Η Μέση Ανατολή τελικά … αναμορφώνεται !

Η Μέση Ανατολή τελικά … αναμορφώνεται !

Μετά τα ειλικρινή και ενθουσιώδη συγχαρητήρια του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν για το εξαιρετικό «επίτευγμα» του , που του το χρεώνει προσωπικά, (παρότι ο ίδιος ο Ταγίπ είναι σεμνός και δεν αποδέχεται ως προσωπική την τεράστια επιτυχία μετά … 2000 χρόνια), στην ενθρόνιση τζιχαντιστών και Τζολάνι στην Συρία, ήρθε η ώρα του μοιράσματος της; Ο Πρόεδρος Τραμπ, δικαιολογημένα, όπως διαβάζει τα "επιτεύγματα" και τις δυνατότητες του Τούρκου Προέδρου και της Τουρκίας, τους καλεί να παίξουν ρόλο στην "σταθεροποίηση" μίας νέας μέσης Ανατολής. Ετσι δικαιολογούνται και οι αλλαγές στην ρητορική της Τουρκίας για τους πρώην πολύπαθους αντάρτες της Υεμένης και τώρα αιρετικούς σιίτες (αναφερθήκαμε σχετικά σε προηγούμενο μας άρθρο εδώ). Η Τουρκία κατά την πάγια τακτική της «όπου μπαίνει δεν ... βγαίνει», διατηρεί την ζώνη του Βορρά, εντός των συνόρων βεβαίως της Συρίας υπό κατοχή και ταυτόχρονα την επιρροή της σε όλη την "υπόλοιπη" Συρία (ότι μείνει). Το Ισραήλ από την πλευρά του (με την βοήθεια των Δρούζων), ετοιμάζεται για την κατοχή της Νότιας Συρίας και της πολύπαθης περιοχής Ντέιρ αλ-Ζορ, εκδιώκοντας την Αραβική πλειοψηφία «για να μην βρεθεί με τους Τούρκους στα σύνορα του». Αυτό το ισραηλινό σχέδιο φαίνεται να είναι ο λόγος που ο Ιορδανός μονάρχης Αμπντάλα ο Β’ (Abdullah II bin Al-Hussein), προετοιμάζοντας τον γιό του Χουσείν για την ανάληψη της Βασιλείας, χρησιμοποιεί έντονη αντιϊσραηλινή κριτική και καταδικάζει την ισοπέδωση της Γάζας επί συμπληρωμένη τριετία. Μόλις έχει λάβει χώρα και η τρομοκρατική ενέργεια στις 23 Οκτωβρίου 2026 στον ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στο χωριό Χαμούντ της επαρχίας Καράκ, στη νότια Ιορδανία, όπου τρεις ένοπλοι ισλαμιστές εξτρεμιστές, άνοιξαν πυρ με αυτόματα όπλα και πιστόλια εναντίον 150–200 πιστών κατά τη διάρκεια κηδείας με αποτέλεσμα 9 νεκρών και 40 τραυματιών. Ενισχύει η Ιορδανία τα σύνορα με την Συρία με στρατιωτικές μονάδες, προσπαθώντας να ετοιμαστεί για τους ταλαίπωρους πρόσφυγες που θα συρρεύσουν στα σύνορα Συρίας με Ιορδανία. Θα ήταν πολύ βολικό για το Ισραήλ και τον Τζολάνι να πάρει τους δυσαρεστημένους πρόσφυγες η Ιορδανία, αλλά φαίνεται πως ο Ιορδανός μονάρχης ( ενθυμούμενος ίσως και τους πρόσφυγες παλαιστίνιους που δέχθηκε στο παρελθόν ) έχει άλλες ... προετοιμασίες. Φοβάται βέβαια σε αυτές τις «ρευστές εποχές» και την αποσταθεροποίηση της Βασιλείας του. Αναλυτές εκτιμούν ότι η ισραηλινή επίθεση θα γίνει αφού αρχίσει πάλι ο πόλεμος με τον Ιράν (καθώς μπορεί να αντιδράσει) αλλά εκτίμηση μου είναι ότι μπορεί το Ισραήλ να κινηθεί και ανεξάρτητα του πολέμου με το Ιράν. Ταυτόχρονα η ισραηλινή επιχείρηση στην Νότιο Συρία ίσως δίνει και μία πολιτική διέξοδο στον ΠΘ Νετανιάχου μετά τα αποτελέσμα τα στις πρόσφατες εκλογές στο Ισραήλ και στην αναζήτηση της πλειοψηφίας των 61 εδρών στην Κνεσέτ. Η προοπτική της κατάληψης της Νότιας Συρίας μπορεί πλέον να κάνει τον ΠΘ Νετανιάχου να προσβλέπει στην στήριξη του Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, του ηγέτη του δεξιού, κοσμικού και εθνικιστικού κόμματος «Ισραήλ το Σπίτι μας» (Yisrael Beytenu), στον οποίο φαίνεται ότι έχει προσφερθεί το υπουργείο Άμυνας, για να πραγματοποιήσει το "όνειρο" του, της κατοχής της Νοτίου Συρίας (με την προοπτική πάντα δεύτερων εκλογών που κατά γενική ομολογία θα βρουν ενισχυμένο τον Νετανιάχου, πόσο μάλιστα εάν έχει "κατακτήσει" την ανυπεράσπιστη Νότια Συρία!). Μέχρι στιγμής ο Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, επιμένει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου υπό καμία απολύτως συνθήκη, αλλά η Νότια Συρία μπορεί ίσως να επανενώσει τους δύο πολιτικούς που στο παρελθόν υπήρξαν στενοί σύμμαχοι . Ο Αλ Τζολάνι "προβλέπεται" να ποιήσει την νήσσαν, για μία ακόμη φορά και κατά την προσφιλή "τακτική" των τζιχαντιστών, που προτιμούν και αρέσκονται να στρέφονται εναντίον ομοεθνών ή ομόθρησκων τους ή σε πράξεις της "αγαπημένης" τους τρομοκρατίας και καταπίεσης εθνοτικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων σε ότι τους μείνει από ... Συρία.

Οι μόνοι που δεν λαμβάνουν κομμάτι (αν και πολύ θα το ήθελαν και έχουν δώσει αίμα γι΄ αυτό) είναι οι Κούρδοι. Εννοείται επίτευγμα Ερντογάν πάλι. Οι Τούρκοι σε ένα τέτοιο περιβάλλον, καλούνται από τον Πρόεδρο Τραμπ, να παίξουν το ρόλο του χωροφύλακα των Αράβων και των σιιτών, ένα ρόλο που τους παραχωρεί ευχάριστα, διότι δεν θέλει (ή αδυνατεί) να συνεχίσει να τον παίζουν οι ΗΠΑ. Η Συμμαχία της Μέκκα δίνει και το θεσμικό πλαίσιο.

«Ας κάνουμε τη δουλειά μας τώρα και μετά … βλέπουμε» φαίνεται να είναι η τακτική Τραμπ έναντι της Τουρκίας που την «αναβαθμίζει» στην Μέση Ανατολή (προσπαθώντας να την περιορίσει στην Κεντρική Ασία;). Εκτός και αν η έρημος κρύβει εκπλήξεις που δεν θα είναι τόσο τυχαίες …

Και ταυτόχρονα το project της "καταστροφής του Ιράν" μπορεί να συνεχίζεται ... Διονύσης Παντής, δικηγόρος στον Άρειο Πάγο – Γεωπολιτικός αναλυτής