Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου; Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ Οζέλ; Τι σημαίνει για την Ελλάδα;

Τι συμβαίνει στο κεμαλικό στρατόπεδο μετά την δικαστική απόφαση που επαναφέρει προσωρινά στην Προεδρία του CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) τον Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου; Ποιες οι πολιτικές διαφορές του με τον Οζκούρ Οζέλ; Τι σημαίνει για την Ελλάδα; Το ιστορικό – πολιτικό πλαίσιο της κρίσης συνοπτικά: Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το κόμμα δηλαδή που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, έχει μακρά παράδοση στην καταπίεση πολιτικών αντιπάλων, αλλά και εθνικών μειονοτήτων. Δεν ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως ένα από τα κόμματα ενός πολυκομματικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντίθετα ως το κυρίαρχο κόμμα διαχείρισης της κεμαλικής εξουσίας στα πλαίσια ενός νέου κράτους που διέπεται από τις αρχές που ανέπτυξε ο ιδρυτής του Κεμάλ (τα έξι βέλη). Δηλαδή ουσιαστικά το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) ιδρύθηκε για να λειτουργήσει ως το «κρατικό κόμμα» ενός μονοκομματικού πολιτικού συστήματος. Όταν το κεμαλικό κατεστημένο αποφάσισε να συμπαραταχθεί με τις ΗΠΑ , νικήτριας του Β΄ ΠΠ, εντασσόμενο στη δυτική αντισοβιετική στρατηγική και κατόπιν, να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ΗΠΑ (απόφαση που δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε δεδομένη), εξαναγκάστηκε στην εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος.

