετικά περίπλοκο και επικίνδυνο πεδίο στο οποίο καλούνται οι Κούρδοι της Συρίας να ελιχθούν, δέσμιοι και των προηγούμενων επιλογών τους . Σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη σε μικρά κράτη ή ακόμη χειρότερα, σε εθνικές κοινότητες χωρίς κρατική συγκρότηση – την οποία διακαώς οι Κούρδοι και στις τέσσερις περιοχές (τουρκική, συριακή, ιρανική, ιρακινή) επιδιώκουν -. Οι Κούρδοι φαίνεται ότι αποφασίζουν σταθερά την συμμαχία τους με τις ΗΠΑ, ρίχνοντας όλα τα αυγά τους στο ίδιο καλάθι. Ο καιρός θα δείξει την σοφία της, ούτως ή άλλως ληφθείσας σε πιεσμένο περιβάλλον, επιλογής τους. Όμως, με τα δεδομένα που έχουν δημιουργήσει οι μέχρι τώρα επεμβάσεις των Τούρκων στην Βόρεια Συρία και με δεδομένη την πολιτική τους καταπίεσης, οικονομικής αφαίμαξης και αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης στις περιοχές στην Βόρεια Συρία που έχουν καταλάβει και παράνομα κατέχουν, κινδυνεύουν σε στρατηγικού χαρακτήρα μόνιμη μείωση της παρουσίας τους στην περιοχή. Η αυτόνομη ικανότητα τους (με τις δυτικές βοήθειες) να αποτρέψουν τις Τουρκικές επιθέσεις για κατάληψη νέων κουρδικών περιοχών φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι δεν είναι ρεαλιστική. Και οι Τούρκοι γνωρίζουμε καλά ότι δεν πάνε κάπου για να φύγουν μετά (Κύπρο Αλεξανδρέττα, Λιβύη, βόρειο Ιράκ κοκ) . Διαφαίνεται λοιπόν ότι η συνέχεια για τον κουρδικό παράγοντα στην Συρία θα είναι εξίσου σκληρή… Δυστυχώς σε άρθρο μας περισσότερων των τριών ετών … παλαιότητας δημοσιευμένο επίσης στο φιλόξενο Militaire, από την “εποχή Τραμπ ” ακόμη, κάποιες από τις επισημάνσεις θέσεις που παρατίθενται εκεί παραμένουν -δυστυχώς- διαχρονικές… Οι Κούρδοι για μία ακόμη φορά μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης λοιπόν…