Is Europe the "victim" of US policy in Ukraine?

Is Europe the "victim" of US policy in Ukraine?

Newsroom NEWSROOM 13 JUNE 2024 142 ΠΡΟΒΟΛΈΣ READING IN 1 MINUTE Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία; Dionysis Pantis* This article was published in the Independent Balkan News Agency (IBNA) the independent news agency focusing on the wider region of Southeast Europe and the Eastern Mediterranean at the following link:https://www.ibnaeu.com/en/2024/06/13/einai-i-evropi-to-thyma-tis-politikis-ton-ipa-stin-oukrania/ The dominant view in the political debate is that European countries are being dragged and carried by the US and that this is the result of the asymmetrical diffusion of power between them (with the US being the strong pole in bilateral relations imposing forced compliance on weak Europe). It is also widely argued that the lack of a coherent European Foreign Policy and the lack of an EU defence arm, and not the intra-European national/nationalist rivalries, is due to the US strategy towards Europe. Further, that in the end, Europe and the European states passively suffer the forced synchronisation of their foreign policy with the choices of the US. In the case of the Ukrainian issue, a natural consequence of the above theory is that Europe and the European countries followed the US policy, from the beginning of the "orange revolution", of "undermining" the Minsk agreements with the massive arming of Ukraine and military aid and training, with the result that they became trapped in the present conflict and suffered the most significant adverse consequences, especially by being cut off from the direct supply of cheap energy from Russia. A fact that slows down their economies and reduces the competitiveness of their industries, while the US gains by selling them expensive shale gas. But is it so? The escalation in Ukraine, in Europe, was certainly a particularly important challenge for European security. Certainly greater than the US attack and invasion of Iraq, for particularly obvious reasons. In the case of Iraq, however, Europe and most European countries (especially France - Germany) questioned and did not join the American strategy, did not join the coalition of the willing except for the always willing Great Britain and the Netherlands. The case of France and its Prime Minister Jacques Chirac, who refused European and French support, is typical. But the European attitude towards Iran has also shown strong signs of diversification especially after the US withdrawal (by decision of President Trump) from the Iran nuclear deal. The US with its failures in Afghanistan, where it withdrew leaving many of its partners at the mercy of the Taliban and almost all of its equipment there as a "gift" to the Islamist extremists, in Syria, where its most loyal allies were left exposed both in Syria in three Turkish incursions, and inside Turkey the pro-American Democratic Party, with its leader still in prison, and elsewhere, it is now clear that they cannot be considered the long-term ally that ensures European security without the need for autonomous European defence capability. Trump's presidency has, in the bluntest way, set the limits of the entrenched notion that the US will guarantee European security in perpetuity. Too declaratively then and certain, European countries and especially Germany, refused expressis verbis Trump's demands, namely, increasing their military spending to more than 2% of their GDP, decoupling from Russian gas and replacing it with the more expensive American shale: on the basis of Europe's "energy security" and ... certain, as protection now in the new "business" view is no longer "free". President Trump wondered ... loudly why would the US pay for and care about problems in Syria or North Africa or Middle East areas so far from the isolated and remote shores of the US and so close to old but rich Europe? Then Europe opposed Trump's US (especially Germany) to these demands which today, in the midst of the Ukrainian adventure, have all been de facto and completely met. So it is clear that Europe and European countries: a) had all the ... evidence they needed (and the ... analytical ability) that it would be good to rely on their own forces rather than exclusively on the US, b) where they chose politically very well (and absolutely hard) they confronted the US on issues that were very minor for them. So why, if they wanted it politically, did they not strongly oppose US policy and Ukraine? And even after Brexit, where the UK had every reason in its strategy to weaken Europe, to implement its policy of disconnecting it from Russia, creating an impenetrable middle European wall, including Poland in the North, passing through Ukraine in the middle and continuing towards Romania and Bulgaria. Long before they rose to the international stage as a World Power, the then young USA, the European powers of England, France, Austria-Hungary, all agreed that their basic strategy was to isolate Russia, which is why they stubbornly denied it control of the Istanbul Straits (Dardanelles) and, if possible, control of the Black Sea. And that was before Russia's vast wealth resources (except for grain) were revealed. And Napoleon, as he confided in the calm and ... isolation of Saint Helena (after the famous Waterloo, his arrest and exile in 1816) to his follower Count Las Cases, France's greatest adversary, even more than naval England (which could attack it at any time), was Russia, which, according to the great politician and strategist, was the greatest danger for the hole West as well. Russia, with its vast expanses (to which when in danger it could retreat and whenever prepared to ... return) and its Euro-Asian vast human reserves, was Europe's greatest problem (hence the importance of intermediate Poland). But also afterwards, when the energy wealth of Russia had become known, which of course, along with the vast agricultural "idylls" for the dominant "Aryans" (sic and sick), were coveted by Hitler and Nazi Germany, Hitler chose the hard road to "subordinate" Slavic Russia (to secure energy and vital space for Aryan domination) rather than continuing, after Romania, to the oil fields of the racially sisterly controlled Mosul (via friendly Turkey) by Britain, as German strategists had suggested. Consequently, the prospect of the crushing of Russia, through both Ukraine and the Baltic and south of Georgia, and the consequent possible regime change, with the emergence in a weak Russia of a pro-Western (and pro-European) government, which of course (perhaps due to its size and other "factors") would not receive equal status in the European or Euro-Atlantic edifice, would be attractive in itself. So that's probably the reason for the European willingness and not the automatic alignment with the young USA, which as we said, happens (and when it happens) ... selectively. So why wouldn't European countries solve their defense problem (Russia), which would also free them from the need for the US defense umbrella and at the same time, as neighboring economically strong countries, they would also receive a legion share from weak, decaying and decaying Russia? In this strategy the US was the necessary European ally, because of its military/technological strength. Not the strong one they cannot refuse. But more generally, the successful crushing of Russia and its integration into the geo-economic geopolitical Western chariot, for the West in general, along with US control of the Pacific Ocean seems to ensure its global dominance for an indefinite period of time as it forcibly and inevitably limits the rising China. The fact that the possibility of things going wrong was not taken into account is not unique, it has happened in the past and does not invalidate the autonomous European, not conditional, assessment of Ukrainian support. In any case, support for Ukraine is now a greater necessity, since the collapse of state structures in Ukraine, after 28 months of war, would be a major blow to Europe as it would increase the flow of refugees and the need for economic and humanitarian support. As well as less desirable the accidental withdrawal of the US from Ukraine, but also Europe in general.... *Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst

Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία;

Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο Independent Balkan News Agency (IBNA) το ανεξάρτητο πρακτορείο ειδήσεων που επικεντρώνεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου στον παρακάτω σύνδεσμο link: https://www.ibnaeu.com/2024/06/13/einai-i-evropi-to-thyma-tis-politikis-ton-ipa-stin-oukrania/ Κυρίαρχη στην πολιτική συζήτηση παρουσιάζεται η άποψη ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες σύρονται και φέρονται από τις ΗΠΑ και ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της ασύμμετρης μεταξύ τους διάχυσης της ισχύος (με την ΗΠΑ να είναι ο ισχυρός πόλος στις διμερείς σχέσεις που επιβάλει εξαναγκασμένη συμμόρφωση στην αδύναμη Ευρώπη). Επίσης υποστηρίζεται ευρέως ότι, στην Αμερικανική στρατηγική έναντι της Ευρώπης οφείλεται η έλλειψη συνεκτικής Ευρωπαϊκής Εξωτερικής Πολιτικής και η έλλειψη αμυντικού βραχίονα της ΕΕ και όχι στους ινδοευρωπαϊκούς εθνικούς/εθνικιστικούς ανταγωνισμούς. Περαιτέρω ότι εν τέλει, η Ευρώπη και τα Ευρωπαϊκά κράτη υφίστανται παθητικά τον αναγκαστικό συγχρονισμό της εξωτερικής πολιτικής τους στις επιλογές των ΗΠΑ. Στην περίπτωση του Ουκρανικού ζητήματος, φυσική συνέπεια της παραπάνω θεωρίας, είναι ότι η Ευρώπη και οι Ευρωπαϊκές χώρες ακολούθησαν την πολιτική των ΗΠΑ, από αρχής της «πορτοκαλή επανάστασης», της «υπονόμευσης» των συμφωνιών του Μίνσκ με τον αθρόο εξοπλισμό της Ουκρανίας και στρατιωτικής βοήθειας και εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν στην παρούσα σύρραξη και να υποστούν αυτές μόνες, τις σημαντικότερες δυσμενείς συνέπειες, ιδίως με την αποκοπή τους από την άμεση τροφοδότηση τους από την Ρωσία με φτηνή ενέργεια. Γεγονός που επιβραδύνει τις οικονομίες τους και μειώνει την ανταγωνιστικότητα των βιομηχανιών τους, ενώ οι ΗΠΑ κερδίζουν πουλώντας τους ακριβό σχιστολιθικό αέριο. Είναι όμως έτσι; Η κλιμάκωση στην Ουκρανία, μέσα στην Ευρώπη, ήταν σίγουρα μία ιδιαίτερα σημαντική, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, πρόκληση. Σίγουρα μεγαλύτερη από την αμερικανική επίθεση και εισβολή στο Ιράκ, για ιδιαιτέρως προφανείς λόγους. Στην περίπτωση του ΙΡΑΚ όμως, η Ευρώπη και οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες (ιδίως Γαλλία – Γερμανία) αμφισβήτησαν και δεν συντάχθηκαν με την αμερικανική στρατηγική, δεν έγιναν μέλη της συμμαχίας των προθύμων εκτός της πάντα πρόθυμης Μεγάλης Βρετανίας και της Ολανδίας. Χαρακτηριστική η περίπτωση της Γαλλίας και του Πρωθυπουργού της Ζακ Σιράκ που αρνήθηκε την ευρωπαϊκή και Γαλλική στήριξη. Αλλά και η ευρωπαϊκή στάση έναντι του Ιράν έχει έντονα σημεία διαφοροποίησης ιδίως μετά την απόσυρση (με απόφαση του Προέδρου Τραμπ) από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Οι ΗΠΑ με τις αποτυχίες τους στο Αφγανιστάν, όπου αποχώρησαν αφήνοντας πολλούς από τους συνεργάτες τους στο έλεος των Ταλιμπάν και σχεδόν το σύνολο του εξοπλισμού τους εκεί «δώρο» στους ακραίους ισλαμιστές, στην Συρία, όπου οι πλέον πιστοί τους σύμμαχοι αφέθηκαν εκτεθειμένοι τόσο στην Συρία σε τρεις τουρκικές επιχειρήσεις-εισβολές, όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας το φιλοαμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα, με τον ηγέτη του ακόμη στην φυλακή, αλλά και αλλού , είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν μπορούν να θεωρηθούν ο μακροχρόνιος σύμμαχος που εξασφαλίζει την ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς να χρειάζεται ευρωπαϊκή αμυντική δυνατότητα . Η προεδρική θητεία Τραμπ έθεσε, με τον πλέον ωμό τρόπο, τα όρια της παγιωμένης αντίληψης ότι οι ΗΠΑ θα εγγυώνται εις το διηνεκές την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Πάρα πολύ δηλωτικά τότε και ορισμένα, οι ευρωπαϊκές χώρες και ιδίως η Γερμανία, αρνήθηκαν expressis verbis τις αξιώσεις Τραμπ και συγκεκριμένα, την αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών σε ποσοστό άνω του 2% του ΑΕΠ τους, απεξάρτηση τους από το ρωσικό αέριο και αντικατάσταση του από το ακριβότερο Αμερικανικό σχιστολιθικό: στην βάση της «ενεργειακής ασφάλειας» της Ευρώπης και … ορισμένα, καθώς η προστασία πλέον στην νέα «επιχειρηματική» θεώρηση δεν είναι «δωρεάν». Ο πρόεδρος Τραμπ αναρωτιόνταν … φωνακτά γιατί να πληρώνει και ενδιαφέρονται οι ΗΠΑ για προβλήματα στη Συρία ή βόρεια Αφρική ή Μέση Ανατολή περιοχές τόσο μακριά από τις απομονωμένες και απομακρυσμένες ακτές των ΗΠΑ και τόσο κοντά στην Γηραιά αλλά πλούσια Ευρώπη; Τότε η Ευρώπη εναντιώθηκε στις ΗΠΑ του Τραμπ (ιδίως η Γερμανία) στις απαιτήσεις αυτές που σήμερα, μεσούσης της Ουκρανικής περιπέτειας, έχουν όλες, de facto και απόλυτα, ικανοποιηθεί. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η Ευρώπη και οι Ευρωπαϊκές χώρες: α) είχαν όλα τα … αποδεικτικά στοιχεία που χρειάζονταν (και την … αναλυτική δυνατότητα) ότι καλό θα ήταν να στηριχτούν σε ίδιες δυνάμεις μάλλον παρά αποκλειστικά στις ΗΠΑ, β) όπου επέλεγαν πολιτικά πολύ καλά (και απόλυτα και σκληρά) αντιπαρατάσσονταν στις ΗΠΑ, σε θέματα που αφορούσαν πολύ επουσιωδέστερα για τις ίδιες, ζητήματα. Γιατί λοιπόν, εάν το ήθελαν πολιτικά, δεν αντιτάχθηκαν σθεναρά στην πολιτική των ΗΠΑ και στην Ουκρανία; Και μάλιστα μετά το Brexit, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο είχε κάθε λόγο στην στρατηγική του να αποδυναμώσει την Ευρώπη, να εφαρμόσει την πολιτική του αποσύνδεσης της από την Ρωσία, δημιουργώντας έναν απροσπέλαστο μεσαίο ευρωπαϊκό τείχος, που να περιλαμβάνει την Πολωνία στο Βορρά, να περνά από Ουκρανία στο μέσο και να συνεχίζει προς Ρουμανία, Βουλγαρία.

