Lack of “Chemistry” Between Trump and Starmer, or a Crisis in the UK - US Special Relationship? Trump/US Pressure on the Falklands?

Lack of “Chemistry” Between #Trump and #Starmer, or a Crisis in the #UK - #US Special Relationship? Trump/US Pressure on the #Falklands?

The deployment of the aircraft carrier USS Nimitz from Valparaíso, Chile, into Argentina’s Exclusive Economic Zone (under President Milei) for joint exercises in the “Southern Seas” from 26 to 30 April has caused serious concern in Britain. London views the move as indirect support for Argentina’s long-standing national goal of seizing the Falkland Islands and as retaliatory pressure for the UK’s abstention on Iran-related issues.US-UK relations are currently strained. This stems not only from American pressure on the City of London’s financial services sector, but also from the Trump administration’s strategic pivot toward the technology-industrial complex, AI, Silicon Valley, and allied sectors. There is also a broader American disengagement from the "Commonwealth", with Washington now focusing on consolidating “Greater North America”: from the historic American Independence, expanding from the Mississippi River across the Pacific to the most ... recent plan for a northward "advence" toward Canada and Greenland. British officials are particularly worried by Prime Minister Keir Starmer’s positions on Iran, Europe, and Ukraine, which openly challenge Trump’s policies and the qonsequences to be paid. UK intelligence and diplomatic services fear that further retaliatory “events” could follow, directly affecting British interests in multiple regions of the world. Argentine President Javier #Milei — a close ally of both Donald Trump and Benjamin Netanyahu — has revived the issue of the “illegality” of #British occupation of the Falklands. For the British, the Falklands remain the last potent symbol of UK global power. Any crisis over the islands would trigger explosive public reactions in Britain. Chile, from whose waters the Nimitz sailed, has publicly declared its solidarity with Argentina on the Falklands question. A few weeks ago, when British bases in Cyprus faced threats from unidentified missile and drone attacks, the Greek government took the lead in deploying air and naval forces to protect the island. It is worth noting that the British Sovereign Base Areas constitute approximately 10% of Cypriot territory and are home to around 15,000 Cypriot citizens. Cypriot President Nikos Christodoulides has also directly raised the issue of renegotiating the outdated arrangement of the “sovereign” British bases. These developments come at a time when Cyprus, having delivered an exceptionally successful and influential EU Council Presidency — far exceeding expectations — finds itself enjoying perhaps the strongest diplomatic position and reach in its history. Similar pressures may soon be directed at Britain’s closest Commonwealth relatives — Australia and New Zealand — and at other parts of the British Commonwealth. Collectively, these actions place significant strain on Britain’s post-#Brexit “Global Britain” strategy.

They raise existential questions about Britain’s ability to sustain an ambitious global role without the full backing of its special relationship with the United States. A weakened UK would struggle to support such a strategy on its own. Any choice facing Great Britain will carry enormous costs: either continued strategic confrontation with the United States, or a deeply painful compromise. President Trump does not appear willing to leave much room for British manoeuvre.

Έλλειψη "χημείας" Τραμπ – Στάρμερ ή κρίση της ειδικής σχέσης Βρετανίας με ΗΠΑ; Πίεση Τραμπ/ΗΠΑ στα Φάλκλαντς;

Έλλειψη "χημείας" Τραμπ – Στάρμερ ή κρίση της ειδικής σχέσης Βρετανίας με ΗΠΑ; Πίεση Τραμπ/ΗΠΑ στα Φάλκλαντς;

Το αεροπλανοφόρο USS Nimitz, από το Βαλπαραΐσο της Χιλής, πλέει προς την ΑΟΖ και τα χωρικά ύδατα της Αργεντινής (Μιλέι) για κοινές αεροναυτικές ασκήσεις των δύο χωρών (ΗΠΑ και Αργεντινής) στις 26 έως και 30 Απριλίου 2026, στις "Νότιες Θάλασσες". Η παρουσία αυτή με τον προφανή συμβολισμό της, προξενεί μεγάλες ανησυχίες στην Αγγλία, που θεωρεί ότι αποτελεί έμμεση στήριξη των ΗΠΑ/Τραμπ στην εθνική επιδίωξη κατάληψης των Φώλκλαντς (παρά την επίσιμη αμερικανική θέση της «ουδετερότητας») και πίεση ή εκδίκηση για την αποχή της Βρετανίας και την μη στήριξη των ΗΠΑ στο Ιράν. Οι σχέσεις ΗΠΑ – Μεγάλης Βρετανίας, βρίσκονται σε ένταση, λόγω της πίεσης, λένε πολλοί, στις ... financial services (και της μεταστροφής των Τραμπικών ΗΠΑ προς το τεχνολογικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, ΑΙ, Σίλικον Βάλεϋ κλπ), αλλά και της Νέας απώθησης της Κοινοπολιτείας (πλέον) μετά τον ιστορικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας και το ... Μισσισίπι Ρίβερ, τον Ειρηνικό, τώρα εναντίων των υπολειμμάτων της Κοινοπολιτείας Βόρεια προς Καναδά & Γροιλανδία, για την ολοκλήρωσης της «Μεγάλης Βορείου Αμερικής». Η στάση του Βρετανού Πρωθυπουργού Κου Στάρμερ και στο Ιράν, και στην Ευρώπη και στο Ουκρανικό, με την ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής Τραμπ, δημιουργεί ανησυχίες στις Βρετανικές Υπηρεσίες για πιέσεις που μπορεί να ακολουθήσουν ... γεγονότα, που θα θίξουν τα Βρετανικά συμφέροντα σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Ο Αργεντινός Πρόεδρος Μιλέι, στενός φίλος των Τραμπ και Νετανιάχου, επαναφέρει το ζήτημα της «παρανομίας» του καθεστώτος βρετανικής κατοχής των Φάλκλαντς. Για τους Βρετανούς, τα Φώλκλαντς αποτελούν το τελευταίο σύμβολο της Βρετανικής ισχύος. Οι λαϊκές αντιδράσεις στην Βρετανία, σε μία ενδεχόμενη νέα μετά το 1982 κρίση, θα είναι εκρηκτικές. Η Χιλή (από όπου το αεροπλανοφόρο Νίμιτς έρχεται) δηλώνει την αλληλεγγύη της στην Αργεντινή για το θέμα. Πριν λίγες βδομάδες, όταν στην Κύπρο απειλήθηκαν οι Βρετανικές βάσεις από "αδιευκρίνιστα" πυραυλικά και από drones χτυπήματα, η Ελληνική Κυβέρνηση πρωτοστάτησε σε αποστολή αεροναυτικών δυνάμεων προστασίας του νησιού. Μην διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι, οι Αγγλικές Βάσεις αποτελούν περίπου το 10% του Κυπριακού εδάφους και εντός της κατοικούν μερί τους 15.000 Κύπριους πολίτες. Ο δε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κος Νίκος Χριστοδουλίδης, έθεσε ευθέως θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του αναχρονιστικού θεσμού των "κυρίαρχων Βρετανικών" βάσεων. Σημειωτέων είναι ότι, με την εξαιρετικά επιτυχημένη - και πέραν πάσης προσδοκίας - Κυπριακή Προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (της ΕΕ στην πραγματικότητα), βρίσκει την Κυπριακή Δημοκρατία στην καλύτερη ίσως εποχή της, από άποψη διπλωματικής απήχησης / δυνατοτήτων. Αντίστοιχες πιέσεις όμως ενδέχεται να δεχθούν και οι "στενοί Άγγλοι συγγενείς": Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, αλλά και αλλού, όπου απλώνεται η Βρετανική Κοινοπολιτεία. Όλες οι παραπάνω ενέργειες θέτουν σε "πίεση" την Αγγλική Στρατηγική της Global Britain, η οποία ετέθη σε πλήρη εφαρμογή μετά το Brexit, θέτοντας ζήτημα υπαρξιακής αμφισβήτησης καθεαυτής της δυνατότητας υποστήριξης της, με μία Βρετανία ανίσχυρη να την υποστηρίξει χωρίς την ειδική σχέση με τις ΗΠΑ.

