Η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού.

Η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού.

Εδώ και 2 χρόνια ανάφερα σε τουιτ μου ότι η στρατηγική αποτροπής δεν είναι απλή απόφαση αλλαγής από αυτή του κατευνασμού από Χριστούγεννα σε ... Πρωτοχρονιά, αλλά θέλει μακροχρόνια συνεπή αμυντική και εξωτερική πολιτική. Γι΄ αυτό ονομάζεται και ... στρατηγική. Έτσι η αποτροπή εξασφαλίζει την ΕΙΡΗΝΗ, τα εθνικά συμφέροντα & την ευημερία του ελληνικού λαού. Θέλει συνεχείς προσθέσεις στους στόχους (εξωτερική πολιτική), αφού έχουν - χωρίς τυμπανοκρουσίες - επέλθει αλλαγές που στηρίζουν αυτές τις επιλογές στο πεδίο (αμυντική πολιτική). Τότε παρουσιάζονται (εάν επιλεγεί "παρουσίαση") ως δεδομένα, ώστε να ληφθούν υπόψη από εχθρούς και φίλους. Διότι οι προσεκτικοί γεωπολιτικοί αναγνώστες έχουν ΗΔΗ αντιληφθεί τι έχει ΣΥΜΒΕΙ. Και τα έλεγα αυτά 1) γιατί γνωρίζω τον πολιτικό "πολιτικαντισμό" και τον ανέλεγκτο ενθουσιασμό από μεγαλοστομίες, 2) ενώ είμαι εκφρασμένος υποστηρικτής της στρατηγικής της αποτροπής της Τουρκίας επί δεκαετίες, ασκώντας κριτική στην πολιτική κατευνασμού που ακολούθησε η πλειονοψηφία των Ελληνικών Κυβερνήσεων (όχι όλες). Η Τουρκία ασκεί μακροχρόνια αναθεωρητική πολιτική. Δηλαδή ο κατευνασμός δεν λειτούργησε και δεν αρκεί. Η αποτροπή απαιτεί κατανόηση της πολυπλοκότητας της εξίσωσης ισχύος (τόσο της χώρας όσο και συγκριτικά), του ιστορικού πλαισίου και μία προσεκτικά σχεδιασμένη στρατηγική με τακτικούς στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική πρέπει να εμπνέει Αξιοπιστία και Εμπιστοσύνη. Να γνωρίζει ο καθένας τι υποστηρίζει και υπερασπίζεται ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ και ότι δεν πρόκειται να αλλάξει μόλις αλλάξει συγκυριακά η φορά του ανέμου. Έτσι η αποτροπή είναι εργαλείο Ειρήνης και ευημερίας, με εξασφάλιση των μακροχρόνιων εθνικών συμφερόντων, που πρέπει να είναι τα ζητούμενα. https://x.com/pantislawoffice/status/2015602561303114061?s=20

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️

Η Χώρα κινείται με έναν αυτόματο πιλότο ... χαλασμένο‼️ Οι Ελληνες πολίτες αρνούμαστε να καταλάβουμε - ή είμαστε αδιάφοροι στο ΓΕΓΟΝΟΣ - ότι η άρχουσα πολιτική τάξη μας, ελεγχόμενη από τις Πολιτικές Οικογένειες και την Οικονομική Ολιγαρχία που εξετράφη την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ΑΔΥΝΑΤΕΙ να κατανοήσει και να οδηγήσει τη χώρα στη σύγχρονη συγκυρία που ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ, δεν υπάρχει free lunch λόγω μίας περισσότερο ή λιγότερο υπάκουης ευθυγράμμισης με τον Μεγάλο Σύμμαχο και η ασφάλεια και η ευημερία μας εξαρτάται ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από τις δικές μας δυνατότητες και πολιτικές. Τότε, στον αλήστου μνήμης Ψυχρό Πόλεμο, η εκκολαπτόμενη μεταεμφυλιοπολεμικά και μεταπολεμικά "άρχουσα τάξη" δεν χρειάζονταν να κάνει τίποτα. Αρκούσε να είναι υπάκουη και να έχει τα σωστά "κονέ" να γλείφει και να επιβραβεύεται με μία θέση, ανοχή επειδή είναι με την σωστή πλευρά σε ότι ήθελε, ή "συνεργασία". Οτιδήποτε άλλο σε έβαζε σε "προβλήματα". Επιβίωναν αποκλειστικά οι ... επωφελούμενοι {και αποδεχόμενοι) την εξάρτηση. Σήμερα όμως δεν υπάρχει ο αυτόματος πιλότος του διπολισμού. Και εμείς κινούμαστε με έναν αυτόματο πιλότο που έχει ... χαλάσει ! Αποτέλεσμα να γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί έως αυτοκτονικοί. Διατηρούμε τον αυτόματο πιλότο του Ψυχρού Πολέμου! Περιμένουμε τον έξωθεν Σωτήρα, τον από μηχανής Θεό και αυτό το ονομάζουμε πατριωτισμό. Στην πραγματικότητα όμως είναι εμμονή στην εμφυλιοπολεμική και ψυχροπολεμική νεοελληνική ταυτότητα που (αδικεί;) εκθέτει τη χώρα και κάθε έναν ξεχωριστά. Είναι εκδήλωση της έλλειψης παιδείας και πατριωτισμού που είναι όμως αναγκαία για την ορθολογική κατανόηση του κόσμου που βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο και συνακόλουθα στις αποφάσεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα και ακόμη την επιβίωση μας σε συνθήκες ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Κουβαλάμε την "ταυτότητα" μίας "ιδιαιτερότητας" που δημιουργεί ειρωνικά χαμόγελα και μας απεκδύει από οποιαδήποτε έννοια αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης. Φυσικό επακόλουθο: μας προσπερνούν και δεν μας λαμβάνουν υπόψη. ΔΗΛΑΔΗ δεν λαμβάνονται υπόψη τα δικά μας συλλογικά συμφέροντα. Υπό αυτές τις συνθήκες, σε ένα περιβάλλον που όλοι είναι εν δυνάμει εναντίον όλων, οι "συμμαχίες" είναι μόνο κατά όνομα (όπως πάντα;) συμμαχίες, αφού έχουν αποϊδεολογικοποιηθεί και ορίζονται μόνον και αποκλειστικά από κυνικό πραγματισμό. Σε αυτό το περιβάλλον η κίνηση χωρίς πυξίδα και στρατηγική αποτελεί πράξη (παράλειψη) αντίστοιχη του να επιταχύνεις στην κατηφόρα χωρίς τιμόνι ... Και σε λίγο μπορεί να φανεί απότομα και πολύ έντονα αυτό ‼️

Αφήστε ρε που θα ανησυχήσουν οι αρχές με αυτή την "υποβάθμιση" της Τουρκίας !

Αφήστε ρε που θα ανησυχήσουν οι αρχές με αυτή την υποβάθμιση της #Τουρκια ! Οι ΗΠΑ κάλεσαν την Τουρκία για συνεργασία σε μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (προφανώς για να εμποδίσουν την συνεργασία με την Ρωσία και στο αντικείμενο αυτό). Μικροί είναι οι αντιδραστήρες ! Οπως δεν ανησύχησαν με την ανάδυση του τουρκικού ισλαμισμού και της αναπτυξιακής / γεωπολιτικής τους ατζέντας, τα σύρε και έλα Τουρκία Λιβύη (που οδήγησαν στο Τουρκολιβικό Μνημόνιο), την κληρονομιά των παραστρατιωτικών ισλαμιστών της Συρίας (που οδήγησαν σε Τζολάνι & εξολόθρευση/υποταγή χριστιανών, αλαουιτών, κούρδων στη #Συρια, την στήριξη του Αζερμπαϊτζάν στην αντιπαράθεση του με Αρμενία (που σήμερα είναι στη σφαίρα επιρροής και της Τουρκίας), τις γεωπολιτικές τάσεις που επιτρέπουν την ανάδυση ενός ενδιάμεσου σε Δύση και Ρωσοκίνα Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου, τις προκλήσεις σε Βαρόσα Πράσινη γραμμή, στους εκβιασμούς στο Αιγαίο, την εμφατική έλλειψη Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής στα Βαλκάνια, την αναζήτηση αγορών της Τουρκίας σε κεντρική Ασία και μουσουλμανικό κόσμο, την έλλειψη προβληματισμού για το τι συμβαίνει σε Κεντρική Ασία (¨τουρκογενή"), τον ισλαμικό κόσμο, τις επιπτώσεις του πολέμου στον ελληνισμό της Ουκρανίας, με τους (μεγάλους) πυρηνικούς σταθμούς στην Τουρκία, με την εκβιομηχάνιση της, την ανάπτυξη στρατιωτικής βιομηχανίας, τις επιχειρήσεις σε Λιβύη, Σομαλία, Αζερμπαϊτζάν, Ιράκ, Συρία, Κατάρ, κοκ.

