Η πολιτική πόλωση στις ΗΠΑ ενόψει των Προεδρικών Εκλογών του 2024: Πάλι Τραμπ εναντίον Μπάιντεν;

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΡΘΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ SITE DOCUMENTONEWS.GR ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΆΤΩ LINK: https://www.documentonews.gr/article/h-politiki-polosi-stis-hpa-pali-tramp-enantion-mpainten/ Η πολιτική πόλωση στις ΗΠΑ ενόψει των Προεδρικών Εκλογών του 2024: Πάλι Τραμπ εναντίον Μπάιντεν;

Στο εξαιρετικά πολωτικό πολιτικό κλίμα στις ΗΠΑ και ενόψει των Προεδρικών εκλογών του 2024 φωτιά στην προεκλογική περίοδο και στις προκριματικές εκλογές στο ρεπουμπλικανικό κόμμα για τον επίσημο υποψήφιο του βάζει μία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Πολιτείας του Κολοράντο. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας του Κολοράντο, με ισχνή πλειοψηφία 4 δικαστών έναντι τριών που είχαν αντίθετη άποψη, απαγόρευσε να συμπεριληφθεί στις σχετικές εκλογές η υποψηφιότητα του πρώην Προέδρου Τράμπ κατά εφαρμογή της 14ης Τροποποίησης του Αμερικανικού Συντάγματος, τμήμα τρίτο (14th Amendment section 3) ισχυριζόμενο εφαρμογή της «εξεγερτικής απαγόρευσης» (insurrectionist ban). Το τμήμα 3 της 14ης Τροποποίησης του Αμερικανικού Συντάγματος, με έναν τρόπο ιδιαίτερα αμφίβολο και θολό, αναφέρει ότι απαγορεύει σε οποιονδήποτε έχει ορκιστεί προηγουμένως (Γερουσιαστές, Αντιπρόσωποι και άλλοι δημόσιοι αξιωματούχοι όπως δικαστές) να κατέχει δημόσιο αξίωμα εάν έχει «εμπλακεί σε εξέγερση ή εξέγερση» κατά των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει προσβάλλει ενώπιον του Ανωτάτου Ομοσπονδιακού δικαστηρίου την απόφαση αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας του Κολοράντο και η απόφαση αυτή έχει ανασταλεί μέχρι 4 Ιανουαρίου 2024 αναμένοντας την κρίση του Ομοσπονδιακού Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι επιπτώσεις της απόφασης αυτής μπορεί ναι είναι μεγάλες καθώς αρχές Ιανουαρίου 2024 κλειδώνουν οι υποψηφιότητες. Αλλά δεν είναι το μοναδικό γεγονός που δηλητηριάζει πραγματικά το πολιτικό κλίμα στις ΗΠΑ ενόψει των Προεδρικών εκλογών του επόμενου έτους (2024). Το κλίμα ναρκοθετείται από την αντιπαράθεση σχετικά με το ζήτημα της ελευθερίας του τύπου στην χώρα. Με την πλευρά Τραμπ, ενός μεγάλου τμήματος του ρεπουμπλικανικού κόμματος και οπωσδήποτε της «εναλλακτικής Δεξιάς» (ALT Right), συντηρητικών που δηλώνουν/είναι υπέρ της απόλυτης, χωρίς καμία εξαίρεση, ελευθερίας του τύπου, να κατηγορούν τους Δημοκρατικούς και τον Πρόεδρο Μπάιντεν ότι προσπαθούν να φιμώσουν αντίθετες φωνές προωθώντας την παγκοσμιοποιητική ατζέντα τους ως παγκοσμιοποιητές (globalists) σε βάρος των αμερικανικών συμφερόντων. Στην τελευταία κατηγορία (free speech absolutism) εξέχουσα θέση κατέχει ο ιδιοκτήτης της πλατφόρμας μέσων κοινωνικής δικτύωσης Ελον Μάσκ (Elon Musk) ο οποίος έδωσε βήμα στο μέσω ιδιοκτησίας του X/Tweeter στον απολυμένο από το FOX Channel Tucker Carlson που δημοσιοποιεί τις εκπομπές του με την τεράστια απήχηση τους, από την πλατφόρμα αυτή. Πρόσφατα δε, την προηγούμενη βδομάδα το X/Tweeter επαναενεργοποίησε τον απαγορευμένο λογαριασμό (account) ενός επίσης ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου προσώπου: του Alex Jones κόκκινο πανί για τους υποστηρικτές του Δημοκρατικού κόμματος και του Προέδρου Μπάιντεν. Λίγο πριν έχει επανέλθει ο επίσης απαγορευμένος λογαριασμός στο Tweeter του πρώην Προέδρου Τραμπ, λογαριασμός που διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στην εκλογή του ως 45ου Προέδρου των ΗΠΑ. Σημειωτέον ότι ο λογαριασμός του έχει περισσότερους από 87 εκατομμύρια ακολούθους. Αλλά η εμπλοκή της δικαιοσύνης των ΗΠΑ στις Προεδρικές εκλογές του 2024 δεν εξαντλείται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Κολοράντο. Έχει προηγηθεί η για περίπου μισή ώρα «σύλληψη» του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ με αφορμή άσκηση εναντίον του δίωξης για την συμφωνία εξαγοράς της σιωπής «πορνοστάρ» που ισχυρίζονταν περιστατικό μαζί του πληρωμένου έρωτα. Η συμφωνία αυτή, καταβολής χρηματικού ποσού με όρο την μη αποκάλυψη (non-disclosure agreement) του «γεγονότος» ή η σε κάθε περίπτωση η τήρηση μυστικότητας για το θέμα, αποτελεί συμφωνία που συνηθίζεται (και) στις ΗΠΑ. Όμως τα πράγματα περιπλέκει η εκλογική νομοθεσία για τις προεκλογικές δαπάνες: Μπορεί ο Πρόεδρος να χρησιμοποιήσει χρήματα της εκλογικής εκστρατείας για μία τέτοια δαπάνη; Είναι νόμιμο ή παραβιάζει την εκλογική νομοθεσία; Είναι αυτό «αδίκημα» για να διωχθεί ο πρώην Πρόεδρος και ο κύριος υποψήφιος του ρεπουμπλικανικού κόμματος για τις επικείμενες Προεδρικές Εκλογές το 2024 (αυτός που συγκεντρώνει κατά γενική ομολογία κάτι λιγότερο πλέον από ένα έτος από τις Προεδρικές Εκλογές του 2024, τις περισσότερες πιθανότητες για να είναι ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος); Τα ερωτήματα που τίθενται με τον έναν ή άλλον τρόπο στον δημόσιο διάλογο πολλά. Είναι μία δίκαιη δίωξη στα πλαίσια της ισότητας όλων έναντι του νόμου ή είναι πολιτική η δίωξη; Χρησιμοποιείται η δικαιοσύνη για πολιτικές σκοπιμότητες «όπως σε χώρες του τρίτου κόσμου» όπως καταγγέλεται; Είναι πιθανόν η χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του τοπικού εισαγγελέα (καταγγέλλεται ότι έλαβε χώρα χρηματοδότηση από ίδρυμα «συμφερόντων» του διάσημου Τζόρτζ Σόρρος) να δημιουργεί μεροληπτικό περιβάλλον; Ανεξάρτητα από τις αλήθειες ή τα ψέματα γύρω από το θέμα αυτό που διακυβεύεται για τις ίδιες τις ΗΠΑ: είναι αν υπάρχει θέμα Δημοκρατίας ή Ισότητας έναντι του Νόμου όπως λέει η μία πλευρά ή χρήση της δικαιοσύνης για την δημιουργία πολιτικού πλεονεκτήματος καταστρέφοντας την δημοκρατία και την διάκριση των εξουσιών; Τα ερωτήματα είναι αρκετά για να ανάψουν και εξάψουν το πολιτικό θερμόμετρο. Έτι δε περεταίρω που η δίωξη έρχεται σε μία κοινωνία που προϋπάρχει έντονος ο ιδεολογικός, πολιτικός, κοινωνικός, φυλετικός, έμφυλος και θρησκευτικός διχασμός. Το ίδιο το πολιτικό και επιχειρηματικό φαινόμενο «Τραμπ» βρίσκει την αιτία και τα αίτια του σε αυτή την πραγματικότητα. Από την δεκαετία κιόλας του 80 διαμορφώνονται στις ΗΠΑ τα δύο κύρια ιδεολογικά ρεύματα γύρω από έννοιες που λαμβάνουν έντονη πολιτική σημασία που η αντιπαράθεση αυτή αναδεικνύει. Κεντρικό ρόλο για την κατανόηση της πολιτικής – κοινωνικής αντιπαράθεσης και της εξέλιξης της από την δεκαετία του 80 μέχρι σήμερα, αλλά και σύγχρονα (σήμερα) της πόλωσης γύρω από την δίωξη Τραμπ ή την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Κολοράντο, διαδραματίζουν οι έννοιες Νεοφιλελευθερισμός, Παγκοσμιοποίηση, Προοδευτικός Φιλελευθερισμός (progressive liberalism), κίνημα WOKE, Alt Right και η καταπολέμηση της οποιασδήποτε μορφής ρατσισμού και διακριτικής αντιμετώπισης ατόμων στην διοίκηση, δικαιοσύνη, απασχόληση κλπ. Νεοφιλελευθερισμός και Παγκοσμιοποίηση