Πολύ πριν ανέλθουν στο διεθνές στερέωμα ως Παγκόσμια Δύναμη, οι νεαρές τότε ΗΠΑ, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία, Αυστροουγγαρία, συμφωνούσαν όλες ότι βασική τους στρατηγική αποτελεί η απομόνωση της Ρωσίας γιαυτό και πεισματικά της αρνούνταν τον Έλεγχο των Στενών της Κωνσταντινούπολης (Δαρδανέλια), αλλά και, ει δυνατόν, τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας. Και αυτά πριν αποκαλυφθούν οι τεράστιοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι (εκτός των σιτηρών) της Ρωσίας. Ο δε Ναπολέων, όπως εκμυστηρεύτηκε στην ηρεμία και … απομόνωση της Αγίας Ελένης (μετά το διάσημο Βατερλώ, την σύλληψη και εξορία του to 1816) στον ακόλουθο του κόμη Las Cases, μεγαλύτερος αντίπαλος της Γαλλίας και από αυτή την ναυτική Αγγλία (που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να της επιτεθεί), είναι η Ρωσία, η οποία, κατά τον μέγα πολιτικό και στρατηλάτη, αποτελούσε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη Δύση. Η Ρωσία, με τις αχανείς εκτάσεις (στις οποίες όταν κινδύνευε μπορούσε να αποτραβηχτεί και όποτε ετοιμαστεί να … επανέλθει) και τις ευρωασιατικές τεράστιες ανθρώπινες εφεδρείες, ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης (εξού και η σημασία της ενδιάμεσης Πολωνίας). Αλλά και μετά, όταν είχε γίνει γνωστός ο ενεργειακός πλούτος της Ρωσίας, τον οποίο βέβαια, μαζί με τις αχανείς αγροτικές «ειδυλλιακές» για τους κυρίαρχους «Αρίους» (sic και sick), εποφθαλμιούσαν ο Χίτλερ και η ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ επέλεξε τον δύσκολο δρόμο προς την «υποδεέστερη» σλαβική Ρωσίας (για την εξασφάλιση της ενέργειας και του ζωτικού χώρου κυριαρχίας των Αρίων) και όχι την συνέχιση, μετά την Ρουμανία προς τα πετρέλαια της, υπό έλεγχο της αδελφής φυλετικά Αγγλίας, Μοσούλης (δια μέσω της φιλικής Τουρκίας), όπως γερμανοί στρατηγιστές είχαν προτείνει. Κατά συνέπεια, ήταν αυτοτελώς θελκτική η προοπτική της κατατριβής της Ρωσίας, μέσω και της Ουκρανίας, αλλά και της Βαλτικής και νοτίως της Γεωργίας και η συνακόλουθη πιθανή αλλαγή καθεστώτος, με την ανάδειξη σε μία αδύναμη Ρωσία μίας φιλοδυτικής (και φιλοευρωπαϊκής) κυβέρνησης, η οποία βέβαια (λόγω μεγέθους ίσως και άλλων «παραγόντων») δεν θα ελάμβανε ισότιμο στάτους στο ευρωπαϊκό ή ευρωατλαντικό οικοδόμημα. Αυτός λοιπόν μάλλον ο λόγος της Ευρωπαϊκής προθυμίας και όχι η αυτόματη στοίχιση με τις νεαρές ΗΠΑ, που όπως είπαμε, συμβαίνει (αν και όταν συμβαίνει) … επιλεκτικά. Γιατί λοιπόν οι Ευρωπαϊκές χώρες να μην έλυναν το αμυντικό τους πρόβλημα (Ρωσία), γεγονός που θα τις αποδέσμευε και από την ανάγκη της αμυντικής ομπρέλας των ΗΠΑ και ταυτόχρονα, να ελάμβαναν, ως γειτνιάζουσες οικονομικά ισχυρές χώρες και μία λεόντεια μερίδα από την αδύναμη, σε τροχιά παρακμής και αποσύνθεσης, Ρωσία; Σε αυτή την στρατηγική οι ΗΠΑ ήταν ο αναγκαίος ευρωπαϊκός σύμμαχος, λόγω της στρατιωτικής/τεχνολογικής ισχύος της. Όχι ο δυνατός στον οποίο δεν μπορούν να αρνηθούν.

Αλλά και γενικότερα, η επιτυχημένη κατατριβή της Ρωσίας και ένταξη της στο γεωοικονομικό γεωπολιτικό δυτικό άρμα, γενικότερα για τη Δύση, μαζί με τον έλεγχο των ΗΠΑ του Ειρηνικού Ωκεανού φαίνεται ότι εξασφαλίζει την παγκόσμια κυριαρχία της για απροσδιόριστο χρονικό πλαίσιο αφού οριοθετεί εξαναγκαστικά και αναπόδραστα την ανερχόμενη Κίνα. Το γεγονός ότι δεν υπολογίσθηκε η περίπτωση να μην πάνε καλά τα πράγματα δεν είναι μοναδική περίπτωση, έχει συμβεί και στο παρελθόν δεν αναιρεί την αυτόνομη Ευρωπαϊκή και όχι εξαρτημένη, αξιολόγηση της ουκρανικής στήριξης. Σε κάθε περίπτωση τώρα, η στήριξη στην Ουκρανία είναι μεγαλύτερη αναγκαιότητα, αφού η κατάρρευση των κρατικών δομών στην Ουκρανία, μετά 28 μήνες πολέμου, θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την Ευρώπη καθώς θα αύξανε τις ροές προσφύγων αλλά και ανάγκες οικονομικής – ανθρωπιστικής στήριξης. Όπως και περισσότερο απευκταία η τυχούσα απομάκρυνση των ΗΠΑ από την Ουκρανία, αλλά και γενικότερα την Ευρώπη. Αθήνα, 12.6.2024 Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Αθηνών, γεωπολιτικός αναλυτής.

Η Παγκόσμια απήχηση του blog με πρώτους τους Έλληνες Απόδημους ανά την υφήλιο!

Ενδεικτικά σημερινές επισκέψεις στο blog μας!

Τέσσερα πολιτικά σχόλια για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο της 9ης Ιουνίου 2024

Τέσσερα πολιτικά σχόλια για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο της 9ης Ιουνίου 2024 που δημοσίευσα σήμερα στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X (με κάποιες ... επεξηγήσεις σε αγκύλες[…]) : 1ο σχόλιο μετά τις ευρωεκλογές & το αποτελέσματα αυτών: «Ω ρε τι έχουμε να δούμε ακόμη ... Κανένα πολιτικό ζήτημα δεν λύνεται ενώ παράλληλα δημιουργείται ένα δυναμικό πεδίο δημιουργημάτων της επι/metaκοινωνίας. Μεγάλο πειραματικό ενδιαφέρον η δυναμική διάδραση τους με τα mega data.» [Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν λύνουν το βασικό πολιτικό πρόβλημα που είναι η αδυναμία πολιτικής εκπροσώπησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς και των στοιχειωδών συμφερόντων τους για αξιοπρεπή διαβίωση, ισότητα ευκαιριών, παιδεία, υγεία. Έτσι βιώνουν καθηλωμένοι τις αλλεπάλληλες κρίσεις …]. 2ο σχόλιο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε τη συντονισμένη επίθεση πολιτικού (από την "αριστερά" έως την ακροδεξιά) και οικονομικού κατεστημένου, του υπεύθυνου δηλαδή για την ελληνική στασιμότητα/αποτελμάτωση χωρίς να κάνει όμως την ανατροπή. Ο βραχύς πολιτικός χρόνος για αλγοριθμικές αλλαγές δεν ήταν επαρκής.» [ Πράγματι υπήρξε από τον ΣΥΡΙΖΑ ένα συνεκτικό μήνυμα που επικοινωνήθηκε με περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικά και αποτελεσματικά για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό. Αυτό το μήνυμα κατόρθωσε να δημιουργήσει ρήγματα στην επίσημη καθεστωτική προπαγάνδα κυβέρνησης και των κυρίαρχων ΜΜΕ. Αυτό το μήνυμα όμως, δεν είχε τον επαρκή πολιτικό χρόνο που χρειάζεται ώστε να επιφέρει εκείνες τις αλλαγές στην συνείδηση της πραγματικότητας από τους πολίτες, που θα οδηγούσαν σε ουσιαστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Η ανατρεπτική δύναμη του μηνύματος αυτού για αλλαγή του πολιτικού μοντέλου και ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που συντηρεί την στασιμότητα της χώρας σε μία δυναμική εποχή και ουσιαστικά συντηρεί την κοινωνική και προσωπική αποτελμάτωση, δέχθηκε συντονισμένη την επίθεση απαξίωσης του από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού, μιντιακού και οικονομικού κατεστημένου].

3ο σχόλιο μετά #ευρωεκλογές_2024 «Καθήκον πολιτικό η αξιοποίηση του πολιτικού χρόνου για δημιουργία αξιόπιστου εναλλακτικού κυβερνητικού προγράμματος, χωρίς βαρίδια/εξαρτήσεις παρελθόντος, που θα δώσει προοπτική/διέξοδο στην "γκλάμουρους" αποτελμάτωση ζωής των πολιτών. #ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ» [ Εισήλθαμε σε έναν πολύ ιδιαίτερο πολιτικό χρόνο. Από την μία οι διεθνείς και ευρωπαϊκές εξελίξεις που προβλέπονται ραγδαίες και από την άλλη οι συνεχείς προσπάθειες συντήρησης της χειραγώγησης των πολιτών με είσοδο "νέων" προσώπων με κρυφές παλαιοκομματικές και αυταρχικές πολιτικές θέσεις. Η κυβέρνηση έχει πλέον μπροστά της ορθάνοικτη την διαδικασία της αποδόμησης της τεχνικής γυαλιστερής εικόνας της και ταυτόχρονα της αποκάλυψης του αληθινού συμπλέγματος στυγνής φιλοολιγαρχικής πολιτικής και παραγκώνισης της αποσβολωμένης από τις επιθέσεις και προπαγάνδα κοινωνίας. Επίσης εκλογές δεν προβλέπονται στο μεσοπρόθεσμο πολιτικό χρόνο οπότε .. παρουσιάζεται ιδανική η συνθήκη όποιου θέλει να συγκροτήσει και επικοινωνήσει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. ] 4ο σχόλιο #ευρωεκλογές_2024: «συγκλονιστικό το ποσοστό αποχής κοντά στο 60%. Δηλωτικό του προβλήματος αντιπροσώπευσης που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΕΙΣ. Αναπαλαίωση πλέον είναι προσπάθεια χειραγώγησης/ κοροϊδίας του πάσχοντα αντιπροσώπευσης δικαιωμάτων συμφερόντων του Πολίτη.» [ Το πολιτικό κατεστημένο είναι εκείνο που εναντιώνεται σε οποιαδήποτε αλλαγή που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους πολίτες και δώσει αξιοπρεπή προοπτική στην χώρα. Είναι χαρακτηριστική η σύμπλευση του στην προσπάθεια απαξίωσης λόγου που αναφέρεται στην προοπτική αυτή και δίνει ή επεξεργάζεται προοπτική. Γιαυτό είναι απαραίτητη η προσπάθεια πολιτικής εκπροσώπησης χωρίς την "σύμπραξη" φορέων και προσώπων αυτού του κατεστημένου που με μαθηματική ακρίβεια θα υπονομεύσουν την κάθε προσπάθεια.]

Σύνδεσμος: https://x.com/pantislawoffice/status/1800158883174080607

Does Russia-China rapprochement make Ukraine and Taiwan communicating vessels?