Για όλα αυτά - και πολλά άλλα- προειδοποιούσαμε ΣΤΑΘΕΡΑ. Δυστυχώς όμως αλλαγές στην ελληνική εξωτερική πολιτική μάλλον θα έχουμε μόνο όταν κρίσιμοι εξωτερικοί γεωπολιτικοί παράγοντες (παγκόσμιες ή περιφερειακές δυνάμεις) το ζητούν. Οκ, το μήνυμα ελήφθη από όλους. Μετρήθηκε και η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη και η σταθερότητα της πολιτικής της χώρας. Το δικό μου ερευνητικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται από τα ελληνοτουρκικά προς μία ευρύτερη γεωπολιτική ανάλυση, παγκόσμια και περιφερειακή, με μικρότερη έμφαση στα ζητήματα που (ούτως ή άλλως ΔΕΝ) ενδιαφέρουν την #Ελλαδα.

British policy in Europe has been crowned with complete success!

Dionysis Pantis* Europe, disconnected from Russia and, more broadly, from Asia, is running out of options. It can no longer act differently: either it will pay Ukraine in the form of military aid and support, or it will pay in any case, since we are now speaking of a nearly devastated country. British policy in Europe has been crowned with complete success. Britain, free of legal obligations and enjoying full freedom of maneuver after BREXIT vis-à-vis the European Union, is simultaneously becoming the absolutely indispensable “ally” against Russia in general and in Ukraine, and also against Trump. The maintenance of the military conflict in Ukraine entrenches Europe’s dependence.

Maritime trade routes are controlled by the United States. Europe is cut off from Russia and from Asia by land as well. A wall of states hostile to Russia guarantees Europe’s isolation (the Baltic states/Scandinavia, Poland, Ukraine, Romania) also by land. Europe, without a natural outlet by land or sea, is fully dependent on the United States and Britain. Its only options are: 1) a war economy, so that primarily Germany can rebuild its industrial base, and 2) internal exploitation (since the outlet of colonialism or neo-colonialism is no longer available to Europe) of the weakest “partners”. This constitutes, therefore, a reversal of income redistribution from Germany toward the Regions that lag behind the basic unwritten rule of European integration. Iron discipline is now required, both internally and from the partners. Political divergences, even the smallest ones, are becoming less tolerable. The regions now officially reinforce the center, within the framework of the war industry and the narrative of war preparedness against Russia. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

The Arab Ottoman and European Colonization of Africa

Τhe first phase of #Africa's #colonization, the era of the #Arab conquest — especially in North Africa (#Egypt, #Libya, #Tunisia, #Morocco), whose modern populations descend from the Arab conquerors of that period and thereafter.

The #Ottoman Empire inherited the region and continued its conquest, attempting — after the Arabization — a process of #Ottomanization. Slave markets and similar "institutions" operated throughout both the Arab domination and the Ottoman period. Arab influence also spread (though not as decisively as in North Africa) to parts of Northeast Africa due to proximity to the Arabian Peninsula, as well as to parts of Northwest Africa (#Mozambique). This very interesting publication presents an unknown aspect of African Resistance to Arab expansion in West Africa, starting from the #Ghana Empire. A history deliberately silenced for obvious reasons by the colonial powers (Arab – Ottoman – #European).

"Keep your religions to yourselves" movement ‼️ In #Africa more and more voices are acknowledging Christianization and Islamization as fundamental aspects of cultural imperialism — a key pillar of colonialism and the slave trade People are turning back to traditional religions and Pan-Africanism.

Η Αραβική - Οθωμανική και Ευρωπαϊκή αποικιοποίηση της Αφρικής

Η πρώτη φάση αποικιοποίησης της Αφρικής, η εποχή της Αραβικής κατάκτησης, ιδίως στη Βόρεια Αφρική Αίγυπτο, Λιβύη, Τυνησία, Μαρόκο που οι σύγχρονοι πληθυσμοί τους κατάγονται από τους Αραβες κατακτητές της περιόδου και μετέπειτα. Κληρονομιά την περιοχή έλαβε η Οθωμανική Αυτοκρατορία που συνέχισε την κατάκτηση της περιοχής με προσπάθεια μετά την αραβοποίηση εξοθωμανισμού. Σκλαβοπάζαρα κλπ "θεσμοί" λειτουργούσαν καθ όλη τη διάρκεια τόσο της Αραβικής κυριαρχίας όσο και της Οθωμανικής περιόδου.

Η Αραβική επιρροή επεκτάθηκε (όχι τόσο καθοριστική όσο στη Βόρεια Αφρική) και σε περιοχές της ΒΑ Αφρικής λόγω της γειτνίασης με την αραβική χερσόνησο αλλά και στη ΒΔ Αφρική (Μοζαμβίκη). Η πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση παρουσιάζει μία άγνωστη πτυχή της Αφρικανικής Αντίστασης στην αραβική εξάπλωση στη Δυτική Αφρική Από την Αυτοκρατορία της Γκάνας. Μία ιστορία αποσιωπημένη για προφανείς λόγους από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις (Αραβικές - Οθωμανικές - Ευρωπαϊκές). Κρατήστε τις θρησκείες σας για τον εαυτό σας‼️Στην Aφρικη πληθαίνουν φωνές που αναγνωρίζουν ως βασικά στοιχεία πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, βασικής συνιστώσας της αποικιοκρατίας/δουλεμπορίου, τον εκχριστιανισμό/εξισλαμισμό‼️ Στρέφονται σε παραδοσιακές θρησκείες / Παναφρικανισμό.

Η Βρετανική πολιτική στην ΕΥΡΩΠΗ έχει στεφτεί ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Η Βρετανική πολιτική στην ΕΥΡΩΠΗ έχει στεφτεί ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. Η αποσυνδεδεμένη από Ρωσία και ευρύτερα την Ασία Ευρώπη, ξεμένει από επιλογές. Δεν μπορεί πλέον να κάνει διαφορετικά: ή θα πληρώνει ως πολεμική βοήθεια – στήριξη την Ουκρανία ή θα τα δίνει δε κάθε περίπτωση, καθώς μιλούμε πλέον για μία σε σχεδόν καταστραμμένη χώρα. Η Βρετανική πολιτική στην ΕΥΡΩΠΗ έχει στεφτεί ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. Η Βρετανία χωρίς νομικές υποχρεώσεις, με πλήρη ανεξαρτησία κινήσεων μετά το BREXIT έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνεται ταυτόχρονα ο απολύτως απαραίτητος «σύμμαχος» έναντι Ρωσίας γενικότερα και στην Ουκρανία και έναντι του Τραμπ. Η συντήρηση της πολεμικής σύγκρουσης στην Ουκρανία παγιώνει την Ευρωπαϊκή εξάρτηση. Οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί ελέγχονται από τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη είναι αποκομμένη από την Ρωσία και από την Ασία και από ξηράς. Ένα τοίχος εχθρικών προς την Ρωσία κρατών εγγυάται την Ευρωπαϊκή απομόνωση (Βαλτικές χώρες/Σκανδιναβία, Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία) και από ξηράς. Η Ευρώπη χωρίς φυσική διέξοδο από ξηράς ή θαλάσσης εξαρτάται απόλυτα από ΗΠΑ και Βρετανία. Μόνες της επιλογές 1) η πολεμική οικονομία, ώστε να μπορέσει, κυρίως η Γερμανία, να ανασυγκροτήσει την βιομηχανία της και 2) η εσωτερική εκμετάλλευση (αφού δεν υπάρχει πλέον η διέξοδος της αποικιοκρατίας ή νεοαποικιοκρατίας για την Ευρώπη) των πλέον αδύνατων «εταίρων». Αντιστροφή δηλαδή της αναδιανομής εισοδημάτων από την Γερμανία προς τις Περιφέρειες που υστερούν του βασικού άρρητου κανόνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Πλέον απαιτείται σιδηρά πειθαρχία και στο εσωτερικό και από τους εταίρους. Οι πολιτικές διαφοροποιήσεις, ακόμη και οι μικρότερες γίνονται λιγότερο ανεκτές. Οι περιφέρειες πλέον ενισχύουν και επίσημα το κέντρο, στο πλαίσιο της πολεμικής βιομηχανίας, του αφηγήματος της πολεμικής προετοιμασίας κατά της Ρωσίας. Αθήνα, 16/1/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου, γεωπολιτικός αναλυτής

Δείξε ποιος έχει το πάνω χέρι Πρόεδρε Λούλα !

Ο Βραζιλιάνος πρόεδρος Λούλα δεν θα παραστεί στην υπογραφή της συμφωνίας EE-Mercosur.