Από την μία πλευρά έχουμε τον νεοφιλελευθερισμό (neoliberalism) και την δίδυμη αδελφή της: την παγκοσμιοποίηση (globalization) . Ο νεοφιλελευθερισμός, μία οικονομική - πολιτική θεωρία που στοχεύει στην αυτονόμηση και πλήρη ελευθέρωση της οικονομικής δραστηριότητας, ιδίως των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των πραγματικά μεγάλων κεφαλαιούχων, από οποιαδήποτε κρατικό ή πολιτικό έλεγχο και από οποιαδήποτε κοινωνική επίπτωση της δραστηριότητας τους. Απαιτεί: απορρύθμιση των αγορών, κατάργηση όποιων νόμων και κανόνων έχουν από την Πολιτεία θεσπιστεί για την εύρυθμη και κοινωνικά ωφέλιμη λειτουργία των αγορών (deregulation) και στην καλύτερη περίπτωση αυτορρύθμιση τους , μόνιμη αποχή της Πολιτείας στο μέλλον (ως αξίωμα) από τέτοια νομοθέτηση, κατάργηση των φόρων κεφαλαίου, κληρονομίας, του πλούτου γενικότερα. Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος (τόσο στους ρεπουμπλικανούς όσο και στους δημοκρατικούς) στηρίζεται στην επιχειρούμενη σύνδεση του με την κεντρική στην αμερικανική παράδοση - από την εποχή των πρώτων προτεσταντών μεταναστών (ή προσφύγων από περιοχές στην Ευρώπη που διώκονταν από τα εκεί «κράτη»)- έννοια της «ελευθερίας». Η ελευθερία νοείται ως ελευθερία από την παρέμβαση - καταπίεση του κράτους. Εκεί βρίσκουν την κοινωνική αχίλλειο πτέρνα και εκεί μεθοδικά πατούν. Στην εκμετάλλευση της ευγενούς λατρείας του μέσου αμερικανού στην έννοια της ελευθερίας στήριξαν οι μεγιστάνες και τα αθρόα χρηματοδοτούμενα από τα τεράστια υπερκέρδη ιδρύματα τους την επίθεση στην φορολόγηση τους από το «καταπιεστικό» κράτος και την επιτυχία τους να θέσουν την οικονομική τους δραστηριότητα, σε πολύ μεγάλο βαθμό στοχοποιώντας εκ των προτέρων κάθε προσπάθεια παρέμβασης ή προσώπου με τέτοια πολιτική πρόθεση-, εκτός κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου. Η ιδεολογική τους επικράτηση ήταν/είναι σχεδόν απόλυτη: ο φόρος κληρονομίας παρουσιάστηκε ως φόρος (ακόμη και) στον θάνατο (!) δημιουργώντας απέχθεια. Ο φόρος και οι νομικοί περιορισμοί στο κεφάλαιο, την συγκέντρωση και διακίνηση του είναι κατάργηση της ελευθερίας του μεγιστάνα και «άρα» του οποιουδήποτε πολίτη (!). Την νεοφιλελεύθερη ατζέντα προωθούν μέσω ιδρυμάτων που ιδρύουν και καλοπληρωμένων «στελεχών» που διαγωνίζονται ποιος θα πάρει την ποιο ακραία και εφευρετική θέση υποστήριξης τους - και άρα θα είναι ποιο χρήσιμος και θα λάβει την μεγαλύτερη αμοιβή που θα του εξασφαλίσει μία υπερπολυτελή ζωή-. Με τον έλεγχο των ΜΜΕ κυριαρχείται από τα ιδεολογήματα αυτά της νεοφιλελεύθερης ατζέντας το σύνολο του δημόσιου διαλόγου ώστε οποιαδήποτε αμφισβήτηση τους να φαίνεται ακραία και γραφική, στρεφόμενης κατά του αμερικανικού τρόπου ζωής. Ο νεοφιλελευθερισμός και οι φορείς του στις ΗΠΑ, απαιτούν και προωθούν την παγκοσμιοποίηση: την παγκόσμια επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού χωρίς – εννοείται - πολιτικούς περιορισμούς, την παγκόσμια διακίνηση των κεφαλαίων και ιδίως των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, χωρίς κανέναν πολιτικό ή συνοριακό φραγμό, το «αξίωμα» ότι δεν έχει κανένα νόημα η προστασία της «τοπικής» (εθνικής) αγοράς και του τοπικού (εθνικού) νομίσματος που βρίσκονται στο έλεος της «διεθνούς» κίνησης του τεχνικά διογκωμένου (φούσκα) και αυτονομημένου από την πραγματική οικονομία χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Στο πλαίσιο αυτό ο χρηματοπιστωτικός τομέας αποδεσμεύεται από την πραγματική βιομηχανία, την βιομηχανία των tangible goods. Δημιουργεί τα δικά του χρηματοπιστωτικά προϊόντα τα οποία δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό τιμολόγησης: η αξία τους είναι όση τους δίνει η αγορά και η «εφευρετικότητα» της. Τα προϊόντα αυτά δημιουργούν άλλα προϊόντα (παράγωγα, διάφορες μορφές εγγυήσεων, μελλοντικές προοπτικές, εξειδικευμένα προϊόντα «συλλογικών» επενδύσεων, επενδυτικές εταιρίες, χρηματιστηριακά προϊόντα, τραπεζικά προϊόντα ) και αυτά με την σειρά τους άλλα κοκ δημιουργώντας τεράστιες υπεραξίες (ή μήπως φούσκες;). Η ανάπτυξη αυτή του χρηματοπιστωτικού τομέα με τις τεράστιες, πέραν κάθε προηγούμενου, αποδόσεις και κεφαλαιοποιήσεις, δεν έδειχνε να έχει κανένα πραγματικό αντίπαλο, ιδίως μετά την κατάρρευση του «κομμουνιστικού μπλοκ» (ΕΣΣΔ και δορυφόρων της ανατολικοευρωπαϊκών χωρών της ΚΟΜΕΚΟΝ) και την ανάδειξη του μονοπολικού κόσμου (unipolarism) η οποία όμως εξελίχθηκε σε «μονοπολική στιγμή». Τα κέρδη και οι αμοιβές και τα μπόνους των ανώτατων στελεχών τους ήταν αστρονομικά συγκρινόμενα με τις καλύτερες περιπτώσεις βιομηχανικών εμπορευμάτων. Γιατί να ασχοληθεί κάποιος με την … παραγωγή παραδοσιακών εμπορευμάτων αφού υπάρχει το «μαγικό» χρηματοπιστωτικό προϊόν; Κέρδη μάλιστα που δεν εξαρτώνται από την παραδοσιακή κατανάλωση του κεϋνσιανού μοντέλου ούτε από τον παράγοντα εργασία που ζητά … αμοιβές. Η παραγωγή αυτή μπορεί να μετακομίσει στον τρίτο κόσμο με το χαμηλό εργατικό κόστος και σε χώρες χωρίς την απεχθή εργατική νομοθεσία. Ο πολίτης -καταναλωτής - εργαζόμενος χάνει την χρησιμότητα που είχε στην οικονομία και την παραγωγή κάτω από το κεϋνσιανό μοντέλο όπου η ανάπτυξη στηρίζονταν στην μαζική κατανάλωση. Γίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, άχρηστος, ενώ στην χειρότερη περίπτωση εμπόδιο για την κερδοφορία. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί στρατιές «απογοητευμένων» και «προδομένων» πολιτών, που εμφιλοχωρούνται από -και αναπολούν τις-, «παραδοσιακές αξίες» ή την ανάμνηση τους όπως η μνήμη τους μπορεί να τις ανακαλεί. Αλλά και η επιχειρηματική τάξη διαχωρίζεται σε παραδοσιακές βιομηχανίες (βαριά βιομηχανία, κατασκευές – επιχειρηματική δραστηριότητα του πρώην Προέδρου Τραμπ -, τουρισμό, ενέργεια, καταναλωτικά προϊόντα) και στον χρηματοπιστωτικό κλάδο με τον απίστευτο δυναμισμό και κεφαλαιακή γιγάντωση, με ενδιάμεσες τις εταιρίες κολοσσούς τεχνολογικής αιχμής και τις τρελές χρηματιστηριακές αποδόσεις τους και τις βιομηχανίες και προϊόντα με προνομιακές σχέσεις (ή των στελεχών τους) με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Προοδευτικός Φιλελευθερισμός (progressive liberalism), αντιρατσισμός και κίνημα WOKE Από την άλλη πλευρά οι έντονες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές αντιθέσεις δεν επιτρέπεται να λυθούν στις ΗΠΑ μέσα από την παραδοσιακή στην Ευρώπη τις δεκαετίες 80 και 90 σύγκρουση κεφαλαίου - εργασίας (πριν την μεταφορά του αμερικανικού μοντέλου και στην Ευρώπη). Η κυρίαρχη ιδεολογία στοχοποιεί την κοινωνική αλλαγή, την αριστερή σκέψη και πολιτική ατζέντα ως προδοτική ιδεολογία που λειτουργεί επ΄ ωφελεία των εχθρών των ΗΠΑ. Ήταν η εποχή που η ελάχιστη διαφοροποίηση μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εθνική προδοσία ή ακόμη και συνεργασία με την εχθρό (μακαρθισμός – ψυχρός πόλεμος). Ο θεσμικός αυτός πολιτικός – κοινωνικός αποκλεισμός οδηγεί τις μειονεκτούσες (φυλετικά, ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ) ομάδες, να στραφούν και ενεργοποιήσουν με μεγάλη ένταση την διαδικασία «κοινωνικής διαφοροποίησης» τους προς άλλες «πιο επιτρεπτές» (αρχικά μη πολιτικές) κατευθύνσεις. Στόχος (συνειδητός ή ασυνείδητος) της διαδικασίας αυτής ήταν - και παραμένει - να προταθούν νέα κριτήρια και αξίες για την αξιολόγηση και ηθική σύγκριση των ατόμων, που θα αντικαταστήσουν στην καλύτερη περίπτωση τα παλαιά και θα δώσουν το απαιτούμενο ηθικό – πολιτικό – ιδεολογικό πλεονέκτημα που τους αρνείται η κυρίαρχη ιδεολογία στα άτομα που προέρχονται από τις μειοψηφικές καταπιεσμένες ομάδες. Στην «χειρότερη» περίπτωση θα δημιουργηθούν – αναδειχθούν αξίες ώστε η σύγκριση να γίνεται με διαφορετικά από τα κυρίαρχα κριτήρια καθιστώντας τα άτομα φορείς της νέας ή κυρίαρχης ιδεολογίας ενταγμένους σε δύο ηθικά – κοινωνικά – πολιτικά – ιδεολογικά συστήματα ΜΗ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΑ (σε επιτρεπτή πόλωση!). Πανεπιστημιακοί και ερευνητές που είχαν ιδεολογικές ανησυχίες, αμφιβολίες και αμφισβητήσεις της «κυρίαρχης ιδεολογίας» στράφηκαν προς αυτό που «επιτρέπεται»: σε έρευνες σχετικές με τις φυλετικές (και σταδιακά και άλλες) διακρίσεις ή τις στερεοτυπικές απεικονίσεις και συμπεριφορές που δημιουργεί και αναπαράγει η κυρίαρχη ιδεολογία. Η σκληρή πραγματικότητα των έντονων κοινωνικών αντιθέσεων ερευνάται σε πλαίσιο κοντινότερο στο άτομο και τις δια-ατομικές σχέσεις και … μακριά από την απαγορευμένη ζώνη των κοινωνικών – ταξικών ανισοτήτων. Ο προβληματισμός στράφηκε αρχικά (δεκαετία 30) προς τις απεικονίσεις και ερμηνείες «στερεοτύπων» που συνδέονται με φυλετικές διαφορές. Μελετήθηκαν σε πρώτο στάδιο υπό το πρίσμα της «επιθετικότητας» και σε άμεσο συντονισμό με την κυρίαρχη ιδεολογία και ζητούμενο την αποτελεσματική καταστολή της, αποδίδοντας την μειονεξία σε προσωπικό ατομικό ηθικό μειονέκτημα (επιθετικότητα). Όμως τα πράγματα στα αμερικανικά πανεπιστήμια αλλάζουν δραματικά από την δεκαετία του 70 και το ΣΟΚ του πολέμου του Βιετνάμ και το αντιπολεμικό κίνημα. Πολλοί ερευνητές στρέφονται πλέον και καταρχήν στην μελέτη του λεγόμενου αδιόρατου ρατσισμού (sabtle racism). Μελετούν το λεγόμενο «πνεύμα των καιρών» και την υποκρυπτόμενη ρατσιστική τάση που ενσωματώνει και προέρχεται από το πολύ σκληρότερο και εμφανέστατο, ρατσιστικό παρελθόν της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για συγκαλυμμένο ρατσισμό. Η προσπάθεια πλέον στρέφεται ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ στην παρέμβαση και στις πολιτικές παρέμβασης για την ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ. Την επιλογή του πολιτικά ορθού (political correct). Παραδείγματα τέτοιας συγκεκαλυμμένης ρατσιστικής συμπεριφοράς είναι η, παρά την νομική ισότητα, διακριτική αντιμετώπιση «έγχρωμων» μαθητών στα σχολεία ή των έγχρωμων παραβατών του νόμου από τα δικαστήρια (τους δικαστές, αστυνομικούς, ενόρκους κλπ) σε σχέση με την αντιμετώπιση των λευκών. Εκεί αποδίδεται σε σημαντικό βαθμό η μεγάλη αναλογία έγχρωμων φυλακισμένων. Οι έρευνες επεκτείνονται σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών. Η έρευνα και ο δημόσιος διάλογος αναδεικνύει ραγδαία εκφάνσεις «λεπτοφυούς» αδιόρατου ρατσισμού και δημιουργούν το θεμέλιο της δημιουργίας του κινήματος των ανθρώπων που θεωρούν ότι είναι υποψιασμένοι αυτών των εκφάνσεων και έχουν «ξυπνήσει» δηλαδή του κινήματος WOKE σε αντίθεση με την ιδεολογία και αξίες των WASP (White Aglo Saxon Protestants). Πως εξηγείται και τι υπόβαθρο εν δυνάμει κινητοποιεί η δίωξη (ή «δίωξη») Τραμπ;

Η πολιτική – κοινωνική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ, στο βαθμό που πραγματικά εξηγείται από την παραπάνω ανάλυση και με τους περιορισμούς των σχηματικών περιγραφών που προηγήθηκαν κινείται σήμερα γύρω από δύο μπλοκ : από την μία πλευρά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και οι progressive liberals (αντιρατσισμός, δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ, ισότητα, πολιτική ορθότητα, WOKE culture, φιλελεύθερη δημοκρατία – liberal democracy- διεθνής φιλελεύθερη τάξη – liberal international order- περιορισμός των όπλων, ναι στις αμβλώσεις, υποχρέωση των ΗΠΑ να επικρατήσει παγκόσμια το φιλελεύθερο δημοκρατικό μοντέλο, παγκοσμιοποίηση) και από την άλλη οι παραδοσιακοί βιομήχανοι και οι φορείς των παραδοσιακών WASP αξιών (οπλοφορία, δικαιώματα εμβρύου, απαγόρευση αμβλώσεων, αντί-ΛΟΑΤΚΙ ρητορική και πολιτική, πρώτα η Αμερική, απομονωτισμός –isolationism-, αντιπαγκοσμιοποίηση, επαναφορά της παραγωγής στην Αμερική και των βιομηχανικών μονάδων που έφυγαν, προτεραιότητα η αποτροπή Κίνας, με την Ρωσία πρέπει να τα βρούμε, φράκτης στα σύνορα με Μεξικό, όχι σε δημόσιο σύστημα υγείας, παραδοσιακές αξίες στην εκπαίδευση, μείωση –και άλλο- της φορολογίας, Alt Right κλπ).

Το πολιτικό φαινόμενο Τραμπ και ο κινηματικός χαρακτήρας που λαμβάνει η υποστήριξη του, αιτιολογούνται στα πλαίσια του ανωτέρω σχήματος: από την μία πλευρά ο νεοφιλελευθερισμός αυξάνει την πολιτική δύναμη μεγιστάνων χρήματος όπως ο ΤΡΑΜΠ , αφού τους αφήνει μεγάλο περιθώριο συγκέντρωσης κεφαλαίου και αυτονομίας, παρότι εναντιώνονται στην ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και του παγκόσμιου πολιτικού του προτάγματος της παγκοσμιοποίησης. Από την άλλη συγκεντρώνει την δυσαρέσκεια πολιτών που στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης περιθωριοποιούνται. Εξηγείτε επίσης η αντοχή του πολιτικού φαινομένου Τραμπ και γιατί το ρεπουμπλικανικό κόμμα (το μεγαλύτερο του μέρος) παρά τις όποιες αντιδράσεις μάλλον εγκλωβίζεται στην στήριξη του: παρουσιάζεται ότι δεν εκπροσωπεί μόνον τα συμφέροντα των παραδοσιακών βιομηχάνων αλλά και των πολιτών που περιθωριοποιούνται από τον άκρατο φιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση που μεταφέρει την οικονομική δραστηριότητα εκτός συνόρων. Οι δύο πόλοι περιχαρακώνονται στις πολεμικές τους θέσεις, χωρίς «κοινά σημεία», με τάσεις η αντιπαράθεση να λάβει χαρακτήρα επικράτησης και απόλυτης ηγεμονίας του ενός έναντι του άλλου, παρότι η πολεμική τους ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες μίας εποχής που αλλάζει ραγδαία και οι αλλαγές αυτές δεν προέρχονται μόνον από το εσωτερικό των ΗΠΑ ... Για παράδειγμα η «παγκοσμιοποίηση» που ευαγγελίζονταν τις δεκαετίες 80-90 όταν η ηγεμονία των ΗΠΑ ήταν αδιαμφισβήτητη και δημιουργούσε συγκριτικό πλεονέκτημα στους αμερικανικούς κολοσσούς ανοίγοντας τους αγορές στις οποίες δεν είχαν στην πραγματικότητα αντιπάλους μπορεί πλέον να μην είναι το ίδιο χρήσιμη στις ελίτ αυτές. Ο δυναμισμός της οικονομικής ανάπτυξης στην Ασία αλλάζει τον πραγματικά ωφελημένο της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Αλλάζει και το υποκείμενο (ελίτ ή κρατικό υποκείμενο) που διεκδικεί την περαιτέρω προώθηση της παγκοσμιοποίησης (αφού ωφελείτε περισσότερο συγκριτικά). Ταυτόχρονα απελευθερώνονται και αντίθετες διαδικασίες αποχωρισμού (decoupling) των οικονομιών της Δύσης από αυτές της «αυταρχικής» Ασίας δημιουργόντας διαφορετικά πολιτικά αιτήματα και ένα διαφορετικό περιβάλλον και διαφορετικές ανάγκες και στρατηγικές. Λίαν ενδεχόμενη νέα τραπεζική κρίση μπορεί επίσης να ανακόψει το ράλι του χρηματοπιστωτικού El Dorado στις ΗΠΑ και γενικότερα στην Δύση. Η κοινωνική συνοχή σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο περιβάλλον μπορεί να απαιτεί νέες προσεγγίσεις (και ιδεολογικοπολιτικές και οικονομικές όπως πχ έμφαση στις δημόσιες υποδομές). Στην περίπτωση αυτή το δυτικό πλεονέκτημα ελέγχου και κυριαρχίας στον χρηματοπιστωτικό τομέα θα υποστεί σημαντικό πλήγμα και θα φέρει στην επιφάνεια μειονεκτήματα στις στρατηγικές κυρίως υποδομές και στην αποβιομηχάνιση που το νεοφιλελεύθερο δόγμα και η παγκοσμιοποίηση προκάλεσε υπέρ του τρίτου (όχι πλέον) κόσμου. Η ταχεία γεωπολιτική αμφισβήτηση του μονοπολισμού και του παγκόσμιου κυρίαρχου ρόλου του δυτικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου δημιουργεί ένα ιδεολογικό κενό για το πως πρέπει να προσαρμοστεί το αμερικανικό πολιτικό σύστημα, αλλά και η αμερικανική κοινωνία, στην νέα οικονομική πραγματικότητα που διαμορφώνεται από ένα εντατικά αναθεωρητικό και «αυθάδες» προς την προηγούμενη «διεθνή τάξη» αναδυόμενο πολύ-πολικό πρόταγμα.