Dionysis Pantis* After about 28 months the conflict in Ukraine continues and the Taiwan issue is now entering an extremely critical period. A period that is increasingly reminiscent ... of Ukraine before 24from February. We have said on many occasions from the very beginning of the Russian invasion of Ukraine (or whatever anyone wants to call it) that this war will be a geopolitical accelerator of changes that will challenge Western European sovereignty..

I think this has already been seen, but perhaps the planet is now entering an even more rapid acceleration of tectonic geopolitical changes. The Putin - Xi Jinping meeting on 16 May 2024 with the lengthy (and detailed and extremely interesting) joint communiqué issued at the conclusion of the talks, but also the military exercise of the air blockade of the island with the characteristic title (especially the end letter indicating ... periodicity) Sword 2024A (which warns us to expect B, C etc.) clearly and definitely states that it will be repeated periodically until the end of the exercises is chosen and a decision is taken to attempt the ... real thing, which is inevitable, imminent and ... stated. At the same time, the West, after the failure of the much-publicised "Ukrainian counter-offensive", is increasingly talking about rhetoric of controlled escalation. There are now calls for Ukraine's "disengagement" in defined strikes within Russian territory (at bases from which Russian missile/air or other attacks originate) The two sources of tension, namely Ukraine and Taiwan, one existing, the other imminent, forthcoming, are now linked in some way. China openly warns: imminent (also defined, albeit often in half-words) escalation of the West and NATO in Ukraine, the green light to independent Ukraine for attacks within Russian territory on bases where Russian attacks (missile, air) or troops are organized, planned and launched, within Russia may lead to the changing the intensity of China's engagement and broadening its support for Russia. China is making it clear that it cannot tolerate a crushing of Russia that puts it in existential danger. That is, some of the purchase of raw materials, expansion of the interconnection infrastructure between the two countries (bridges, rail or highway links, energy transmission pipelines, transfer of technology and components incorporating advanced technology (e.g. microchips and others), spare parts that can also be used by the Russian war industry for essential ammunition or weapons that are forwarded to Russian troops in Ukraine can now be reached in the immediate and direct supply without restrictions of Chinese war material necessary and critical to the Russian forces to face the new challenges on the Ukrainian front. There is no need to analyse the significance of such a development, given China's unique industrial production capacity in the world. China knows that such a development could (with very strong probability) lead to advanced tough sanctions that will decisively contribute to further disconnecting the economies of China and the West. It also knows with strong probability that this development may lead, for at least a period of time, to very damaging for China's export trade, denying it access to the Pacific Ocean and its international shipping lanes. But he preaches that is now ready to take on such a high-risk venture. In addition, China has stated that the only reason it has not yet attempted to regain control of Taiwan Island, or the degree of control over the island that it will choose based solely on its own objectives, and in the "China Seas" in general, is solely and exclusively for avoiding international sanctions and economic consequences. In particular, as far as Taiwan is concerned, it considers that it is fully covered by the UN General Assembly Resolution 2758/1971 which recognises its rights to the island. These are, of course, legal arguments, which as such are useful in justifying an action, but they do not determine the decisions taken, not only in the case of China, but also more broadly, I would say, with no significant exceptions. These decisions are, of course, made on geopolitical criteria and ultimately on the only, at the end of the day (or night as others from the East threaten closer to us) determinant of international relations, which is none other than the power factor. China considers that the preparations/conditions for such a one-way operation have been completed, i.e. it is a modern-day Rubicon crossing (the second revisionist ... crossing of the now ideal river after the Russian attack on Ukraine). Its accumulated power justifies it. Militarily it declares itself ready. The plans are complete and almost ... public. Besides, according to their estimates, there is not even a need to blockade Taiwan, although this is perfectly feasible. All that is needed is destruction by missile attacks & on short notice, all the ports on the island (2η missile air bombardment phase) and then ensuring that it will not be possible to repair them operationally through a combination of the air superiority they will provide and the simultaneous use of huge swarms drones (UAVs), which will patrol the damaged facilities (in particular port infrastructure) and attack and destroy those who attempt to repair the damage (3η phase). It is noteworthy that Taiwan depends on over 90 % of energy supplies from abroad and over 601 % for its food needs. Given the above data, it is likely to be forced to surrender or capitulate under negotiations that will satisfy China within one and a half to two months. The Chinese offensive is "guaranteed" by its technological and numerical superiority in missile technology and drones creating chaos on the island. The numbers, comparisons of China - Taiwan forces, are so overwhelming. The only deterrent, as we have said, is sanctions and in particular the economic impact of the operation. With the aerial blockade exercises (1η phase), HOWEVER slowly - slowly or quickly - quickly, (the decision of ... China), everyone will understand that Taiwan is under a semi-siege. A fact that necessarily increases economic uncertainty and ... insurance costs. The Chinese leadership (military-political) has made the assessment that the reforms planned and implemented by the US in readjusting the deployment of its military forces in the Pacific Ocean, through the Force Design 2030 programme and other initiatives, particularly with regard to the agile, fast-moving Marine Corps units and the capabilities of the ... invisible movement capabilities, demonstrate the inability or unwillingness to commit capable forces in the region that can act as a military deterrent based on China's current capabilities. Besides, the US obligations in Europe (with the open wound of Ukraine in so far as the objective of decisively crushing - together with the sanctions - Russia, forcing it into regime change and forced Western access to its wealth and social structures) and now also in the Middle East, Eastern Mediterranean, Red Sea with the expressed absolute commitments to Israel's defence and the unprecedented challenges it poses, in addition to the Iranian proxies, Hezbollah in Lebanon, Houthis in Yemen and at the entrance to the Red Sea and Shiite "militias" in Iraq and Syria, and the first ever direct missile and drone attacks by Iran on Israel. The above forces the USA, in this critical period, to increase the supply of war material - munitions. increasingly technologically advanced, in Ukraine and information personnel and special skills, clearly useful elsewhere, but now - and in particular - to commit very important air forces in the Eastern Mediterranean and Red Sea (commitment of aircraft carriers - 2 or even 3 -, large numbers of aircraft, naval vessels and personnel in field and reserve positions) on a stable, almost permanent basis, especially while the total war of the "final solution" in Gaza - which Israel is pursuing - mobilises powerful countervailing forces, which now also have strong diplomatic, economic, technological and military - if necessary (e.g. in the release of A/A systems etc.) - support from the two other superpowers (China and Russia) which are now in strategic cooperation, challenging Western (US) world domination. The US is forced for an indefinite (long in any case) period of time to commit the lion's share of its air capability to securing Israel from possible missile or drones missile attacks by Iran and their proxies, so as not to find themselves in the - even more - unpleasant position of being forced to get involved in a "burning Middle East" by uncontrolled, Israeli "retaliatory" attacks, a geopolitical nightmare for the US at the present juncture. So the timing seems very good for China, almost ideal. Only problem of China remains the adjustment of its economy and industry from sanctions and disconnection with Western economies and the possible denial of its access to the Pacific through the US strategy of containment through the three island chains, creating three chains of exclusion of China from the great "peaceful" sea! But China seems willing to take that risk. A risk that holds enormous opportunities for geopolitical gains. Especially because: As we have analysed above, the circumstances seem favourable. The denial of China's access to the Pacific and the sanctions raise the comparative question of who will be hurt more: the West or China? China has been significantly prepared for this since 19ο Congress of the Communist Party of China CPC, what Western analysts saw as ... a reversion to communist rhetoric, a rhetoric that never disappeared in China, simply disappeared for the Westerners from the excess profits created by the opening of the Chinese market (and cheap labour) to their bulimic multinationals. It was the era of euphoria created by the mistaken belief that no one resists super profits and their ... carriers (neoliberalism). But, as the 19ο and the 20th Congress of the CPC, China is not willing to risk its blood-literally earned achievements for the sake of ... the construction industry, the real estate market or the wealthy new capitalists (e.g. on internet platforms). On the contrary, industries and capitalists should be disciplined to the control of the CCP and its certain objectives for Taiwan (reaffirmation at the 20th Congress of China's policy towards Taiwan, development plans in various sectors of the economy, such as biotechnology, green growth, electromobility, digital technology, batteries, infrastructure, transport, shipping, environment, etc. and a solemn reference to China's enormous achievements under the Party's leadership: the unprecedented three decades of uninterrupted growth and the fact that 600 million Chinese citizens have been lifted out of hunger! Achievements that put China back where it belongs. That of the most advanced economy and society, as it was for 100 years, before the "European parenthesis" and the century of their national humiliation, starvation and foreign intervention. That is over. The sacrifices have paid off. Now national self-confidence is expressed in the economy, but also in diplomacy and military power if necessary. The need for adaptation has now changed its place at the table. It jumped to the opposite side. At the same time, its strategic relationship with Russia enables her to, for the first time since the beginning of the reforms of the legendary Deng Xiaoping, the General Architect of the Chinese revolution, access to unrestricted energy and critical raw materials and decoupling from supplies from US-controlled regions. At the same time, China is the largest buyer-consumer of energy and the largest seller of industrial products and alternatives to the West, in all technologies critical to the development of a state. The disconnection of China from these markets will increase the pressures on the US and the availability of developing relations with it (at the cost of Western influence in these regions). The Russian-Chinese alternative, which does not ask about ... human rights violations or form of governance may be more attractive to many. When the floodgates open, indeed for the second time after Ukraine, nothing will remain the same, even for the resourceful Ulysses and his companions. The strategic relationship with Russia and other emerging powers through the new Silk Road, offers possibilities for land-based bypasses of sea routes, where these will be problematic. And all this while as early as 19ο congress of the Communist Party of China openly has programmed its resilience to eventual disconnection and relative decoupling from and exports to Western economies, developing the domestic market and emerging markets of former third world countries, limiting and bringing the oligarchs under party control, planning and achieving technological dominance in selected strategic sectors (biotechnology, green technology, renewable energy, electric vehicles (not only civilian but also military). Such is the integration of new technology in the military defence industry (AI, drones, missile technology especially hypersonic - e.g. anti-ship version of the YJ hypersonic missile, but long-range missiles e.g. Dong Feng 26 5 km missile that puts even Guam within range, or strike in the Pacific aircraft carriers, robotic systems, electric military vehicles, net-centric capabilities, etc., and these in unrivalled quantities, ensured by its manufacturing industry which considers that its eventual confrontation with the US will be the first confrontation where "the silicon based lifeform defeats the carbon based lifeform". Because further, the Chinese economy is extremely important for the global economy, the pressure of the neoliberal business elites will be enormous on their governments, as they will not be able/willing to stay out of the Asian market for a long period of time for rapprochement with China. But disrupting supply chains by replacing parts only where possible at higher prices and shortages of cheap products from Western consumer markets will also intensify the pressure for a softer approach to China. Even the green transition, the trademark of Western elites and multinationals, seems to have the fate of another of their intellectual property products: globalisation (globalization): as globalisation has benefited, albeit Western-inspired, China in a privileged way, due to the unprecedented and unpredictable pace of growth and development of industrial production, in principle, but also of services now, so the green transition, due to the dominance of certain technologies and low production costs (no longer due to low labour costs) will also benefit China and other former third world economies. But in any case, China will be the one with the smallest losses and the biggest gains, based on the rationale we have developed and is close to the their geopolitical approach to the inevitable crisis. Besides, Western control over the neo-colonial dependence of the third world and with the Russian and Chinese finger has been reduced. So even there the West can no longer find the ELDORANT it needs (its multinationals) for profit increases through the overexploitation of the third world and their technological-productive backwardness. Nuclear deterrence, in a strange game of fate, with the mutually assured destruction of the opponent, also sets the limits of competition. Without being able to exclude the use of a nuclear weapon in a regional conflict, a more general use is excluded (there is no monopoly). In any version, therefore, the West, according to the Chinese perspective, will eventually have to recognise its regional sovereignty, settle for a smaller share of the world's wealth and a more democratic distribution of it. It will also recognise a new global institutional system, already being formed in bilateral talks with Russia, within the BRICS, etc., which will reflect the new balance of global power that is now inevitably moving the centre of gravity of the world from Europe to Asia. So for China the questioning of the current global architecture seems inevitable. *Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst This article was published in the Independent Balkan News Agency (IBNA) the independent news agency focusing on the wider region of Southeast Europe and the Eastern Mediterranean at the following link: https://www.ibnaeu.com/2024/06/01/i -prosengisis-rosias-kinas-kathista-oukrania-kai-taivan-sygkoinonounta-docheia/ ** The views published on IBNA are solely those of the authors.