Καλά τους κάνεις Πρόεδρε Λούλα! Δείξε ποιος έχει το πάνω χέρι Η Ευρωπαϊκή Ενωση διάλεξε: με την #Μερκοσουρ και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και όχι με τους Ευρωπαίους αγρότες #με_τους_αγροτες. #Βραζιλια έχει διαλέξει #Κινα #BRICS2026 #BRICS2026. Η #ΕΕ θα θυμηθεί τις επιλογές της όταν οι οικονομίες αποσυνδεθούν & οι τιμές τροφίμων εκτοξευτούν!

Επισκεψιμότητα του Blog μας !

Η τάση της διεθνούς απήχησης του Blog μας ενισχύεται περαιτέρω

όπως και η καθήλωση στην λίστα χαμηλά (8η θέση) της επισκεψιμότητας από Ελλάδα - Κύπρο.

Η απήχηση του Blog μας αυξάνεται και καλύπτει πλέον σχεδόν το σύνολο του πλανήτη !

Ενώ το ενδιαφέρον μας μετατοπίζεται από τα αμιγώς ελληνοτουρκικά καλύπτοντας θέματα ευρύτερης γεωπολιτικής ανάλυσης η απήχηση του Blog μας αυξάνεται και καλύπτει πλέον σχεδόν το σύνολο του πλανήτη !

Παραμένει βέβαια ενδιαφέρον, εκτός της αλήθειας που "κρύβει" η παροιμία ότι "ουδείς" προφήτης στον τόπο του", το γεγονός ότι οι επισκέψεις στο Blog μας από την Ελλάδα βρίσκονται μόλις στην όγδοη θέση του καταλόγου (από άποψη αριθμού επισκεπτών ανά χώρα).

Υ Π Ο Κ Ρ Ι Σ Ι Α !

Είστε τόσο ... αμόλυντοι που θέλετε να σας κυβερνούν οι Άγιοι Ανάργυροι ! Τότε γιατί ψηφίζεται συνέχεια ...Dilliger !

Βέβαια εάν συνέβαινε ένα θαύμα να κυβερνήσουν ... Άγιοι Ανάργυροι (θαύμα που δεν πρόκειται εις τους αιώνας να συμβεί) θα τους φάτε ζωντανούς ως γνήσιοι .... κανίβαλοι ! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ: Πρώτα παρατηρείστε τον εαυτό σας (οδηγεί στην αυτογνωσία) Μετά παρατηρείστε τους γύρω σας (θα κατανοήσετε τι εστί ... άνθρωπος). Και με τα διαπρύσια κατακεραυνώνετε ! Εάν πχ κυβερνούσε ο Ιησούς θα τον τρώγατε ζωντανό. Η Σταύρωση ήταν επειδή δεν σας άρεσαν αυτά που έλεγε! Στην πιο πολιτισμένη εκδοχή μίας Πολιτείας (πχ Αθήνα του Σωκράτη) θα του δίνατε να πιεί ελεύθερα το κόνιο. Βέβαια εάν περιορίζονταν στα ενοχλητικά λόγια, έτσι;

Congratulations Cyprus !

Congratulations Cyprus !

Warm congratulations are truly WELL-DESERVED to the President of the Republic of Cyprus, Mr. #Christodoulides, and to his team at the Office of the Cypriot Presidency of the European Union, both for the masterful crafting of the message that Cyprus is highlighting (Sovereignty – Unity – European Responsibility), and for the tireless execution of the planned actions. The results are BOTH immediate (something VERY DIFFICULT to achieve): for the first time there is a clear reference to the Cyprus issue by #Zelensky. Obviously this is not accidental and is connected to the inspired Cypriot Leadership of Europe.AND of course long-term: #Cyprus is sending a CLEAR MESSAGE of CAPABILITY, CREDIBILITY, LEADERSHIP, PLANNING. Skills that are so necessary and so rare TODAY, which highlight the need for Cyprus in any future European planning. In other words, Cyprus is becoming respected both by friends (who rejoice) and by enemies (who… get angry).This masterful Cypriot Presidency is something that “some people” are trying to bring down to their (small) level. It reminds the older generation of the late Kranidiotis, that great political and diplomatic figure for #Greece and Cyprus, whom ARROGANT (but lacking the necessary depth) “ministerial bubbles” COULD NOT DIMINISH.P.S. 1: All of the above regardless of whether someone agrees with European policy in specific areas, such as e.g. the Ukrainian issue. When conducting foreign policy, your guide is the national interest.P.S. 2: Excellence is… a difficult thing. It is not enough to admire yourself and be praised by the janissaries of the media and economic interests connected to the #media.P.S. 3: Success also creates “reaction”. It is not by chance that “revelations” always come to light at suspicious timing. #EUROPE #EU

Συγχαρητήρια Κύπρο !

Συγχαρητήρια Κύπρο ! Διονύσης Παντής @pantislawoffice

Θερμά συγχαρητήρια ΑΞΙΖΟΥΝ στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κο #Χριστοδουλίδη και το επιτελείο του Γραφείου της Κυπριακής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τόσο για την σύλληψη του αριστοτεχνικού μηνύματος που αναδεικνύει η Κυπριακή δημοκρατία (Κυριαρχία - Ενότητα - Ευρωπαϊκή Ευθύνη), όσο & την άοκνη εκτέλεση των σχεδιασμένων δράσεων. Τα αποτελέσματα είναι ΚΑΙ άμεσα (γεγονός ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ): πρώτη φορά υπάρχει ξεκάθαρη αναφορά στο Κυπριακό από #ζελενσκι . Προφανώς δεν είναι τυχαία και συνδέεται με την εμπνευσμένη Κυπριακή Ηγεσία της Ευρώπης. ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ: η #Κυπρος δίνει ΞΕΚΑΘΑΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ, ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ, ΗΓΕΣΙΑΣ, ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ. Ικανότητες τόσο αναγκαίες και τόσο σπάνιες ΣΗΜΕΡΑ που προβάλλουν την ανάγκη της Κύπρου στον όποιο μελλοντικό ευρωπαϊκό σχεδιασμό. Η Κύπρος δηλαδή γίνεται σεβαστή τόσο σε φίλους (που χαίρονται) όσο και σε εχθρούς (που ... θυμώνουν). Αυτήν την Αριστοτεχνική Κυπριακή Προεδρία "κάποιοι" προσπαθούν να φέρουν στο (μικρό) μπόι τους. Θυμίζει στους παλαιούς τον αείμνηστο Κρανιδιώτη, αυτό το μεγάλο πολιτικό και διπλωματικό μέγεθος για την #Ελλάδα και Κύπρο που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΝΑ ΣΚΙΑΣΟΥΝ ΕΠΑΡΜΕΝΕΣ (χωρίς όμως το αναγκαίο βάθος) "ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΜΕΣ" ΥΠΟΥΡΓΙΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ. ΥΓ1 όλα αυτά ανεξάρτητα αν κάποιος συμφωνεί με την ευρωπαϊκή πολιτική σε συγκεκριμένους τομείς όπως πχ στο Ουκρανικό. Όταν ασκείς εξωτερική πολιτική οδηγός σου είναι το εθνικό συμφέρον. ΥΓ2 η αριστεία είναι ... δύσκολο πράγμα, δεν αρκεί να αυτοθαυμάζεσαι και να σε εξυμνούν βασιβουζούκοι της ενημέρωσης και οικονομικά συμφέροντα συνδεδεμένα με #ΜΜΕ. ΥΓ3 Η επιτυχία δημιουργεί και ''αντίδραση". Δεν είναι τυχαίες "αποκαλύψεις" που βλέπουν το φως της δημοσιότητας πάντα σε ύποπτο χρόνο. #ΕΥΡΩΠΗ #ΕΕ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΑΝΤΗΣ στη ΦΩΝΗ της ΕΛΛΑΔΑΣ:Τραμπ, Βενεζουέλα, Ισλαμικός Μεσαίος Γεωπολιτικός Χώρος.

Venezuela: What if President Trump simply wanted Maduro?

In a “special military operation” carried out by US special forces (Delta Force), the President of the United States captured —and took as a trophy— the President of Venezuela, Nicolás Maduro, together with his wife, transporting him triumphantly to the United States.