Οποιαδήποτε επιλογή για την Μεγάλη Βρετανία θα έχει τεράστιο κόστος: είτε η συνέχιση της σύγκρουσης στρατηγικής με ΗΠΑ, είτε ένας πολύ οδυνηρός συμβιβασμός. Ο Πρόεδρος Τραμπ δεν φαίνεται να αφήνει άλλα περιθώρια «Βρετανικών ελιγμών». Ο Διονύσης Παντής είναι Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και Γεωπολιτικός αναλυτής.

While the US is bogged down in Iran (and Ukraine), in Beijing China a historic meeting took place: KMT leader (Taiwan opposition) Cheng Li-wun met with XiJinping in the "Great Hall of the People".

While the #US is bogged down in #Iran (and #Ukraine), in #Beijing #China a historic meeting took place: KMT leader (#Taiwan opposition) Cheng Li-wun met with #XiJinping in the "Great Hall of the People". Xi said pointedly: «Compatriots on both sides of the strait are all #Chinese — one family. Taiwan independence is the chief culprit undermining peace.» Cheng called her six-day visit to the PRC a «journey for peace».This was no coincidence.

It happened precisely NOW, while the United States is tied down at enormous cost — economically and in military hardware and ammunition that’s hard to replace. It coincided with the very day of the Iran-US talks in Islamabad.The limits imposed by reality are merciless...The People’s Republic of China is no longer the backward, outdated communist big sister with the mustache. She has become far more... attractive. Time passes and never looks back ...

Οσο οι ΗΠΑ έχουν κολλήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο στο Ιραν (& την Ουκρανια), στο Πεκίνο Κίνα έγινε η ιστορική συνάντηση της προέδρου του KMT (αντιπολίτευση Ταϊβάν) Cheng Li-wun με τον Xi Jinping στην "Αίθουσα του Λαού".

Τα όρια που θέτει η πραγματικότητα είναι αμείλικτα ...