Η προσέγγισης Ρωσίας Κίνας καθιστά Ουκρανία και Ταϊβάν συγκοινωνούντα δοχεία;

Η προσέγγισης Ρωσίας Κίνας καθιστά Ουκρανία και Ταϊβάν συγκοινωνούντα δοχεία; Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο Independent Balkan News Agency (IBNA) το ανεξάρτητο πρακτορείο ειδήσεων που επικεντρώνεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου στον παρακάτω σύνδεσμο link: https://www.ibnaeu.com/2024/06/01/i-prosengisis-rosias-kinas-kathista-oukrania-kai-taivan-sygkoinonounta-docheia/

Μετά 28 περίπου μήνες η σύγκρουση στην Ουκρανία να συνεχίζεται και το ζήτημα της Ταϊβάν πλέον εισέρχεται σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο. Μία περίοδο που όλο και περισσότερο … θυμίζει Ουκρανία προ της 24ης Φεβρουαρίου.

Είχαμε πει σε πολλές ευκαιρίες από την πρώτη αρχή της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία (ή τέλος πάντων όπως ο καθένας θέλει να την … βαφτίσει) ότι ο πόλεμος αυτός θα είναι γεωπολιτικός επιταχυντής αλλαγών που θα αμφισβητήσουν την δυτική ευρωπαϊκή κυριαρχία (1).

Νομίζω ότι αυτό ήδη έχει φανεί, όμως ίσως ο πλανήτης εισέρχεται τώρα σε μία ακόμη μεγαλύτερης ταχύτητας επιτάχυνση τεκτονικών γεωπολιτικών αλλαγών. Η συνάντηση Πούτιν - Σι Τσι Πίνγκ στις 16 Μαίου 2024 με το μακρόσυρτο (και λεπτομερές και εξαιρετικά ενδιαφέρον) κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε με την ολοκλήρωση των συνομιλιών, αλλά και η στρατιωτική άσκηση αεροναυτικού αποκλεισμού του νησιού με τον χαρακτηριστικό τίτλο (ιδίως ακροτελεύτιο γράμμα που δείχνει … περιοδικότητα) Sword 2024A (που μας προειδοποιεί να αναμένουμε και Β,Γ κλπ) δηλώνει ξεκάθαρα και ορισμένα ότι θα επαναλαμβάνεται περιοδικά μέχρι να επιλεγεί το πέρας των ασκήσεων και αποφασιστεί να επιχειρηθεί το … real thing, το οποίο είναι αναπότρεπτο, επικείμενο και … δηλωμένο. Ταυτόχρονα από την Δύση, μετά την αποτυχία της πολυδιαφημισμένης «Ουκρανικής αντεπίθεσης» ακούγονται όλο και περισσότερο ρητορικές ελεγχόμενης κλιμάκωσης. Ζητείται πλέον «αποδέσμευση» της Ουκρανίας σε οριοθετημένα χτυπήματα εντός της Ρωσικής επικράτειας (σε βάσεις από όπου προέρχονται οι ρωσικές πυραυλικές/ αεροπορικές ή άλλες επιθέσεις) Οι δύο πηγές έντασης, δηλαδή η Ουκρανία και η Ταϊβάν, η μία υφιστάμενη η άλλη επικείμενη, προσεχής συνδέονται πλέον ορισμένα. Η Κίνα προειδοποιεί ανοικτά: επικείμενη (επίσης ορισμένη αν και πολλές φορές με μισόλογα) κλιμάκωση της Δύσης και του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, το άναμμα πράσινου φωτός στην ανεξάρτητη Ουκρανία για επιθέσεις εντός της ρωσικής επικράτειας σε βάσεις όπου οργανώνονται, σχεδιάζονται και εξαπολύονται οι ρωσικές επιθέσεις (πυραυλικές, αεροπορικές) ή μεταφέρονται στρατεύματα, εντός της Ρωσίας δύναται να οδηγήσει στην αλλαγή της έντασης της εμπλοκής της Κίνας και στην διεύρυνση της υποστήριξης της προς την Ρωσία (2). Η Κίνα καθιστά σαφές ότι δεν μπορεί να ανεχθεί κατατριβή της Ρωσίας που να την θέτει σε κίνδυνο υπαρξιακό. Δηλαδή ορισμένα από την αγορά πρώτων υλών, διεύρυνση των υποδομών διασύνδεσης μεταξύ των δύο χωρών (γέφυρες, σιδηροδρομικές ή αυτοκινητοδρόμων συνδέσεις, αγωγούς μεταφοράς ενέργειας, μεταφοράς τεχνολογίας και εξαρτημάτων που ενσωματώνουν προηγμένη τεχνολογία (3) (πχ μικροτσίπς αλλά και άλλα), ανταλλακτικά που μπορεί να χρησιμοποιηθούν και από την ρωσική πολεμική βιομηχανία για απαραίτητα πυρομαχικά ή όπλα που προωθούνται στα ρωσικά στρατεύματα στην Ουκρανία μπορούμε να φτάσουμε πλέον στην άμεση και απευθείας διάθεση χωρίς περιορισμούς απαραίτητου και κρίσιμου στις ρωσικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις στο Ουκρανικό μέτωπο, κινέζικου πολεμικού υλικού. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε την σημασία μίας τέτοιας εξέλιξης, δεδομένης της μοναδικής στον κόσμο βιομηχανικής παραγωγικής δυνατότητας της Κίνας.

Η Κίνα γνωρίζει ότι μία τέτοια εξέλιξη μπορεί (με πολύ ισχυρή πιθανολόγηση) να οδηγήσει σε προωθημένες σκληρές κυρώσεις που θα συμβάλουν αποφασιστικά στην περαιτέρω αποσύνδεση των οικονομιών της Κίνας και της Δύσης (4) . Επίσης γνωρίζει με ισχυρή πιθανολόγηση ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί να οδηγήσει, για ένα έστω χρονικό διάστημα, στην πολύ βλαπτική για το εξαγωγικό εμπόριο της Κίνας, άρνησης της πρόσβασης της στον Ειρηνικό Ωκεανό και τους διεθνείς του ναυτικούς διαδρόμους. Όμως κηρύττει ότι είναι έτοιμη να αναλάβει πλέον μία τέτοια υψηλού ρίσκου διακινδύνευση. Επιπρόσθετα η Κίνα ορισμένα δηλώνει ότι ο μόνος λόγος που δεν έχει ακόμη επιχειρήσει την κατά οιονδήποτε τρόπο επιλεγεί, ανάκτηση του ελέγχου της νήσου της Ταιβάν ή του βαθμού ελέγχου της στο νησί που η ίδια θα επιλέξει με βάση αποκλειστικά τις δικές της επιδιώξεις, αλλά και γενικότερα στις «κινεζικές θάλασσες», είναι μόνον και αποκλειστικά η αποφυγή διεθνών κυρώσεων και οικονομικών συνεπειών. Συγκεκριμένα όσο αφορά την Ταϊβάν θεωρεί ότι την καλύπτει απόλυτα το Ψήφισμα 2758/1971 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που αναγνωρίζει τα δικαιώματα της στο νησί. Αυτά βέβαια αποτελούν νομικά επιχειρήματα, που ως τέτοια, είναι χρήσιμα στην δικαιολόγηση μίας ενέργειας, αλλά δεν καθορίζουν τις αποφάσεις που λαμβάνονται, όχι μόνο στην περίπτωση της Κίνας, αλλά και ευρύτερα θα έλεγα, χωρίς σημαντικές εξαιρέσεις. Οι αποφάσεις αυτές βέβαια λαμβάνονται με γεωπολιτικά κριτήρια και εντέλει με τον μοναδικό, στο τέλος της ημέρας (ή νύχτας όπως άλλοι εξ Ανατολών απειλούν περισσότερο κοντά μας) καθοριστικό παράγοντα των διεθνών σχέσεων, που δεν είναι άλλος, από τον παράγοντα της ισχύος. Η Κίνα θεωρεί ότι έχουν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες / προϋποθέσεις μίας τέτοιας επιχείρησης χωρίς επιστροφή, αποτελεί δηλαδή μία σύγχρονη διάβαση του Ρουβίκωνα (5) (την δεύτερη αναθεωρητική … διάβαση του ιδεατού πλέον ποταμού μετά την ρωσική επίθεση στην Ουκρανία). Η συσσωρευμένη ισχύς της την δικαιολογεί.

Στρατιωτικά δηλώνει έτοιμη. Τα σχέδια είναι ολοκληρωμένα και σχεδόν … δημοσιοποιημένα. Άλλωστε, κατά τις εκτιμήσεις τους, δεν χρειάζεται καν αποκλεισμός της Ταϊβάν, παρότι αυτός είναι απολύτως εφικτός. Αρκεί η καταστροφή με πυραυλικές επιθέσεις & κατόπιν βραχείας χρονικά ειδοποίησης, του συνόλου των λιμανιών της νήσου (2η φάση πυραυλικών αεροπορικών βομβαρδισμών) και κατόπιν η εξασφάλιση ότι δεν θα είναι δυνατή η λειτουργική επισκευή τους μέσω συνδυασμού της αεροπορικής υπεροχής που θα εξασφαλίσουν και της ταυτόχρονης χρήσης τεράστιων σμηνών drones (UAVs), τα οποία θα επιτηρούν τις κατεστραμμένες εγκαταστάσεις (ιδίως λιμενικές υποδομές) και θα επιτίθενται εξοντώνοντας όσους επιχειρήσουν την αποκατάσταση των ζημιών (3η φάση). Σημειωτέον είναι ότι, η Ταϊβάν, εξαρτάται κατά ποσοστό άνω του 90 % από τις προμήθειες ενέργειας από το εξωτερικό και κατά ποσοστό ανώτερο του 60% για τις διατροφικές της ανάγκες. Με τα παραπάνω δεδομένα πιθανολογείται η εξαναγκασμένη παράδοση ή συνθηκολόγηση της σε πλαίσιο διαπραγματεύσεων που θα ικανοποιεί την Κίνα, εντός ενάμιση - δύο μηνών. Η κινεζική επίθεση «εγγυάται» με την τεχνολογική και αριθμητική υπεροχή σε πυραυλική τεχνολογία και drones την δημιουργία χάους στο νησί. Οι αριθμοί, συγκρίσεις δυνάμεων Κίνας – Ταϊβάν, είναι άλλωστε τόσο συντριπτικοί. Μόνη αποτροπή, ως προείπαμε, είναι οι κυρώσεις και ιδίως οι οικονομικές επιπτώσεις που θα έχει η επιχείρηση. Με τις ασκήσεις αεροναυτικού αποκλεισμού (1η φάση), ΗΔΗ σιγά - σιγά ή γρήγορα – γρήγορα, (η απόφαση της … Κίνας), άπαντες θα κατανοήσουν ότι η Ταϊβάν βρίσκεται σε καθεστώς ημι-πολιορκίας. Γεγονός που αναγκαστικά αυξάνει την οικονομική αβεβαιότητα και το … ασφαλιστικό κόστος. Η Κινεζική ηγεσία (στρατιωτική – πολιτική), έχει προβεί στην εκτίμηση ότι, οι μεταρρυθμίσεις που σχεδίασαν και υλοποιούν οι ΗΠΑ αναπροσαρμόζοντας την ανάπτυξη των στρατιωτικών δυνάμεων τους στον Ειρηνικό Ωκεανό, μέσα από το πρόγραμμα «Force Design 2030» και άλλες πρωτοβουλίες, ιδίως όσον αφορά τις ευκίνητες ταχυμεταφερόμενες μονάδες πεζοναυτών και η δυνατότητες … αόρατης μετακίνησης τους, καταδεικνύουν την αδυναμία ή την απροθυμία δέσμευσης ικανών δυνάμεων στην περιοχή, που να μπορούν να λειτουργούν στρατιωτικά αποτρεπτικά, με βάση τις κινεζικές σημερινές δυνατότητες. Άλλωστε, οι υποχρεώσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη (με την ανοικτή πληγή της Ουκρανίας κατά το μέτρο που δεν επιτεύχθηκε ο αντικειμενικός στόχος της αποφασιστικής κατατριβής – μαζί με τις κυρώσεις – της Ρωσίας, εξαναγκάζοντας την σε αλλαγή καθεστώτος και εξαναγκασμένη πρόσβαση των δυτικών στις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και κοινωνικές της δομές) και τώρα και στην Μέση Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειο, Ερυθρά Θάλασσα με τις εκφρασμένες απόλυτες δεσμεύσεις τους στην άμυνα του Ισραήλ και τις χωρίς προηγούμενο προκλήσεις που δημιουργεί, πέραν των ιρανικών proxies, Χεζμπολά στο Λίβανο, Χούθις στην Υεμένη και στην είσοδο της ερυθράς Θάλασσας και των σιϊτικών «πολιτοφυλακών» σε Ιράκ Συρία, και η για πρώτη φορά με τις απευθείας πυραυλικές και με drones Ιρανικές επιθέσεις στο Ισραήλ. Τα παραπάνω εξαναγκάζουν, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, τις ΗΠΑ σε αυξημένες παροχές πολεμικού υλικού – πολεμοφοδίων όλο και πιο τεχνολογικά προηγμένων, στην Ουκρανία και προσωπικού πληροφοριών και ειδικών ικανοτήτων, σαφέστατα χρήσιμων αλλού, αλλά πλέον - και ιδίως- να δεσμεύουν πολύ σημαντικές αεροναυτικές δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο και Ερυθρά Θάλασσα (δέσμευση αεροπλανοφόρων -2 ή και 3ών -, μεγάλου αριθμού αεροσκαφών, σκαφών του πολεμικού ναυτικού και προσωπικού σε διάταξη στο πεδίο και σε εφεδρείες) σε σταθερή, σχεδόν μόνιμη βάση, ιδίως όσο ο ολοκληρωτικός πόλεμος της «τελικής λύσης» στην Γάζα -που επιδιώκει το Ισραήλ-, κινητοποιεί ισχυρές αντίρροπες δυνάμεις, που πλέον έχουν και ισχυρή διπλωματική, οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική -εάν χρειαστεί (πχ σε αποδέσμευση Α/Α συστημάτων κα)- υποστήριξη από τις δύο άλλες υπερδυνάμεις (Κίνα και Ρωσία) που βρίσκονται πλέον σε στρατηγική συνεργασία, αμφισβητώντας την δυτική (ΗΠΑ) παγκόσμια κυριαρχία. Οι ΗΠΑ είναι αναγκασμένες για αόριστο (μεγάλο σε κάθε περίπτωση) χρονικό διάστημα να δεσμεύουν την μερίδα του λέοντος της αεροναυτικής τους δυνατότητας στην εξασφάλιση του Ισραήλ από ενδεχόμενες πυραυλικές ή με drones πυραυλικές επιθέσεις από το Ιράν και τους proxies τους, ώστε να μην βρεθούν στην – ακόμη πιο – δυσάρεστη θέση, να αναγκαστούν να εμπλακούν σε μία «καιόμενη Μέση Ανατολή» από ανεξέλεγκτες, επιθέσεις ισραηλινών «αντιποίνων», ένας γεωπολιτικός εφιάλτης για τις ΗΠΑ στην παρούσα συγκυρία. Η συγκυρία λοιπόν φαίνεται πολύ καλή για την Κίνα, σχεδόν ιδανική. Μόνο πρόβλημα της Κίνας παραμένει η προσαρμογή της οικονομίας και της βιομηχανίας της από τις κυρώσεις και την αποσύνδεση με τις δυτικές οικονομίες και η πιθανότατη άρνηση πρόσβασης της στον Ειρηνικό μέσω της στρατηγικής των ΗΠΑ ανάσχεσης της μέσω των τριών αλυσίδων νησιών, που δημιουργούν τρεις αλυσίδες αποκλεισμού της Κίνας από την μεγάλη «ειρηνική» θάλασσα! Η Κίνα όμως φαίνεται διατεθειμένη να αναλάβει την διακινδύνευση αυτή. Μία διακινδύνευση που εμπεριέχει τεράστιες ευκαιρίες για γεωπολιτικά κέρδη. Ιδίως γιατί: Η συγκυρία φαίνεται όπως αναλύσαμε παραπάνω ευνοϊκή. Η άρνηση πρόσβασης της Κίνας στον Ειρηνικό και οι κυρώσεις δημιουργούν το συγκριτικό ερώτημα του ποιος θα πληγεί περισσότερο: η Δύση ή η Κίνα;