Η δίωξη Τραμπ και το φαινόμενο Τραμπ λοιπόν ίσως είναι η κορυφή στο παγόβουνο. Ίσως υπάρχουν και άλλοι που μπορούν να εκφράσουν το ρεύμα που δείχνει ότι τον υποστηρίζει. Το πως θα την διαχειριστεί το αμερικανικό πολιτικό σύστημα θα εξαρτηθεί και από το ποιες θα είναι οι επιλογές του για το μέλλον των ΗΠΑ (σε έναν κόσμο που αλλάζει) και όχι μόνο. Εμείς θα περιμένουμε στις … οθόνες μας τις εξελίξεις που ούτως ή άλλως θα είναι καθοριστικές για όλο τον πλανήτη, Δύση και Ανατολή. Διονύσης Παντής, δικηγόρος, γεωπολιτικός αναλυτής

Political polarisation in the US in the run-up to the 2024 Presidential Elections: Trump vs. Biden again?

Political polarisation in the US in the run-up to the 2024 Presidential Elections: Trump vs. Biden again?

In the highly polarising political climate in the US and ahead of the 2024 Presidential election, a decision by the Colorado State Supreme Court puts a fire under the Republican Party's official candidate in the election season and in the primaries. The Supreme Court of the State of Colorado, by a slim majority of four justices against three who had a contrary opinion, prohibited former President Trump's candidacy to be included in the relevant election in application of the 14th Amendment section 3 of the US Constitution, claiming application of the "insurrectionist ban". Section 3 of the 14th Amendment to the U.S. Constitution, in a highly ambiguous and obscure way, states that it prohibits anyone previously sworn in (Senators, Representatives and other public officials such as judges) from holding public office if they have "engaged in sedition or rebellion" against the United States. President Trump has appealed this decision of the Colorado State Supreme Court to the Federal Supreme Court and this decision has been stayed until January 4, 2024 pending the decision of the Federal Supreme Court. The implications of this decision could be big as the nominations are locked in early January 2024. But it is not the only event that really poisons the political climate in the US ahead of next year's (2024) presidential election. The climate is being mined by the controversy over the issue of press freedom in the country. With the Trump side, a large part of the Republican party and certainly the "alternative right" (ALT Right), conservatives who declare/are themselves in favour of absolute, without exception, freedom of the press, accusing the Democrats and President Biden of trying to silence opposing voices by promoting their globalist agenda as globalists at the expense of American interests. In the latter category (free speech absolutism), the owner of the social media platform Elon Musk, who gave a platform to the fired FOX Channel's Tucker Carlson through his ownership of X/Tweeter, who publishes his shows with their huge impact on the platform, is prominent. Recently, last week, X/Tweeter reactivated the banned account of another highly controversial person: the red rag Alex Jones for supporters of the Democratic Party and President Biden. Shortly before, the also banned Tweeter account of former President Trump has been reactivated, an account that played a very important role in his election as the 45th President of the United States. Notably, his account has more than 87 million followers. But the involvement of the US judiciary in the 2024 presidential election is not limited to the Colorado Supreme Court's decision. It has been preceded by the "arrest" of former US President Trump for about half an hour in connection with the prosecution of him for the silent buyout agreement of a "porn star" who alleged an incident of paid love-making with him. This agreement, payment of a sum of money on condition of non-disclosure agreement of the 'fact' or in any case secrecy on the matter, is an agreement that is (also) common in the USA. But things are complicated by the electoral legislation on campaign spending: Can the President use campaign money for such an expenditure? Is it legal or does it violate election law? Is it an "offense" to prosecute the former President and the Republican Party's primary candidate for the upcoming 2024 Presidential Election (the one who admittedly a little more than a year out from the 2024 Presidential Election has the best chance of being the Republican Party's nominee)? The questions that are raised in one way or another in the public debate are many. Is it a fair prosecution in the context of equality of all before the law or is it a political prosecution? Is justice being used for political purposes 'as in third world countries' as has been denounced? Is it possible that the campaign financing of the local district attorney (it is alleged that funding from a foundation "of interest" of the famous George Sorros took place) is creating a biased environment? Regardless of the truths or lies surrounding the issue what is at stake for the US itself: is there an issue of Democracy or Equality before the Law as one side says or use of the judiciary to create political advantage destroying democracy and separation of powers? The questions are enough to ignite and inflame the political thermometer. Moreover, the persecution comes in a society where ideological, political, social, racial, gender and religious divisions are already intense. The political and business phenomenon "Trump" itself finds its cause and its causes in this reality. Since the 1980s, the two main ideological currents have been forming in the USA around concepts that take on a strong political significance, which this debate highlights. Central to the understanding of the political-social confrontation and its evolution from the 1980s to the present, and more recently (today) the polarization around the Trump prosecution or the Colorado Supreme Court decision, the concepts of Neoliberalism, Globalization, Progressive Liberalism, WOKE movement, Alt Right and the fight against any form of racism and discrimination against individuals in administration, justice, employment, etc. Neoliberalism and Globalisation

On the one hand we have neoliberalism and its twin sister: globalization. Neoliberalism, an economic - political theory that aims at the autonomy and complete liberalisation of economic activity, especially of large business groups and the really big capitalists, from any state or political control and from any social impact of their activity. It demands: deregulation of markets, abolition of any laws and rules that have been established by the State for the proper and socially beneficial functioning of markets (deregulation) and at best their self-regulation, permanent abstention of the State in the future (as a postulate) from such legislation, abolition of taxes on capital, inheritance, wealth in general. The prevalence of neoliberalism across the political spectrum (both Republican and Democratic) rests on its attempted connection with the concept of 'freedom' central to the American tradition - since the time of the first Protestant immigrants (or refugees from areas in Europe who were persecuted by the 'states' there). Freedom is understood as freedom from the interference - oppression of the state. Th It is on the exploitation of the noble worship of the average American's concept of freedom that the tycoons and their vastly financed by their enormous super-profits institutions have based their attack on their taxation by the "oppressive" state and their success in placing their economic activity, to a very large extent by targeting in advance any attempt to intervene or any person with such political intent, outside social and political control. Their ideological dominance was/is almost absolute: the inheritance tax was presented as a tax on (even) death (!), creating disgust. The tax and legal restrictions on capital, its concentration and circulation are an abolition of the freedom of the tycoon and "therefore" of any citizen (!). The neoliberal agenda is promoted through foundations they establish and well-paid "executives" who compete to see who will take the most extreme and inventive position to support them - and thus be the most useful and receive the highest pay that will ensure an ultra-luxurious life. With the control of the media, these ideologies of the neoliberal agenda dominate the entire public discourse so that any questioning of them seems extreme and graphic, directed against the American way of life.at is where they find the social Achilles' heel and that is where they methodically tread. Neoliberalism and its agents in the US demand and promote globalisation: the global prevalence of neoliberalism without - it goes without saying - political restrictions, the global movement of capital and especially financial capital without any political or border barriers, the "axiom" that there is no point in protecting the "local" (national) market and the local (national) currency which are at the mercy of the "international" movement of technically inflated (bubble) and autonomous financial capital from the real economy. In this context the financial sector is decoupled from the real industry, the industry of tangible goods. It creates its own financial products which are not subject to any pricing constraints: their value is what the market and its "ingenuity" gives them. These products create other products (derivatives, various forms of guarantees, futures, specialised 'collective' investment products, investment companies, stock exchange products, banking products) and these in turn create other products, creating huge surpluses (or bubbles?). This growth of the financial sector with its huge, unprecedented returns and capitalisation seemed to have no real rival, especially after the collapse of the 'communist bloc' (USSR and its Eastern European satellite countries of the COMECON) and the emergence of unipolarism which, however, became a 'unipolar moment'. The profits and salaries and bonuses of their top executives were astronomical compared to the best cases of industrial commodities. Why bother with ... producing traditional commodities when there is the "magic" financial product? And profits that do not depend on traditional consumption in the Keynesian model nor on the labor factor that demands ... wages. This production can move to the third world with its low labour costs and to countries without the odious labour laws. The citizen-consumer-worker loses the utility he had in the economy and production under the Keynesian model where growth was based on mass consumption. He becomes, at best, useless, and at worst an obstacle to profitability. This process creates armies of 'disillusioned' and 'betrayed' citizens, who cling to - and recall - 'traditional values' or their memory as their memory may recall them. But the business class is also divided into traditional industries (heavy manufacturing, construction - former President Trump's business - tourism, energy, consumer products) and the financial sector with its incredible dynamism and capital gigantism, with the cutting-edge technology giants and their crazy stock market returns in between, and industries and products with privileged relationships (or their executives) with financial capital. Progressive liberalism, anti-racism and the WOKE movement On the other hand, the intense social, economic, political and ideological contradictions are not allowed to be solved in the USA through the traditional in Europe in the 80s and 90s capital-labour conflict (before the transfer of the American model to Europe). The dominant ideology targets social change, leftist thinking and political agenda as a traitorous ideology that works for the benefit of the enemies of the USA. It was a time when minimal differentiation could be labeled as national treason or even collaboration with the enemy (McCarthyism - cold war). This institutional political - social exclusion leads the disadvantaged (racially, ideologically, politically, socially, based on sexual orientation, etc.) groups to turn and activate with great intensity their process of "social differentiation" towards other "more permissible" (initially non-political) directions. The aim (conscious or unconscious) of this process was - and still is - to propose new criteria and values for the evaluation and moral comparison of individuals, which will at best replace the old ones and give the required moral - political - ideological advantage denied by the dominant ideology to individuals from the minority oppressed groups. In the "worst" case, values will be created - highlighted so that the comparison will be made with different criteria from the dominant ones, making the individuals bearers of the new or dominant ideology embedded in two moral - social - political - ideological systems NON-COMPARATIVE (in permissible polarization!). Academics and researchers who had ideological concerns, doubts and challenges of the "dominant ideology" turned to what was "allowed": research related to racial (and gradually other) discrimination or stereotypical representations and behaviours created and reproduced by the dominant ideology. The harsh reality of intense social contrasts is investigated in a context closer to the individual and inter-individual relations and ... away from the forbidden zone of social - class inequalities. Reflection initially (30s) turned towards representations and interpretations of 'stereotypes' associated with racial differences. They were studied in the first stage under the prism of "aggression" and in direct coordination with the dominant ideology and the aim of its effective suppression, attributing inferiority to personal individual moral disadvantage (aggression). But things in American universities have changed dramatically since the 1970s and the shock of the Vietnam War and the anti-war movement. Many researchers are now turning, and in principle, to the study of so-called sabtle racism. They study the so-called "zeitgeist" and the underlying racist tendency that embodies and stems from the country's much harsher and more visible, racist past. In other words, we are talking about covert racism. The effort is now turning ALL THE MORE to intervention and intervention policies for its elimination. The choice of the politically correct. Examples of such covert racist behavior are the, despite legal equality, discriminatory treatment of "colored" students in schools or of colored lawbreakers by the courts (judges, police, juries, etc.) compared to the treatment of whites. This is where the high proportion of people of color in prison can be attributed to a significant degree. Investigations are being extended to people in the LGBTQ community and discrimination against women. The research and public discourse is rapidly highlighting manifestations of "subtle" subtle racism and creating the foundation for the creation of the movement of people who believe they are suspicious of these manifestations and have "woken up" i.e. the WOKE movement as opposed to the ideology and values of the WASP (White Aglo Saxon Protestants). How do you explain and what background potentially motivates the prosecution (or "persecution") of Trump? The political - social confrontation in the US, to the extent that it can really be explained by the above analysis and within the limitations of the schematic descriptions that precede it, is currently moving around two blocks : on the one hand financial capital and progressive liberals (anti-racism, LGBT rights, equality, political correctness, WOKE culture, liberal democracy - liberal democracy; liberal international order - liberal international order; gun control, yes to abortion, US obligation to dominate the liberal democratic model globally, globalization) and on the other hand traditional industrialists and the bearers of traditional WASP values (gun control, fetal rights, abortion ban, anti-LGBT rhetoric and policy, America first, isolationism, anti-globalization, bringing back production to America and the industrial plants that left, priority to deter China, we need to get along with Russia, fence on the Mexican border, no public health care, traditional values in education, lowering -and more- taxes, Alt Right, etc.).

The political phenomenon of Trump and the kinetic character that his support takes on are justified in the context of the above scheme: on the one hand, neoliberalism increases the political power of money magnates like Trump , since it leaves them a large margin of capital concentration and autonomy, even though they oppose the hegemony of finance capital and its global political project of globalization. On the other hand, it concentrates the discontent of citizens who are marginalised in the context of neoliberalism and globalisation. It also explains the resilience of the Trump political phenomenon and why the Republican party (most of it), despite any opposition, is rather locked into supporting him: he is presented as representing not only the interests of traditional industrialists but also those of citizens marginalised by extreme liberalism and globalisation that moves economic activity across borders. The two poles are entrenched in their polemical positions, with no 'common ground', with the tendency for the confrontation to take on the character of domination and absolute hegemony of one over the other, even though their polemics correspond to the realities of a rapidly changing era, and these changes are not only coming from within the United States ... For example, the 'globalisation' that was advocated in the 1980s and 1990s when the hegemony of the USA was unquestioned and created a comparative advantage for the American giants by opening up markets in which they had no real rivals may no longer be as useful to these elites. The dynamism of economic growth in Asia is changing the real beneficiary of the globalization process. It also changes the subject (elite or state subject) that claims to further promote globalization (since it benefits more comparatively). At the same time, opposite processes of decoupling of the economies of the West from those of "authoritarian" Asia are released, creating different political demands and a different environment and different needs and strategies.

A possible new banking crisis could also halt the rally of the financial El Dorado in the US and the West in general. Social cohesion in such a potential environment may require new approaches (both ideological-political and economic, such as an emphasis on public infrastructure). In this case, the Western advantage of control and dominance in the financial sector will suffer a major blow and will bring to the surface disadvantages in mainly strategic infrastructure and de-industrialisation that neoliberal doctrine and globalisation has brought about in favour of the (no longer) third world. The rapid geopolitical questioning of monopoly and the global dominant role of Western financial capital creates an ideological vacuum on how the American political system, and American society, should adapt to the new economic reality shaped by an intensely revisionist and "impertinent" to the previous "international order" emerging multi-polar project.