The officially cited “justification” —the “arrest” of Maduro under the banner of the war on drugs— convinces no one. The fact that the official justification convinces no one is obvious, well known and, in reality, of little concern to President Trump. After all, the rationale for such operations is something familiar and, to a certain extent, necessary in planning—though not the essential part of the operation itself. Over time, many such justifications have been invoked: the spread of democracy, the removal of a dictator, human rights, international law, weapons of mass destruction, the fight against terrorism, a pre-emptive strike, the protection of minorities, and so on. There are always plenty of willing voices: academics (who debase the very notion of science, though that hardly concerns them), analysts, politicians and journalists ready to explain the “immense” significance of the official —and, for them, the sole— justification for a military intervention, regime change and the like, all while duly glorifying the powerful “architect” behind it. Almost universally—and with a sense of “revelation”—the real cause of the intervention was put forward as Venezuela’s oil and, more broadly, the country’s vast mineral wealth. But this “revelatory” justification is also flawed, because: A few days earlier, the White House published the new US National Security Strategy, bearing a strong “Trump imprint.” The 33-page document, beyond the personal references to President Trump, has been widely—explicitly or implicitly—acknowledged as an excellent text, identifying and outlining US foreign policy (general directions and principles, as well as policy specification and regional prioritisation), finally taking into account—at least for realists in international relations—the real shifts in global power. It places US foreign policy within the framework of realist international relations theory, through a “return” to the balance of power and the nation-state, replacing the “liberal, rules-based international order.” This assessment stands regardless of objections related to President Trump’s domestic policies, which are not examined here. The main points of the new US National Security Strategy are: a) the prioritisation, as a foremost US security objective, of control over the Western Hemisphere (an update of the Monroe Doctrine, namely the doctrine of US regional hegemony in the American continent). b) the relative isolationism of the United States, with a partial/selective return to the traditional American policy of isolationism (facilitated by the geographical advantage of the two oceans, the Atlantic and the Pacific). c) the use of the balance of power among regional actors within regional complexes, through the activation of rivalries between them by the United States, with the dual aim of containing competitors deemed dangerous to US security while ensuring that the United States itself does not “pay the price” (which is instead borne by its allies in the respective regions). d) the recognition of the nation-state as a constitutive element of the international order (and of the corresponding state/national sovereignty). e) respect for regimes of states with principles different from those of the American model. At the same time, there is a clear—at least so far—departure of US foreign policy from the strategy of “regime change.” “Regime change” constituted a hallmark tool of the previous globalist, interventionist policy, based on the “liberal, rules-based global order,” which the Trump policy overturns both explicitly and in practice. Beyond the fact that regime change no longer constitutes a strategic tool of the United States, according to the country’s new National Security Strategy, President Trump (paradoxically for those who remain attached to more “traditional” US policies): A) he appears to have no issue with a constitutional change of leadership in Venezuela that transfers presidential powers to the country’s vice president at the time, Delcy Rodríguez, whose commitment to the Bolivarian tradition of independence of Latin America and Venezuela few have dared to question (after all, her father was murdered under horrific torture by the henchmen of “regime change” in the country). B) he did not even meet with the figure “recognised” by the Norwegian Academy/Committee — conspicuously unaware of the new direction of US policy — as the “supreme pacifist (!) of 2025,” Nobel laureate Ms. Machado. The same Nobel laureate is aggressively promoting her “pacifist” agenda of a “revolution through… military intervention” in her own country, seeking to persuade President Trump and US energy giants of the windfall profits they could reap there (as if President Trump and American energy conglomerates were in need of her “pacifist” advice). C) ExxonMobil has stated emphatically that Venezuela is not a country in which it can or wishes to invest, as such a large-scale modernisation investment (after decades of absence of comparable investments) is politically unviable. Historically, there have already been two nationalisations of the domestic oil industry, making a third one… highly likely. D) the outdated extraction technology, the quality of Venezuelan oil (despite the country holding the world’s largest reserves) and the security problems that would arise do not make attractive even the in concreto predatory extraction of oil from wells held “as occupied oil fields” — MAD MAX–style fortresses that would be exposed to attacks from the… hinterland. The United States needs a new El Dorado. The dominance and overexploitation of the “wild” (internally) West, the American vision of enrichment even through El Dorado, the replacement—after the two World Wars—of the over-saturated “Wild West” with the planet as a whole (hence the shift away from traditional isolationism), and the China of the moderniser Deng Xiaoping, which has exhausted its exploitable potential or is no longer politically viable, all create the need for a new object of developmental desire (Greenland? Antarctica? Canada? All of them?). But this new El Dorado does not appear to be Venezuela and its oil. Then why the intervention in Venezuela and the capture of Maduro? What if President Trump simply wanted Maduro? President Trump managed, despite unprecedented resistance directed against him (a matter not examined here), to be elected to a second term as President of the United States. Despite the fact that—given the conditions and resistance he faced—his election to a second term constitutes in itself a major personal achievement, he continues to repeat at every opportunity, and sometimes even irrelevantly—clearly demonstrating the depth of his conviction—that his victory in the previous US presidential election was “stolen.” That election resulted in the inauguration of former President Biden, whereas—according to Trump’s claims—he should have been declared President of the United States at that time as well. The alleged “theft” of Trump’s electoral victory is, self-evidently, an issue of the highest importance (even irrespective of the truth or otherwise of the claim), given that it concerns elections in the United States, the world’s strongest democracy and, at the same time, the most powerful state globally. At the core of this claim of an electoral “theft” lies the allegation of fraud involving voting machines and technological interference, with a central role attributed to Dominion systems. According to claims advanced by President Donald Trump’s camp and his allies, these systems, through “massive fraud and irregularities,” allegedly “switched votes cast for Trump into votes for Biden,” via algorithms and/or supercomputers. According to this theory, the companies that promoted these technologies in key swing states (Pennsylvania, Michigan, Wisconsin, Nevada, Georgia and… Arizona) also have international involvement, with the first and most prominent case being Venezuela under Hugo Chávez (and later Nicolás Maduro), as well as the involvement of individuals of Venezuelan origin or with ties to Venezuela. Of course, an “operation” of this nature and scale could not have originated solely from Venezuela, but would logically (if the accusations hold) have had to involve powerful centres within the United States (such as claims concerning the Clinton Foundation or George Soros) or outside the United States (primarily Cuba and China). Russia’s involvement in this specific operation to influence the outcome of the US elections can be ruled out, as the election of Biden clearly and logically did not serve Russia’s interests. On the contrary, Biden’s election “secured” a predictable and powerful adversary of Russia at the helm of the world’s most powerful country, the United States—an outcome that harmed Russian interests, as later demonstrated by the Russo-Ukrainian war. This also explains the informal, tacit “green light” from Russia regarding Maduro’s abduction, since Russia itself would want—just like President Trump—to know who was “behind” the efforts to influence the US elections beyond Venezuela. And, of course, it explains why President Trump brought Maduro to the United States in such a spectacular manner, for what would come next… The political expediency for President Trump and for his legacy is evident. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

Venezuela: Ya Başkan Trump sadece Maduro’yu istediyse?

ABD özel kuvvetlerinin (Delta Force) gerçekleştirdiği bir “özel askerî operasyon” kapsamında, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı, Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro’yu eşiyle birlikte ele geçirerek —bir ganimet gibi— onu görkemli bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri’ne götürdü.