Σύμφωνα με την «ιδεαλιστική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ» για την εξάπλωση της δημοκρατίας (εκτός εάν δεν μας συμφέρει, οπότε ξαναγινόμαστε … ρεαλιστές), η Τουρκία πιέστηκε στο άνοιγμα του πολιτικού της συστήματος. Σκοπός ήταν επίσης να λειτουργήσει, στα πλαίσια της προπαγάνδας των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, ως ένα «δημοκρατικό» κράτος με ισλαμική θρησκεία, «πρότυπο» στην δύσκολη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Έτσι το «κράτος – μοντέλο» Τουρκία, βοηθούσε το δημοκρατικό αφήγημα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (μαζί με ανθρώπινα δικαιώματα κλπ). Και μέσω αυτού να ασκούνται πιέσεις σε άλλα ισλαμικά κράτη για πολιτικές παραχωρήσεις (εκτός της φυσικής στρατιωτικής πίεσης). Το πρώτο κόμμα που ιδρύθηκε στο ανωτέρω πλαίσιο υπό τις αμερικανικές πιέσεις, ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Parti), η «μήτρα» όλως των υπόλοιπων αντιπολιτευτικών κομμάτων και πολιτικών ρευμάτων συμπεριλαμβανομένου του τουρκικού ισλαμικού πολιτικού κινήματος με τελευταίο εκπρόσωπο του τον Πρόεδρο Ερντογάν και το ΑΚΠ. Συνοψίζοντας στα πλαίσια του θέματος (ερωτήματα) που εξετάζουμε: στο κόμμα αυτό, το Δημοκρατικό Κόμμα, βρήκαν πολιτικό καταφύγιο και έκφραση αντιπολιτευόμενοι του Κεμάλ και του κεμαλισμού. Μεταξύ των ανωτέρω αντιπολιτευόμενων συγκαταλέγονται και οι Τούρκοι Ισλαμιστές, οι οποίοι είχαν εκπροσωπηθεί στην Πρώτη Τουρκική Εθνοσυνέλευση υπό την ευρύτερη ονομασία που τους αποδόθηκε κατόπιν «Δεύτερη Ομάδα». Ζητούσαν ιδίως «θρησκευτική ελευθερία» και «δημοκρατία». Το τέλος του εκδημοκρατικού εγχειρήματος βρήκε τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Adnan Menderes αντιμέτωπο με το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα της 27ης Μαΐου 1960 (αλλά όχι τελευταίο θα ακολουθήσουν στρατιωτικά πραξικοπήματα το 1971, το 1980, το 1997 και τελευταίο το αποτυχημένο του 2016 που έδωσε και το έναυσμα στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ των τούρκων ισλαμιστών του ΑΚΠ και Ερντογάν). Τελικά η στρατιωτική χούντα απαγχόνισε τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Adnan Menderes στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στην φυλακή της (γνωστής) νήσου İmralı σε ηλικία 62 ετών… Εκτοτε αποτέλεσε τουρκική κεμαλική συνήθεια, όταν το κεμαλικό καθεστώς βρισκόταν σε κίνδυνο, είτε από αριστερή είτε από ισλαμική αντιπολίτευση, να καταφεύγει σε στρατιωτικά πραξικοπήματα. Υπήρξε κοινό μυστικό ότι ο στρατός ήταν ο θεματοφύλακας του κεμαλισμού. Αλλά η προσπάθεια ελέγχου του πολιτικού συστήματος, όταν ξέφευγε από τον έλεγχο των κεμαλιστών και μέχρι της αποκατάστασης της πολιτικής ισορροπίας υπέρ του CHP δεν περιορίζονταν στις στρατιωτικές χούντες. Η κεμαλική Τουρκία έχει μακρά παράδοση απαγορεύσεων πολιτικών κομμάτων από το Συνταγματικό Δικαστήριο (ή στρατιωτικά καθεστώτα μετά από πραξικοπήματα). Από το 1963 μέχρι σήμερα έχουν κλείσει περίπου 25-28 κόμματα από το Δικαστήριο (συν πολλά μετά τα πραξικοπήματα του 1971 και 1980). Από αυτά περίπου 4-5 Ισλαμικά (κυρίως για «παραβίαση του λαϊκού χαρακτήρα του κράτους» – laiklik) και πολύ περισσότερα αριστερά κόμματα (δεκάδες λόγω «απειλής στην εδαφική ακεραιότητα» ή «κομμουνισμού»), αλλά και προ-κουρδικά. Τελευταίο απαγορευμένο ισλαμικό κόμμα ήταν το Fazilet Partisi (Κόμμα Αρετής) – FP, μέρος της παράδοσης του Milli Görüş (Εθνική Άποψη) του Necmettin Erbakan που αποτελεί και την «σύνοψη» του τουρκικού ισλαμισμού. Το κόμμα Αρετής είχε αντικαταστήσει το επίσης απαγορευμένο Ρefah Partisi (Κόμμα της Ευημερίας ή της Θείας Ευλογίας)! Από την διάλυση του Κόμματος Αρετής, υπό την ηγεσία νέων φιλόδοξων μεταρρυθμιστών ισλαμιστών, ιδρύθηκε το κυβερνών ΑΚΠ. Ανεξάρτητα όμως από το γεγονός ότι το CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) έχει αυταρχικό πολιτικό παρελθόν έναντι των πολιτικών (και όχι μόνο αλλά και της καταπίεσης εθνικών μειονοτήτων) αντιπάλων του, επανερχόμενοι στο σήμερα: Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΚΕΜΑΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ: Το Αναθεωρητικό Δικαστήριο της Άγκυρας έκρινε ότι το 38ο Τακτικό Συνέδριο του CHP (4-5 Νοεμβρίου 2023), όπου εξελέγη ο Özgür Özel, πάσχει από απόλυτη ακυρότητα. Κύριοι λόγοι που ανέφερε το δικαστήριο: ψήφος υπό πίεση, καθοδήγηση ή εκβιασμό, χρηματισμό υποσχέσεις για θέσεις, δουλειές ή υποψηφιότητες (ιδίως από δήμους που ελέγχει το CHP) για να επηρεαστεί το αποτέλεσμα, παραβίαση καταστατικού του κόμματος και της τουρκικής νομοθεσίας για την λειτουργία των κομμάτων. Με την (εφέσιμη) αυτή απόφαση επανατοποθέτησε στην θέση του αρχηγού του CHP τον πριν το «επιλήψιμο» συνέδριο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αντικαθιστώντας τον «νικητή» του συνεδρίου Οζέλ (Özgür Özel). Ουσιαστικά η δικαστική αυτή απόφαση φαίνεται ότι διχοτόμησε το Κεμαλικό Κόμμα σε δύο στρατόπεδα ορκισμένων εχθρών.