The Trump prosecution and the Trump phenomenon may therefore be the tip of the iceberg. Perhaps there are others who can express the current that seems to support him. How the American political system handles it will also depend on what its choices are for the future of the US (in a changing world) and beyond. We will be waiting on our ... screens for developments that will be decisive for the whole planet, West and East, anyway. Dionysis Pantis, lawyer, geopolitical analyst

Translated with DeepL.com (free version)

Ο «νόμος Φλωρίδη» ικανοποιεί το φοβισμένο και το ακροδεξιό κοινό που εξέθρεψαν με τον έλεγχο των ΜΜΕ

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο Κυριακάττικο DOCUMENTO thw 3ης Δεκεμβρίου 2023

Ο «νόμος Φλωρίδη» φέρει αυστηροποίηση ποινών, αλλά ιδίως της εκτέλεσης των ποινών, με πρωτόγνωρη για την Ελλάδα διεύρυνση των αδικημάτων που οι δράστες τους θα οδηγούνται στις φυλακές. Σε ένα σωφρονιστικό σύστημα που είναι ήδη υπερκορεσμένο (διπλάσιοι περίπου τρόφιμοι σε σχέση με τις δυνατότητες) και με τις τραγικές ελλείψεις του να έχουν διατυπωθεί σε κάθε ετήσια έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο «νόμος Φλωρίδη» ταυτόχρονα ικανοποιεί το φοβισμένο και το ακροδεξιό κοινό που εξέθρεψαν με τον έλεγχο των ΜΜΕ, ενώ με την εναλλακτική ποινή της κοινωφελούς εργασίας (που υπό άλλες συνθήκες θα βοηθούσε) δημιουργούν ένα σώμα απλήρωτης εργασίας. Επόμενο βήμα για την συμπλήρωση της βιαιότερης συντηρητικής αναδιάρθρωσης από την μεταπολίτευση κατά λογική νεοφιλελεύθερη συνέπεια, φαίνεται ότι θα είναι η «μεταρρύθμιση» του σωφρονιστικού κώδικα με την σύνδεση φυλακής και ιδιωτικού τομέα είτε απευθείας με ιδιωτικοποίηση φυλακών (όπως Αμερική) είτε μέσω «προνομίων» απλήρωτης εργασίας στην εκτέλεση της ποινής ή με άλλο «νεωτερικό» τρόπο.

Αυτοί που έφεραν με την πολιτική τους στην Χώρα την χρεωκοπία και τα μνημόνια (κακοδιαχείριση, διασπάθιση κρατικού χρήματος, διαπλοκή, κομματικό κράτος) αποφάσισαν να διασώσουν την ολιγαρχία και τους κομματικούς τους (αναγκαίους) παρατραχάμενους, θυσιάζοντας την κοινωνία. Διαπρύσια νεοφιλελεύθερη κήρυκας της μείωσης των φόρων, η ΝΔ του Κου Μητσοτάκη, τους αύξησε περίπου κατά 40%, αλλάζοντας ταυτόχρονα το σε ποιον πέφτει το φορολογικό βάρος, συνθλίβοντας τους μικρομεσαίους (εργαζόμενους – ελεύθερους επαγγελματίες). Ταυτόχρονα, αφήνοντας δογματικά «ελεύθερη» την αγορά (στην πραγματικότητα την αισχροκέρδεια) συρρίκνωσαν περαιτέρω το πραγματικό εισόδημα των μικρομεσαίων. Ενώ η εγκληματικότητα με την κοινωνία και το κοινωνικό κράτος να καταρρέουν, αυξάνει, συμπληρώνουν το έργο της κατάρρευσης της κοινωνίας με την ενίσχυση του κατασταλτικού μηχανισμού, τα «στραβά μάτια» στην αστυνομική βία, «επιτεύγματα» της προηγούμενης τετραετίας που συνεχίζονται στην δεύτερη και με τον «νόμο Φλωρίδη», όπως ήδη έχει γίνει γνωστός, με άμεση εμπλοκή πλέον και της δικαιοσύνης. Ο «νόμος Φλωρίδη» φέρει αυστηροποίηση ποινών, αλλά ιδίως της εκτέλεσης των ποινών, με πρωτόγνωρη για την Ελλάδα διεύρυνση των αδικημάτων που οι δράστες τους θα οδηγούνται στις φυλακές. Σε ένα σωφρονιστικό σύστημα που είναι ήδη υπερκορεσμένο (διπλάσιοι περίπου τρόφιμοι σε σχέση με τις δυνατότητες) και με τις τραγικές ελλείψεις του να έχουν διατυπωθεί σε κάθε ετήσια έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο «νόμος Φλωρίδη» ταυτόχρονα ικανοποιεί το φοβισμένο και το ακροδεξιό κοινό που εξέθρεψαν με τον έλεγχο των ΜΜΕ, ενώ με την εναλλακτική ποινή της κοινωφελούς εργασίας (που υπό άλλες συνθήκες θα βοηθούσε) δημιουργούν ένα σώμα απλήρωτης εργασίας. Επόμενο βήμα για την συμπλήρωση της βιαιότερης συντηρητικής αναδιάρθρωσης από την μεταπολίτευση κατά λογική νεοφιλελεύθερη συνέπεια, φαίνεται ότι θα είναι η «μεταρρύθμιση» του σωφρονιστικού κώδικα με την σύνδεση φυλακής και ιδιωτικού τομέα είτε απευθείας με ιδιωτικοποίηση φυλακών (όπως Αμερική) είτε μέσω «προνομίων» απλήρωτης εργασίας στην εκτέλεση της ποινής ή με άλλο «νεωτερικό» τρόπο. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Στον Άρειο Πάγο ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ: Βραχεία μόνον η ευκολία του ξυσίματος της επιφάνειας ενός προβλήματος (επιδεινώνοντας το), ικανοποιώντας πρόσκαιρα τους φόβους & τα στερεότυπα που έντεχνα & ιδιοτελώς δημιουργήθηκαν, ενώ η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ θα είναι εδώ & αύριο ΑΔΗΡΙΤΗ. Αυτός ο φαύλος κύκλος εκτρέφει την ακροδεξιά. Όμως η επιστήμη (όχι μόνον η νομική επιστήμη αλλά και η εγκληματολογία, η σωφρονιστική – χρειάζεται διεπιστημονική προσέγγιση) και η εμπειρία από αντίστοιχες "προσεγγίσεις" σε άλλες χώρες, δίνουν νομίζω σαφή απάντηση - εικόνα του τι να αναμένουμε από την εφαρμογή του νόμου του κου Φλωρίδη.

Διονύσης Παντής προ διετίας εφ΄ όλης της ύλης συζήτηση, για Τουρκία / τουρκικές προκλήσεις

Προ διετίας εφ΄ όλης της ύλης συζήτηση του Διονύσης Παντή, δικηγόρου, γεωπολιτικού αναλυτή, πρώην συμβούλου ΥΠΕΞ: τουρκικές προκλήσεις #Αιγαιο, 12 ν.μ., στρατηγική αποτροπής στοιχεία της, αναγκαία αξιοπιστία, ανάγκη για στρατηγική Αν. Μεσόγειο, διπλά μηνύματα κα.

Hassan Nasrallah’s public speech in Libanon sent … waves of disappointment among the ruling Turkish Islamists. Why was that so? What... were they expecting?

Written by Dionisis Pantis, Advocate, Appointed to the Greek Supreme Court and Geopolitical Analyst: Hassan Nasrallah’s public speech in Libanon sent … waves of disappointment among the ruling Turkish Islamists. Why was that so? What... were they expecting? Hassan Nasrallah's public speech in Lebanon spread waves of … frustration among Turkish Islamists, gray wolves, nationalists, Turkists. What caused that frustration was the huge difference between what they eagerly expected from that speech and what was actually delivered. So far, much to the dismay of Turko-Islamists, Iran and Hezbollah did not bite the verbal Turkish hook using which, the Turkish propaganda machine, ‘goes fishing’ in the international communities’ murky waters, in order to, technically, ‘push’ them to ... preach .. Total war in Israel or even one ... total … Jihad. Immediately after Nasrallah's speech, which was public, that is, surprisingly in an open space, the Turkish propaganda machine attacks Nasrallah as ... inferior to the crucial circumstances, almost proclaiming him a coward, and indirectly - but clearly- for the same reasons, attacking Iran. But they fail to explain why they (the Turks) don't escalate the situation accordingly, by themselves, against Israel or USA and yet expect … others to do so. Meaning, for example, what is the reason they do not mobilize their fleet in the Eastern Mediterranean Sea, where the American armada stands so that they could operate … in a counterbalance mode against Americans and Israelis… Or, moreover, why don't they threaten to ... withdraw from NATO or even cease their flourishing trade relations with Israel. Of course they do not intend to do so, as they have no intention of doing any of the above. On the contrary, they aspire to convey the significance of the Israeli oil/gas through pipelines passing through Turkey. This attitude is a bit reminiscent of the traditional shadow theater and its leading figure, beloved both in Greece and in Turkey, Karagiozis, when he says with all passion and heroism, I quote: “all of YOU fight and all of YOU die for the country” (in this particular case for the common religion, the Umma). However, the Turkish-Islamists who are apparently (literally) enraged, also remind us of another famous Greek proverb: "the wolf (grey black or green) in chaos rejoices". Reinterpreted: given the bottomless Turko-Islamic/Neo-Ottoman ambition in 2053 to be ... planet lords, they would very much like an all-out Iran/Hezbollah (Arabs included as well, if possible, i.e. Gulf Kingdoms, Egypt, etc.) conflict with Israel and the USA. They would rub their hands with glee in the case that: 1. It would weaken all enemies and "friends" (so to speak) and 2. They would then present Turkey with their NATO status and the anti-Israeli rhetoric intact and their power unattached as saviors to the Islamic masses/consumers of Turkish products and ... propaganda, as well as the west as the ideal ... mediator. So they would all do them the favor, both “friends” and adversaries, of crushing each other in order for the Turks to emerge as the only unscathed regional rulers and, why not, something even more than that. Turkey intensely reminds everyone in the Middle East of how good things used to be (apparently for the Sultan and the local pashades) in the region during the time all the Middle East was occupied by the Ottomans and when they lived and under the Ottoman rule and how peaceful life was then for ... their subjects. After the Turks went well after Libya, Syria, Iraq, Armenia etc they have desired to ... be the guarantor of the security and peace in the entire Middle East! They, moreover, have the same objective to accomplish not only in the Middle East but also in North Africa, in the Balkans (as protectors of the Islamic states of Albania, Kosovo, Islamic Bosnia and Herzegovina and of the Muslim cultural-religious minorities, that consider them as remnants of the Ottoman Empire). They also desire to be dominant in Caucasus too, and there they promote their plans through Azerbaijan (under the notion of “two states one ethnicity” that constitutes both countries) and their pan-Turanic ambitions in the remaining Turkic, as they called them, states in the Central Asia. Keeping the afore-mentioned in mind, it is worth wondering what their opinion is of the mental status of the US, Israel, Iran, Hezbollah, Arabs, Muslim World leaders who underestimate them so much … It is a fact that Turkey's credibility in the Muslim world was, as long as Turkey was ruled by the Kemalists, at a near to zero level. Actually the Muslim world considered Turkey, correctly most probably, as the long arm of the West in the Middle East and in the entire Muslim world, more to say, as the only fully loyal to the west Muslim country, the only Muslim full member of the NATO Organization. But it is also true that the Turkish Islamists themselves, also came into power in Turkey with the aid or at least the consent of the USA and they (the Turkish Islamists) certainly never questioned NATO and their loyalty to the alliance (apart from recent "tangles" with Swedish membership to NATO etc) that constitutes THE cornerstone organization of the Western security and from which they derive incredibly important advantages for their internal security and their international position. Muslims, both Shiites and Sunnis, Iranians and Arabs alike, see that the Turks are trying to fit two watermelons in the same armpit and “carry: them the safely all the long way home: loyalty to NATO and Islamic anti-Westernism and of course ... the distrust remains.

As skilled as the Islamic Turks are in the Ottoman bazaar and the "Turanians", the Islamists gray nationalist allies, it seems that, with the crisis in Gaza under consideration, became rather tight for them, and they risk being isolated ... on both sides, both by the West and by the Muslim world.

Κύματα … απογοήτευσης μοίρασε σε τούρκους ισλαμιστές η δημόσια ομιλία του Χασάν Νασράλα στο Λίβανο.

[253 φορτηγά πλοία έχουν καταπλεύσει από την Τουρκία στο Ισραήλ από τις 7 Οκτωβρίου 2023 μέχρι το δημοσίευμα 14.11.2023 .Ο σίδηρος και ο χάλυβας είναι από τα προϊόντα που μεταφέρονται πιο συχνά,το εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών συνεχίζεται αμείωτο. Τα υπόλοιπα είναι για τα ανατολικά ή δυτικά κορόϊδα]