Η Κίνα έχει σημαντικά προετοιμαστεί για αυτό ήδη από το 19ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας ΚΚΚ, αυτού που δυτικοί αναλυτές είδαν ως … πισωγύρισμα στην κομμουνιστική ρητορική, μία ρητορική που ποτέ όμως δεν εξαφανίστηκε στην Κίνα, απλά εξαφανίστηκε για τους δυτικούς από τα υπερκέρδη που δημιουργούσε το άνοιγμα της κινέζικης αγοράς (και φτηνής εργατικής δύναμης) στους βουλιμικούς πολυεθνικούς τους ομίλους. Ήταν η εποχή της ευφορίας που δημιουργούσε η εσφαλμένη πεποίθηση ότι κανείς δεν ανθίσταται στα υπερκέρδη και στους … φορείς τους (νεοφιλελευθερισμός). Όμως, όπως έδειξαν το 19ο και το 20ο συνέδριο του ΚΚΚ, η Κίνα δεν είναι διατεθειμένη να διακινδυνεύσει τα με αίμα κυριολεκτικά κερδισμένα επιτεύγματα προς χάριν της … κατασκευαστικής βιομηχανίας, της αγοράς ακινήτων ή των βαθύπλουτων νέων κεφαλαιούχων (πχ στις ιντερνετικές πλατφόρμες). Αντίθετα, βιομηχανίες και κεφαλαιούχοι θα πρέπει να πειθαρχήσουν στον έλεγχο του ΚΚΚ και στους ορισμένους στόχους του για την Ταϊβάν (επαναβεβαίωση στο 20ό συνέδριο της κινεζικής πολιτικής έναντι της Ταϊβάν, των αναπτυξιακών πλάνων σε διάφορους τομείς της οικονομίας, όπως βιοτεχνολογία, πράσινη ανάπτυξη, ηλεκτροκίνηση, ψηφιακή τεχνολογία, μπαταρίες, υποδομές, μεταφορές, ναυτιλία, περιβάλλον κλπ και πανηγυρική αναφορά στα τεράστια επιτεύγματα της Κίνας υπό την καθοδήγηση του κόμματος : της πρωτοφανούς συνεχόμενης επί τρεις δεκαετίες ανάπτυξης και του ότι κατορθώθηκε να βγουν από το φάσμα της πείνας 600 εκατομμύρια Κινέζοι πολίτες! Επιτεύγματα που επανατοποθετούν την Κίνα εκεί που είναι η φυσική της θέση. Αυτή της πλέον εξελιγμένης οικονομίας και κοινωνίας, όπως ήταν για σειρά 100ετιών, πριν την «ευρωπαίκή παρένθεση» και τον αιώνα του εθνικού τους εξευτελισμού, της πείνας και των εξωτερικών επεμβάσεων. Αυτά τελείωσαν. Οι θυσίες έπιασαν τόπο. Τώρα η εθνική αυτοπεποίθηση εκφράζεται και στην οικονομία, αλλά και στην διπλωματία και την στρατιωτική ισχύ αν χρειαστεί. Η ανάγκη προσαρμογής τώρα άλλαξε θέση στο τραπέζι. Πήδηξε στην αντίπαλη πλευρά.

Παράλληλα, η στρατηγική της σχέση με την Ρωσία της δίνει την δυνατότητα, για πρώτη φορά από την αρχή των μεταρρυθμίσεων του θρυλικού Ντεγκ Σιάο Πινγκ, τον Γενικό Αρχιτέκτονα της Κινεζικής επαναφοράς, πρόσβασης σε χωρίς όρια ενέργεια και κρίσιμες πρώτες ύλες και απεξάρτησης από προμήθειες από περιοχές που ελέγχονται από τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής-καταναλωτής ενέργειας και ο μεγαλύτερος πωλητής βιομηχανικών προϊόντων και εναλλακτικής της δυτικής, σε όλες τις κρίσιμες για την ανάπτυξη ενός κράτους, τεχνολογίας. Η αποσύνδεση της Κίνας από τις αγορές αυτές θα αυξήσει τις πιέσεις στις ΗΠΑ και την διαθεσιμότητα ανάπτυξης σχέσεων μαζί της (σε κόστος της Δυτικής επιρροής στις περιοχές αυτές). Η Ρωσοκινεζική εναλλακτική, που δεν ρωτά για … παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή μορφής πολιτεύματος μπορεί για πολλούς να είναι ελκυστικότερη. Όταν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, μάλιστα για δεύτερη φορά μετά την Ουκρανία, τίποτε δεν θα μείνει το ίδιο, ακόμη και για τον πολυμήχανο Οδυσσέα και τους συντρόφους του. Η στρατηγική σχέση με την Ρωσία και άλλες αναδυόμενες δυνάμεις, μέσα από το νέο Δρόμο του μεταξιού, προσφέρει δυνατότητες χερσαίων παρακάμψεων των θαλασσίων οδών, όπου αυτές θα είναι προβληματικές. Και όλα αυτά ενώ ήδη από το 19ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας

φανερά έχει προγραμματίσει την αντοχή της σε ενδεχόμενη αποσύνδεση και σχετική απεξάρτηση από τις οικονομίες της Δύσης και εξαγωγές σε αυτές, αναπτύσσοντας την εσωτερική αγορά και αναδυόμενες αγορές χωρών του πρώην τρίτου κόσμου, περιόρισε και έθεσε υπό τον έλεγχο του κόμματος τους ολιγάρχες, σχεδίασε και επέτυχε την τεχνολογική κυριαρχία σε επιλεγμένους στρατηγικούς τομείς (βιοτεχνολογία, πράσινη τεχνολογία, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ηλεκτρικά οχήματα (όχι μόνο πολιτικής αλλά και στρατιωτικής χρήσης). Είναι τέτοια η ενσωμάτωση νέας τεχνολογίας στην στρατιωτική αμυντική βιομηχανία (ΑΙ, drones, πυραυλική τεχνολογία ιδίως υπερηχητική – πχ aντιπλοϊκή εκδοχή του YJ hypersonic missile, αλλά μεγάλου βεληνεκούς πυραύλους πχ Dong Feng 26 5 χιλιομέτρων που θέτει και το Γκουάμ εντός βεληνεκούς, ή να χτυπήσει στον Ειρηνικό αεροπλανοφόρα, ρομποτικά συστήματα, ηλεκτροκίνητα στρατιωτικά οχήματα, δικτυοκεντρικές δυνατότητες, κλπ και αυτά σε ποσότητες ασυναγώνιστες, που εξασφαλίζει η παραγωγική βιομηχανία της που θεωρεί ότι τυχούσα αντιπαράθεση της με τις ΗΠΑ θα είναι η πρώτη αντιπαράθεση όπου “η μορφή ζωής (ανθρώπινης δραστηριότητας) με βάση το πυρίτιο να νικήσει την μορφή ζωής με βάση τον άνθρακα» (“silicon based lifeform defeats carbon based lifeform”). Επειδή περαιτέρω, η κινεζική οικονομία είναι εξαιρετικά σημαντική για την παγκόσμια οικονομία, η πίεση των νεοφιλελεύθερων επιχειρηματικών ελίτ θα είναι τεράστια στις κυβερνήσεις τους, καθώς δεν θα μπορούν/θέλουν να μείνουν εκτός ασιατικής αγοράς για μεγάλο χρονικό διάστημα για προσέγγιση με την Κίνα. Αλλά και η διατάραξη των εφοδιαστικών αλυσίδων με αντικατάσταση εξαρτημάτων μόνον όπου αυτό είναι δυνατόν σε ακριβότερες τιμές και οι ελλείψεις φθηνών προϊόντων από τις δυτικές καταναλωτικές αγορές, επίσης θα εντείνουν τις πιέσεις για ηπιότερη αντιμετώπιση της Κίνας. Ακόμη και η πράσινη μετάβαση, το σήμα κατατεθέν των δυτικών ελίτ και πολυεθνικών, φαίνεται ότι έχει την τύχη ενός άλλου προϊόντος πνευματικής τους ιδιοκτησίας: της παγκοσμιοποίησης (globalization): όπως η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε, παρότι δυτικής έμπνευσης, προνομιακά την Κίνα, λόγω των απρόβλεπτα χωρίς προηγούμενο, ρυθμών της ανάπτυξης και ανάπτυξης της βιομηχανικής παραγωγής, κατ΄ αρχήν, αλλά και των υπηρεσιών πλέον, έτσι και η πράσινη μετάβαση, λόγω της κυριαρχίας σε επί μέρους τεχνολογίες και χαμηλού κόστους παραγωγής (όχι πλέον λόγο χαμηλού εργατικού κόστους) επίσης θα ωφελήσει την Κίνα και άλλες οικονομίες του πρώην τρίτου κόσμου.

Σε κάθε όμως περίπτωση, η Κίνα θα είναι ΣΧΕΤΙΚΑ και ΣΥΚΓΡΙΤΙΚΑ, με τις μικρότερες απώλειες και τα μεγαλύτερα κέρδη, με βάση το σκεπτικό που αναπτύξαμε και είναι κοντά στην γεωπολιτικής τους προσέγγιση της αναπόφευκτης κρίσης. Άλλωστε, ο δυτικός έλεγχος για την νεοαποικιακή εξάρτηση του τρίτου κόσμου και με τον ρωσικό και κινεζικό δάκτυλο έχει μειωθεί. Έτσι ούτε εκεί η Δύση μπορεί πλέον να βρει το ΕΛΝΤΟΡΑΝΤΟ που χρειάζεται (οι πολυεθνικές της) για αυξήσεις κερδών μέσα από την υπερεκμετάλλευση του τρίτου κόσμου και της τεχνολογική-παραγωγική τους υστέρησης. Η πυρηνική αποτροπή, κατά ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας, με την αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή του αντιπάλου, θέτει και τα όρια του ανταγωνισμού. Χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί η χρήση πυρηνικού όπλου σε περιφερειακή σύγκρουση μία γενικότερη χρήση αποκλείεται (δεν υπάρχει μονοπώλιο). Σε οποιαδήποτε εκδοχή λοιπόν η Δύση, σύμφωνα με την κινέζικη οπτική, θα πρέπει στο τέλος να αναγνωρίσει την περιφερειακή της κυριαρχία, να αρκεστεί σε μικρότερο μερίδιο από τον παγκόσμιο πλούτο και σε μία ποιο δημοκρατική διάχυση του. Επίσης θα αναγνωρίσει ένα νέο παγκόσμιο θεσμικό σύστημα, που ήδη διαμορφώνεται στις διμερείς συνομιλίες με την Ρωσία, στο πλαίσιο των BRICS κλπ που θα αντανακλά τις νέες ισορροπίες της παγκόσμιας ισχύος που μετακομίζουν πλέον αναπόδραστα το κέντρο βάρους του Κόσμου από την Ευρώπη στην Ασία. Άρα για την Κίνα η αμφισβήτηση της σημερινής παγκόσμιας αρχιτεκτονικής φαίνεται αναπόφευκτη. Αθήνα, 31 Μαΐου 2024, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Αθηνών, γεωπολιτικός αναλυτής (1) https://www.youtube.com/watch?v=cSg6bgDnrCc , https://www.youtube.com/watch?v=Ytt1WQdIpCE https://www.olympia.gr/1472492/apopsi/o-dionysis-pantis-ston-maki-theodosi-einai-o-polemos-stin-oykrania-epitachyntis-geopolitikon-exelixeon/ https://www.olympia.gr/1464762/apopsi/i-rosia-i-metafora-tis-krisis-makria-apo-ta-synora-tis-i-l-ameriki-ta-valkania-kai-ta-exypnopoylia/ (2) https://www.militaire.gr/ta-dodeka-simeia-tis-kinas-gia-tin-epilysi-toy-oykranikoy-alla-kai-gia-ton-neo-polypoliko-kosmo/ (3) https://www.documentonews.gr/article/oi-emporikoi-dromoi-stin-simerini-anatheoritiki-epoxi/ (4) https://www.koutipandoras.gr/article/oi-emporikoi-dromoi-decoupling-kai-oi-toyrkikes-apeiles/ https://www.olympia.gr/1523575/apopsi/dnt-oykrania-kai-oi-realistes/ (5) https://www.militaire.gr/i-diavasi-toy-royvikona-o-gordios-desmos-kai-to-koyti-tis-pandoras-d-pantis/ (6)

Αθλος Φλωρίδη! Ο "νέος Δικαστικός Χάρτης" του ενώνει εναντίον του Ειρηνοδίκες, Πρωτοδίκες, Γραμματείς Δικαστηρίων και Δικηγόρους!

Αθλος Φλωρίδη! Ο "νέος Δικαστικός Χάρτης" του ενώνει εναντίον του Ειρηνοδίκες, Πρωτοδίκες, Γραμματείς Δικαστηρίων και Δικηγόρους! Αλλά περί τίνος πρόκειται; Αθλος Φλωρίδη! Ο "νέος Δικαστικός Χάρτης" Φλωρίδη που ξεθεμελιώνει την Δικαιοσύνη όπως την γνωρίζαμε, κατορθώνει το ακατόρθωτο: ενώνει εναντίον του Ειρηνοδίκες, Πρωτοδίκες, γραμματείς δικαστηρίων, τοπικές κοινωνίες και Δικηγόρους ανά την Ελλάδα. Με το ψήφισμα της 30ης Απριλίου 1822 "περί δικαστηρίων", μετά από τέσσερις αιώνες τουρκικής δουλείας, ιδρύθηκαν από ένα ειρηνοδικείο σε κάθε κοινότητα. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, αμέσως με την άφιξη του στην ξεθεμελιωμένη Ελλάδα από τον πόλεμο και τους εμφυλίους εκδίδει Ψήφισμα ΙΘ΄ της 15ης Δεκεμβρίου 1828 ΄΄Περί τοῦ Διοργανισμοῦ τῶν Δικαστηρίων΄΄ σύμφωνα με το οποίο ιδρύονται ειρηνοδικεία ένα ανά κάθε χωριό, κωμόπολη και πόλη. Ο θεσμός λοιπόν των Ειρηνοδικείων είναι συνυφασμένος με αυτόν της Δικαιοσύνης στην χώρα μας, Αυτόν τον θεσμό, σύμφυτο της έννοιας της δικαιοσύνης στην Χώρα μας, καταργεί ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός. Είναι απορίας άξιον δε πως η κυβερνώσα παράταξη της ΝΔ λαμβάνει αυτή την νομοθετική πρωτοβουλία. Και είναι απορίας άξιον γιατί μόλις το 2018, σε ανάλογη πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης του αντιπάλου κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ η ΝΔ πρωτοστάτησε με όλες τις πολιτικές και συνδικαλιστικές της δυνάμεις στην εναντίωση και τότε του νομικού κόσμου της χώρας στο ανάλογο σχέδιο. Ο τότε Τομεάρχης Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Καβάλας, και μέχρι πρότινος Υπουργός Αμυνας κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, τότε, το 2018 δήλωνε: «Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντί να εργαστεί προκειμένου να καλυφθούν οι τραγικές ελλείψεις του Πρωτοδικείου Αθηνών τόσο σε προσωπικό όσο και σε βασικές υλικοτεχνικές υποδομές, σπεύδει να προαναγγείλει την τριχοτόμησή του με τη δημιουργία δύο νέων Πρωτοδικείων. Το πράττει χωρίς προηγούμενη θεσμική διαβούλευση, χωρίς συνεργασία με τους συλλειτουργούς της δικαιοσύνης, χωρίς πρόβλεψη επαρκούς χρηματοδότησης, χωρίς ορθολογικό σχεδιασμό, στο όνομα πομπωδών εξαγγελιών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων με προεκλογική και μόνο στόχευση. Αντί να ενισχύσει ουσιαστικά ένα δικαστήριο που αδυνατεί να καλύψει στοιχειώδεις λειτουργικές του ανάγκες, ο κ. Κοντονής επιλέγει να δημιουργήσει άλλα δύο εκ του μηδενός. Αντί να λύσει το υπάρχον πρόβλημα, δρομολογεί πρόσθετα προβλήματα στο μέλλον. Δεν αφουγκράζεται την αγωνία χιλιάδων μαχόμενων δικηγόρων, δεν ακούει κανέναν αρμόδιο, δεν διαλέγεται, δεν προβλέπει, δεν σχεδιάζει, δεν συμβάλλει θετικά στην προσπάθεια για την επίλυση των σωρευμένων προβλημάτων ως προς την εύρυθμη απονομή της δικαιοσύνης στη χώρα. Δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτήν του την προβληματική πρωτοβουλία και επαναδιατυπώνουμε τη θέση μας για έναν ολοκληρωμένο επανασχεδιασμό του συστήματος με απαραίτητη προϋπόθεση το διάλογο με όλους τους παράγοντες της Ελληνικής Δικαιοσύνης». Παλαιοκομματισμός, τυχοδιωκτισμός και υποκρισία τότε; Που οδήγησε στην σκοπούμενη ψήφο των δικηγόρων και των τοπικών κοινωνιών που οδήγησε στην κατάληψη της εξουσίας και υπουργοποιήσεις και λοιπά δημόσια αξιώματα και τώρα "μην τους είδατε μην τους απαντήσατε". Μπορεί βέβαια να πείσθηκαν από τον εξωκοινοβουλευτικό εκσυγχρονιστή Υπουργό για το λάθος τους στην εναντίωση της νομοθετικής πρωτοβουλίας Κοντονή. Αλλά που στηρίζεται η νέα νομοθετική πρωτοβουλία. Υπήρξε στοιχειωδώς πρόβλεψη και αποκατάσταση υποδομών ώστε να μπορέσουν τα κατά τόπους ειρηνοδικεία που θα γίνουν έδρες των νέων πρωτοδικείων να λειτουργήσουν αποτελεσματικά συνενώνοντας δύο εντελώς διαφορετικές και ανεξάρτητες δικαστικές δομές; Οχι. Απλές ... φωτογραφίες των φιλόδοξων για αναβάθμιση χώρων το καταμαρτυρά. Απλά θα έχουμε βάφτιση Ειρηνοδικείου σε Πρωτοδικείο και ενδεχομένως εγκαίνια φωτογραφίες κλπ κατά το συνηθισμένο καθόλου εκσυγχρονιστικό παλαιοκομματισμό. Ποια η δικαιολογητική βάση της πρωτοβουλίας ; Τα στατιστικά στοιχεία της ... Παγκόσμιας Τράπεζας που κατά την επονομαζόμενη ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΡΥΘΜΙΣΗΣ αποτυπώνει την "αναποτελεσματικότητα απονομής της δικαιοσύνης στην Ελλάδα, η οποία δεν προάγει την ορθολογική λειτουργία της κοινωνίας και οικονομίας που εξασφαλίζει την προαγωγή του δημόσιου και ιδιωτικού συμφέροντος." Η Ελλάδα δεν έχει δικούς της θεσμούς να αξιολογήσουν την δικαστική της λειτουργία; Μετακόμισε στην Λατινική Αμερική ή την Αφρική του προηγούμενου μάλιστα αιώνα; Οι δικαστές και οι δικηγόροι δίκαια διαμαρτύρονται μεν γιατί η Παγκόσμια Τράπεζα δεν τους κάλεσε να θέσουν τις απόψεις τους, αλλά που να προφητέψει ότι η έκθεση της θα αποτελούσε την δικαιολογητική βάση κατάργησης ενός θεσμού 200 χρόνων. Τέτοια επιπολαιότητα και προχειρότητα από την πλευρά της Ελληνικής πολιτείας δεν είναι της αρμοδιότητας της ... Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά εγχώριο πρόβλημα. Έτσι λοιπόν ο εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Δικαιοσύνης καταργεί ένα θεσμό 200 ετών που εισηγήθηκε και έκτοτε αποτελεί κορμό της δικαιοσύνης στην Ελλάδα ο πρώτος της Κυβερνήτης, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Νέοι καιροί νέα ήθη. Πως θα διαμεριστούν οι υποθέσεις κατά τόπον; Πως οι δικηγόροι θα διακτινίζονται να προλάβουν τις υποθέσεις τους; Πως θα διαμορφωθούν τα νέα Πρωτοδικεία να ανταποκριθούν; Γιατί όλα αυτά; Ενας μόνο λόγος υπάρχει: η μείωση του κόστους της δικαιοσύνης και γαία πυρί μοιχθήτω. Μείωση όμως μόνον για το Κράτος. Για τους πολίτες νέα αύξηση του ήδη εξαιρετικά υψηλού κόστους πρόσβασης τους στην δικαιοσύνη. Συγκέντρωση δικηγορικής ύλης σε μεγάλα γραφεία. Ταυτόχρονα άσκηση πίεσης στους ανεξάρτητους δικηγόρους με κανέναν ή λίγους αριθμητικά συνεργάτες, υπέρ των μεγάλων γραφείων και τελικά μία δικαιοσύνη υπέρ μόνο των μεγάλων εταιριών που θα τρέχουν να προλάβουν την διεκπεραίωση των υποθέσεων του σε νέες ουρές στα νέα "πρωτοδικεία". Και ο πολίτης για μία ακόμη φορά μπροστά στην προχειρότητα και τον παλαιοκομματισμό που υποδίεται τον κατ΄λα ευφημισμό εκσυγχρονισμό.

Ο Διονύσης Παντής στην Φωνή της Ελλάδας στην εκπομπή Ελληνες Παντού

10 προβολές 22 Απρ 2024 ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ Ο Διονύσης #Παντής στην Φωνή της #Ελλάδας στην εκπομπή #Ελληνες Παντού του Θανάση #Χούπη 22.4.2024 1ο Μέρος 2.30 έως 9.30: Πως συνέβη αυτή η ταχύτατη γεωπολιτική αλλαγή από την απόλυτη κυριαρχία του ενός και μοναδικού παγκόσμιου πόλου το 1990 με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και μετά 34 μόλις χρόνια βρισκόμαστε ενώπιον ενός μονοπολικού κόσμου; 1. Οι ΗΠΑ δεν κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής κατά τα συμφέροντα τους μένοντας στην κατάληψη του Ιράκ. 2. ΟΙ ΗΠΑ - ΔΥΣΗ δεν κατόρθωσε την κατατριβή της Ρωσίας με τέτοιο τρόπο ώστε να την αναγκάσει σε συνθηκολόγηση και 3. Αντίθετα σε μία στρατηγική με βάση την ρεαλιστική σχολή των διεθνών σχέσεων οι ΗΠΑ δεν επικεντρώθηκαν στην έγκαιρη ανάσχεση της Κίνας ώστε να μην αναδυθεί σε βασικό ανταγωνιστή της, Παγκόσμια Δύναμη (Υπερδύναμη). Αιτία υπήρξε η επένδυση μεγάλων δυτικών εταιρειών στην Κίνα όπου αποκέρδαιναν σημαντικά κέρδη και οφέλη. Αυτά τα κέρδη και οφέλη οι δυτικές δυνάμεις με πρώτη τις ΗΠΑ δεν ήθελαν να διαταράξουν και επέλεξαν την πίεση για συνθηκολόγηση της Ρωσίας. Όταν η Ρωσία συνθηκολογούσε τότε θα ήταν αναγκαστική η συνθηκολόγηση και της Κίνας αφού δεν θα είχε εναλλακτική λύση προμήθειας πρώτων υλών, ενέργειας, ορυκτών. 2ο Μέρος 9.30 έως 12.30: Ο νέος Δρόμος του Μεταξιού: η κινέζικη απάντηση στον Αμερικανικό έλεγχο του Ειρηνικού για εναλλακτική δίοδο μεταφοράς των εμπορευμάτων της και σε περίπτωση άρνησης της Αμερικής (ΗΠΑ) στην Κίνα πρόσβασης στην Ειρηνικό. 3ο Μέρος 12.30 έως 20.30 : Ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Τουρκίας στο στρατόπεδο των ανατολικών ευρασιατικών δυνάμεων. Η χρησιμοποίηση στο έπακρο των δυνατοτήτων που δίνουν στην Τουρκική διπλωματία οι προνομιακές της σχέσεις με την Δύση και η συμμετοχή της ως μέλος του ΝΑΤΟ. Οι Τούρκοι ισλαμιστές είναι επιχειρηματίες. Κάθε επιχείρηση που προβαίνουν έχει σχεδιασμό και για άμεσο βραχυπρόθεσμό οικονομικό κέρδος, πέραν του μέσο-μάκρο πρόθεσμου σαφούς γεωπολιτικού: πχ η παρέμβαση τους στον πόλεμο Αρμενίας Αζερμπαϊτζάν με άμεσα οικονομικά ανταλλάγματα από το πλούσιο σε ενέργεια Αζερμπαϊτζάν η προέκταση ισχύος της Τουρκίας στην Λιβύη που μα άφησε και εμάς το διαβόητο που αποτελεί στρατηγική πρόκληση για την Ελλάδα τουρκολιβυκό μνημόνιο, Ιράκ, Συρία κα Ταυτόχρονα με το άμεσο οικονομικό όφελος όποια επιχείρηση ή αλλαγή εξωτερικής πολιτικής έχει και τον σχεδιασμό των βασικών εξασφαλίσεων από τους διεθνείς παράγοντες που εξασφαλίζει την ασφάλεια της επιχείρησης και την επιτυχία της. 4ο Μέρος 20.30 έως : Google Translation: Dionysis Pantis on the Voice of Greece in Thanasis Houpi's Greeks Everywhere show 22.4.2024 1st Part 2.30 to 9.30: How did this rapid geopolitical change happen from the absolute dominance of the one and only global pole in 1990 with the collapse of the USSR and after 34 are we just years away from a unipolar world? 1. The US failed to complete the restructuring reshaping of the Middle East in its interests by remaining in the occupation of Iraq. 2. THE US-WEST failed to crush Russia in such a way as to force it into capitulation and 3. Contrary to a strategy based on the realist school of international relations, the US did not focus on stopping China in time so that it does not emerge as its main competitor, a World Power (Superpower). The reason was the investment of large western companies in China where they gained significant profits and benefits. These gains and benefits the Western powers, first and foremost the USA, did not want to disrupt and chose to pressure Russia into capitulation. When Russia capitulated then it would be necessary for China to capitulate as well since it would have no alternative supply of raw materials, energy, minerals. When Russia capitulated then it would be necessary for China to capitulate as well since it would have no alternative supply of raw materials, energy, minerals. 2nd Part 9.30 to 12.30: The new Silk Road: China's response to US control of the Pacific for an alternative transit route for its goods and in the event of America (US) denying China access to the Pacific. 3rd Part 12.30 to 20.30 : The geopolitical orientation of Turkey in the camp of the Eastern Eurasian powers. Making the most of the possibilities given to Turkish diplomacy by its privileged relations with the West and its participation as a member of NATO. Turkish Islamists are entrepreneurs. Every business they undertake has a design for immediate short-term financial gain, in addition to the medium-long term clear geopolitical: for example, their intervention in the Armenia-Azerbaijan war with direct financial exchanges from the energy-rich Azerbaijan, Turkey's extension of power in Libya, which left us with the infamous Turkish-Libyan memorandum, which is a strategic challenge for Greece, Iraq, Syria, etc. At the same time as the direct economic benefit any business or change in foreign policy has and the planning of the main collaterals from the international actors that ensures the security of the business and its success. 4th Part 20.30 to :

What is Russia seeking in the war with Ukraine?

NOTE: THIS ARTICLE WAS PUBLISHED ON Independent Balkan News Agency (IBNA) in Greek, English, Turkish and Bulgarian at the link below https://www.ibnaeu.com/en/2024/03/31/ti-epizita-i-rosia-ston-polemo-me-tin-oukrania/ IBNA offers the necessary extroversion to geopolitical thought/discussion at a regional level (Balkans, Eastern Europe, Eastern Mediterranean) reflecting wider global trends. What is Russia seeking in the war with Ukraine? The ambassadors of China, Turkey and Kazakhstan have, according to press reports, issued an urgent announcement - warning to immediately evacuate the areas of the capital Kiev, Kharkiv in Eastern Ukraine and Odessa on the Black Sea. Given the Ukrainian defeat of the ambitious Ukrainian counter-offensive, the Ukrainian problems in terms of military material and human resources and the Russian attribution of responsibility/involvement also to the Ukrainian side for the terrorist attack on Crocus City Hall/Theatre, fears are being raised for a new Russian attack in Ukraine. The objective Russian goals seem to be - both from Russian statements and from the geopolitical analysis and objective material constraints and the analysis of the power factors of the conflict - the Russian promotion and possible annexation of the territories south to Transnistria, covering the entire Ukrainian Black Sea coastline, including Odessa, and westward advances aimed at creating a physical border between Russia and Ukraine on the Dnieper River. Apart from the fact that Transnistria has called on Russia to guarantee its security and the existence of a Russian army there, the huge cold war stores with plenty of military material are important. This military hardware may be considered obsolete, but the lessons learned from the Russo-Ukrainian war, operation or whatever one wants to call it, show that this is not important and old weapons systems can be put to regular use. Particularly if accompanied by air superiority, in the context of network-centric tactical operations supported by satellite or intelligence via overhead AWACS or field surveillance drones or all of these together. Otherwise they will have the fate of the Iraqi tanks ... But when this condition exists, as in the case of the Ukrainian tactical field, where the Russian side has secured these conditions, these weapons systems are immediately usable. It goes without saying that a trained and determined human factor and industrial infrastructure are needed for the necessary modifications, but these conditions are not a new factor, they have been in place since the beginning of the industrial warfare celebrated in World War II and are still required. Russia's occupation of the entire Black Sea coastline ensures the operation of the Russian navy in the Black Sea, which suffered heavy losses from Ukrainian missile or drone attacks, and restores the historical "Russianness" of Odessa and the region, according to Russia. The advance to the West with the capture of Kharkiv, the destruction of the Ukrainian bailiwick in Kiev and the acquisition of natural borders - most easily protected - restores territorially the administrative units annexed to Russia, gives Russia a defensive advantage and incorporates areas with critical industrial technical infrastructure. At the same time, the three axes (Kiev, Kharkiv, Odessa+), if implemented, will deal a blow to Ukraine's general ability to defend itself by creating a physical shield in the areas of western Russia that have been affected by Ukrainian actions recently, either through blind attacks with MLRS (Vampires) drones or the creation of "rebel" groups within Russian territory. Time will tell, but for now it seems that we have at least 6 full months of business ahead of us without the obstacle of the Russian winter. So, spring and summer are in the offing, fire for Ukraine... * Dionysis Pantis, is a Lawyer and a geopolitical analyst, former to Greek Minister of Foreign Affairs

Χορωδία του Σύγχρονου Ωδείου Τέχνης Αθηνών για το έτος Τσέχικης Μουσικής...

Αντικειμενικός ρωσικός στόχος νότια προώθηση έως ΚΑΙ την Υπερδνειστερία και Δυτικά φυσικά σύνορα με Ουκρανία στον ποταμό Δνείπερο;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ Independent Balkan News Agency (IBNA) στον παρακάτω σύνδεσμο (link)https://www.ibnaeu.com/2024/03/31/ti-epizita-i-rosia-ston-polemo-me-tin-oukrania/ Independent Balkan News Agency (IBNA). Το IBNA προσφέρει την αναγκαία εξωστρέφεια στην γεωπολιτική σκέψη/συζήτηση σε περιφερειακό επίπεδο (Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη, Ανατολική Μεσόγειος) αντανακλώντας τις ευρύτερες παγκόσμιες τάσεις. ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ: Οι πρέσβεις Κίνας, Τουρκίας και Καζακστάν προέβησαν σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες σε επείγουσα ανακοίνωση - προειδοποίηση να εκκενώσουν άμεσα τις περιοχές του Κιέβου (ουκρανικής πρωτεύουσας) του Χαρκόβου (βιομηχανική πόλη της Ανατολικής Ουκρανίας, ρωσικός στόχος μετά την ουκρανική ήττα στην Αντβίτκβα) και την Οδησσό (ιστορική πόλη - λιμάνη της Μαύρης Θάλασσας. Με δεδομένη την ουκρανική ήττα της φιλόδοξης ουκρανικής αντεπίθεσης, των ουκρανικών προβλημάτων σε πολεμικό υλικό και ανθρώπινο δυναμικό αλλά και την ρωσική απόδοσης ευθύνης/eμπλοκής και στην ουκρανική πλευρά για την τρομοκρατική επίθεση στο Crocus City Hall/Theatre φόβοι δημιουργούνται για νέα ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Αντικειμενικοί ρωσικοί στόχοι φαίνεται ότι είναι (τόσο από εκφρασμένες ρωσικές δηλώσεις όσο και προκύπτουσες από την γεωπολιτική ανάλυση και τους αντικειμενικούς υλικούς περιορισμούς όσο και την ανάλυση των παραγόντων ισχύος της σύγκρουσης) η ρωσική προώθηση και ενδεχόμενα προσάρτηση των περιοχών νότια μέχρι και την Υπερδνειστερία, καλύπτοντας όλη την ουκρανική ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας, συμπεριλαμβανομένης της Οδησσού και δυτικά προώθηση με στόχο δημιουργία φυσικών ρωσοουκρανικών συνόρων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας στον ποταμό Δνείπερο.

Πέραν του ότι η Υπερδνειστερία

Εκτός του ότι η Υπερδνειστερία έχει καλέσει την Ρωσία να εγγυηθεί την ασφάλεια της και την ύπαρξη εκεί ρωσικού στρατού, σημαντικές είναι οι τεράστιες αποθήκες από τον ψυχρό πόλεμο, άφθονου στρατιωτικού υλικού. Το στρατιωτικό αυτό υλικό μπορεί να θεωρείτε μεν απηρχαιωμένο όμως τα συμπεράσματα από τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, επιχείρηση ή όπως θέλει κάποιος να την πει (σε κάθε περίπτωση βέβαια είναι ... πόλεμος) δείχνουν ότι αυτό δεν έχει σημασία και τα παλαιά οπλικά συστήματα μπορεί να έχουν τακτική χρήση (σκοτώνουν καταστρέφουν) εάν συνοδεύονται από αεροπορική υπεροχή, στα πλαίσια δικτυοκεντριών τακτικών επιχειρήσεων που υποστηρίζονται από δορυφορικές ή από πληροφορίες μέσω υπτάμενων AWACS η drones εποπτείας πεδίου ή ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΜΑΖΙ. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχουν την τύχη των τανκς του Ιράκ ... Οταν όμως αυτή η προϋπόθεση υπάρχει, όπως στην περίπτωση του ουκρανικού τακτικού πεδίου, που η ρωσική πλευρά έχει εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις αυτές, τα οπλικά αυτά συστήματα είναι άμεσα χρησιμοποιήσιμα. Αυτονόητο ότι χρειάζεται εκπαιδευμένος και αποφασισμένος ανθρώπινος παράγοντας και βιομηχανική υποδομή για τις αναγκαίες μετατροπές, αλλά αυτές οι προϋποθέσεις (βιομηχανική υποδομή - αποφασισμένος/εκπαιδευμένος ανθρώπινος παράγοντας) δεν είναι νέος παράγοντας ισχύει από αρχάς του βιομηχανικού πολέμου που αποθεώθηκε στον Β΄ ΠΠ και εξακολουθούν να απαιτούνται. Η κατάληψη όλης της ακτογραμμής της Μαύρης Θάλασσας από την Ρωσία εξασφαλίζει την λειτουργία του Ρωσικού ναυτικού στην Μαύρη Θάλασσα που υπέστη βαριές απώλειες από ρωσικές πυραυλικές ή επιθέσεις μη επανδρωμένων πλοιαρίων και αποκαθιστά την ιστορική "ρωσικότητα" της Οδησσού και της περιοχής (κατά την Ρωσία). Η προέλαση στα δυτικά με κατάληψη του Χαρκόβου, καταστροφή της Ουκρανικής επιμελειτείας στο Κίεβο και απόκτηση φυσικών συνόρων (ευκολότερα προστατευόμενων) αποκαθιστά εδαφικά τις διοικητικές ενότητες που προσαρτήθηκαν στην Ρωσία (με ρωσικές μονομερείς πράξεις), δείνει αμυντικό πλεονέκτημα στην Ρωσία και ενσωματώνει περιοχές με κρίσιμη βιομηχανική τεχνική υποδομή.Ταυτόχρονα οι τρεις άξονες (Κίεβο, Χάρκοβο, Οδησσός+) επιφέρει εάν πραγματοποιηθεί πλήγμα στην εν γένει ικανόιητα της Ουκρανίας να αμυνθεί αντεπιτεθεί δημιουργώντας φυσική ασπίδα και στις περιοχές της δυτικής ρωσία που πλήττονται τελευταία από ουκρανικές ενέργειες (Βόλγκορο κλπ είτε μέσω τυφλών επιθέσεων με drones MLRS (Vampires) ή δημιουργία "αντάρτικων" ομάδων εντός ρωσικού εδάφους. Ο Χρόνος θα δείξει αλλά αυτό που εν πρώτοις φαίνεται είναι ότι μπροστά μας βρίσκονται 6 τουλάχιστον ολόκληροι επιχειρησιακοί μήνε χωρίς το εμπόδιο του ρωσικού χειμώνα. Προβλέπεται δηλαδή Ανοιξη, Καλοκαίρι φωτιά για την Ουκρανία...

Αναθεωρεί την στάση της έναντι Ευρωπαϊκής Ενωσης, Δύσης και ΝΑΤΟ η Σερβία εξαιτίας της απόφασης του Συμβουλίου της Ευρώπης να δεχθεί το Κόσσοβο μέλος του;

Αναθεωρεί την στάση της έναντι Ευρωπαϊκή Ενωση, Δύση και ΝΑΤΟ η Σερβία. Αιτία η εισήγηση της Επιτροπής Πολιτικών Υποθέσεων και Δημοκρατίας (PECA) για είσοδο του Κοσσόβου στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Παρότι η τελική απόφαση θα ληφθεί στην Διάσκεψη των 46 Υπουργών Εξωτερικών του Συμβουλίου την 18η Απριλίου 2024

η απόφαση της επιτροπής ανοίγει διάπλατα το δρόμο ώστε να θεωρείτε βέβαιη η είσοδος. Αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι εισηγήτρια της θετικής γνωμοδότησης - απόφασης της Επιτροπής ήταν η κα Ντόρα Μπακογιάννη, πρώην ελληνίδα Υπουργός Εξωτερικών και αδελφή του έλληνα Πρωθυπουργού. Και αυτό γιατί η Ελλάδα θεωρείτε η πλέον φιλική χώρα της Σερβίας στα Βαλκάνια και την Ευρωπαική Ενωση. Επίσης τις δύο χώρες συνδέουν ισχυροί ιστορικοί δεσμοί. Σημειωτέον είναι δε επιπλέον ότι και οι δύο λαοί έχουν επίσημη θρησκεία την Ανατολική Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία. Ανησυχία προκαλεί και το γεγονός ότι η είσοδος του Κοσσόβου στο Συμβούλιο της Ευρώπης περιοχή που αποσχίστηκε με τον γνωστό τρόπο (στρατιωτική επίθεση ΝΑΤΟ) από την Δημοκρατία της Σερβίας μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και για άλλες αντίστοιχες - περισσότερο ή λιγότερο περιπτώσεις - όπως η περίπτωση του ψευδοκράτους στην Κύπρο αλλά και άλλες περιοχές όπως Καταλονία κλπ. Λάβρος εμφανίστηκε, εξαιτίας της ανωτέρω εισήγησης εισόδου του Κοσσόβου στο ΣτΕ, όπως οπωσδήποτε πρέπει να αναμένονταν, ο Σέρβος Πρόεδρος, εναντίον της Ντόρας Μπακογιάννη. Αναφέρει ότι παραπλανήθηκε από την ελληνίδα βουλευτή καθώς τρεις μέρες μόλις πριν, του έλεγε άλλα: ανέφερε δε σχετικά χαρακτηριστικά ότι"Μερικοί έχουν ραχοκοκαλιά να παλέψουν στη διεθνή σκηνή κάποιοι όχι." Το ερώτημα βέβαια είναι αν τα Βαλκάνια γίνονται ασφαλέστερα με μία τέτοια απόφαση. Από ότι φαίνεται θα το δούμε μάλλον πολύ σύντομα... Θυμίζω ότι η Ρωσια αποχώρησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης στις 16 Σεπτεμβρίου 2022. Ελπίζω να μην ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και η Σερβία, η οποία αισθάνεται, ιδίως μετά την εξέλιξη αυτή, δηλαδή μετά την είσοδο Κοσσοβου στο ΣτΕ, προδομένη, αδικημένη και απομονωμένη, καθόλου καλό για την ασφάλεια και ειρήνη στα Βαλκανια.Θεωρεί επίσης ότι είναι στοχοποιημένη από την Δύση και για τον λόγο αυτό δεν έχει νόημα οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης. Στην Σερβία ήδη η κυβέρνηση, τόσο από τον Πρόεδρο κο Βούσιτς όσο και τον Υπουργό Εξωτερικών κο Ivica Dacic, ανεβάζει πολύ την αντιδυτική ρητορική, αναφέρονται σε εξευτελισμό της Σερβίας ακριβώς στην επέτειο 25 ετών από τους Νατοϊκλούς βομβαρδισμούς των 78 ημερών στην χώρα, που άρχισαν στις 24 Μαρτίου 1999 μιλώντας για αντισερβικό συμβολισμό! Η απόφαση εισόδου του Κοσόβου στο ΣτΕ σίγουρα απομακρύνει την Σερβία από την ΕυρωπαΪκή Ενωση, το ΝΑΤΟ και γενικά την Δύση. Αντίθετα, φαίνεται ότι Η Σερβία αποφασίζει και στρέφεται προς την Ρωσία με την οποία έχει εθνικιούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς δεσμούς. Ιδιαίτερη αίσθηση έχει προκαλέσει πρόσκληση των BRICS προς την Σερβία, την οποία κάλεσαν Κίνα και Ρωσία να συμμετέχει στην επόμενη σύνοδο του ανερχόμενου γεωοικονομικού/γεωπολιτικού bloc τον Οκτώβριο του 2024. Εκτός της Ρωσίας φαίνεται ιδιαίτερα διατεθειμένη να ενισχύσει την Σερβία και η Κίνα που δεν ξεχνά (το αντίθετο μάλιστα δεν χάνει ευκαιρία να το υπενθυμίζει) τον βομβαρδισμό της Κινεζικής πρεσβείας τον Μάιο του 1999, που στοίχησε την ζωή σε τρεις Κινέζους δημοσιογράφους και τραυμάτισε δεκάδες κινέζους διπλωμάτες. Δυστυχώς στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένη την αντίθεση της Σερβίας στην ανεξαρτησία του Κοσσόβου και τις διαμαρτυρίες και παράπονα της για τους ομογενείς της στο Βόρειο Κόσσοβο, τα πράγματα για την ασφάλεια και ειρήνη στα Βαλκάνια δυσκολεύουν. Εθνικοί αναθεωρητισμοί αρχίζουν ήδη να εμφανίζονται. Δεν χρειάζεται και πολύ. Η ιστορική διαμάχη ιδίως Σέρβων Κροατών με την κατηγορία των πρώτων ότι συνεργάζτηκαν με την Χιτλερική Γερμανία εναντίων των Σέρβων δανείζεται από τον πόλεμο στην Ουκρανία ακόμη και την έννοια της αποναζιστοποίησης με το σερβικό βλέμμα στραμμένο και προς την Κροατία εκτός το Κόσσοβο και τον αναδυόμενο αλβανικό εθνικισμό με το "όραμα" της Μεγάλης Αλβανίας ...

Η Πέλλυ Παντή ερμηνεύει το έργο του Τσέχου σύνθετη Zdenek Fibich Capricc...

22 Μαρ 2024 ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ Η Πέλλυ Παντή Pagona-Stella (Pelly) Panti's ερμηνεύει το έργο του Τσέχου σύνθετη Zdenek Fibich, Capriccio, op 2, no 4, στην αίθουσα Βίβιαν Βουδούρη του Μεγάρου Μουσικής στα πλαίσια Συναυλίας με θέμα "Μελωδίες της Βοημίας Έτος της Τσεχικής Μουσικής 2024" . Την συναυλία συνδιοργάνωσαν το Τσεχικό Κέντρο Αθήνας και το Σύγχρονο Ωδείο Τέχνης Αθηνών την Παρασκευή 22 Μαρτίου 2024. Η εντεκάχρονη πιανίστρια #Παντη #Πελλυ_Παντη στην εκδήλωση σε ντουέτο (με την επίσης 11χρονη πιανίστρια Ηρώ Μαϊρακτάρη) ερμήνευσαν το σκερτσόζικο έργο Kozlickova polka (A L;ittle Pony's Polka) του επίσης Τσέχου συνθέτη Klement Slavicky καθώς επίσης απέδωσε ως πρώτη φωνή με την Χορωδία του Σύγχρονου Ωδείου Τέχνης Αθηνών το τσέχικο παραδοσιακό τραγούδι Dobru noc ma mila (καληνύχτα αγαπητή μου) με τον κο Φωτίου Τάσος, διάσημος συνθέτης και σαξοφωνίστας και δεξιοτέχνη πολλών πνευστών μουσικών οργάνων, στο Σαξόφωνο. Η εντεκάχρονη πιανίστρια Πέλλυ Παντή είναι σπουδάστρια στο Σύγχρονο Ωδείο Τέχνης Αθηνών, με διδασκαλία πιάνου από την Σοφία Μαυρογενίδου, διεθνούς φήμης πιανίστρια/φλαουτίστρια και συνθέτρια κλασσικής μουσικής, και Αρμονία/Μουσική Θεωρία με τον Δάσκαλο Κο Δημήτρη Καρνασόπουλο, μουσικό - συνθέτη, Προέδρου του Σύγχρονου Ωδείου Τέχνης. Η Pagona-Stella (Pelly) Panti's στην κατηγορία διαγωνιζομένων 8 ετών (AGE 8) έλαβε την 4η θέση στον διαγωνισμό "Bach au Jazz Classical Piano Competition", (Ιούνιο 2021) June 2021. Εχει συμμετάσχει σε πολλές μουσικές εκδηλώσεις - παρουσιάσεις σπουδαστών του Σύγχρονου Ωδείου Τέχνης Αθηνών, σε διάφορους χώρους, όπως στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Παλλήνης, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Υμηττού, στον μουσικό χώρο Jazzét Music Hall και αλλού /όπου έχει ερμηνεύσει έργα των Σοφίας Μαυρογενίδη (Dumka, Gilli κα) , Bach, Mozart, Lichner και άλλων συνθετών κλασσικού ρεπερτορίου. #μουσικη #μουσική #πιανο #Τσεχια #clasicalmusic #czech #czechrepublic #czechmusic #ZdenekFibich