Οσο οι #ΗΠΑ έχουν κολλήσει αντιμετωπίζοντας στρατηγικό αδιέξοδο στο #Ιραν (& την #Ουκρανια), στο #Πεκίνο #Κινα έγινε η ιστορική συνάντηση της προέδρου του KMT (αντιπολίτευση Ταϊβάν) Cheng Li-wun με τον Xi Jinping στην "Αίθουσα του Λαού". Ο Xi ανέφερε με νόημα ότι: «Οι συμπατριώτες και στις δύο πλευρές του πορθμού είναι όλοι Κινέζοι, μία οικογένεια. Η ανεξαρτησία της Ταϊβάν είναι ο κύριος ένοχος που υπονομεύει την ειρήνη.» Ενώ η Cheng χαρακτήρισε το εξαήμερο ταξίδι της στην ΛΔ Κίνας «ταξίδι για την ειρήνη». Αυτό δεν συνέβη τυχαία ΤΩΡΑ που οι ΗΠΑ είναι δεσμευμένες, με τεράστιο κόστος (οικονομικό και σε στρατιωτικό υλικό και πυρομαχικά δύσκολα αναπληρώσιμα. Συνέβη την ίδια μέρα των συνομιλιών Ιραν ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ. Τα όρια που θέτει η πραγματικότητα είναι αμείλικτα ... Τώρα η ΛΔ Κίνας δεν είναι η υπανάπτυκτη κομμουνιστική παρωχημένη μεγαλοαδελφή με το μουστάκι ... Είναι πιο ... attractive ... Ενδεικτικές οι δημόσιες δηλώσεις μετά τις συνομιλίες του Γενικού Γραμματέα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Xi Jinping με την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στην Ταϊβάν Zheng Liwen. Xi Jinping: "Συμπατριώτες από τις δύο πλευρές των στενών της Ταϊβάν ανήκουν στο Κινεζικό Έθνος, ένα Μεγάλο Έθνος με μία ιστορίας πολιτισμού 5.000 χρόνων. Άνθρωποι από όλες τις συνιστώσες εθνότητες, συμπεριλαμβανομένων των συμπατριωτών μας στην Ταϊβάν, συλλογικά πρωτοστάτησαν στην τεράστια έκταση της Μητέρας Πατρίδας και μαζί χτίσαμε ένα ενωμένο πολυεθνικό κράτος, μαζί γράψαμε την ένδοξη ιστορία της Κίνας, μαζί δημιουργήσαμε τον εξαιρετικό και μοναδικό κινεζικό πολιτισμό και μαζί γίναμε ο τροφός του Μεγάλου Εθνικού μας Πνεύματος. Παρουσιάζουμε την κοινή μας πεποίθηση ότι, το έδαφος μας δεν μπορεί να χωριστεί, ότι το κράτος μας δεν πρέπει να περιέλθει σε χάος, ότι το Έθνος μας δεν πρέπει να διαχωριστεί και ότι ο Πολιτισμός μας δεν πρέπει να χάσει την συνέχεια του, μία ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ που καθοδηγεί το Κινέζικο Έθνος ώστε συνεχώς να προοδεύει και αυτοβελτιώνεται και διατηρεί τον Κινέζικο Πολιτισμό να ακμάζει. Zheng Liwen: Υπό την Ηγεσία του Γενικού Γραμματέα Ξι, η ανάπτυξη της μητρόπολης οδήγησε σε εξαιρετικά επιτεύγματα και συνεχίζει να μεγαλουργεί. Το 15ο 5ετές Πρόγραμμα μόλις ξεκίνησε και είναι δεδομένο ότι θα πετύχει νέες κορυφές, που είναι πολυαναμενόμενες". Στις σχεδόν παράλληλα διαξαγόμενες συνομιλίες "ειρήνης" "εκεχειρίας" ανοίγματος των Στενών ή ότι άλλο στο Ισλαμαμπάντ Ο Α/δρος των ΗΠΑ JD #Vance σε δηλώσεις του πριν αναχώρηση για συνομιλίες ειρήνης με Ιράν στο #Πακιστάν: "Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη διαπραγμάτευση αν οι Ιρανοί είναι πρόθυμοι να διαπραγματευτούν με καλή πίστη & να απλώσουν ανοιχτό χέρι" Η καλή πίστη είναι ζητούμενο όταν οι οικοδεσπότες οργάνωσαν ολόκληρη επιχείρηση για να μην δολοφονηθούν καθ΄ οδόν τα μέλη της Ιρανικής διπαπραγματευτικής ομάδες, όπως τόσοι και τόσοι της πολιτικής/στρατιωτικής ηγεσίας Ιραν... \ Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν απλώς την εκεχειρία για να ανανεώσουν τα όπλα για το Ισραήλ και τις βάσεις τουw στα Κράτη του Κόλπου. Το ίδιο και το Ιραν: αντικαθιστά όπου/όπως μπορεί προμήθειες, απελευθερώνει εγκλωβισμένα πυρομαχικά από τους βομβαρδισμούς προς χρήση, ανανεώνει εντολές/επικοινωνία προς τις 31 αυτόνομες στρατιωτικές περιφέρειες.

Τελικά οι ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ στο Ισλαμαμπάντ, με μεσολαβήτρια την στρ/κή κυβέρνηση του Πακιστάν έφτασαν σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ: κύρια ζητήματα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιραν, ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, η άρση των κυρώσεων και η αποκατάσταση των ζημιών του Ιράν με αποζημίωση. Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι θα ξεκινήσουν με 2 πολεμικά τους πλοία τον καθαρισμό των Στενών από νάρκες. Ιράν απαντά ότι δεν θα δεχθεί στο Στενό πολεμικά πλοία. Ισραηλ συνεχίζει βομβαρδισμούς επικεντρώνοντας, τώρα μετά το δεκάλεπτο της Κόλασης που εξαπέλυσε και ως μήνυμα αμέσως μετά την ανακοίνωση από Τραμπ της εκεχειρίας, σε χωριά στον υπό κατάληψη Νότιο #Λίβανο και καταστροφή γεφυρών στον ποταμό Λιτάνι που χωρίζει το Νότιο Λίβανο που του Ισραήλ θέλει να "ενσωματώσει" σε καθεστώς μόνιμης κατοχής του. Ο Τραμπ εγκλωβισμένος από Ιράν και Ισραήλ ψάχνει αλλά δεν βρίσκει διέξοδο για ΗΠΑ και παγκόσμια οικονομία που πλέον ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΜΕΣΑ με συστημική ύφεση, #ακρίβεια και ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ (τρόφιμα, ενέργεια, φάρμακα). Με τις αποθήκες οπλισμού σε άσχημη κατάσταση εν μέσω σε παγκόσμιο επίπεδο ισχυρών αναθεωρητικών τάσεων που θέτουν την κυριαρχία των ΗΠΑ σε αμφισβήτηση, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν που προωθούσε Ισραήλ και Νετανιάχου, είναι όλο και πιο πιθανόν να αποτελεί το ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΗΠΑ και Τραμπ.

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΕΙ ...

Ποιον βοηθά η εκεχειρία (καλύτερα το διάλειμμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν;

Ποιον βοηθά περισσότερο η εκεχειρία (καλύτερα το διάλειμμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν; Η εκεχειρία (καλύτερα διάλλειμα) στον πόλεμο ΗΠΑ/Ισραήλ με Ιράν βοηθά τις ΗΠΑ να ανασυνταχθούν και προσαρμόσουν - οχυρώσουν τις θέσεις τους στην Μέση Ανατολή, υπό τις νέες συνθήκες των ιρανικών δυνατοτήτων πυραυλικών ή μέσω UAV επιθέσεων.