Resmî olarak ileri sürülen “gerekçe” —uyuşturucuyla mücadele gerekçesiyle Maduro’nun “tutuklanması”— kimseyi ikna etmiyor. Resmî gerekçenin kimseyi ikna etmediği gerçeği açık, bilinen ve aslında Başkan Trump için pek de önemli olmayan bir durumdur. Nitekim bu tür operasyonlara yönelik gerekçeler, planlama sürecinde alışıldık ve belli ölçüde gerekli unsurlar olarak görülür; ancak operasyonun özünü oluşturmaz. Zaman içinde pek çok benzer gerekçe öne sürülmüştür: demokrasinin yayılması, bir diktatörün devrilmesi, insan hakları, uluslararası hukuk, kitle imha silahları, terörle mücadele, önleyici darbe, azınlıkların korunması ve benzerleri. Her zaman pek çok hevesli ses ortaya çıkar: bilimin anlamını yerle bir eden ama bununla ilgilenmeyen akademisyenler, analistler, siyasetçiler ve gazeteciler; askerî bir müdahalenin, rejim değişikliğinin ve benzerlerinin resmî —ve onlar için tek— gerekçesinin “muazzam” önemini anlatmaya hazırdırlar ve elbette arkasındaki güçlü “ilham verici”yi de yüceltirler. Neredeyse evrensel biçimde ve “ifşa edici” bir söylemle, müdahalenin gerçek nedeni olarak Venezuela’nın petrolü ve daha genel anlamda ülkenin devasa yer altı zenginlikleri öne sürüldü. Ancak bu “ifşa edici” gerekçe de sorunludur, çünkü: Birkaç gün önce Beyaz Saray, güçlü bir “Trump damgası” taşıyan yeni ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi’ni yayımladı. Başkan Trump’a yapılan kişisel atıfların ötesinde, 33 sayfalık bu metin, genel —açık ya da örtük— kabul gören değerlendirmelere göre son derece nitelikli bir belge olup, ABD dış politikasını (genel yönelimler ve ilkeler ile politika ayrıntılandırması ve bölgesel önceliklendirme dâhil) ortaya koymakta ve nihayet —uluslararası ilişkilerdeki realistler açısından— küresel güç dengelerindeki gerçek kaymaları dikkate almaktadır. ABD dış politikasını, “liberal, kurallara dayalı uluslararası düzenin” yerine güç dengesi ve ulus-devletin “yeniden” merkeze alındığı realist uluslararası ilişkiler teorisi çerçevesine yerleştiriyor. Bu değerlendirme, Başkan Trump’ın iç politika konularına ilişkin itirazlardan bağımsızdır; söz konusu hususlar burada ele alınmamaktadır. ABD’nin yeni Ulusal Güvenlik Stratejisi’nin temel noktaları şunlardır: a) Amerika Birleşik Devletleri’nin güvenliği açısından Batı Yarımküre üzerindeki denetimin birinci öncelik olarak belirlenmesi (ABD’nin Amerika kıtasındaki bölgesel hegemonya doktrini olan Monroe Doktrini’nin güncellenmesi). b) Amerika Birleşik Devletleri’nin görece izolasyonculuğu; Atlantik ve Pasifik olmak üzere iki okyanusun sağladığı coğrafi avantajın da etkisiyle, geleneksel Amerikan izolasyoncu politikasına kısmi/seçici bir dönüş. c) Amerika Birleşik Devletleri’nin, bölgesel kompleksler içindeki bölgesel güçler arasında güç dengesi politikasını kullanarak aralarındaki rekabetleri harekete geçirmesi; bir yandan ABD’nin güvenliği açısından tehlikeli görülen rakipleri sınırlamayı, diğer yandan ise bedelin bizzat ABD tarafından değil, ilgili bölgelerdeki müttefikleri tarafından ödenmesini amaçlaması. d) ulus-devletin, buna bağlı devlet/ulusal egemenlikle birlikte, uluslararası düzenin kurucu bir unsuru olarak tanınması. e) Amerikan modelinden farklı ilkelere sahip devlet rejimlerine saygı gösterilmesi. Aynı zamanda, ABD dış politikasının —en azından şu ana kadar— “rejim değişikliği” stratejisinden belirgin bir biçimde uzaklaştığı görülmektedir. “Rejim değişikliği”, “liberal, kurallara dayalı küresel düzen”e dayanan önceki küreselleşmeci ve müdahaleci politikanın ayırt edici bir aracıydı; Trump politikası ise bunu hem açıkça hem de sahada tersine çevirmektedir. Ülkenin yeni Ulusal Güvenlik Stratejisi’ne göre rejim değişikliğinin artık ABD için bir stratejik araç teşkil etmemesinin ötesinde, Başkan Trump (ABD’nin daha “geleneksel” politikalarına bağlı kalanlar açısından paradoksal biçimde): A) Venezuela’da, başkanlık yetkilerinin ülkenin o dönemdeki başkan yardımcısı Delcy Rodríguez’e devredilmesini öngören anayasal bir liderlik değişikliğiyle ilgili herhangi bir sorunu olmadığı görülmektedir; Latin Amerika ve Venezuela’nın Bolivarcı bağımsızlık geleneğine bağlılığı konusunda çok az kişinin şüphe duymaya cesaret ettiği Rodríguez’in babasının, ülkedeki “rejim değişikliği”nin fedaileri tarafından korkunç işkencelerle öldürülmüş olması da bunu teyit etmektedir. B) yeni ABD politikasının yönünü açıkça göz ardı eden Norveç Akademisi/Komitesi tarafından “2025’in en büyük pasifisti (!) ” olarak tanınan, Nobel ödüllü Bayan Machado ile dahi görüşmedi. Söz konusu Nobel ödüllüsü, kendi ülkesinde “askerî müdahale yoluyla… devrim” çağrısı yapan “barışçıl” gündemini saldırgan bir biçimde savunmakta; Başkan Trump’ı ve Amerikan enerji devlerini, ülkesinde elde edilebilecek büyük kârlar konusunda ikna etmeye çalışmaktadır (sanki Başkan Trump’ın ve ABD’li enerji devlerinin onun “pasifist” tavsiyelerine ihtiyacı varmış gibi). C) ExxonMobil, Venezuela’nın yatırım yapılabilecek ya da yatırım yapmak isteyeceği bir ülke olmadığını açık biçimde ifade etmektedir; zira onlarca yıl boyunca benzer yatırımların yapılmamasının ardından gerekecek böylesine büyük ölçekli bir modernizasyon yatırımı siyasi açıdan sürdürülebilir değildir. Tarihsel olarak ülkenin petrol endüstrisi zaten iki kez kamulaştırılmıştır; bu da üçüncü bir kamulaştırmayı… son derece olası kılmaktadır. D) eskiyen çıkarma teknolojisi, Venezuela petrolünün niteliği (ülkenin dünyanın en büyük rezervlerine sahip olmasına rağmen) ve ortaya çıkacak güvenlik sorunları, “işgal edilmiş petrol sahaları” gibi tutulan kuyulardan — iç bölgelerden gelecek saldırılara açık, MAD MAX tarzı kalelerden — in concreto yağmacı petrol çıkarımını bile cazip kılmamaktadır. Amerika Birleşik Devletleri yeni bir El Dorado’ya ihtiyaç duyuyor. “Vahşi” (içeride) Batı üzerindeki hâkimiyet ve aşırı sömürü, El Dorado üzerinden dahi zenginleşme yönündeki Amerikan vizyonu, iki Dünya Savaşı’ndan sonra aşırı doygunluğa ulaşan “Vahşi Batı”nın yerini tüm gezegenin alması (bu nedenle geleneksel izolasyonculuktan uzaklaşılması) ve modernleştirici Deng Xiaoping’in Çin’inin sömürü potansiyelini tüketmiş ya da artık siyasi olarak mümkün olmaması, yeni bir kalkınmacı arzu nesnesine duyulan ihtiyacı doğuruyor (Grönland mı? Antarktika mı? Kanada mı? Hepsi birden mi?). Ancak bu yeni El Dorado’nun Venezuela ve onun petrolü olduğu pek de söylenemez. O hâlde Venezuela’ya müdahale ve Maduro’nun ele geçirilmesi neden? Ya Başkan Trump sadece Maduro’yu istediyse? Başkan Trump, kendisine yönelik benzeri görülmemiş direnişe rağmen (burada ele alınmayan bir konu), Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak ikinci bir dönem için seçilmeyi başardı. Karşılaştığı koşullar ve direnişler dikkate alındığında, ikinci kez seçilmesinin başlı başına önemli bir kişisel başarı olmasına rağmen Trump, her fırsatta —hatta zaman zaman tamamen alakasız biçimde— bu inancının ne kadar güçlü olduğunu gösterir şekilde, önceki ABD başkanlık seçimlerinde zaferinin “çalındığını” tekrarlamaya devam etmektedir. Söz konusu seçimlerde eski Başkan Biden göreve gelirken, Trump’a göre o seçimlerde de Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ilan edilmesi gereken kişi kendisiydi. Trump’ın seçim zaferinin “çalındığı” iddiası, iddianın doğru olup olmamasından bağımsız olarak, açık biçimde birinci derecede önem taşıyan bir meseledir; zira söz konusu olan, dünyanın en güçlü demokrasisi ve aynı zamanda en güçlü devleti olan Amerika Birleşik Devletleri’ndeki seçimlerdir. Bu “seçim hırsızlığı” iddiasının merkezinde, oy verme makineleri ve teknolojik müdahaleler yoluyla yapılan sahtekârlık iddiası yer almakta; bu bağlamda Dominion sistemlerine kilit bir rol atfedilmektedir. Başkan Donald Trump’ın cephesi ve müttefiklerinin iddialarına göre, söz konusu sistemler “kitlesel sahtekârlık ve usulsüzlükler” yoluyla, algoritmalar ve/veya süper bilgisayarlar aracılığıyla, Trump’a verilen oyları Biden lehine “dönüştürmüştür”. Bu teoriye göre, söz konusu teknolojileri kilit salıncak eyaletlerde (Pensilvanya, Michigan, Wisconsin, Nevada, Georgia ve… Arizona) yaygınlaştıran şirketlerin uluslararası bağlantıları da bulunmaktadır. İlk ve en dikkat çekici örnek olarak Hugo Chávez dönemindeki (ve daha sonra Nicolás Maduro yönetimindeki) Venezuela gösterilmekte; ayrıca Venezuela kökenli ya da Venezuela ile bağlantılı kişilerin sürece dâhil olduğu ileri sürülmektedir. Elbette bu tür ve bu ölçekte bir “operasyonun” yalnızca Venezuela’dan kaynaklanmış olması mümkün değildir; iddialar geçerliyse, mantıken Amerika Birleşik Devletleri içindeki güçlü merkezlerin (Clinton Vakfı ya da George Soros’a ilişkin iddialar gibi) veya ABD dışındaki aktörlerin (başta Küba ve Çin) de sürece dâhil olması gerekirdi. ABD’deki seçim sonuçlarını etkilemeye yönelik bu özel operasyonda Rusya’nın yer aldığı ihtimali dışlanmaktadır; zira Biden’ın seçilmesi açık ve mantıklı biçimde Rusya’nın çıkarlarına hizmet etmemiştir. Aksine, Biden’ın seçilmesi, dünyanın en güçlü ülkesi olan Amerika Birleşik Devletleri’nin başına Rusya’nın öngörülebilir ve son derece güçlü bir düşmanının geçmesini “garanti altına almış”; bu durum da Rusya’nın çıkarlarına zarar vermiştir. Nitekim bu tablo, daha sonra Rusya-Ukrayna savaşıyla da teyit edilmiştir. Bu durum, Rusya’nın Maduro’nun kaçırılmasına yönelik gayriresmî ve örtük bir “yeşil ışık” yakmasını da açıklamaktadır; zira Rusya’nın kendisi de — Başkan Trump gibi — ABD seçimlerini etkileme girişimlerinin Venezuela’nın ötesinde kimler tarafından yönlendirildiğini bilmek istemiştir. Ve elbette bu, Başkan Trump’ın Maduro’yu böylesine gösterişli bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri’ne getirmesinin nedenini de açıklamaktadır — sonrasında yaşanacaklar için… Başkan Trump açısından ve siyasi mirası bakımından bu adımın taşıdığı siyasi fayda açıktır. Dionysis Pantis, Kamu ve Uluslararası Hukuk Avukatı – Jeopolitik Analist

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (Ομάδα Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε –και έλαβε ως λάφυρο– τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο μαζί με τη σύζυγό του, μεταφέροντάς τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ.

Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» –ή δικαιολογία– της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης, δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στο πλαίσιο του πολέμου κατά των ναρκωτικών, δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι προφανές, γνωστό και, στην πραγματικότητα, αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε, η δικαιολογία μιας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι συνηθισμένο και, έως έναν βαθμό, απαραίτητο στον σχεδιασμό – όχι όμως το ουσιώδες μέρος της επιχείρησης. Κατά καιρούς έχουν προταθεί αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, όπλα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κ.ο.κ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι: καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης, αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης –και, γι’ αυτούς, μοναδικής– αιτίας μιας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κ.λπ., εξυμνώντας, βέβαια, τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία της επέμβασης, τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και, γενικότερα, ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της χώρας. Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: Λίγες μέρες πριν, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε τη νέα αμερικανική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ, με έντονη τη «σφραγίδα Τραμπ». Το σχετικό κείμενο των 33 σελίδων, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική –ρητή ή άρρητη– ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές, αλλά και εξειδίκευση πολιτικής/προτεραιοποίηση περιφερειών), λαμβάνοντας, επιτέλους, υπόψη –για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων– τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πλαίσιο της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων, μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους-κράτους, σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης, υπαγόμενης σε κανόνες, διεθνούς τάξης». Και αυτό, ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ, που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι: α) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα, για την ασφάλεια των ΗΠΑ, του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της περιφερειακής ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), β) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ, με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που διευκολύνεται από το γεωγραφικό πλεονέκτημα των δύο ωκεανών, Ατλαντικού και Ειρηνικού), γ) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην «πληρώσουν το μάρμαρο» οι ίδιες οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοί τους στις σχετικές περιφέρειες), δ) η αναγνώριση του έθνους-κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), ε) ο σεβασμός καθεστώτων κρατών με διαφορετικές αρχές από εκείνες του αμερικανικού μοντέλου. Ταυτόχρονα η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από τη στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής πολιτικής, βασισμένης στη «φιλελεύθερη “με κανόνες” παγκόσμια τάξη», την οποία η πολιτική Τραμπ –ρητά, αλλά και στο πεδίο– ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν αποτελεί πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ): Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με τη συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στη Βενεζουέλα, που μεταβιβάζει εξουσίες Προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας, κα Delcy Rodríguez, της οποίας την πίστη στη βολιβαριανή παράδοση ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας, λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) δεν συνάντησε καν την «αναγνωρισμένη» από την –αδιάβαστη στη νέα αμερικανική πολιτική– Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο… Νόμπελ, «μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025», κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια προωθεί λυσσασμένα την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης με… στρατιωτική επέμβαση» στη χώρα της, προσπαθώντας να πείσει τον Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στη χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της), Γ) η ExxonMobil δηλώνει εμφατικά ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει, καθώς μια τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά από δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη: ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο εθνικοποιήσεις της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας, καθιστώντας πολύ πιθανή μία… τρίτη, Δ) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλας (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφάλειας που θα υπάρξουν δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την, in concreto, ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται «εν είδει κατεχόμενης πετρελαιοπηγής» / MAD MAX τύπου φρουρίου, που θα δέχεται επιθέσεις από την… ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία/υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση –μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους– της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του πλανήτη (εξ ου και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό) και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping που έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες εκμετάλλευσης ή δεν είναιπλεόν πολιτικά δυνατές, δημιουργούν την ανάγκη για… νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί;). Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαιά της. Τότε γιατί η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε, με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος), να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ. Παρά το γεγονός ότι –υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε– η εκλογή του για δεύτερη φορά, από μόνη της, αποτελεί ένα τεράστιο προσωπικό επίτευγμα, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και… άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, όπου εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν, ενώ –κατά τους ισχυρισμούς του– έπρεπε να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ αποτελεί, αυτονόητα, ζήτημα πρώτου μεγέθους (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού), καθώς μιλάμε για εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη δημοκρατία στον κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον κόσμο. Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές) βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα της Dominion, που –πάντα κατά τους ισχυρισμούς της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του– μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν», μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρείες που προώθησαν σε πολιτείες-κλειδιά (swing states: Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και… Αριζόνα) αυτές τις τεχνολογίες έχουν, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, και διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και, μετέπειτα, του Μαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με τη Βενεζουέλα. Βέβαια, τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από τη Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχεται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή τον Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα). Η εμπλοκή της Ρωσίας –στη συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ– αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα, η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο, πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ, γεγονός που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο «πράσινο φως», από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο, καθώς και η ίδια η Ρωσία θα ήθελε να γνωρίζει –όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ– ποιος ήταν «από πίσω», πέραν της Βενεζουέλας, στις προσπάθειες επηρεασμού των εκλογών στις ΗΠΑ. Και, βέβαια, εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε, με αυτόν τον θεαματικό τρόπο, τον Μαδούρο στις ΗΠΑ, για τα περαιτέρω… Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του είναι εμφανής. *Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου-Γεωπολιτικός Αναλυτής

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (της Ομάδας Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε και έλαβε ως λάφυρο τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας - και την γυναίκα του- Νικολά Μαδούρο, μεταφέροντας τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ. Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» ή δικαιολογία της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στα πλαίσια του πολέμου κατά των ναρκωτικών δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι και προφανές και γνωστό και αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε η δικαιολογία μίας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι το συνηθισμένο και απαραίτητο στο σχεδιασμό, αλλά όχι ένα σημαντικό μέρος της επιχείρησης. Εχουν προταθεί κατά καιρούς αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, μέσα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κοκ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης – αλλά γιαυτούς και μοναδικής) αιτίας μίας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κοκ εξυμνώντας βέβαια τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και γενικότερα ο τεράστιος ορυκτός της πλούτος της Χώρας.

Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: 1. Λίγες μέρες πριν ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε την νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ με έντονη σε αυτή την σφραγίδα Τραμπ. Το 33 σελίδων σχετικό κείμενο, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική, ρητή ή άρρητη ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές αλλά και εξειδίκευση πολιτικής / προταιρεοποίηση Περιφερειών) λαμβάνοντας επί τέλους για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων υπόψη, τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους κράτους σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης υπαγόμενης σε κανόνες διεθνούς τάξης». Και αυτό ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας αυτής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι 1) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια των ΗΠΑ του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της Περιφερειακής Ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), 2) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής Αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που βοηθά το γεωγραφικό πλεονέκτημα που δίνει η γεωγραφία στις ΗΠΑ και η ασφάλεια από εξωτερικές επιθέσεις που προσφέρουν οι δύο Ωκεανοί, Ατλαντικός και Ειρηνικός), 3) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε, αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην πληρώσουν το μάρμαρο οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοι τους στις σχετικές Περιφέρειες),4) η αναγνώριση του έθνους κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), 5) Ο σεβασμός των καθεστώτων ΚΡΑΤΏΝ με διαφορετικές αρχές από αυτές του αμερικανικού μοντέλου. 2. Η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής, βασιζόμενης στην ««φιλελεύθερη «με κανόνες» παγκόσμια τάξη»» που η πολιτική Τραμπ εκφρασμένα, αλλά και στο πεδίο, ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν είναι πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με την νέα στρατηγική ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ) Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με την συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στην Βενεζουέλα που μεταβιβάζει εξουσίες προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας στην κα Delcy Rodrigez την πίστη της οποίας στην Βολιβαριανή παράδοσης ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) Ο Πρόεδρος Τραμπ ούτε καν συνάντησε την «αναγνωρισμένη» από την «αδιάβαστη» στη νέα αμερικανική πολιτική Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο … Νόμπελ, μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025 κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια λυσσασμένα προωθεί την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης» με… στρατιωτική επέμβαση στην χώρα της Βενεζουέλα, προσπαθώντας να πείσει Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στην χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της) Γ) η Exon Mobil εμφατικά δηλώνει ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει καθώς μία τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη καθώς ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο φορές εθνικοποίησης της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας καθιστώντας πολύ πιθανή μία … Τρίτη, ε) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλα (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφαλείας που θα υπάρξουν, δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την in concreto ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται εν είδη κατεχόμενης πετρελαιοπηγής / MAD MAX τύπου φρουρίου που θα δέχεται επιθέσεις από την .. ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του Πλανήτη (εξ ού και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping έχει επίσης παρέλθει και χρειάζεται … το νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί)

Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαια της. Τότε γιατί η επέμβαση στην Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος) να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Παρά το – υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε – ότι, η εκλογή του για δεύτερη φορά Προέδρου των ΗΠΑ, από μόνη της αποτελεί ένα τεράστιο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίτευγμα του Προέδρου Τραμπ, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και …άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ που εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν ενώ, κατά τους ισχυρισμούς του, έπρεπε αυτός να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ, αποτελεί από μόνη της, αυτονόητα ένα πρώτου μεγέθους πολιτικό ζήτημα (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού, καθώς μιλάμε για τις εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη Δημοκρατία στον Κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον Κόσμο). Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές), βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα του Dominion που κατά τους ισχυρισμούς πάντα της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του, μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ, σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν» μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρίες που προώθησαν σε Πολιτείες κλειδιά (swing states Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και … Αριζόνα), αυτές τις τεχνολογίες, έχουν, σύμφωνα με την θεωρία αυτή ΚΑΙ διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και μετέπειτα του Mαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με την Βενεζουέλα. Βέβαια τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από την Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχονται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή του Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα).

Η εμπλοκή της Ρωσίας - στην συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ - , αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πλέον δυνατής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο, πράσινο φως, από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο καθώς και η ίδια η Ρωσία, θα ήθελε να γνωρίζει, όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ, ποιος ήταν από «πίσω» από την Βενεζουέλα στις προσπάθειες να επηρεάσει τις εκλογές στις ΗΠΑ. Και βέβαια εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε με τον θεαματικό αυτό τρόπο τον Μαδούρο στις ΗΠΑ για τα περαιτέρω … Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του, είναι εμφανής. Αθήνα, 11/1/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου, γεωπολιτικός αναλυτής

How likely is the creation of an intermediate Islamic geopolitical space?

The geopolitical changes (shifts in factors of comparative power) describing the transition from the “unipolar moment” of the system that followed Cold War bipolarity to an emerging multipolar order are creating the conditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole between the West and the Russo-Chinese axis.

We have articulated this position for the past three years. In summary: 1. Changes in the global distribution of economic power and technological dominance are enabling countries of the former Third World –or those lying, in a narrow sense, outside the geopolitical complex of the “West” (United States–European Union–United Kingdom–Australia/Canada)– to pursue alternative paths toward economic development and security. Until the “unipolar moment,” states seeking integration into the global economic system (trade, financial services) effectively had only one option: to bind themselves to the Western geopolitical framework. Any other choice, such as alignment with the Soviet geopolitical bloc during the bipolar era, led to economic underperformance, severe shortages of goods, sanctions and the risk of regime change. Today, however, a credible and comparatively tolerable economic and technological alternative exists for developing and financing the necessary infrastructure of an emerging economy, as well as for accessing products competitive with Western ones, even at the level of consumer markets. This shift is driven primarily by China’s rapid economic and technological growth, alongside the accelerated strengthening of Russia–China connectivity following the Russian invasion of Ukraine. 2. The United States appear increasingly reluctant to intervene in regional settlements and conflicts. At the same time, when interventions do occur, they tend to be less effective: indicative examples include the hasty withdrawal from Afghanistan, as well as Turkey’s operations against the Kurds in northern Syria, carried out largely without U.S. consent. As a result, security gaps and needs are emerging that may be filled by “new,” ambitious regional or global actors.

3. Turkey’s industrial development, under the Islamist government of the AKP (Justice and Development Party) and President Erdoğan, has elevated the country’s ambitions. Ankara argues that its industrial base enables a more independent policy vis-à-vis the United States and the West more broadly, pushing it toward strongly revisionist policies against almost all of its neighbours, and beyond. In this view—an evolution of Erbakan’s religious doctrine—the Islamist agenda serves as the vehicle for Turkey’s return to the club of Great Powers and for the sought-after revision of the West’s “unfair” treatment of the Ottoman Empire. In other words, Islam (in political alliance with “Turkism”) can serve as an advantage for economic and technological progress, as well as for military and political autonomy. The necessary complement is financing and energy. Alternative funding outside the West can be drawn primarily from the Gulf monarchies (United Arab Emirates, Saudi Arabia, Qatar), at the cost, of course, of a form of dependence—one deemed politically necessary in order to maintain geopolitical leverage vis-à-vis the West. Consequently, for the first time, an objective possibility emerges for the formation of an intermediate Islamic (Sunni) geopolitical space between the main competitors, the West and the Russo-Chinese axis. Whether this possibility will find fertile ground to develop will depend on the political will of the actors involved—either Turkey and the Gulf monarchies or other players that may seek to obstruct it. Turkey and the Gulf states are competing for hegemony within this potential pole. Indicative was the crisis in Turkey–Saudi Arabia relations following the 2018 murder of Saudi journalist Jamal Khashoggi, as well as the Qatar–Turkey relationship, with Ankara becoming involved in Qatar’s security during the crisis between Qatar and Saudi Arabia and reaping corresponding economic benefits. At the same time, financial “infusions” from the United Arab Emirates to Turkey, albeit at a high cost for Ankara, form part of this dynamic.

This competition—illustrated by Turkish criticism over its “unfair” representation within the Islamic Organization and Arab dominance within it—is being delineated, while at the same time making rapprochement or even economic complementarity between Turkey and the Gulf monarchies potentially feasible. Turkey has by now become an industrial country with significant productive capabilities, including in the field of military equipment, but with a shortage of capital, whereas the Gulf states possess vast capital available for investment but a weak industrial base. This differentiation renders their economies complementary, reinforced by the binding element of Islam.

The current context appears reinforcing, particularly through Israel’s recognition of Somaliland as an independent state, despite Saudi objections to processes of partitioning Islamic states and its geopolitical support for a unified Somalia; the intense competition between the United Arab Emirates and Saudi Arabia in Somalia and Yemen—namely south of the Saudi kingdom—with UAE support, in arms and funding, for Yemeni militias fighting Saudi-backed forces; and the prospect of a United States and Israeli attack on Iran, combined with Tehran’s expressed intentions to trigger chaos in the Persian Gulf in the event of an attack against it, including by targeting Saudi oil facilities. All of this generates acute security anxieties for Saudi Arabia and creates conditions for a potential rapprochement with other Sunni countries, such as Turkey and Pakistan. Additional, still unverified, reports are emerging for the first time regarding trilateral military cooperation between Pakistan—the only Islamic country with nuclear weapons—Turkey and Saudi Arabia, or an agreement on a Turkish military presence along Saudi Arabia’s border with the United Arab Emirates. Although reports such as those mentioned above may serve communication purposes or even function as tools of negotiating pressure, in light of the foregoing they are gaining increasing weight and becoming increasingly plausible scenarios. An approach with such characteristics would constitute a highly significant development within the already extremely sensitive geopolitical regional complex of the Middle East (Southwest Asia), as it would disrupt—or alternatively redefine—once again the balance among the four regional powers: Iran, the Gulf monarchies, Turkey and Israel, following the now historic developments in Syria and the Israeli-Iranian confrontation. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) που περιγράφουν την μετατόπιση από την «μονοπολική στιγμή» του μονοπολικού συστήματος που διαδέχθηκε τον ψυχροπολεμικό διπολισμό, στο υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός ενδιάμεσου, στη Δύση και την ΡωσοΚίνα, ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου. Αυτή μας την θέση την έχουμε εκφράσει εδώ και μία τριετία.