το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Fantomas.gr στο ακόλουθο link: https://fantomas.gr/o-aravikos-kosmos-kai-i-apogoiteysi-gia-ton-nasrala/ Κύματα … απογοήτευσης μοίρασε σε τούρκους ισλαμιστές η δημόσια ομιλία του Χασάν Νασράλα στο Λίβανο. Κύματα … απογοήτευσης μοίρασε σε τούρκους ισλαμιστές, γκρίζους λύκους, εθνικιστές, τουρκιστές κα η δημόσια ομιλία του Χασάν Νασράλα στο Λίβανο. Άλλα περίμεναν και άλλα τους ήρθαν. Μέχρι στιγμής, προς μεγάλη απογοήτευση των τουρκοϊσλαμιστών της Τουρκίας, Ιράν και Χεζμπολά δεν τσιμπάν το βερμπαλιστικό τουρκικό αγκίστρι με το οποίο ψαρεύει σε θολά νερά η τουρκική προπαγανδιστική μηχανή που ωθεί να … κηρύξουν .. ολοκληρωτικό πόλεμο στο Ισραήλ ή έστω μία … ολοκληρωτική Τζιχάντ. Αμέσως μετά την ομιλία Νασράλα, που ήταν δημόσια, δηλαδή χωρίς να υπάρχουν ζητήματα … ασφαλείας των παρευρισκομένων και σε ανοικτό χώρο, ο τουρκικός προπαγανδιστικός μηχανισμός επιτίθεται στον … κατώτερο των περιστάσεων και δειλό, όπως αφήνουν να εννοηθεί Νασράλα και έμμεσα πλην σαφώς, στο Ιραν (για τους ίδιους λόγους). Δεν εξηγούν όμως γιατί εκείνοι (οι Τούρκοι) δεν κλιμακώνουν αντίστοιχα με αυτό που θέλουν να πράξουν οι … άλλοι, εναντίον του Ισραήλ. Δηλαδή, για παράδειγμα, γιατί δεν ... κινητοποιούν τον στόλο τους στην Ανατολική Μεσόγειο όπου έχει καταφθάσει η αμερικανική αρμάδα ώστε να λειτουργήσουν … εξισορροπητικά έναντι Αμερικανών και Ισραηλινών. Γιατί δεν "απειλούν" με … αποχώρηση από το ΝΑΤΟ ή έστω να διακόψουν τις εμπορικές σχέσεις με το Ισραήλ. Εννοείται ότι όχι, δεν κάνουν ούτε προτίθενται να πράξουν τίποτε από τα παραπάνω. Εδώ παρακαλούν και φιλοδοξούν να μεταφέρουν και το Ισραηλινό πετρέλαιο / φυσικό αέριο μέσω αγωγών που περνούν από την Τουρκία. Θυμίζει λίγο η στάση αυτή, το θέατρο σκιών και την πρωταγωνιστική φιγούρα του αγαπημένου στην Ελλάδα και στην Τουρκία Καραγκιόζη, όταν λέει όλος πάθος και ηρωισμό: "όλοι να πολεμήσετε και όλοι να σκοτωθείτε για την πατρίδα!" (στην συγκεκριμένη περίπτωση για την θρησκεία, την Ούμα). Θυμίζουν όμως οι κατά φαινόμενον (εικονικά) στα κάγκελα τουρκοϊσλαμιστές και μία παροιμία: «ο λύκος (γκρίζος μαύρος ή πράσινος) στην αναμπουμπούλα χαίρεται». Μεθερμηνευόμενο: με δεδομένη την απύθμενη τουρκοϊσλαμική/ νεοθωμανική φιλοδοξία το 2053 να είναι … πλανητάρχες, θα ήθελαν πολύ μία ολοκληρωτική σύγκρουση Ιράν Χεζμπολά (ει δυνατόν και Αράβων ήτοι Βασιλείων του Κόλπου, Αιγύπτου κα) με Ισραήλ και ΗΠΑ. Θα έτριβαν τα χέρια τους σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο που 1. Θα αποδυνάμωνε άπαντες εχθρούς και «φίλους» (να είχαμε να λέγαμε) 2. Θα παρουσιάζονταν μετά με την ΝΑΤΟΪΚΗ τους ιδιότητα ατσαλάκωτη και τον αντιϊσραηλινό βερμπαλισμό για τις ισλαμικές μάζες καταναλωτές τουρκικών προϊόντων και … προπαγάνδας, ως ο ιδανικός … διαμεσολαβητής. Έτσι θα τους έκαναν άπαντες την χάρη να κατατριβούν μεταξύ τους (κατατριβή φίλων και αντιπάλων) και να προκύψουν οι Τούρκοι μόνοι αλώβητοι περιφερειακοί ηγεμόνες και γιατί όχι και κάτι παραπάνω. Θυμίζουν με ένταση τι ωραία που ήταν τα πράγματα (προφανώς για τον Σουλτάνο και τους κατά τόπο πασάδες) στην περιοχή της Μέσης Ανατολής επί ... Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πόσο ειρηνικά διαβίωναν άπαντες ως ... υπήκοοι τους. Μετά την Λιβύη, την Συρία, το Ιράκ, την Αρμενία θέλουν να ... εγγυηθούν και την ασφάλεια στο σύνολο της Μέσης Ανατολής. Το ίδιο έχουν σκοπό και στην Βόρειο Αφρική αλλά και στα Βαλκάνια ως προστάτες των ισλαμικών κρατών (Αλβανία, Κόσσοβο, ισλαμική Βοσνία Ερζεγοβίνη) και των μουσουλμανικών μειονοτήτων πολιτιστικών υπολειμμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στον Καύκασο μέσω Αζερμπαϊτζάν (δύο κράτη μία εθνότητα) και των παντουρανικών τους φιλοδοξιών στα τουρκογενή κράτη της Κεντρικής Ασίας. Είναι να απορεί κανείς τι νομίζουν ότι είναι ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν, Χεζμπολά, Άραβες, μουσουλμάνοι επί της γης… Είναι γεγονός ότι η αξιοπιστία της Τουρκίας στον μουσουλμανικό κόσμο ήταν, όσο καιρό κυβερνούσαν την Τουρκία οι κεμαλιστές μηδενική. Θεωρούσαν άπαντες και μάλλον δικαίως, ότι η Τουρκία είναι το μακρύ χέρι της Δύσης στην Μέση Ανατολή και στον γενικότερο μουσουλμανικό κόσμο, ως η μόνη απόλυτα πιστή ΝΑΤΟΪΚΗ μουσουλμανική χώρα. Αλλά και οι Τούρκοι ισλαμιστές όμως, αναδείχθηκαν στην εξουσία της Τουρκίας με την βοήθεια ή σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ και ουδέποτε αμφισβήτησαν βέβαια την ΝΑΤΟΪΚΗ τους πίστη στην συμμαχία (εκτός από πρόσφατα «τσαλιμάκια») ακρογωνιαίο οργανισμό της δυτικής ασφάλειας, από την οποία αντλούν απίστευτα σημαντικά πλεονεκτήματα για την εσωτερική τους ασφάλεια τους και την διεθνή τους θέση. Μουσουλμάνοι, σιϊτες και σουνίτες, Ιρανοί και Αραβες, βλέπουν ότι οι Τούρκοι προσπαθούν να χωρέσουν δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη: την πίστη στο ΝΑΤΟ και τον ισλαμικό αντιδυτικισμό και φυσικά … δυσπιστούν. Όσο οι τούρκοι ισλαμιστές και αν είναι επιδέξιοι στο οθωμανικό παζάρι και οι «τουρανοί» γκρίζοι σύμμαχοι τους φαίνεται ότι με την κρίση στην Γάζα τα πράγματα έσφιξαν και κινδυνεύουν να βρεθούν απομονωμένοι … εκατέρωθεν. Αθήνα 5/11/2023, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο και γεωπολιτικός αναλυτής English translation: Written by Dionisis Pantis, Advocate, Appointed to the Greek Supreme Court and Geopolitical Analyst: Hassan Nasrallah’s public speech in Libanon sent … waves of disappointment among the ruling Turkish Islamists. Why was that so? What... were they expecting? Hassan Nasrallah's public speech in Lebanon spread waves of … frustration among Turkish Islamists, gray wolves, nationalists, Turkists. What caused that frustration was the huge difference between what they eagerly expected from that speech and what was actually delivered. So far, much to the dismay of Turko-Islamists, Iran and Hezbollah did not bite the verbal Turkish hook using which, the Turkish propaganda machine, ‘goes fishing’ in the international communities’ murky waters, in order to, technically, ‘push’ them to ... preach .. Total war in Israel or even one ... total … Jihad. Immediately after Nasrallah's speech, which was public, that is, surprisingly in an open space, the Turkish propaganda machine attacks Nasrallah as ... inferior to the crucial circumstances, almost proclaiming him a coward, and indirectly - but clearly- for the same reasons, attacking Iran. But they fail to explain why they (the Turks) don't escalate the situation accordingly, by themselves, against Israel or USA and yet expect … others to do so. Meaning, for example, what is the reason they do not mobilize their fleet in the Eastern Mediterranean Sea, where the American armada stands so that they could operate … in a counterbalance mode against Americans and Israelis… Or, moreover, why don't they threaten to ... withdraw from NATO or even cease their flourishing trade relations with Israel. Of course they do not intend to do so, as they have no intention of doing any of the above. On the contrary, they aspire to convey the significance of the Israeli oil/gas through pipelines passing through Turkey. This attitude is a bit reminiscent of the traditional shadow theater and its leading figure, beloved both in Greece and in Turkey, Karagiozis, when he says with all passion and heroism, I quote: “all of YOU fight and all of YOU die for the country” (in this particular case for the common religion, the Umma). However, the Turkish-Islamists who are apparently (literally) enraged, also remind us of another famous Greek proverb: "the wolf (grey black or green) in chaos rejoices". Reinterpreted: given the bottomless Turko-Islamic/Neo-Ottoman ambition in 2053 to be ... planet lords, they would very much like an all-out Iran/Hezbollah (Arabs included as well, if possible, i.e. Gulf Kingdoms, Egypt, etc.) conflict with Israel and the USA. They would rub their hands with glee in the case that: 1. It would weaken all enemies and "friends" (so to speak) and 2. They would then present Turkey with their NATO status and the anti-Israeli rhetoric intact and their power unattached as saviors to the Islamic masses/consumers of Turkish products and ... propaganda, as well as the west as the ideal ... mediator. So they would all do them the favor, both “friends” and adversaries, of crushing each other in order for the Turks to emerge as the only unscathed regional rulers and, why not, something even more than that. Turkey intensely reminds everyone in the Middle East of how good things used to be (apparently for the Sultan and the local pashades) in the region during the time all the Middle East was occupied by the Ottomans and when they lived and under the Ottoman rule and how peaceful life was then for ... their subjects. After the Turks went well after Libya, Syria, Iraq, Armenia etc they have desired to ... be the guarantor of the security and peace in the entire Middle East! They, moreover, have the same objective to accomplish not only in the Middle East but also in North Africa, in the Balkans (as protectors of the Islamic states of Albania, Kosovo, Islamic Bosnia and Herzegovina and of the Muslim cultural-religious minorities, that consider them as remnants of the Ottoman Empire). They also desire to be dominant in Caucasus too, and there they promote their plans through Azerbaijan (under the notion of “two states one ethnicity” that constitutes both countries) and their pan-Turanic ambitions in the remaining Turkic, as they called them, states in the Central Asia. Keeping the afore-mentioned in mind, it is worth wondering what their opinion is of the mental status of the US, Israel, Iran, Hezbollah, Arabs, Muslim World leaders who underestimate them so much … It is a fact that Turkey's credibility in the Muslim world was, as long as Turkey was ruled by the Kemalists, at a near to zero level. Actually the Muslim world considered Turkey, correctly most probably, as the long arm of the West in the Middle East and in the entire Muslim world, more to say, as the only fully loyal to the west Muslim country, the only Muslim full member of the NATO Organization. But it is also true that the Turkish Islamists themselves, also came into power in Turkey with the aid or at least the consent of the USA and they (the Turkish Islamists) certainly never questioned NATO and their loyalty to the alliance (apart from recent "tangles" with Swedish membership to NATO etc) that constitutes THE cornerstone organization of the Western security and from which they derive incredibly important advantages for their internal security and their international position. Muslims, both Shiites and Sunnis, Iranians and Arabs alike, see that the Turks are trying to fit two watermelons in the same armpit and “carry: them the safely all the long way home: loyalty to NATO and Islamic anti-Westernism and of course ... the distrust remains. As skilled as the Islamic Turks are in the Ottoman bazaar and the "Turanians", the Islamists gray nationalist allies, it seems that, with the crisis in Gaza under consideration, became rather tight for them, and they risk being isolated ... on both sides, both by the West and by the Muslim world.

Διονύσης Παντής σε σύντομη παρέμβαση του για την Γάζα/Ισραήλ στον Μάκη Θ...

Ενδιάμεσος (μεταξύ Δύσης - ΡωσοΚίνας) ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος.

Στην εκπομπή του εκδότη (των ομώνυμων εκδόσεων κο Δημήτρη Αρναουτη συζητήσαμε την θέση μας ότι 1ον στην έντονα και παγκόσμια γεωπολιτικά αναθεωρητική εποχή μας δημιουργείτε η προϋπόθεση δημιουργίας ενός αυτόνομου ενδιάμεσου και μεταξύ της Δύσης και του συνασπισμού πέριξ των #ρωσία και #κίνα γεωπολιτικού χώρου. Πλέον υπάρχουν οι δυνατότητες τα μουσουλμανικά κράτη να αναπτυχθούν και εξασφαλίσουν την άμυνα και ασφάλεια τους και χωρίς την αναγκαία μονοδιάστατα εξάρτηση τους από την #Δυση. Για παράδειγμα η #τουρκία έχει αναπτύξει μία ανεξάρτητη βιομηχανική βάση (γιαυτό έχει ανάγκες από ενέργεια - αγορές - κεφάλαια ), μεταξύ των οποίων και στρατιωτική βιομηχανία, που της δίνει δυνατότητες που πολλαπλασιάζονται από την ξεκάθαρη αναθεωρητική βούληση της τουρκοϊσλαμικής της ελίτ. Από την άλλη και τα Βασίλεια του Κόλπου με τις τεράστιες χρηματοοικονομικές/επενδυτικές τους ικανότητες μπορούν να ασκήσουν σημαντικά πιο αυτόνομη πολιτική. Τουρκία και Βασίλεια του Κόλπου λοιπόν ανταγωνιστικά κινούνται στον ενδιάμεσο αυτόν ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο αλλά οι οικονομίες τους λειτουργούν συμπληρωματικά (βιομηχανία - επενδυτικά κεφάλαια). Αλλά και άλλες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης αναζητώντας τον χώρο τους στην αγορά του ενός περίπου δις παγκοσμίως μουσουλμάνων. Οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την ενδιάμεση θέση τους σε δύο σχεδόν ισοδύναμα μπλοκ είναι πολύ μεγάλες καθώς δεν είναι πλέον μονόδρομος η αναζήτηση προς την #δύση για μεταφορά τεχνολογίας, Know How , επενδύσεων, στρατιωτικού υλικού και ασφάλειας καθώς μπορεί ο έτερος πόλος να τους εξασφαλίσει εφάμιλλα τεχνολογικά - οικονομικά μέσα. Το #Ισλαμ πάντα είχε έντονη πολιτική διάσταση καθώς πάντα από της ιδρύσεως του δεν ήταν απλά θρησκευτικό σύστημα αλλά και κρατική οντότητα (πρώτο Αραβικό #Χαλιφάτο #Μωάμεθ, Αμπού Μπάκρ, Ομάρ κλπ To #Ισλάμ καθόρισε το τουρκικό πολιτικό σύστημα τα 100 χρόνια ζωής του Τουρκικού Κράτους αλλά ιδίως τα τελευταία 25 που κυβερνά το #ΑΚΠ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και ο Πρόεδρος #ερντογάν . Αλλά και στην Μέση Ανατολή διαδραματίζει (το Ισλάμ) καθοριστικό πολιτικό ρόλο ιδίως μέσω της έννοιας του Ιερού Πολέμου (Τζιχάντ) και της Ισλαμικής Εσχατολογίας (όπως περιγράφεται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις - Χαντίθ) που επηρεάζουν ηγεσίες και λαό. Στη Τουρκία ο ισλαμισμός υπήρξε ένα από τα 4 ρεύματα σκέψης της Οθωμανικής Ελίτ με σκοπό της ανάταξης της οθωμανικής παρακμής και αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας. Τα άλλα τρία ήταν οθωμανισμός, τουρκισμός και εκσυγχρονισμός (σχεδόν αυτούσια εισαγωγή δυτικών θεσμών πχ οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα κλπ). Εμφανίσθηκε ως ιδεολογικό ρεύμα από την συγκρότηση ίδρυση του Τουρκικού Κράτους. Στην Πρώτη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση παρουσιάστηκε ώς ένας αριθμό ασυντόνιστων μεταξύ τους ισλαμιστών διανοουμένων που έμειναν γνωστή ως η επονομαζόμενη 2η Ομάδα (1η ο Κεμάλ). Αφού διώχθηκαν ιδίως τα σούφικα τάγματα τα οποία αναγκάσθηκαν να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν στα Βαλκάνια ιδίως την Αλβανία, άρχισαν να ξανααποκτούν πολιτική δύναμη με την επιβαλλόμενη από τις ΗΠΑ εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος και την Κυβέρνηση Μεντερές. Η Δύση με την αλαζονεία της θέλησε να επιβάλλει θεσμούς δυτικούς με αποτελέσματα καταστροφικά και για την ίδια αλλά και για τα μουσουλμανικά κράτη που δοκιμάστηκαν. Το ίδιο συνέβη και με την Αραβική Ανοιξη αλλά και με τις συμβουλές των Βασιλείων του Κόλπου για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός. Συμβουλές που η Δύση εν πολλοίς αγνόησε ιδίως σε προηγούμενο πρώτο χρόνο, παίζοντας με την φωτιά και τον ακραίο ισλαμισμό σε Αφγανιστάν, Συρία κα με τα γνωστά αποτελέσματα. Η Τζιχάντ είναι η με κάθε μέσο επέκταση του Ισλάμ ακόμη -αλλά όχι μόνο - με την πολεμική βία έως ότου όλος ο πλανήτης ενταχθεί στον Οίκο του Ισλάμ, δηλαδή ηγεμονεύουν παντού ισλαμικές ηγεσίες και πλειοψηφίες. Τζιχάντ όμως είναι κατά την Ισλαμική Παράδοση (Χαντίθ) και ιδίως η υποχρέωση του πιστού να εναντιόνεται σε εξουσία που απομακρύνεται από τις εντολές του Κορανίου και του Προφήτη. Δηλαδή αυτό που έκαναν οι απανταχού ισλαμιστές στα κράτη που είτε διοικούνταν από μπααθικά εθνικιστικά κόμματα είτε σοσιαλιστικά εθνικιστικά στις αραβικές χώρες ή στο κεμαλικό καθεστώς που επέβαλε κοσμικό (μη ισλαμικό) κράτος καταργώντας το Χαλιφάτο (που είχε εν τοις πράγμασι καταργηθεί λόγω απώλειας των Ιερών Πόλεων Μέκκας και Μεδίνας. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι Ισλαμιστές βρίσκονται σε Τζιχάντ από της ιδρύσεως ίσως & πριν του Τουρκικού Κράτους. Αφού κατέλαβαν το κράτος τώρα μπορούν να προβούν σε άλλες μορφές Τζιχάντ πχ προς Λιβύη, Αρμενία κλπ Η Τουρκία πλέον θέλει να πετάξει από επάνω της την εικόνα που την είχε τραυματίσει του μακριού χεριού της Δύσης &του Ισραήλ έναντι των υπολοίπων ισλαμικών κρατών ώστε να μπορέσει να ηγεμονεύσει όπως φιλοδοξεί στον ισλαμικό κόσμο. Αρα ο προσανατολισμός της είναι πλέον δομικά αντιδυτικός & μόνον τακτικά προσπαθεί να θολώσει τα νερά για να πετύχει βραχυπρόθεσμους στόχους που θεωρεί σημαντικούς και μέχρι να τους πετύχει (ΠΧ F16)

Συζήτηση για τον ενδιάμεσο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο

Στην εκπομπή του εκδότη (των ομώνυμων εκδόσεων κο Δημήτρη Αρναουτη συζητήσαμε την θέση μας ότι 1ον στην έντονα και παγκόσμια γεωπολιτικά αναθεωρητική εποχή μας δημιουργείτε η προϋπόθεση δημιουργίας ενός αυτόνομου ενδιάμεσου και μεταξύ της Δύσης και του συνασπισμού πέριξ των #ρωσία και #κίνα γεωπολιτικού χώρου. Πλέον υπάρχουν οι δυνατότητες τα μουσουλμανικά κράτη να αναπτυχθούν και εξασφαλίσουν την άμυνα και ασφάλεια τους και χωρίς την αναγκαία μονοδιάστατα εξάρτηση τους από την #Δυση. Για παράδειγμα η #τουρκία έχει αναπτύξει μία ανεξάρτητη βιομηχανική βάση (γιαυτό έχει ανάγκες από ενέργεια - αγορές - κεφάλαια ), μεταξύ των οποίων και στρατιωτική βιομηχανία, που της δίνει δυνατότητες που πολλαπλασιάζονται από την ξεκάθαρη αναθεωρητική βούληση της τουρκοϊσλαμικής της ελίτ. Από την άλλη και τα Βασίλεια του Κόλπου με τις τεράστιες χρηματοοικονομικές/επενδυτικές τους ικανότητες μπορούν να ασκήσουν σημαντικά πιο αυτόνομη πολιτική. Τουρκία και Βασίλεια του Κόλπου λοιπόν ανταγωνιστικά κινούνται στον ενδιάμεσο αυτόν ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο αλλά οι οικονομίες τους λειτουργούν συμπληρωματικά (βιομηχανία - επενδυτικά κεφάλαια). Αλλά και άλλες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης αναζητώντας τον χώρο τους στην αγορά του ενός περίπου δις παγκοσμίως μουσουλμάνων. Οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την ενδιάμεση θέση τους σε δύο σχεδόν ισοδύναμα μπλοκ είναι πολύ μεγάλες καθώς δεν είναι πλέον μονόδρομος η αναζήτηση προς την #δύση για μεταφορά τεχνολογίας, Know How , επενδύσεων, στρατιωτικού υλικού και ασφάλειας καθώς μπορεί ο έτερος πόλος να τους εξασφαλίσει εφάμιλλα τεχνολογικά - οικονομικά μέσα. Το #Ισλαμ πάντα είχε έντονη πολιτική διάσταση καθώς πάντα από της ιδρύσεως του δεν ήταν απλά θρησκευτικό σύστημα αλλά και κρατική οντότητα (πρώτο Αραβικό #Χαλιφάτο #Μωάμεθ, Αμπού Μπάκρ, Ομάρ κλπ To #Ισλάμ καθόρισε το τουρκικό πολιτικό σύστημα τα 100 χρόνια ζωής του Τουρκικού Κράτους αλλά ιδίως τα τελευταία 25 που κυβερνά το #ΑΚΠ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και ο Πρόεδρος #ερντογάν . Αλλά και στην Μέση Ανατολή διαδραματίζει (το Ισλάμ) καθοριστικό πολιτικό ρόλο ιδίως μέσω της έννοιας του Ιερού Πολέμου (Τζιχάντ) και της Ισλαμικής Εσχατολογίας (όπως περιγράφεται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις - Χαντίθ) που επηρεάζουν ηγεσίες και λαό. Στη Τουρκία ο ισλαμισμός υπήρξε ένα από τα 4 ρεύματα σκέψης της Οθωμανικής Ελίτ με σκοπό της ανάταξης της οθωμανικής παρακμής και αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας. Τα άλλα τρία ήταν οθωμανισμός, τουρκισμός και εκσυγχρονισμός (σχεδόν αυτούσια εισαγωγή δυτικών θεσμών πχ οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα κλπ). Εμφανίσθηκε ως ιδεολογικό ρεύμα από την συγκρότηση ίδρυση του Τουρκικού Κράτους. Στην Πρώτη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση παρουσιάστηκε ώς ένας αριθμό ασυντόνιστων μεταξύ τους ισλαμιστών διανοουμένων που έμειναν γνωστή ως η επονομαζόμενη 2η Ομάδα (1η ο Κεμάλ). Αφού διώχθηκαν ιδίως τα σούφικα τάγματα τα οποία αναγκάσθηκαν να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν στα Βαλκάνια ιδίως την Αλβανία, άρχισαν να ξανααποκτούν πολιτική δύναμη με την επιβαλλόμενη από τις ΗΠΑ εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος και την Κυβέρνηση Μεντερές. Η Δύση με την αλαζονεία της θέλησε να επιβάλλει θεσμούς δυτικούς με αποτελέσματα καταστροφικά και για την ίδια αλλά και για τα μουσουλμανικά κράτη που δοκιμάστηκαν. Το ίδιο συνέβη και με την Αραβική Ανοιξη αλλά και με τις συμβουλές των Βασιλείων του Κόλπου για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός. Συμβουλές που η Δύση εν πολλοίς αγνόησε ιδίως σε προηγούμενο πρώτο χρόνο, παίζοντας με την φωτιά και τον ακραίο ισλαμισμό σε Αφγανιστάν, Συρία κα με τα γνωστά αποτελέσματα. Η Τζιχάντ είναι η με κάθε μέσο επέκταση του Ισλάμ ακόμη -αλλά όχι μόνο - με την πολεμική βία έως ότου όλος ο πλανήτης ενταχθεί στον Οίκο του Ισλάμ, δηλαδή ηγεμονεύουν παντού ισλαμικές ηγεσίες και πλειοψηφίες. Τζιχάντ όμως είναι κατά την Ισλαμική Παράδοση (Χαντίθ) και ιδίως η υποχρέωση του πιστού να εναντιόνεται σε εξουσία που απομακρύνεται από τις εντολές του Κορανίου και του Προφήτη. Δηλαδή αυτό που έκαναν οι απανταχού ισλαμιστές στα κράτη που είτε διοικούνταν από μπααθικά εθνικιστικά κόμματα είτε σοσιαλιστικά εθνικιστικά στις αραβικές χώρες ή στο κεμαλικό καθεστώς που επέβαλε κοσμικό (μη ισλαμικό) κράτος καταργώντας το Χαλιφάτο (που είχε εν τοις πράγμασι καταργηθεί λόγω απώλειας των Ιερών Πόλεων Μέκκας και Μεδίνας. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι Ισλαμιστές βρίσκονται σε Τζιχάντ από της ιδρύσεως ίσως & πριν του Τουρκικού Κράτους. Αφού κατέλαβαν το κράτος τώρα μπορούν να προβούν σε άλλες μορφές Τζιχάντ πχ προς Λιβύη, Αρμενία κλπ Η Τουρκία πλέον θέλει να πετάξει από επάνω της την εικόνα που την είχε τραυματίσει του μακριού χεριού της Δύσης &του Ισραήλ έναντι των υπολοίπων ισλαμικών κρατών ώστε να μπορέσει να ηγεμονεύσει όπως φιλοδοξεί στον ισλαμικό κόσμο. Αρα ο προσανατολισμός της είναι πλέον δομικά αντιδυτικός & μόνον τακτικά προσπαθεί να θολώσει τα νερά για να πετύχει βραχυπρόθεσμους στόχους που θεωρεί σημαντικούς και μέχρι να τους πετύχει (ΠΧ F16)

Η Πολωνία σε ευρωπαϊκή τροχιά

Η Πολωνια σε ευρωπαϊκή τροχιά με νίκη του κεντροαριστερού συνασπισμού υπό του Ντόναλντ Τούσκ. Με 248 έδρες νίκησε (έναντι 212 των αντιπάλων του) στις εκλογές το εθνικιστικό Κόμμα του ... Δικαίου & της Δικαιοσύνης (PiS) που ήθελε να αντικαταστήσει το ανώτατο δικαστήριο με άλλο της ... επιλογής του με σειρά "μεταρρυθμίσεων". [Θυμίζει κάτι; γιατί είναι σύνηθες οι ακροδεξιοί να μην αρέσκονται σε νομικούς ... περιορισμούς]. Μάλιστα η Ευρωπαική Ενωση προσέφυγε εναντίον της Πολωνίας και των "μεταρρυθμίσεων" που εισήγαγε το PiS στο Δικαστήριο της ΕΕ το οποίο κατεδίκασε την Πολωνία. Την απόφαση του ΔΕΕ αρνήθηκε να εφαρμόσει η Πολωνία αμφισβητώντας την βασική αρχή του ΕυρωπαΙκού Δικαίου και της ΕΕ για την υπεροχή του δικαίου της ΕΕ έναντι του Κράτους Μέλους, πυροδοτώντας άνευ προηγουμένου κρίση στις σχέσεις Πολωνίας ΕΕ. Με την εκλογική αυτή επιτυχία του κεντροαριστερού συνασπισμού ΗΠΑ και ΗΒ στερούνται ενός αντιευρωπαίου "συμμάχου" εντός της ΕΕ. Επιπτώσεις θα έχει και στο Ουκρανικό καθώς η Πολωνία θα ευθυγραμιστεί με την κοινή Ευρωπαϊκή Εξωτερική Πολιτική.

Τουρκικός ισλαμισμός & ενδιάμεσος μουσουλμανικός γεωπολιτικός χώρος:Διον...

Το 2ο μέρος της συνέντευξης του Διονύση Παντή στους "Έλληνες Παντού" του έγκριτου και έμπειρου δημοσιογράφου Θανάση Χούπη, στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ "Φωνή της Ελλάδας" που απευθύνεται στους ανά τη γη ομογενείς μας και φιλέλληνες του εξωτερικού. ΘΕΜΑΤΑ Β' ΜΕΡΟΥΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ: Οι βαθιές ρίζες του Τουρκικού Ισλαμισμού στην τουρκική κοινωνία που εξηγούν (μαζί με τα "τερτίπια") την πολιτική του ηγεμονία και τις εκλογικές νίκες 22 τώρα χρόνια. Ο ενδιάμεσος (μεταξύ #ΗΠΑ και #Κινα ς ισλαμικός γεωπολιτικός χώρος & ο ανταγωνισμός για την ηγεμονία του μεταξύ ισλαμικής Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου, η οριοθέτηση αυτού του ανταγωνισμού από την συμπληρωματικότητα των οικονομιών των ανταγωνιστών (Τουρκία βιομηχανικό κράτος, εργατικό δυναμικό Βασίλεια του Κόλπου επενδυτικά κεφάλαια, φιλοδοξία για ανάπτυξη υψηλής τεχνολογίας). Ελληνική στρατηγική για να πλοηγηθεί η χώρα με ασφάλεια τις επόμενες δεκαετίες των κατακλυσμιαίων γεωπολιτικών αναδιατάξεων στον πλανήτη και της κλιμάκωσης του παγκόσμιου γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Διονύσης Παντής: Τι Σημαίνει ότι ζούμε σε Εποχή Παγκόσμια Αναθεωρητική; Γιατί η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία;

Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία έχουμε μπει σε μία διεθνή ένταση του αναθεωρητισμού. Έχουμε πει ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία λειτουργεί ως ένας γεωπολιτικός επιταχυντής. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι παράγοντες ισχύος τις προηγούμενες δεκαετίες (από τον διπολισμό και την μονοπολική στιγμή) έχουν αλλάξει με τέτοιο ρυθμό και τρόπο ο οποίος δεν είναι αντίστοιχος της υπάρχουσας θεσμικής συγκρότησης του διεθνούς συστήματος, άρα οι αναθεωρητικές χώρες, αυτές που έχουν αυξήσει την δύναμη τους, στην οικονομία, στην τεχνολογία στην στρατιωτική δύναμη, δεν τους καλύπτει η προηγούμενη θεσμική διάρθρωση, οπότε ορίζουμε αυτή την στιγμή τον αναθεωρητισμό. Αυτός είναι ο αναθεωρητισμός και θέλουν μία άλλη διευθέτηση που να ανταποκρίνεται στο νέο παγκόσμιο καταμερισμό της ισχύος και στο θεσμικό επίπεδο. Προηγούμενη αντίστοιχη περίοδος η προπολεμική πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είδαμε ότι μετά τον 2ο ΠΠ αναδείχθηκαν νέες Παγκόσμιες Δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, ΕΣΣΔ καθώς πριν το πόλεμο κυρίαρχοι στον κόσμο ήταν τα δυτικά ευρωπαϊκά κράτη. Θα δούμε πχ ότι ο πόλεμος πχ στην Πολωνία έφερε στην επιφάνεια ενεργοποιήσεις άλλων αναθεωρητικών δυνάμεων σε όλο τον κόσμο θα έλεγα χαρακτηριστικά την Ιταλία και την Ιαπωνία. Εάν συσχετίσουμε την αναθεωρητική διάσταση των δύο εποχών 39-41 και σήμερα ΒΤ Προσομοιάζει με εκείνη ΔΠ προσομοιάζει με εκείνη. Τι προσομοιάζουν; Οι αλλαγές των παραγόντων ισχύος σε σχέση με την προηγούμενη θεσμική συγκρότηση. Δηλαδή έχουμε σε 30 χρόνια αλλαγή από τον διπολισμό στον μονοπολισμό (μονοπολική στιγμή) – εμάς δεν μας πείραξε αυτό όμως κάποιους ανθρώπους στην Ανατολική Ευρώπη τους διέλυσε. Μπορεί εμείς να είμαστε εδώ 80 90 μία χαρά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχε επιπτώσεις σε μία σειρά από χώρες και κοινωνίες και τώρα πάμε από τον μονοπολισμό στον πολυπολισμό ενδεχομένως ένα σύστημα 2 + 1 + κάτι ή τριπολισμό και σε άρθρο που πριν λίγες μέρες δημοσίευσα στο militaire όπου αντιμετώπισα το ερώτημα γιατί η Ρωσία αυτή την στιγμή προέβην σε αυτή την επίθεση η άποψη μου, θα το πω πολύ γενικά είναι ότι πιεσμένη από την ΔΥΣΗ η οποία δεν της δίνει χώρο και ένα modus viventi συνεργασίας, η επιλογή που της έμεινε είναι να στραφεί προς την Κίνα. Αλλά και η δεύτερη αυτή επιλογή δεν ήταν καλή για την Ρωσία, γιατί ο κίνδυνος κινεζοποίησης είναι πολύ μεγάλος, ιδιαίτερα στην εξαιρετικά αραιοκατοικημένη και με προβλήματα ανάπτυξης ανατολική Ρωσία > Οπότε η άποψη μου είναι ότι επελέγη αυτή η εισβολή αυτή η επίθεση σε αυτή την χρονική στιγμή ώστε να ανατραπούν λίγο τα πράγματα και να θέσει η Ρωσία το χρονικό πλαίσιο, να έχει την χρονική πρωτοβουλία στις εξελίξεις, αυτές που είπαμε τις γεωπολιτικές, τις αναθεωρητικές κτλ να «σπρώξει λίγο την Κίνα ποιο γρήγορα στην αντιμετώπιση του ανταγωνισμού της με τις ΗΠΑ, ενώ ενδεχομένως η Κίνα θα ήθελε αυτό να γίνει μετά από 5 ή 6 χρόνια όταν θα είχαν επισυμβεί κάποιες εξελίξεις στα τεχνολογικά στρατιωτικά οικονομική αναπροσαρμογή σε ενδεχόμενη αποδέσμευση από την ΔΥΣΗ decoupling, και να τονίσει το δικό της (Ρωσία) δυνατό στοιχείο που είναι η στρατιωτική της ισχύ. Δηλαδή η Ρωσία επέλεξε την επίθεση εισβολή μετά από πολλή βαθειά σκέψη, γιατί είχε πολύ μεγάλο πρόβλημα: δηλαδή αν άφηνε να εξελιχθεί η κατάσταση από «μόνη της» [από άλλους δηλαδή] θα την κατάπιναν ή από την μία πλευρά η Δύση ή από την άλλη η Κίνα. Το λέω πολύ απλά για να γίνει κατανοητό. Αυτοί σκέφτονται γεωπολιτικά. Και γεωστρατηγικά. Γιατί η κατάσταση τους ήταν αυτή. Ούτε η οικονομία τους είναι τόσο δυνατή ούτε η τεχνολογία εκτός από κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν κυρίως με την στρατιωτική τεχνολογία πχ στους βαλιστικούς πυραύλους και άλλα συστήματα που τους δίνουν δυνατότητα να έχουν αυτή την αποτροπή, είναι τόσο προηγμένη. Αλλά η ρωσική οικονομία δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή των ΗΠΑ ή της Κίνας οπότε αυτό τους δημιουργούσε ένα πρόβλημα επιβίωσης σε ένα βάθος χρόνου μαζί με το δημογραφικό πρόβλημα που έχει και η Ρωσία. ΒΤ Ναι. Βάλε και τα εθνικά χαρακτηριστικά γιατί αυτοί λένε ότι από εδώ [ Ουκρανία] ξεκίνησε το ρωσικό έθνος ΔΠ Στρέφονται στην «ρωσικότητα» . Κάνουν μία συντηρητική αναδιάρθρωση εσωτερικά στην συντηρητική εθνικιστική ιδεολογία που και ο Ντούνκιν αναφέρει, 8 Ιουνίου 2022

Ελληνισμός και Τουρκικός Ισλαμισμός

Σχετικά με τουρκικό ισλαμικό σχέδιο ανάπτυξης οικονομικής/βιομηχανικής υποδομής/μουσουλμανικής επιχειρηματικής ελίτ ως αναγκαία βάση προώθησης εσωτερικής/εξωτερικής τουρκοϊσλαμικής πολιτικής ατζέντας με βασική αρχή to Ισλάμ αποτελεί πλεονέκτημα στην οικονομική ανάπτυξη και όχι τροχοπέδη. Ισλαμική επιχειρηματικότητα συνδυάζει παραδοσιακές δυτικού τύπου εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με παραδοσιακές ισλαμικές όπως ανταλλαγή ασφάλειας/ειρήνης με οικονομικές εμπορικές υποχρεώσεις, ισλαμική τραπεζική, χρηματοδότηση μέσω συμμετοχής σε επιχειρηματική δραστηριότητα, με δαιμονοποίηση του τόκου και ακόμη διαφορετική αντιμετώπιση και ηθικούς περιορισμούς σε συναλλαγές με μουσουλμάνους και μη. Επειδή η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης:

Οι Αζέροι κατέλαβαν τον Αρμενικό θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ/Αρτσάχ video

Διονύσης Παντής: Συνάντηση Ερντογάν - Μητσοτάκη: κινήσεις τουρκικής τακτικής

Συνάντηση Μητσοτάκη Ερντογάν – Εισβολή Αζερμπαϊτζάν και κατάληψη αρμενικού θύλακα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ/αρτσάχ ΜΘ δύο πολύ σημαντικά γεγονότα εξωτερικής πολιτικής έχουμε αυτή την βδομάδα. Το πρώτο αφορά την συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στο Σπίτι της Τουρκίας. Μάλιστα ! Ο πρωθυπουργός φιλοξενήθηκε λοιπόν, εκεί συζήτησε για όλα τα θέματα που έχουν οι δύο χώρες και έχουμε μαζί μας τον διεθνολόγο Διονύση Παντή, για να αναλύσουμε λίγο τα αποτελέσματα της παραπάνω συνάντησης. Καλωςήρθατε Κε Παντή. ΔΠ: Καλώς σας βρήκα. Χαιρετίζω και τους εκλεκτούς τηλεθεατές σας. ΜΘ: Θέλω να ρωτήσω κε Παντή. Είναι γεγονός ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα υπάρχει μία ηρεμία στα νερά Ελλάδας Τουρκίας. Όμως η συνάντηση αυτή είχε ένα μεγάλο αγκάθι. Την απαίτηση του Τούρκου Προέδρου να αναγνωριστεί το ψευδοκράτος στην Κύπρο. Πείτε μου, μήπως ήτανε στην ουσία μία παγίδα; Του Ερντογάν στην ελληνική ηγεσία αυτή η συνάντηση; ΔΠ: Νομίζω ότι με την εμπειρία σας το επισημαίνεται ορθά. Μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένας τακτικός στόχος την Τουρκίας αυτή την περίοδο ο οποίος είναι να δείξει ότι με την Ελλάδα οι σχέσεις της έχουν ομαλοποιηθεί, ότι δεν είναι δηλαδή αυτές που ο Γερουσιαστής Μενέντεζ περιγράφει στις ΗΠΑ και έχους ως αποτέλεσμα να μπλοκάρει με την μεσολάβηση βέβαια και του ελληνικού λόμπυ η πώληση των F16 στην Τουρκία. Τα F16 που θέλουν, απεγνωσμένα θα έλεγα, στην Τουρκία. Οπότε νομίζω ότι εμείς προσφέρουμε ουσιαστικά αυτές τις δημόσιες σχέσεις του Ερντογάν και των ισλαμιστών στην Τουρκία και εκείνο που λαμβάνουμε, όπως πολύ καλά είπατε, είναι τα ήρεμα νερά. Μόνο που θα πρέπει να δούμε ότι τα «ήρεμα νερά» δημιουργούν μία εικόνα της Τουρκίας ΜΘ είναι πλασματική αυτή η εικόνα ΔΠ είναι τελείως πλασματική ! Αρκεί να σας θυμίσω τι έγινε το καλοκαίρι του 2020, ποιες είναι οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο/Κύπρο δηλαδή το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η Γαλάζια Πατρίδα, και το μοίρασμα του Αιγαίου στον 25ο Μεσημβρινό, το Καστελόριζο, αυτές οι διεκδικήσεις παραμένουν ενεργές. Αυτό τι σημαίνει. Σημαίνει ότι η Τουρκία μπορεί ανά πάσα στιγμή να τις εγείρει, δεν έχει αλλάξει η πολιτική της σε κανένα ζήτημα όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. ΜΘ: Μπαίνει και ένα άλλο θέμα: μπαίνει ένα οργανόγραμμα για να συναντηθούν οι δύο πλευρές σε ανώτατο επίπεδο, εννοώ κυβέρνησης, όλα τα κυβερνητικά μέλη των δύο χωρών θα συναντηθούν 7 Δεκεμβρίου στην Θεσσαλονίκη και μέχρι τότε θα υπάρχουν συνεχείς επαφές, τον Νοέμβριο και τον Οκτώβριο. Μήπως στρώνεται λοιπόν το τραπέζι επί τέλους αυτό της συνεννόησης κε Παντή και που μας ευνοεί αυτό; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. ΔΠ: Η επιλογή της Θεσσαλονίκης συνδέεται με αυτά που είπαμε παραπάνω, γιατί έχει έναν τεράστιο συμβολισμό για την Τουρκία η Θεσσαλονίκη, ΜΘ: Λόγω του Κεμάλ ΔΠ: Λόγω του Κεμάλ, συνδέεται πάρα πολύ με αυτό που επιθυμούν οι Τούρκοι δηλαδή τις δημόσιες σχέσεις του καθεστώτος και του Προέδρου Ερντογάν, ενόψει του, θέλουν οι Τούρκοι αυτή την εποχή, συγκυριακά και όχι στρατηγικά να δείξουν ότι έχουν καλές σχέσεις με την Ελλάδα, γιατί αυτό συμφέρει αυτή τη στιγμή στο άνοιγμα, τακτικό άνοιγμα επίσης, όχι στρατηγικό, που επιχειρεί προς την Δύση. Εχουμε πει πολλές φορές ότι η Τουρκία Είναι μία Ασιατική, μία Ανατολική κοινωνία και η στρατηγική της δέσμευση, θα το δούμε και στο μέλλον και η ανάλυση μας δείχνει ότι έχει αποφασίσει να ενταχθεί σε αυτό το αναθεωρητικό μπλοκ, το ανατολικό, που ουσιαστικά είναι ο μεγάλος αντίπαλος της Δύσης. Αυτή είναι η στρατηγική τους επιλογή. Τακτικά λοιπόν, εμείς τώρα τους βοηθάμε, δεν ξέρω κατά πόσο εκούσια ή ακούσια με αυτές τις [διπλωματικές] κινήσεις ΜΘ: Τι θα πάρουμε όμως κε Παντή από αυτό; Δίνουμε την ειρηνική διάθεση μας. Εμείς τι παίρνουμε; ΔΠ: Εμείς παίρνουμε κάτι αβέβαιο ΜΘ: Ποιο είναι αυτό; ΔΠ: το οποίο είναι τα «ήσυχα νερά» ΜΘ: Το οποίο μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή ΔΠ. Ακριβώς. Εκείνο όμως που είναι επίσης αρνητικό είναι το εξής: ότι δίνουμε μία πολύ λανθασμένη εικόνα στους φίλους και ετέρους μας, στους περιφερειακούς μας συμμάχους στην Ανατολική Μεσόγειο Αίγυπτο και Ισραήλ, στους συμμάχους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δίνοντας την εικόνα ότι θα θέματα μας με την Τουρκία είναι ιπεριορισμένης έντασης/σημασίας, ότι έχουμε μπει σε μία εποχή καλών σχέσεων, το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να αλλάξει. Σημαίνει ότι σε μία στιγμή που η Τουρκία θελήσει να δημιουργήσει πρόβλημα στο Αιγαίο, τότε θα πρέπει να πούμε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που λέμε σήμερα. Και ξέρετε οι σύμμαχοι δεν μπορούμε την μία μέρα να τους λέμε Α και την άλλη Β, ΜΘ: Εάν λοιπό η παγίδα που περιέγραψα πριν είναι να δείξουμε ότι οι δύο πλευρές βαίνουμε προς επίλυση αλλά στην ουσία δεν υπάρχει επίλυση αλλά υπάρχει κατάψυξη των υποθέσεων, η Τουρκία στην ουσία θα πετύχει να σύρει την χώρα μας στην Χάγη με αυτόν τον τρόπο; Δηλαδή αυτός είναι ο τουρκικός στόχος; Να πάμε στην Χάγη όσο το δυνατόν πιο γρήγορα; ΔΠ: Κοιτάξτε, η Χάγη κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει γιατί υπάρχουν τουρκικές διεκδικήσεις στην κυριαρχία σε νησιά βραχονησίδες. Για να μπορέσει να πάει η διαφορά προς επίλυση στην Χάγη θα πρέπει οι δύο πλευρές να συνομολογήσουν ένα συνυποσχετικό ποιο είναι το περιεχόμενο της διαφοράς και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει τέτοιο συνυποσχετικό όταν υπάρχουν αμφισβητούμενες περιοχές από το ένα μέρος. Το θέμα της οριοθέτησης την ΑΟΖ ή της υφαλοκρηπίδας με την υπαγωγή του στην Χάγη θα ήταν ένα σχετικά εύκολο τεχνικά θέμα. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν αυτό το θέμα συνδέεται με την κυριαρχία: δηλαδή από που θα ξεκινήσεις να μετράς. Θα πρέπει το συνυποσχετικό να εμπεριέχει αυτή την οριοθέτηση. Σε ποιον ανήκει το έδαφος αυτό σε ποιον ανήκει το νησί αυτό. Από εκεί και πέρα είναι τεχνικό το θέμα της οριοθέτησης και μπορεί να λυθεί και μπορεί εν τέλει να βοηθήσει με υπαγωγή της διαφοράς το Διεθνές Δικαστήριο Της Χάγης. Όμως όταν υπάρχουν ζητήματα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας από την Τουρκία; ΜΘ: Σωστά! Όπως το λέτε δηλαδή,