Αντίθετα με το Ιράν να βρίσκεται υπό συνεχή εναέρια - διαστημική παρακολούθηση είναι εξαιρετικά δύσκολη η ανασύνταξη του και η παραλαβή "προμηθειών" από συμμάχους. Στόχος των ΗΠΑ – Ισραήλ παραμένει η άνευ όρων συνθηκολόγηση του Ιράν, η πλήρης καταστροφή των επιθετικών δυνατοτήτων του και των υποδομών του για μελλοντική ανάπτυξη/αποκατάσταση τους (ερευνητικά κέντρα, πανεπιστήμια, επιστήμονες, εργαστήρια) και η παράδοση των ποσοτήτων απεμπλουτισμένου ουρανίου. Αλλαγή καθεστώτος, έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Ιράν και εδαφικός διαμελισμός του, επίσης αποτελούν στόχους, οι οποίοι ολοκληρώνουν τους αντικειμενικούς στόχους των επιχειρήσεων αλλά και της μετά την πραγματική λήξη της μεγάλης έντασης στρατιωτικής επίθεσης.

Το πρόβλημα που επισημαίνει η εμπειρία του πολέμου των – μέχρι σήμερα έξι εβδομάδων - των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή είναι ότι δεν είναι τοποθετημένες για να αντιμετωπίσουν τέτοιες απειλές όπως αυτές από τις επιθέσεις με πυραύλους και ντρόουν από το Ιράν. Είναι κυρίως εγκαταστάσεις στήριξης και ελέγχου των καθεστώτων των Βασιλείων του Κόλπου και των υπόλοιπων αραβικών κρατών της περιοχής στο πλαίσιο της αμερικανικής κυριαρχίας. Πιθανολογώ ότι χρειάζονται προσαρμογές όπως εργασίες οχύρωσης υλικού, μέσων και στρατιωτών και ενίσχυσης της αντιβαλλιστικής ομπρέλας προστασίας των. Αντίθετα είναι πολύ δύσκολη η κάλυψη των Ιρανικών κενών μετά τους καταστροφικούς βομβαρδισμούς πχ στην αντιαεροπορική άμυνα. Βέβαια πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι έχει ληφθεί ιδιαίτερη μνεία κατά τα 47 έτη προετοιμασίας για αυτή την στιγμή η διασπορά και αποθήκευση σε οχυρές αποθήκες που γνωρίζουν μόνο οι Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης (και όχι ο τακτικός Ιρανικός στρατός) για να μην υπάρχουν διαρροές πληροφοριών. Μέχρι στιγμής το Ιράν δείχνει αντοχή στις δυνατότητες «αντιποίνων». Οι ΗΠΑ μετά την υιοθέτηση της νέας ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ το Νοέμβριο του 2025 που, μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών στις λίγες αλλά μεστές σελίδες του εξήρε τη σημασία του «τεχνολογικοβιομηχανικού συμπλέγματος» (το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα συνδυασμό τεχνολογιών έκτης και δεύτερης τεχνολογικής επανάστασης). Ηδη τον Σεπτέμβριο του 2025, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ μετονομάστηκε σε Department of War, δηλαδή Υπουργείο Πολέμου, επαναφέροντας την ιστορική του ονομασία που ίσχυε από την ίδρυσή του έως το 1949, όταν ο πλανήτης εισήλθε στην εποχή του διπολισμού (ΗΠΑ και σύμμαχοι, ΕΣΣΔ και σύμμαχοι). Η επίσημη αλλαγή και η τοποθέτηση νέων επιγραφών ξεκίνησε από τον τότε και τώρα Υπουργό Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ. Δηλαδή οι αλλαγές ονομάτων γίνονται πάντα σε αλλαγές (γεωπολιτικών) εποχών, για να δηλώσουν ακριβώς τις νέες λειτουργίες. Ακόλουθα, ο Αμερικανικό στρατός επίσης βρίσκεται σε περίοδο προσαρμογής στην νέα αυτή εποχή που ορίζεται κυρίως σε γενικές γραμμές από τα ανωτέρω. Συγκεκριμένα ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑΝΤΑΙ οι ψυχροπολεμικές δομές της διπολικής περιόδου του παγκόσμιου συστήματος και εκσυγχρονίζονται και επικαιροποιούνται οι αλλαγές μετά την περίοδο αυτή, δηλαδή της περιόδου του μονοπολισμού και της μεταβατικής περιόδου σε αυτό που προσωρινά ελλείψει καλύτερου, ορίζουμε ως «πολυπολική εποχή». Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν πιο «στατικά» τα «αμυντικά» (ή εν γένει πολεμικά) δόγματα. Δεν υπήρχε ισότιμος ποιοτικά αντίπαλος των ΗΠΑ σε επίπεδο οικονομίας και τεχνολογίας αλλά η λεγόμενη ισορροπία του τρόμου της πυρηνικής αποτροπής και του τεράστιου συμβατικού Σοβιετικού οπλοστασίου (έστω τεχνολογικά «κατώτερου»). Στην παρούσα συγκυρία όμως έχουν προκύψει «πόλοι» με συγκρίσιμη τεχνολογική και οικονομική ποσότητα και ποιότητα. Η πυραυλική και UAV drone τεχνολογίες έχουν «εκδημοκρατικοποιήσει» το πεδίο της μάχης δίνοντας δυνατότητες άμυνας σε μεσαίου μεγέθους γεωπολιτικούς παίκτες. Βέβαια εάν συνοδεύονται από «βοήθειες» των ισχυρών πόλων σε πληροφορίες και συστήματα πχ δορυφορικής πλοήγησης, πληροφοριών και ειδικά συστήματα πεδίου (που όμως υποστηρίζονται από τα μέγα-συστήματα των ισχυρών νέων ή αναγεννημένων πόλων σήμερα Κίνα ιδίως και Ρωσία): αντιαεροπορικά συστήματα διαφόρων τύπων και βεληνεκούς, ραντάρ, αντιβαλλιστικά όπλα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, επικοινωνιών, διαδικτυακού πολέμου κλπ. Ο πόλεμος με το Ιράν δίνει την «ευκαιρία» στις ΗΠΑ προσαρμογής του Υπουργείου Πολέμου στα νέα αυτά πολεμικά δεδομένα της νέας αναθεωρητικής γεωπολιτικά εποχής. Για να καταστεί ικανός ο Αμερικανικό Στρατός να αποτελέσει το εργαλείο εξασφάλισης προνομιακής θέσης των ΗΠΑ και στο νέο διεθνές σύστημα που ΘΑ προκύψει, μετά όλα τα μέχρι σήμερα και αυριανά πεδία σύγκρουσης παλαιών και νέων γεωπολιτικών παικτών και «πιστοποίησης» στο πεδίο, της πραγματικής και όχι εικαζόμενης, ισχύος τους. Αυτό σε αναθεωρητικές εποχές ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Μέχρι να αποτυπωθούν με σαφήνεια οι νέες ισορροπίες ισχύος. ΜΕΤΑ ακολουθεί η περίοδος της θεσμικής απεικόνισης της νέας πραγματικότητας (δεν είμαστε ακόμη σε αυτή την εποχή - φάση). Πρόκειται όμως για εκεχειρία; Η ανακοίνωση αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προσωρινής «ορισμένου χρόνου» συμφωνίας, 14 ημερών για την ακρίβεια, είναι εκεχειρία; ή διάλλειμα του πολέμου για να καλυφθούν κενά που εντοπίστηκαν κατά την περίοδο αυτή των 6 εβδομάδων από το Αμερικανικό Επιτελείο, στην διαδικασία προσαρμογής του Αμερικανικού Στρατεύματος και πολεμικού δόγματος στις απαιτήσεις του πεδίου μάχης της νέας αναθεωρητικής εποχής; Δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο, αλλά μάλλον ενδεικτικό, το γεγονός ότι 1) το Ισραήλ, αμέσως μετά την ανακοίνωση του διαλλείματος ή εκεχειρίας «ορισμένου χρόνου» εξαπέλυσε τα «10 λεπτά κόλασης» στη Βηρυτό, χτυπώντας εκατοντάδες στόχους και επιφέροντας εκατόμβες νεκρών σε μία από πολλούς οριζόμενη ως η μεγαλύτερη ισραηλινή επίθεση από την αρχή της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο (προφανώς δηλαδή αποτελεί μήνυμα με ιδιαίτερο ταυτόχρονα συμβολισμό) και 2) Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) ακόμη και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Βέβαια δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Τουρκία θέλει να είναι εντός των εξελίξεων πουλώντας υπηρεσίες και στις δύο πλευρές αναμένοντας το γεωπολιτικό αποτύπωμα των επιχειρήσεων, ώστε να πράξει ανάλογα με το «αποτέλεσμα» και έγκαιρα, 3) Η αμείωτη αλαζονική συμπεριφορά της Ουάσιγκτον (Λευκός Οίκος και Υπουργείο Πολέμου με τους επικεφαλείς και τους εκπροσώπους τους). Βέβαια είναι πολύ δύσκολο να μην δεχθείς «εκεχειρία» όταν υφίστασαι όσα τις τελευταίες έξι βδομάδες το Ιράν ... Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν λοιπόν φαίνεται ότι θα συνεχιστεί μέχρι την επίτευξη ΟΛΩΝ των αντικειμενικών στόχων που έχουν θέσει ΗΠΑ και Ισραήλ. Επίσης ο στρατός των ΗΠΑ από αυτόν τον πόλεμο θα εξαχθεί αναβαπτισμένος σε μαχητική εμπειρία αλλά και προσαρμοσμένος στις ανάγκες και τις προκλήσεις της, για χάρη της συζήτησης ας χρησιμοποιήσουμε προσωρινά τον όρο, «πολυπολικής εποχής». Οπως ακριβώς το ίδιο συνέβη με την ρωσικό στρατό που βαπτίστηκε στην νέα εποχή του πολέμου με τον πόλεμο (επίσης Φθοράς Και Αντοχής) της Ουκρανίας. Η αντίθετα ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι την πραγματική, στο πεδίο, «μόνιμη» οριοθέτηση των αμερικανικό-ισραηλινών φιλοδοξιών από Ιράν και νέες αναθεωρητικές ευρωασιατικές δυνάμεις. Στην τελευταία περίπτωση θα μετρηθεί το εύρος αυτής της «οριοθέτησης» και οι ευρύτερες επιπτώσεις της στο μέλλον σε επίπεδο δυνατοτήτων και μέτρησης της πραγματικής ισχύος. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής

Τ

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

First observations on the “initial” temporary ceasefire agreement between the US and Iran:

It confirms, in practical terms, the limits imposed by the real capacity to sustain a war in terms of military hardware and financing. Stockpiles of weapons systems and ammunition — particularly “smart”, long-range precision-strike capabilities — are limited. The use of more conventional systems and munitions, whether due to shortages or a deliberate effort to preserve resources for the future, exposes attacking forces to the risk of heavy losses, as well as to significant communication and reputational costs stemming from civilian casualties and strikes on humanitarian-sensitive targets.

The destruction of Iran’s critical infrastructure is extensive. The acceptance of Iran’s ten points for a permanent ceasefire merely means that these are recognised as issues for discussion. Naturally, alongside them, US priorities will also be placed on the table. It should be recalled that the US has submitted its own 15-point proposal. In other words, negotiations on a permanent ceasefire — or even on a broader peace arrangement or a non-aggression pact — will proceed on the basis of these two frameworks. In any case, however, this does not constitute the unconditional capitulation that Trump — along with his close aides, primarily Witkoff, the son-in-law and the crusading… Secretary of War — had sought, and which they had convinced him was achievable, contrary to assessments by the… competent intelligence services. That alone represents a major success for Iran. Already, many regard the very framing of Iran’s ten points as a major victory in itself — not only within Iran, but also within the US and across the international community — as it undermines US credibility.

