Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», οι απαρχές του και η σημερινή ανάπτυξη δυνατοτήτων και σχέσεων.

Ο «Ευρασιατικός Άξονας», όπως αναφέρετε πλέον & από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, στις "απαρχές" του: Το 1989, ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ (Ιράν) ταξίδεψε στην Πιονγκγιάνγκ (Νότια Κορέα) για μια ιστορική συνάντηση με τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, συμβολίζοντας μια συνεργασία που έχει διαρκέσει σχεδόν μισό αιώνα. Παράλληλα δηλαδή με το άνοιγμα των αγορών και τις ελεγχόμενες μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ Σιαοπίνγκ (Deng Xiaoping), ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία της Κίνας μετά τον θάνατο του Μάο Τσε Τουνγκ: Αγροτικές μεταρρυθμίσεις (1979-1982): Ειδικές Οικονομικές (παράκτιες) Ζώνες (1979-1980) Αστικές & Βιομηχανικές Μεταρρυθμίσεις (1984) και ότι ακολούθησε μετά τις "απαρχές" τον επόμενο μισό αιώνα της ανάπτυξης. Τι λέτε να συμπεριλάμβανε αυτή η συνεργασία; Πυραυλική τεχνολογία; Υπό ποιων τις "ευλογίες" και υψηλή επίβλεψη καρποφόρησε; Ήταν η εποχή που οι δυτικές πολυεθνικές εταιρίες είχαν ανακαλύψει το "Νέο Ελντοράντο", μεταφέροντας τις γραμμές παραγωγής τους στην Κίνα & γράφοντας στα πανάκριβα υποδήματα τους τους πολίτες των χωρών στις οποίες γιγαντώθηκαν, αυτούς της Δύσης με τις ευλογίες της πολιτικής ελίτ: δημοκρατικών και ρεπουμπλικανών στις ΗΠΑ, Κοινωνικοχριαστιανών συντηρητικών και "σοσιαλιστών" στην ΕΕ . Πολιτικές ελίτ που ενσωμάτωσαν πλήρως την οικονομική και κοινωνική ατζέντα που ήθελαν και προωθούσαν οι tycoons και τα ιδρύματα τους. Κι όμως στην τρέλα των υπερκερδών και στην ταυτόχρονη επίθεση εναντίον των κοινωνιών τους στην Δύση με τις ιδεολογίες του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, και την διοικητική και νομική πρακτική του deregulation (κατάργηση νομοθετημάτων που περιόριζαν την ανεξέλεγκτη δράση των πολυεθνικών) κάτι τους ... διέφευγε. Ηταν η εποχή που θριάμβευαν Ρήγκαν και Θάτσερ. Νόμιζαν ότι όλοι πίστευαν σε ένα μόνο Θεό: το δολάριο. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν το σχέδιο που υπήρχε και υπόβοσκε. Δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να διακρίνουν τον εθνικισμό που οδηγούσε σε αυτό το άνοιγμα στις δυτικές εταιρίες ώστε να εκμεταλλευτούν το τεχνολογικό και παραγωγικό τους πλεονέκτημα. Δεν ήθελαν να ... διακόψουν τις ανεξέλεγκτες και αφορολόγητες ροές του δολαρίου. Είδαν δηλαδή το τυράκι. Επιλεκτικά αρνήθηκαν να δουν τη φάκα. Πέρασαν δεκαετίες με πολύ δουλειά, πολλά επιτεύγματα ώστε σήμερα να μιλούμε για το Θαύμα της Κίνας, την επαναφορά της Ρωσίας ως υπερδύναμης, την δυνατότητα του Ιράν να οριοθετήσει ΗΠΑ Ισραήλ στην Μέση Ανατολή, την γεωπολιτική παράκαμψη της Ευρώπης, τον πολυπολικό κόσμο ή όποιος τελικά αναδυθεί από αυτή την κοσμοϊστορική αναθεώρηση και αναδιανομή των παγκόσμιων παραγόντων ισχύος , γιατί νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να συλλάβει αυτό που δημιουργείται. Αν θα πρόκειται για πολυπολικό κόσμο ή σε πρώτη φάση "διαφορετικούς παράλληλους κόσμους" που αναγκαστικά θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ενώ οι ΗΠΑ και ΕΕ παραμένουν εγκλωβισμένες σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία, η Κίνα αναπτύσσει κοινωνική συνοχή, κρατικές υποδομές, παραγωγικές δυνατότητες και οργάνωση τους, τεχνολογία, μαζική παραγωγή με ενσωμάτωση τεχνολογίας και οργάνωσης που κατακρημνίζει το κόστος, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις διαβρωτικές διαθέσεις των γηγενών "δισεκατομμυριούχων", για να μην έχει την ίδια "τύχη" η κινεζική κοινωνία και το κινεζικό κράτος, με αυτή της διάβρωσης τους από τους άπληστους κολοσσούς. Εγκλωβισμένοι στο κακό παρελθόν τους, ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΕ, χάνουν για μία ακόμη φορά χρόνο, αν υπάρχει ακόμη δυνατότητα όποιας αποτροπής. Χρόνο που τον κερδίζει υπομονετικά η Κίνα. Η ποιοτική διαφορά που σφραγίζουν με την σκληρή δουλειά τους και τον προγραμματισμό τους οι Κινέζοι, θα είναι από μόνη της προσηλυτιστική: θυμάστε τι "επαίρονταν" ότι μπορόύσαν να επιτύχουν με μία οδοντόκρεμα και ένα φτηνό τζιν οι "τουρίστες" στην ΕΣΣΔ; Τώρα αρχίζει να συμβαίνει το ίδιο με τα κινέζικα γκάτζετς και τα φτηνά λαχανικά και υπηρεσίες υγείας που οι κινέζοι πολίτες μπορούν και έχουν πρόσβαση σε πολύ χαμηλές τιμές (σε αντίθεση με πολλούς σε ΗΠΑ και πλέον και Ευρώπη που αδυνατούν). Αύριο;