Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (της Ομάδας Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε και έλαβε ως λάφυρο τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας - και την γυναίκα του- Νικολά Μαδούρο, μεταφέροντας τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ. Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» ή δικαιολογία της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στα πλαίσια του πολέμου κατά των ναρκωτικών δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι και προφανές και γνωστό και αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε η δικαιολογία μίας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι το συνηθισμένο και απαραίτητο στο σχεδιασμό, αλλά όχι ένα σημαντικό μέρος της επιχείρησης. Εχουν προταθεί κατά καιρούς αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, μέσα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κοκ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης – αλλά γιαυτούς και μοναδικής) αιτίας μίας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κοκ εξυμνώντας βέβαια τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και γενικότερα ο τεράστιος ορυκτός της πλούτος της Χώρας.

Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: 1. Λίγες μέρες πριν ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε την νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ με έντονη σε αυτή την σφραγίδα Τραμπ. Το 33 σελίδων σχετικό κείμενο, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική, ρητή ή άρρητη ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές αλλά και εξειδίκευση πολιτικής / προταιρεοποίηση Περιφερειών) λαμβάνοντας επί τέλους για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων υπόψη, τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους κράτους σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης υπαγόμενης σε κανόνες διεθνούς τάξης». Και αυτό ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας αυτής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι 1) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια των ΗΠΑ του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της Περιφερειακής Ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), 2) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής Αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που βοηθά το γεωγραφικό πλεονέκτημα που δίνει η γεωγραφία στις ΗΠΑ και η ασφάλεια από εξωτερικές επιθέσεις που προσφέρουν οι δύο Ωκεανοί, Ατλαντικός και Ειρηνικός), 3) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε, αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην πληρώσουν το μάρμαρο οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοι τους στις σχετικές Περιφέρειες),4) η αναγνώριση του έθνους κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), 5) Ο σεβασμός των καθεστώτων ΚΡΑΤΏΝ με διαφορετικές αρχές από αυτές του αμερικανικού μοντέλου. 2. Η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής, βασιζόμενης στην ««φιλελεύθερη «με κανόνες» παγκόσμια τάξη»» που η πολιτική Τραμπ εκφρασμένα, αλλά και στο πεδίο, ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν είναι πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με την νέα στρατηγική ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ) Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με την συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στην Βενεζουέλα που μεταβιβάζει εξουσίες προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας στην κα Delcy Rodrigez την πίστη της οποίας στην Βολιβαριανή παράδοσης ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) Ο Πρόεδρος Τραμπ ούτε καν συνάντησε την «αναγνωρισμένη» από την «αδιάβαστη» στη νέα αμερικανική πολιτική Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο … Νόμπελ, μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025 κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια λυσσασμένα προωθεί την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης» με… στρατιωτική επέμβαση στην χώρα της Βενεζουέλα, προσπαθώντας να πείσει Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στην χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της) Γ) η Exon Mobil εμφατικά δηλώνει ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει καθώς μία τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη καθώς ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο φορές εθνικοποίησης της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας καθιστώντας πολύ πιθανή μία … Τρίτη, ε) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλα (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφαλείας που θα υπάρξουν, δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την in concreto ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται εν είδη κατεχόμενης πετρελαιοπηγής / MAD MAX τύπου φρουρίου που θα δέχεται επιθέσεις από την .. ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του Πλανήτη (εξ ού και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping έχει επίσης παρέλθει και χρειάζεται … το νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί)

Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαια της. Τότε γιατί η επέμβαση στην Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος) να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Παρά το – υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε – ότι, η εκλογή του για δεύτερη φορά Προέδρου των ΗΠΑ, από μόνη της αποτελεί ένα τεράστιο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίτευγμα του Προέδρου Τραμπ, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και …άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ που εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν ενώ, κατά τους ισχυρισμούς του, έπρεπε αυτός να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ, αποτελεί από μόνη της, αυτονόητα ένα πρώτου μεγέθους πολιτικό ζήτημα (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού, καθώς μιλάμε για τις εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη Δημοκρατία στον Κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον Κόσμο). Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές), βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα του Dominion που κατά τους ισχυρισμούς πάντα της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του, μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ, σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν» μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρίες που προώθησαν σε Πολιτείες κλειδιά (swing states Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και … Αριζόνα), αυτές τις τεχνολογίες, έχουν, σύμφωνα με την θεωρία αυτή ΚΑΙ διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και μετέπειτα του Mαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με την Βενεζουέλα. Βέβαια τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από την Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχονται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή του Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα).

Η εμπλοκή της Ρωσίας - στην συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ - , αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πλέον δυνατής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο, πράσινο φως, από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο καθώς και η ίδια η Ρωσία, θα ήθελε να γνωρίζει, όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ, ποιος ήταν από «πίσω» από την Βενεζουέλα στις προσπάθειες να επηρεάσει τις εκλογές στις ΗΠΑ. Και βέβαια εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε με τον θεαματικό αυτό τρόπο τον Μαδούρο στις ΗΠΑ για τα περαιτέρω … Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του, είναι εμφανής. Αθήνα, 11/1/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου, γεωπολιτικός αναλυτής