Let me recall what we had previously argued — and what was fully confirmed by the six-week US/Israel–Iran war in October 2024: “Iran aspires, independently and through its own means — not via proxies — to secure the capability to contain Israel and to gain control over the escalation of the conflict in the Middle East (or West Asia), in terms of timing, geography (including within the adversary’s territory), and intensity. We observe a shift in intensity between the two operations of April 13 and October 1, as well as a… future promise of an ‘unimaginable’ next ‘response’.”The Iran-Israel conflict in the light of regional and global geopolitical (revisionist) antagonisms Pakistan, through its mediation of the temporary ceasefire agreement, is emerging from the deadlock created by the implementation of its strategic mutual-support agreement with Saudi Arabia. Under that agreement, being compelled to provide military backing for Saudi Arabia — and its… capital — by joining a war against Iran, should Riyadh have chosen that path, was something the military regime might not have been able to withstand. This was especially the case with former popular prime minister Imran Khan imprisoned, with the problems posed by the Balochistan independence movement — parts of which exist in both Pakistan and Iran — and with the extreme Islamic fundamentalism of a large segment of the Pakistani population, which would not have looked favourably on a war against Islamic Iran, a country seen as “resisting” the West and the US. Israel is outside the agreement. The agreement is solely between the US and Iran. The continuation of the Iran-Israel war is therefore entirely possible. Netanyahu has already stated that military operations in Lebanon will continue, something Iran does not accept, thereby creating problems for the ceasefire from the very first hours and causing dissatisfaction in Trump’s camp and in Washington. The “ten points” put forward by Iran are very carefully crafted and allow Tehran to speak of victory. It should be noted that they also include protection for its proxies, Hezbollah and the Houthis, claims for compensation or revenues from passage through the Straits, the lifting of all sanctions, and so on. I stress once again that these are not part of the “agreement” itself, but have merely been accepted as topics for discussion. Israel’s dissatisfaction with Trump’s “behind-closed-doors” negotiation, if it is genuine, remains to be seen in terms of how it will evolve and how it will affect US-Israeli relations — that is, “Trump-Israeli relations”. Israel’s objective of full regional dominance… remains in place; it has not been achieved to the extent desired. Does this temporary agreement for a temporary ceasefire and the launch of talks on a permanent one resolve the issue of war once and for all? No. It does not resolve the question of the Strait of Hormuz, a source of funding for Iran’s reconstruction of the enormous damage to the country’s infrastructure networks, alongside energy exports. That will become clear from Iran’s actual “behaviour” in the Strait. Nor does it leave Israel — and the… evangelicals? — “fully” satisfied. Trump’s conduct in the “negotiations” has — to put it politely — shown elements of unreliability and a tendency towards… deception, in other words the instrumentalisation of the process as a means of misleading the other side. This latter notion, or possibility, under Trumpian “norms”, should not be ruled out. From this perspective, the temporary ceasefire agreement is particularly fragile.

It will be particularly interesting to see how the “post-war” relations between the Gulf monarchies and Iran will take shape. Saudi Arabia’s leadership position among the Gulf monarchies is strengthening. What remains critical is how these states will assess the security challenges they faced during the US attack on Iran. There is clear dissatisfaction both with the US and with Iran. Of particular importance, of course, is how the monarchies — especially Saudi Arabia — will position themselves vis-à-vis the Eurasian revisionist powers, Russia and China. Turkey remained notably “quiet” during the six weeks of war, awaiting the outcome of the war of attrition and endurance between the US, Iran and Israel — and, indirectly, the Gulf monarchies — while also facing threats that it could be next on Israel’s target list after Iran. Now, however, it will seek to position itself within the evolving developments. Trump “played” his final card to the very end: that of the “massive strike”, the “terrible” ultimatum, whose deadline kept being pushed further into the future each time. Clearly, the ultimatum was yet another “bluff” by the American President, reflecting the diminished credibility of both the US and Trump himself. It is of critical importance to see how reactions within the US will unfold. The scale of these reactions could shape the strategy of Greater North America — from Panama, or Venezuela, or… who knows where — all the way to Alaska/Greenland, something that will be highly significant for the blocs of the emerging “multipolar” system.

Conclusion: Time is required for the consequences of the war — and their reflection on the negotiating power of the two sides — to become clearer during the talks on a permanent ceasefire. Iran appears, despite having suffered significant blows to its infrastructure and physical leadership, to have responded with asymmetrical retaliation that imposed substantial costs on its adversary. It did not surrender unconditionally, nor did its regime change. It remains unclear, following the assassinations of its military and political leadership, who now holds — or will ultimately hold — control in Iran. The real scale and depth of the destruction in Iran, as well as the true cost of the war and the state of US ammunition stockpiles after six weeks of intense bombardment, will become clearer in the near future — and will affect the negotiations. The new phase of negotiations carries no fewer risks than the war itself… Developments in the coming days will provide the answer to the key question: who, in the end, has been caught in the Middle Eastern trap of the six-week US–Iran war? Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises? P.S. 1. Iran’s ten points for a peace settlement: Commitment to non-aggression Iranian control over the Strait of Hormuz Acceptance of Iran’s uranium enrichment Lifting of all primary sanctions Lifting of all secondary sanctions Termination of all UN Security Council resolutions Termination of all Board of Governors decisions Payment of compensation to Iran Withdrawal of US combat forces from the region Cessation of war on all fronts, including Lebanon Trump has stated that this plan constitutes a “workable basis” for negotiations. Dionysis Pantis is a Supreme Court lawyer and geopolitical analyst.

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις για την «προσωρινή εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ (ΗΠΑ) και Ιράν

Πρώτες παρατηρήσεις από την "αρχική" συμφωνία προσωρινής ανακωχής μεταξύ ΗΠΑ Ιράν: • επιβεβαιώνει τα όρια που θέτουν κατά ανάγκη οι πραγματικές δυνατότητες τροφοδότησης του πολέμου σε πολεμικό υλικό και χρηματοδότηση του πολέμου. Τα αποθέματα οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών ιδιαίτερα των έξυπνων μεγάλης ακριβείας πλήγματος και μεγάλων αποστάσεων είναι περιορισμένα. Η χρήση πιο συμβατικών συστημάτων και πυρομαχικών (λόγω ελλείψεων ή οικονομίας για το «μέλλον») εκθέτει τις επιτιθέμενες δυνάμεις σε κινδύνους μεγάλων απωλειών και επικοινωνιακού κόστους λόγω απωλειών σε αμάχους και ευαίσθητους ανθρωπιστικά στόχους .