Των υποστηρικτών του Κιλιτζάρογλου, του αποκαλούμενου και «παππού» στην τουρκική πολιτική. Ο 77 ετών Κιλιτζάρογλου χαρακτηρίζεται ως ήρεμος, συγκρατημένος, με ήπια ρητορική και εστίαση στα κοινωνικά ζητήματα (πχ ισότητα – λαϊκισμό). Πολιτικά είναι υπέρμαχος μίας ευρείας συμμαχίας με συντηρητικά κεντροδεξιά κόμματα, όπως ο μεγάλος συνασπισμός των 6 κομμάτων το 2023. Ο Κιλιτσντάρογλου προσπαθεί να ελέγξει τον κομματικό μηχανισμό και μιλάει για «καθαρισμό» από τη διαφθορά. Των υποστηρικτών του 51 ετών Οζέλ: υποστηρικτής μίας πιο επιθετικής αντιπολίτευσης, μαχητικός και δυναμικός, με πιο άμεσο, «ευρωπαϊκό» και λαϊκό στυλ. Γενικά μιλάει πιο ωμά, οργανώνει συχνά διαδηλώσεις. Οδήγησε το CHP σε μεγάλη νίκη στις τοπικές εκλογές του 2024 (κράτησε ή κέρδισε μεγάλες πόλεις). Πιέζει για εσωτερικές μεταρρυθμίσεις (περισσότερη δημοκρατία στο κόμμα, νέα πρόσωπα, γυναίκες/νέοι). Δίνει έμφαση στον αγώνα στους δρόμους, τις πλατείες και τη Βουλή, με διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις. Χαρακτηριστικές φράσεις: «δεν παραδινόμαστε», «οι ιδιοκτήτες μένουν, οι ενοικιαστές φεύγουν». Στην αντίθεση και αντιπαλότητα αυτή, η οποία είναι δύσκολα συμβιβάσιμη, ο Οζέλ διατηρεί την πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος (συγκεκριμένα από τους 138 συνολικά βουλευτές τους 110) και την πλειοψηφία των δημάρχων (μεταξύ τωνοποίων του υπόδικου της Κωνσταντινούπολης Ιμάμογλου και του Δημάρχου της πρωτεύουσας Άγκυρας Mansur Yavaş. Οι δύο «Πρόεδροι» και η Ελλάδα: Όσον αφορά όμως τις θέσεις τους έναντι της Ελλάδας, η παραπάνω εικόνα του «μετριοπαθούς» Κιλιτζάρογλου και του «επιθετικού» Οζέλ φαίνεται ότι μερικώς αντιστρέφεται: Συγκεκριμένα: Ο Κιλιτζάρογλου έχει επανειλημμένα κατηγορήσει την Ελλάδα για «κατοχή» 18 (ή και περισσότερων) νησιών και στρατιωτικοποίησή τους, «παραβιάζοντας» τη Συνθήκη της Λωζάνης. Το 2017-2023 έλεγε συχνά «θα τα πάρουμε πίσω» και κατηγορούσε τον Ερντογάν ότι «δεν κάνει τίποτα». Ηταν αυτός που το 2023, σε προεκλογικό βίντεο, έθεσε θέμα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Στο Κυπριακό εμμένει στην υπεράσπιση της «Ειρηνευτικής Επιχείρησης 1974» και σκληρή στάση. Γενικά απευθύνεται στην πιο συντηρητική ψήφο. Ο Οζέλ, παρότι κριτικάρει έντονα τον Ερντογάν ότι η πολιτική του για «Γαλάζια Πατρίδα» αποτυγχάνει και ότι η Ελλάδα κερδίζει έδαφος (εξοπλισμός νησιών με ευρωπαϊκή στήριξη, διπλωματία, γεωτρήσεις), φαίνεται να μην υιοθετεί την επιθετική ρητορική «θα τα πάρουμε πίσω». Τονίζει ρητορικά ότι στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πρέπει να συζητάμε για «ειρήνη, όχι πόλεμο». Υποστηρίζει τον διμερή ελληνοτουρκικό διάλογο και έχει συναντηθεί με Έλληνες πολιτικούς (π.χ. με τον πρώην Πρωθυπουργό κο Τσίπρα). Ταυτόχρονα είναι πολύ πιο φιλοευρωπαϊκός (αν και επίσης πιο φιλοευρωπαϊκοί ήταν και οι ισλαμιστές μέχρι να πάρουν και εδραιωθούν στην εξουσία). Είναι σαφές ότι ο κος Οζέλ προσβλέπει σε ευρωπαϊκή στήριξη, αλλά η εμπειρία παρακολούθησης της τουρκικής πολιτικής σαφέστατα διαφοροποιεί τη θέση αυτή προ και μετά των εκλογών … Συμπερασματικά: φαίνεται ότι η ρήξη στο Κεμαλικό κόμμα CHP (Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος) με το βεβαρημένο πολιτικά αυταρχικό παρελθόν, οδηγεί το κόμμα σε διάσπαση και την δημιουργία δύο κομμάτων. Στη θέση του δημιουργείται ένα κεμαλικό κόμμα ποιο επιθετικό έναντι του Ερντογάν, που θα προσπαθήσει να τον εξώσει από την εξουσία «άπαξ και διά παντός», με ότι αυτό συνεπάγεται στην Τουρκία, με βάση και την ιστορία του κόμματος που ακροθιγώς περιγράψαμε παραπάνω, φαινόμενης λιγότερο επιθετικής προς την Ελλάδα ρητορικής και θιασώτες μίας περισσότερο φιλοευρωπαϊκής πολιτικής. Και ένα κόμμα της κεμαλικής σοφίας, που καταπολεμά την διαφθορά, παραδοσιακά εθνικιστικό, συντηρητικό, που στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής υπερθεματίζει της επεκτατικής και επιθετικής πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος, ελπίζοντας στον ανταγωνισμό του ΑΚΠ στην συντηρητική ψήφο, διατεθειμένο να προβεί σε πολιτικές παραχωρήσεις για την σύμπτυξη ενός πολυκομματικού πολυτασικού μετώπου κατά του ΑΚΠ και του Ερντογάν. Από την άλλη πλευρά του τουρκικού ισλαμικού πολιτικού στρατοπέδου, η μέχρι σήμερα πολιτική του Προέδρου Ερντογάν και του κυβερνώντος ΑΚΠ δείχνει ότι είναι απολύτως ικανό να εκμεταλλευτεί αυτή την διάσπαση υπέρ του και υπέρ των πολιτικών συμμάχων του. Υπό το πρίσμα αυτό δεν είναι καθόλου απίθανη η επίσπευση των εκλογών στο παρόν έτος (2026) ώστε να ελπίζει σε μία ακόμη εκλογική νίκη συνεχίζοντας την αλληλουχία των επιτυχιών από το 2002. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και γεωπολιτικός Αναλυτής Ο Διονύσης Παντής είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο με εικοσαετή εμπειρία στην δικαστηριακή & συμβουλευτική δικηγορία, απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης της Παντείου (κατεύθυνση Δημοσίου Δικαίου) με μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό & Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο και το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο.