ΔΠ: Δεν υπάρχει δηλαδή κατά την γνώμη μου Χάγη υπό το φως των ανωτέρω παρατηρήσεων μονομερών διεκδικήσεων. Γιαυτό οι Τούρκοι θέλουν να λύσουν το θέμα είτε στην τάβλα, δηλαδή σε διμερείς διαπραγματεύσεις, των διμερών διαπραγματεύσεων δηλαδή και όχι της Χάγης, είτε στο πεδίο, δηλαδή όπως στην Αρμενία με το Ναγκόρνο Καραμπάχ/Αρτσάχ. ΜΘ Δηλαδή είτε θα έχουμε διμερείς συζητήσεις και συμφωνίες είτε ΔΠ αυτό θέλουν οι Τούρκοι, διμερείς συμφωνίες ή αλλιώς θα το λύσουμε λένε στο πεδίο. ΜΘ: Μάλιστα. Θα περιμένουμε δηλαδή να δούμε την εξέλιξη των σχέσεων των δύο χωρών. Μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε έναν πολύ ευμετάβλητο χρονικό ορίζοντα και για την Ευρώπη αλλά και για όλο τον Κόσμο. Και να περάσουμε σε αυτή την μεταβολή, στο δεύτερο θέμα μας, την αναπάντεχη και αιφνίδια εισβολή του Αζερμπαϊτζάν των Αζέρων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ το οποίο ήταν ο στόχος τους έτσι και αλλιώς να μπουν και να το κυριεύσουν

Τι μπορεί να σημαίνουν οι εχθροπραξίες στα σύνορα Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν;

Τι μπορεί να σημαίνουν οι εχθροπραξίες στα σύνορα Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν; άρθρο δημοσιευμένο στον διαδικτυακό χώρο DOCUMENTO στις 22.9.2023 (link δημοσίευσης https://www.documentonews.gr/article/ti-mporei-na-simainoyn-oi-exthropraxies-sta-synora-armenias-azermpaitzan/ )

[μία φωτογραφία που εξηγεί πολλά: η Αρμενία ως ο αναγκαίος κρίκος του Παντουρκισμού, τα σύνορα της Αρμενίας με Ιράν, εξού και το ισραηλινό ... ενδιαφέρον και η πολιτική της Δύσης για επιρροή στην Κεντρική Ασία με όχημα τον ... παντουρκισμό για να περιορίσει την ρωσική επιρροή και λόγω των ... φυσικών πόρων της περιοχής. Η ιστορία παίζει συνεχώς παιχνίδια με ρην έρημη Αρμενία ...) Η Αρμενία (Υπουργείο Άμυνας της Αρμενίας) ανακοίνωσε στις 00.05 πρωινή της 13ης Σεπτεμβρίου ότι δέχθηκε από το Αζερμπαϊτζάν επίθεση αναφέροντας εχθροπραξίες με βομβαρδισμούς από βαρύ πυροβολικό, MLRS και UAV στις πόλεις Σοτκ, Γκόρις, Τζερμούκ, συνοριακές πόλεις εκτός του Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά κοντά στους ύψιστης στρατηγικής σημασίας διαδρόμους του Λατσίν και του Ζάνγκεζουρ. Υπάρχουν φόβοι για ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης κυρίως λόγω: της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και της πιθανής μείωσης της δυνατότητας – διάθεσης μεσολάβησης της Ρωσίας, της ανάγκης για Αζερμπαϊτζανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ λόγω των κυρώσεων στην Ρωσία, την επιθυμία δυτικών παραγόντων για δημιουργία δεύτερου μετώπου αστάθειας στα σύνορα της Ρωσίας & της γενικότερης έξαρσης των αναθεωρητικών φιλοδοξιών που θρέφει (και θρέφετε) η παγκόσμια γεωπολιτική αστάθεια. Ο διάδρομος του Λατσίν ενώνει την Αρμενία με τον (αρμενικό) θύλακα στο Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτσάχ), όπως καθορίστηκε από το πρόσφατο Αζερο-Αρμενικό πόλεμο του 2020 και την κατάληψη μεγάλου μέρους του Καραμπάχ από το Αζερμπαϊτζάν. Η επιλογή των σημείων έντασης πυροδοτεί δύο Αρμενικούς φόβους, καθώς μπορεί να σημαίνει ή οδηγήσει σε αμφισβήτηση ή κατάληψη από τους Αζέρους του διαδρόμου του Λατσίν και έτσι να αποκόψουν την Αρμενία από το Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτζάχ) ή επίσης μπορεί να σημαίνει την εκβίαση δημιουργίας του λεγόμενου Zangezur Corridor στα σύνορα με το Ιράν. Ο διάδρομος Ζάνγκεζουρ αποτελεί μία φιλοδοξία του Αζερμπαϊτζάν και της Τουρκίας για την δημιουργία ενός χερσαίου εμπορικού διαδρόμου στο τμήμα της Αρμενίας που συνορεύει με το Ιράν. Αυτός ο διάδρομος θα ενώνει το κυρίως Αζερμπαϊτζάν με το Ναχιτσεβάν και άρα το Αζερμπαϊτζάν και των πέραν αυτού «τουρκογενών» μετασοβιετικών κρατών με την Τουρκία. Εντάσσεται δηλαδή στα ευρύτερα τουρκικά παντουρανικά – παντουρκικά σχέδια για μία εθνοτική – οικονομική – πολιτιστική και βέβαια στο μέλλον στρατιωτική, ένωση των τουρκογενών χωρών. Οι δύο ιδεολογίες του παντουρκισμού και του ισλαμισμού – πανισλαμισμού συνυπάρχουν και χρησιμοποιούνται εναλλάξ ή παράλληλα από το ισλαμικό καθεστώς στην Τουρκία. Η Αρμενία μέχρι στιγμής ανθίσταται στην δημιουργία του ή την παραχώρηση του ή την χρήση του με διεθνή συμφωνία πχ σε μία συμφωνία ειρήνης ή εκεχειρίας (καθώς μετά ενδέχεται να λειτουργεί ως συνεχόμενο μέσο πίεσης – εκβιασμού μέσω αξιώσεων από την «ερμηνεία» του). Οι εκβιαστικές πιέσεις που δέχεται για την ολοκλήρωση του διαδρόμου αυτού είναι τεράστιες και ενδέχεται οι εχθροπραξίες αυτές να εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο της γνωστής στην Ελλάδα τουρκικής μεθόδου της απειλής επιβολής των διεκδικήσεων «στην τάβλα (τραπέζι διαπραγματεύσεων) ή στο πεδίο (πόλεμο)». Από την πλευρά του το Αζερμπαϊτζάν έχει αρχίσει ήδη την κατασκευή μέρους του διαδρόμου στα δικά του εδάφη. Σημειωτέον είναι ότι, το Αζερμπαϊτζάν κατά τον πρόσφατο νικηφόρο γι αυτό πόλεμο, είχε την υποστήριξη τόσο της Τουρκίας όσο και του Ισραήλ. Στην περιοχή επιχείρησαν ιδιαιτέρως τουρκικά drones Μπαϊρακτάρ. Η τουρκική υποστήριξη στο Αζερμπαϊτζάν στηρίζεται στο δόγμα “δύο κράτη ένα έθνος” τονίζοντας την τουρκογενή φυλετικά εθνική σύνθεση του Αζερμπαϊτζάν και την ιδεολογία του τουρκισμού, που κύριος εκφραστής είναι το εθνικιστικό κόμμα MHP (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) του εθνικιστή Μπαχτσελή γνωστού μας για τις ακραίες προκλήσεις και ρητορική και έναντι της χώρας μας (διαδόχου του Τουρκές, του επονομαζόμενου και «μπασμπούγ» – ηγέτη), πολιτικού συμμάχου του Ερντογάν και του ισλαμικού του κόμματος AKP (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης). Γίνεται σαφής λοιπόν η συγκυριακά αδύναμη θέση στην οποία βρίσκεται η Αρμενία.

[Χάρτης της 20ης Σεπτεμβρίου 2023 δείχνει την αζερική επίθεση στις κατοικούμενες από αρμενικό πληθυσμό περιοχές του Ναγκόρνο Καραμπάχ και την φορά της προέλασης λόγω της υπέρτερης στρατιωτικής δύναμης των επιτιθέμενων. Σημειωτέον είναι δε ότι η Αρμενία δεν έχει -ακόμη- εμπλακεί στις εχθροπραξίες] Από την μία πλευρά το Αζερμπαϊτζάν είναι ενισχυμένο οικονομικά από τα «φυσικοαεριοδολάρια» και από την άλλη έχει δύο ισχυρούς (ο κάθε ένας για τους δικούς του λόγους) συμμάχους: την Τουρκία και το Ισραήλ. Γεωπολιτική και γεωοικονομία πέφτουν για μία ακόμη φορά με σφοδρότητα πάνω στην ηρωική και ιστορική Αρμενία.

Διονύσης Παντής Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο – Διεθνές και Ευρωπαϊκό Εμπορικό Δίκαιο – πτυχιούχος Παντείου ΑΣ Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών – Γεωπολιτικός αναλυτής για μία πιο λεπτομερή παράθεση των γεωπολιτικών δεδομένων της ΑρμενικοΑζερικής διαμάχης παρακολουθήστε την παρακάτω συνέντευξη του Διονύση Παντή στον Βασίλη Ταλαμάγκα:

Πλήρης δικαίωση του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων στον Άρειο Πάγο

Ευχαριστώ από Καρδιάς τους εταίρους του Κέντρου Δέσποινα Χατζηνικολάου, Άρη Χρηστίδη, Σταύρο Καλπάκη, όλους με την τεράστια ιστορία, γνώση και συμβολή στην μελέτη, θεραπεία και προστασία της άγριας πανίδας στην Ελλάδα και ιδίως τον Μεγάλο Δάσκαλο 'όλων που ασχολούνται με την περίθαλψη αγρίων ζώων είτε το αποδέχονται είτε όχι, Γιάννη Πουλόπουλο για την τιμητική αναφορά. Πρόκειται για μία από τις σπάνιες φορές που η συμβολή ενός δικηγόρου αναγνωρίζεται από τους εντολείς του μετά την νικηφόρα έκφραση της αντιδικίας. Γι αυτό τους ευχαριστώ θερμά κάθε έναν ξεχωριστά: Αρη, Σταύρο, Δέσποινα, Γιάννη! Έπεται το Δελτίο Τύπου της 15ης Σεπτεμβρίου 2023 του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Αγρίων Ζώων: Πλήρης δικαίωση του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων στον Άρειο Πάγο

Μετά από χρόνιο δικαστικό αγώνα τελικά επήλθε η πλήρης δικαίωση του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων- ΕΚΠΑΖ και του Γιάννη Πουλόπουλου. Ο Άρειος Πάγος με την 368/2023 απόφαση του Α1 Πολιτικού Τμήματος του δικαίωσε πλήρως όλους τους ισχυρισμούς του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων – ΕΚΠΑΖ και του Γιάννη Πουλόπουλου όπως αυτές περιλαμβάνονται και στην προσβληθείσα 418/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά που επίσης μας δικαίωσε. Αποκαταστάθηκε έτσι πλήρως η διαταραχθείσα συνέχεια της διοίκησης του από τον Γιάννη Πουλόπουλο και τους συνεργάτες του Δέσποινα Χατζηνικολάου, Σταύρο Καλπάκη, Άρη Χριστίδη, Ζήση Νταλαμπύρα.

[Σταύρος Καλπάκης,ΕΚΠΑΖ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, από τους πρώτους συνεργάτες του Κέντρου με μεγάλη προσφορά στην προστασία της άγριας πανίδας στην Βόρεια Ελλάδα με κέντρο την Θεσσαλονίκη, Δέσποινα Χατζηνικολάου, υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων του κέντρου, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος και Γιάννης Πουλόπουλος, ο πρωτεργάτης της προστασίας την άγριας ζωής στην Ελλάδα]

[η φωτογραφία έξω από τα δικαστήρια του Πειραιά: Δέσποινα Χατζηνικολάου, το δεξί χέρι του Πουλόπουλου όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια, Ιωσήφ Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος, και Ο Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο] Βέβαια, δυστυχώς όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι φίλοι του ΕΚΠΑΖ και του Γιάννη Πουλόπουλου η ανηλεής επίθεση εναντίον μας έχει επιφέρει το αρνητικό για το μέλλον της παύσης λειτουργίας μας, όμως είμαστε πλέον αποφασισμένοι σεβόμενοι την πρωτοποριακή ιστορία του Κέντρου και του Γιάννη Πουλόπουλου στην θέσπιση για πρώτη φορά στην Ελλάδα φορέα της προστασίας και περίθαλψης άγριας ζωής και δηλώνουμε ότι είμαστε παρόντες και έτοιμοι με την εμπειρία την βούληση και συσσωρευμένη γνώση να συνεχίσουμε να είμαστε χρήσιμοι σε αυτήν την δύσκολη περίοδο που περνάει η ελληνική φύση. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον δικηγόρο και συνεργάτη μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα Διονύση Παντή δικηγόρο παρ’ Αρείω Πάγω που με την κατάρτιση του και την πολυετή του παρουσία στο πλευρό μας στους δικαστικούς μας αγώνες συνέβαλε τα μέγιστα σε αυτό το ευτυχές και τελικό αποτέλεσμα.

[Στην είσοδο των δικαστηρίων του Πειραιά, Γιάννης Πουλόπουλος, ο θεμελιωτής και Δάσκαλος της περίθαλψης Αγρίων Ζώων στην Ελλάδα και ο Διονύσης Παντής, Δικηγόρος] Επίσης ευχαριστούμε όλους αυτούς που πίστεψαν σε εμάς και έμειναν κοντά μας μέχρι σήμερα. Η ολομέλεια του ΕΚΠΑΖ Αίγινα, 15-9-2023