• η καταστροφή σε βασικές υποδομές του Ιράν είναι ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΕΣ • η αποδοχή των δέκα σημείων του Ιράν για μία μόνιμη εκεχειρία καλύπτει ΜΟΝΟ το ότι «είναι θέματα προς συζήτηση». Προφανώς μαζί με αυτά που θα τεθούν θέματα προς συζήτηση από ΗΠΑ. Θυμίζω ότι και οι ΗΠΑ έχουν θέση δική τους πρόταση 15 σημείων. Δηλαδή οι συνομιλίες για μόνιμη εκεχειρία ή ακόμη ειρήνευση ή συνθήκης μη επίθεσης, θα διεξαχθούν επί τη βάση των δύο αυτών σχεδίων. Σε κάθε περίπτωση όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ που ήθελε ο Τραμπ (και οι επιτελείς του – κυρίως οι Γουίτκοφ, ο γαμβρός & ο σταυροφόρος … Υπουργός Πολέμου – και που τον είχαν πείσει ότι ήταν εφικτή, σε αντίθεση με αναφορές των … «καθ΄ ύλη αρμόδιων μυστικών υπηρεσιών-), γεγονός που από μόνο του αποτελεί τεράστια επιτυχία του Ιράν. • Ήδη από πολλούς θεωρείτε τεράστια νίκη η θέση καθεαυτή των δέκα σημείων για συνομιλίες από το Ιράν (όχι μόνο στο Ιράν αλλά και στο εσωτερικό ΗΠΑ και διεθνή κοινότητα) που πλήττει το κύρος των ΗΠΑ.

• Θυμίζω τι λέγαμε (και επιβεβαιώθηκε πλήρως από τον πόλεμο των έξι εβδομάδων ΗΠΑ/Ισραήλ ΙΡΑΝ τον Οκτώβριο 2024 : " το Ιράν φιλοδοξεί αυτοτελώς και αυτοδύναμα (όχι μέσω proxies) να εξασφαλίσει την δυνατότητα οριοθέτησης του Ισραήλ και να αποκτήσει έλεγχο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία) τόσο σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο, όσο και τον τόπο (εντός του εδάφους του αντιπάλου) και την ένταση (βλέπουμε αλλαγή στην ένταση μεταξύ των δύο επιχειρήσεων της 13ης Απριλίου και την 1ης Οκτωβρίου αλλά και μία … μελλοντική υπόσχεση για «ασύλληπτη» επόμενη «απάντηση»). ." https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ • Το Πακιστάν με την μεσολάβηση αυτή στην προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας βγαίνει από το αδιέξοδο της εφαρμογής της στρατηγικής του συμφωνίας με την Σαουδική Αραβία για αμοιβαία στήριξη: ο εξαναγκασμός του από την συμφωνία σε πολεμική υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας (και των ... κεφαλαίων της) με συμμετοχή του σε πόλεμο εναντίον του Ιράν, αν το επέλεγε η ΣΑ, ήταν ΑΒΕΒΑΙΟ εάν θα άντεχε το στρατιωτικό καθεστώς, με φυλακισμένο τον πρώην δημοφιλή πρωθυπουργό Ιμράν Χαν, τα προβλήματα με το κίνημα ανεξαρτησίας του Βελουχιστάν (τμήματα του οποίου υπάρχουν σε Πακιστάν και Ιράν) και τον ακραίο ισλαμικό φονταμενταλισμό μεγάλου τμήματος του πακιστανικού πληθυσμού που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι πόλεμο ενάντια του ισλαμικού Ιράν που "αντιστέκεται" σε Δύση και ΗΠΑ. • Το Ισραήλ είναι εκτός συμφωνίας. Η συμφωνία είναι μόνο μεταξύ "ΗΠΑ και "Ιράν. Πιθανή η συνέχιση του Ιρανοϊσραηλινού πολέμου. Ήδη ο Νετανιάχου δήλωσε ότι συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Λίβανο, γεγονός που για Ιράν δεν είναι αποδεκτό θέτοντας από τις πρώτες ώρες προβλήματα στην εκεχειρία και δυσαρεστώντας Τραμπ/ΗΠΑ. • Τα "δέκα σημεία" που θέτει το Ιράν είναι πολύ καλά μελετημένα και του δίνουν την δυνατότητα να μιλά για νίκη. Σημειωτέον ότι περιλαμβάνει και την προστασία των proxies τους Χεζμπολά και Χούθις την αξίωση αποζημιώσεων ή εσόδων από τη διέλευση των Στενών, άρση ΟΛΩΝ των κυρώσεων κλπ. Σημειώνω ξανά ότι δεν είναι μέρος "συμφωνίας" αλλά ότι συμφωνούνται ως θέματα συζήτησης. • Η δυσαρέσκεια Ισραήλ από την "εν κρυπτώ" διαπραγμάτευση Τραμπ, ΕΑΝ είναι πραγματική, μέλει να δούμε πως θα εξελιχθεί και επηρεάσει τις Αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις, δηλαδή τις "Τραμποϊσραηλινές σχέσεις". Ο στόχος του Ισραήλ για πλήρη περιφερειακή κυριαρχία … έχει συνέχεια (δεν έχει επιτευχθεί κατά τα … επιθυμητά). • Λύνει το θέμα του πολέμου μόνιμα η προσωρινή αυτή συμφωνία για προσωρινή εκεχειρία και έναρξη συζήτησης για μόνιμη; ΟΧΙ: δεν λύνει το θέμα των Στενών του Ορμούζ (πηγής χρηματοδότησης της ιρανικής αποκατάστασης των τεραστίων ζημιών σε δίκτυα υποδομών της χώρας ΜΑΖΙ με τις εξαγωγές ενέργειας; Θα φανεί από την ιρανική εν τοις πράγμασι "συμπεριφοράς" στο Στενό), δεν αφήνει "πλήρως" ικανοποιημένο το Ισραήλ (και τους ... ευαγγελιστές;), η συμπεριφορά Τραμπ στις "διαπραγματεύσεις" έχει - να το πω ευγενικά - στοιχεία έλλειψης αξιοπιστίας και τάσεως ... παραπλάνησης (δηλαδή την εργαλειοποίηση τους ως διαδικασία για ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ). Η τελευταία έννοια / πιθανότητα παραπλάνησης υπό τις τραμπικές "νόρμες" δεν πρέπει να αποκλείεται. Και από την άποψη αυτή η προσωρινή συμφωνία εκεχειρίας είναι ιδιαίτερα εύθραυστη.