The expected resignation of the Director of DNI Mrs Tulsi Gabbard

The expected resignation of the Director of DNI Mrs Tulsi Gabbard

Διονύσης Παντής @pantislawoffice Resignation, expected for the past two months (since the beginning of the war with #Iran), of the Director of all U.S. intelligence services, Mrs. Tulsi Gabbard @TulsiGabbard — a PERSONALITY who enjoys respect both internationally and in the United States from people across the political spectrum. Along with the President of the United States and the White House Chief of Staff, she was one of the officials who had expressed reservations about the war with Iran, relaying intelligence reports that questioned Iran’s ability to develop a nuclear weapon 'within two weeks'. She is resigning while thanking President #Trump and citing her husband’s health issues. A truly honest patriot, dignified woman with an unwavering commitment to core democratic principles, a vibrant human consciousnes, who for one year held the extremely sensitive position of head of ALL U.S. intelligence services. #Gabbard

Συνέντευξη του Διονύση Παντή στο Documento και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κούλαλη, Κυριακή 17 Μαίου 2026. τεύχος 496

Συνέντευξη του Διονύση Παντή στο Documento και στον δημοσιογράφο Δημήτρη Κούλαλη, Κυριακή 17 Μαίου 2026. τεύχος 496

«Παραβίαση Κυριαρχίας» Ο εντοπισμός του drone «συνιστά παραβίαση της Εθνικής Κυριαρχίας» δηλώνει στο Documento ο νομικός και επικεφαλής του φορέα Δικηγόροι για τα Εθνικά Θέματα Διονύσης Παντής. Απαντώντας σχετικά με τα νομικά ζητήματα που εγείρει η υπόθεση ξεκαθάρισε ότι «βασική αρχή της κρατικής υπόστασης είναι η εθνική κυριαρχία, αποτελώντας το έδαφος πάνω στο οποίο το κράτος ασκεί μονοπωλιακά την εξουσία του.»

Σημείωσε ακόμη ότι «αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα έχει και ασκεί το κράτος και στην αιγιαλίτιδα ζώνη του.» Μάλιστα θύμισε ότι τα εγχώρια ύδατα μας στο Ιόνιο Πέλαγος «έχουν επεκταθεί σε ζώνη 12 ν.μ. και αποτελούν τμήμα της επικράτειας όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία.». Γι΄ αυτό και «η είσοδος πολεμικού πλοίου στην αιγιαλίτιδα ζώνη χωρίς άδεια ή η παραμονή του για σκοπούς άλλους από την γρήγορη απλή διέλευση συνιστά παραβίαση της κυριαρχίας του παράκτιου κράτους.». Διευκρίνισε ακόμη πως είναι προφανές ότι «το διεθνές δίκαιο δεν έχει αναφερθεί σε drones» αφού «αποτελεί καινούργια εξέλιξη». Ωστόσο «δεν παύει να είναι ένα πολεμικό πλοίο».

«Ελεύθερη ναυσιπλοΐα» Σχολιάζοντας την αναφορά του Ν. Δένδια σχετικά με την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, ο Διον. Παντής ανέφερε ότι τα χτυπήματα έναντι του «υποτιθέμενου σκιώδους στόλου πλοίων ρωσικών κυρίως συμφερόντων θίγουν το καθεστώς ελεύθερης μετακίνησης αγαθών και γενικότερα ελεύθερου εμπορίου.»

Τόνισε ακόμη πως για την Ελλάδα η ελευθερία στις θαλάσσιες οδούς είναι «πολύ σημαντική», έχοντας «τον τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο». Ανέδειξε όμως την ύπαρξη διάφορων γεωπολιτικών λόγων που υπαγορεύουν ότι «αυτός που έχει τον έλεγχο των θαλασσίων εμπορικών οδών ενδεχομένως να το χρησιμοποιήσει προς όφελος του στο πλαίσιο της γενικότερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης». Ως τέτοια παραδείγματα έφερε την περίπτωση του Ιράν και του Κόλπου του Ορμούζ.

«Αυτό σε συνθήκες γεωπολιτικά αναθεωρητικές όπως η παρούσα μπορεί να συμβεί και αλλού». Για να καταλήξει ο έγκριτος νομικός πως «δεν είναι τυχαίο ότι τα κομβόι πλέον έχουν στρατιωτική συνοδεία, μία νέα εξέλιξη στο διεθνές δίκαιο που μαζί με την πειρατεία απειλεί την παγκόσμια ειρήνη, αλλά και την παγκόσμια οικονομία.»

Το Ουκρανικό drone στην Λευκάδα αποτελεί σαφή παραβίαση της Ελληνικής Εθνικής Κυριαρχίας και απειλή για την Ελεύθερη Ναυσιπλοϊα και κατ' επέκταση την Παγκόσμια Οικονομία

Θεμελιώδες στοιχείο της κρατικής υπόστασης είναι η εθνική κυριαρχία, αποτελώντας το έδαφος πάνω στο οποίο το κράτος ασκεί μονοπωλιακά την εξουσία του. Αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα έχει το κράτος και στην αιγιαλίτιδα ζώνη του. Τα εγχώρια ύδατα της Ελλάδας στο Ιόνιο έχουν επεκταθεί σε ζώνη 12 νμ και αποτελούν τμήμα της επικράτειας όπου ασκείται πλήρης κυριαρχία. Η είσοδος πολεμικού πλοίου στην αιγιαλίτιδα ζώνη χωρίς άδεια, ή η παραμονή του για σκοπούς άλλους από τη γρήγορη απλή διέλευση συνιστά παραβίαση της κυριαρχίας του παράκτιου κράτους.

Έτσι εγείρεται ζήτημα παραβίασης της εθνικής κυριαρχίας για το γεγονός ότι το drone βρέθηκε σε σπήλαιο στο Ακρωτήρι της Λευκάδας. Προφανώς το Διεθνές Δίκαιο δεν έχει αναφερθεί σε drones, καθώς αποτελεί καινούργια εξέλιξη. Ωστόσο, δεν παύει να είναι ένα πολεμικό πλοίο. Το άλλο είναι αυτό που είπε ο Ν. Δένδιας σχετικά με την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Υποτίθεται πως οι θαλάσσιες οδοί είναι ελεύθερες για τη μετακίνηση αγαθών ενέργειας και γενικότερα εμπορίου. Όμως, περιστατικά όπως αυτό τον Δεκέμβριο του 2025 και εκείνο του περασμένου Μαρτίου με χτυπήματα σε πλοία του υποτιθέμενου σκιώδους στόλου πλοίων ρωσικών κυρίως συμφερόντων θίγουν το συγκεκριμένο καθεστώς ελεύθερης ναυσιπλοϊας. Για την Ελλάδα είναι πολύ σημαντική η ελεύθερη ναυσιπλοΐα, μιας και έχουμε τον τρίτο μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο. Από την άλλη, μπορεί να υπάρχουν διάφοροι γεωπολιτικοί λόγοι που να υπαγορεύουν ότι, αυτός που έχει τον έλεγχο των θαλασσιών εμπορικών οδών ενδεχομένως να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του στο πλαίσιο της γενικότερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Όπως είδαμε πρόσφατα στην περίπτωση του Ιράν και του Κόλπου του Ορμούζ. Αυτό σε συγκυρίες γεωπολιτικά αναθεωρητικές όπως η παρούσα μπορεί να συμβεί και αλλού Για παράδειγμα ο έλεγχος των στενών Μάλακα στην Ινδονησία μπορεί να περιορίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα με τρόπο που να περιορίζει τη δυνατότητα της Κίνας να διακινεί δια θαλάσσης τα εμπορεύματά της. Στη Μεσόγειο πάλι μπορεί να σχετίζεται με τον περιορισμό de facto του δικαιώματος ελεύθερης ναυσιπλοΐας πλοίων του ρωσικού στόλου που μετακινεί πετρέλαιο ή άλλα εμπορεύματα. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι τα κομβόι πλέον έχουν στρατιωτική συνοδεία. Το οποίο αποτελεί νέα εξέλιξη στο διεθνές δίκαιο. Αυτό καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι και πόσοι κινδύνους εμφιλοχωρούν για την παγκόσμια ειρήνη, αλλά και για την παγκόσμια οικονομία, η οποία στηρίζεται στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα.

Παντής για πόλεμο στο Ιραν μετά την εκεχειρία τι; Η Παγκόσμια Οικονομία στο Μεταίχμιο!

Πόλεμος στο Ιράν. Ο Διονύσης Παντής "Στο Κόκκινο" 10.5.2026 για τη νέα τροπή του Πολέμου στο Ιράν.ΗΠΑ Ισραήλ Οικονομία Παντής για πόλεμο στο Ιραν μετά την εκεχειρία τι; Η Παγκόσμια Οικονομία στο Μεταίχμιο! Η επίθεση των ΗΠΑ Ισραήλ εναντίον του Ιράν: στόχοι - αποτελέσματα προοπτικές - επιπτώσεις ΗΠΑ Ισραήλ τι;

Dionysis Pantis "Sto Kokkino" 10.5.2026 on the new turn of the War in Iran.USA Israel Middle East and Global Economy

War in Iran. Dionysis Pantis "Sto Kokkino" 10.5.2026 on the new turn of the War in Iran.USA Israel Economy Everyone for war in Iran after the ceasefire! The Global Economy on the Verge of Collapse! The US attack on Israel against Iran: goals - results prospects - consequences USA Israel what? https://www.youtube.com/watch?v=FmOt4b1lWPM