Περιληπτικά: 1) Οι αλλαγές στην παγκόσμια διανομή οικονομικής ισχύος και τεχνολογικής κυριαρχίας δίνουν την δυνατότητα σε χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου ή χώρες που βρίσκονται εκτός του, σε στενή έννοια, γεωπολιτικού συμπλέγματος της «Δύσης» (ΗΠΑ -ΕΕ – ΗΒ – Αυστραλία/Καναδάς), να έχουν εναλλακτική λύση στην προσπάθεια τους για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Μέχρι και την μονοπολική στιγμή, κράτη που επιθυμούσαν να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (εμπόριο, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ) είχαν ουσιαστικά μία επιλογή: να δεθούν στο δυτικό γεωπολιτικό άρμα. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, όπως η πρόσδεση την εποχή του διπολισμού στο σοβιετικό γεωπολιτικό σύμπλοκο, οδηγούσε σε υστέρηση, ανυπόφορες ελλείψεις αγαθών, κυρώσεις, κίνδυνο αλλαγής καθεστώτος κοκ. Πλέον όμως υπάρχει αξιόπιστη και συγκριτικά ανεκτή οικονομική – τεχνολογική εναλλακτική για την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών μίας υπό ανάπτυξη χώρας και χρηματοδότησης τους, αγοράς προϊόντων ανταγωνιστικών των δυτικών, ακόμη και στην κατανάλωση λόγω κυρίως της ραγδαίας οικονομικής τεχνολογικής ανάπτυξης της Κίνας και της ενίσχυσης της διασύνδεσης Ρωσίας Κίνας με ταχείς ρυθμούς μετά την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. 2) Οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και λιγότερο πρόθυμες να παρεμβαίνουν σε περιφερειακές διευθετήσεις – συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, οι τυχόν παρεμβάσεις τους, είναι λιγότερο πλέον αποτελεσματικές: πχ η εσπευσμένη αποχώρηση τους από το Αφγανιστάν, η, ουσιαστικά χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων της Βορείου Συρίας. Δημιουργούνται κενά/ανάγκες ασφαλείας που μπορούν να καλύψουν ενδεχομένως «νέοι» φιλόδοξοι περιφερειακοί ή παγκόσμιοι παίκτες. 3) Η βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας, υπό την ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΠ (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του Προέδρου της Ερντογάν, έχει αναβαθμίσει της φιλοδοξίες της Τουρκίας, που θεωρεί ότι η βιομηχανική της βάση της δίνει την δυνατότητα πιο ανεξάρτητης πολιτικής έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, οδηγώντας την Τουρκία σε έντονα αναθεωρητικές πολιτικές έναντι σχεδόν όλως των γειτόνων αλλά και μακρύτερα. Κατά την άποψη αυτή (εξέλιξη της Θρησκευτικής Αποψης Ερμπακάν), η ισλαμική ατζέντα αποτελεί το όχημα για την επάνοδο της Τουρκίας στο κλαμπ των Μεγάλων και της πολυπόθητης αναθεώρησης της «άδικης» μεταχείρισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Δύση. Με άλλα λόγια το Ισλάμ (σε πολιτική συμμαχία με τον «τουρκισμό»), μπορεί να είναι το πλεονέκτημα για οικονομική, τεχνολογική πρόοδο (Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη: Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Ερντογάν) και στρατιωτική- πολιτική ανεξαρτησία. Εκείνο που χρειάζεται και αποτελεί συμπλήρωμα αναγκαίο, είναι η χρηματοδότηση και η ενέργεια. Εναλλακτική χρηματοδότηση από την Δύση μπορεί να λάβει η Τουρκία κυρίως από τα Βασίλεια του Κόλπου (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ), με κόστος βέβαια εξάρτησης αλλά πολιτικά αναγκαίας, για να έχει γεωπολιτικό leverage έναντι της Δύσης.

Άρα δημιουργείται για πρώτη φορά η αντικειμενική δυνατότητα ενός ενδιάμεσου ισλαμικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου μεταξύ των κυρίως ανταγωνιστών Δύσης και της ΡωσοΚίνας. Το αν αυτή η δυνατότητα θα βρει γόνιμο έδαφος να καλλιεργηθεί θα εξαρτηθεί από την πολιτική βούληση των ενδιαφερομένων (είτε της Τουρκίας και των βασιλείων είτε άλλων δρώντων που μπορεί να δημιουργήσουν προσκόμματα στην δυνατότητα αυτή). Για την ηγεμονία στον εν δυνάμει αυτό πόλο ανταγωνίζονται Τουρκία και Βασίλεια του Κόλπου. Ενδεικτική υπήρξε η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας με την δολοφονία του σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι (2018), η σχέση Κατάρ Τουρκίας με την Τουρκία να εμπλέκεται στην ασφάλεια του Κατάρ ενισχύοντας της στην κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας με τις αντίστοιχες οικονομικές ωφέλειες για την Τουρκία, οι χρηματοοικονομικές «ενέσεις» από τα ΗΑΕ προς την Τουρκία παρότι με υψηλό για την Τουρκία κόστος κλπ.

Ο ανταγωνισμός αυτός όμως πχ με τις επικρίσεις των Τούρκων για την άδικη εκπροσώπηση της στον Ισλαμικό Οργανισμό και την αραβική κυριαρχία στον Οργανισμό κα, οριοθετείται και καθιστά δυνητικά δυνατή την προσέγγιση η συμπληρωματικότητα των οικονομιών Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου: η Τουρκία αποτελεί πλέον μία βιομηχανική χώρα με σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες και στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών (αλλά της λείπουν κεφάλαια) και τα Βασίλεια διαθέτουν τεράστια κεφάλαια προς επένδυση αλλά πενιχρή βιομηχανική βάση. Αυτή η διαφοροποίηση των οικονομιών τους τις καθιστά συμπληρωματικές και επιπλέον υπάρχει η συγκολλητική ουσία του Ισλάμ. Η συγκυρία παρουσιάζεται ενισχυτική και ιδίως 1) η αναγνώριση από το Ισραήλ της Σομαλιλάνδης ως ανεξάρτητης χώρας, ενάντια στις Σαουδαραβικές ενστάσεις έναντι διαδικασιών διχοτόμησης ισλαμικών κρατών, αλλά και γεωπολιτικής του στήριξης της ενιαίας Σομαλίας 2) ο άγριος μεταξύ ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας ανταγωνισμός στην Σομαλία και την Υεμένη, ακριβώς δηλαδή στα νότα του Σαουδαραβικού Βασιλείου, με την στήριξη των ΗΑΕ με όπλα και χρήματα της των πολιτοφυλακών της Υεμένης που αντιμάχονται τους σαουδάραβες και 3) η προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και οι πιθανές (εκφρασμένες) προθέσεις να δημιουργήσει το Ιράν, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του, χάος στον περσικό κόλπο, στοχεύοντας ακόμη και τις σαουδαραβικές πετρελαιοπηγές (με προηγούμενο την επίθεση με drones από την Υεμένη) δημιουργεί εφιάλτες ασφαλείας για τους σαουδάραβες και συνθήκες πιθανής προσέγγισης με άλλες σουνιτικές χώρες (Τουρκία Πακιστάν). Πρόσθετες ανεπιβεβαίωτες ακόμη αναφορές για τριμερή στρατιωτική συνεργασία Πακιστάν (της μόνης Ισλαμικής Χώρας με πυρηνικά), της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας ή για συμφωνία στρατιωτικής παρουσία της Τουρκίας στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρότι αναφορές όπως οι παραπάνω, μπορεί να τυγχάνουν επικοινωνιακής χρήσης ή ακόμη και να έχουν τον χαρακτήρα και διαπραγματευτικής πίεσης, υπό το πρίσμα των ανωτέρω, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και καθίστανται όλο και πιο πιθανά σενάρια. Προσέγγιση με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά (στρατιωτική Συνεργασία Πακιστάν Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας, παρουσία τουρκικού στρατού/εξοπλισμού στην Σαουδική Αραβία στα σύνορα με ΗΑΕ) θα αποτελεί μία πολύ σημαντική εξέλιξη στο ήδη εξαιρετικά ευαίσθητο γεωπολιτικό περιφερειακό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής (ΝΑ Ασίας) καθώς διαταράσσει (ή αλλιώς επανακαθορίζει) για μία ακόμη φορά τις ισορροπίες μεταξύ των τεσσάρων περιφερειακών δυνάμεων (Ιράν Βασίλεια του Κόλπου, Τουρκία, Ισραήλ) μετά τις ιστορικές πλέον εξελίξεις στην Συρία και την ΙσραηλινοΙρανική σύγκρουση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημόσιο και Διεθνές Δίκαιο, Γεωπολιτικός Αναλυτής Ενδεικτικά: https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE https://www.olympia.gr/1461211/apopsi/toyrkiki-islamiki-oikonomia-kai-trapeziki-islamiki-elit-aravotoyrkikos-antagonismos-ston-anadyomeno-islamiko-geopolitiko-choro/ https://www.olympia.gr/1464956/diethni/nea-symfonia-iae-toyrkias-gia-synallages-se-topika-nomismata-kai-emvathynsi-tis-metaxy-toys-synergasias/ https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_23.html