• Ενδιαφέρον θα έχει το πως θα διαμορφωθούν οι "μεταπολεμικές" σχέσεις Βασιλείων του Κόλπου με Ιράν. • Η ηγετική θέση της Σαουδικής Αραβίας στα Βασίλεια του Κόλπου ενισχύεται. Κρίσιμο παραμένει πως θα εκτιμήσουν τα Βασίλεια του Κόλπου τα προβλήματα ασφαλείας που αντιμετώπισαν κατά την Αμερικανική επίθεση στο Ιράν. Υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια και έναντι ΗΠΑ και έναντι Ιράν. Ιδιαίτερη σημασία έχει βέβαια πως θα "τοποθετηθούν" τα Βασίλεια (ιδιαίτερα η Σαουδική Αραβία) έναντι των ευρασιατών αναθεωρητών Ρωσίας και Κίνας. • Η Τουρκία έκατσε ιδιαίτερα "ήσυχη" κατά τις 6 βδομάδες του πολέμου, αναμένοντας τα αποτελέσματα του πολέμου Φθοράς και Αντοχής ΗΠΑ Ιράν Ισραήλ (και έμμεσα Βασιλείων του Κόλπου) και δεχόμενη απειλές ότι είναι η επόμενη στην λίστα για επίθεση μετά το Ιράν (από Ισραήλ). Τώρα όμως θα θέλει να είναι εντός των εξελίξεων. • Ο Τραμπ «έπαιξε» μέχρι τέλους και το τελευταίο χαρτί του: αυτό του «τεράστιου χτυπήματος», του «φοβερού» τελεσίγραφου που άλλαζε κάθε φορά η λήξη του μετατιθέμενη στο μέλλον. Προφανώς το τελεσίγραφο ήταν μία ακόμη «μπλόφα» του Αμερικανού Προέδρου, που αντανακλά στην μειωμένη αξιοπιστία των ΗΠΑ και του ίδιου. • Έχει τεράστια σημασία ποιες θα είναι οι αντιδράσεις ΕΝΤΟΣ των ΗΠΑ. Το μέγεθος των αντιδράσεων μπορεί να επηρεάσει την στρατηγική της Μεγάλης Βορείου Αμερικής από Παναμά (ή Βενεζουέλα ή … ποιος ξέρει που, μέχρι Αλάσκα/Γροιλανδία), γεγονός που θα έχει τεράστια σημασία στα μπλοκ του επικείμενου «πολυπολικού» συστήματος. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: θέλει χρόνο για να διαφανούν κατά τις συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μόνιμη εκεχειρία οι επιπτώσεις του πολέμου και στην αντανάκλαση τους στην (διαπραγματευτική) ισχύ των δύο μερών. Το Ιράν φαίνεται ότι, παρότι δέχθηκε ισχυρά πλήγματα σε υποδομές και φυσική ηγεσία , απάντησε με ασύμμετρα αντίποινα που δημιούργησαν μεγάλο κόστος στον αντίπαλο. Δεν παραδόθηκε άνευ όρων, δεν άλλαξε το καθεστώς του (δεν γνωρίζουμε βέβαια, μετά τις δολοφονίες της στρατιωτικής – πολιτικής του ηγεσίας, ποιοι έχουν ή θα έχουν τον έλεγχο πλέον στο Ιράν. Η πραγματικότητα των επιπτώσεων και του βάθους των καταστροφών στο Ιράν, όπως και του κόστους του πολέμου και της κατάστασης των αποθεμάτων πυρομαχικών για ΗΠΑ μετά τις 6 βδομάδες έντονων βομβαρδισμών, θα φανεί προσεχώς (και θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις). Η νέα περίοδος των διαπραγματεύσεων δεν έχει λιγότερους κινδύνους από τον πόλεμο καθεαυτό ... Οι εξελίξεις των επόμενων ημερών θα δείξουν την απάντηση δηλαδή στο μεγάλο ερώτημα : ποιον ή ποιους έπιασε η φάκα του μεσανατολικού (του πολέμου των έξι βδομάδων ΗΠΑ Ιράν); https://www.ibnaeu.com/2026/03/03/o-proedros-trab-stin-faka-tou-oukranikou-kai-tou-mesanatolikou/ (Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού.) ΥΓ 1. τα δέκα σημεία ειρήνευσης του Ιράν: 1. Δέσμευση για μη επιθετικότητα 2. Ο έλεγχος του Ιράν επί του Στενού του Ορμούζ 3. Αποδοχή του εμπλουτισμού ουρανίου του Ιράν 4. Άρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων 5. Άρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων 6. Λήξη όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 7. Λήξη όλων των αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου 8. Καταβολή αποζημίωσης στο Ιράν 9. Απόσυρση των μαχητικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή 10. Παύση του πολέμου σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου Ο Τραμπ λέει ότι αυτό το σχέδιο αποτελεί μια «workable basis» βάση για συζήτηση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής