Σε διακοπές!

Η παραλία για κάνα διωράκι δική μου. Μετα δική σας ! Μέχρι το σούρουπο που ... επιστρέφω !!!!

Βγήκε και σημερα ! Καλημέρα Αγαπητέ Ήλιε 😉🌝🌞!

Και τα αναγκαία εργαλεία!

Ω, σήμερα έχομεν και ...ολιγον απο φεγγάρι (πρωινό)

και η σταθερή αξία: νεος αιωνιος Ήλιος Ανέτειλε!

April 21, 1967: the double betrayal (Republic and Cyprus) and the modern nostalgists of ... Dionysis Pantis Lawyer

April 21, 1967: the double betrayal (Republic and Cyprus) and the modern nostalgists of ... Dionysis Pantis Lawyer

April 21, 1067, a gang of sworn, misanthropic and misanthropic officers impose their treasonous criminal power in Greece, abolishing Democracy and Liberties, frustrating the hopes and struggles for more and better Democracy and Liberties, plunging the country into the darkness of treason, of treachery, deformation, intolerance, obscurantism, bad taste, fear, inhuman torture, authoritarianism, police democracy and militarism, the abolition of all civil rights, hostility and brutality towards the youth, scientists and intellectuals of the country and other categories of citizens. There was nothing worse for a misanthropic and inferior being like those who constituted the gang of the junta than democracy and freedom. Their oppressed, distorted, authoritarian and inferior "personality" only resents and "rebels" at the thought of their fellow citizens claiming to decide their own affairs and live their lives as they have decided, that the youth of the country can live, fall in love, educate and create freely, that spiritual people create, proving again the difference between man and the subhuman who hates man (whom they represent). This disadvantaged "personality" tries to fill the internal void of value it lacks from external sources. In the case of the perjured soldier whose country trusts him with its security, places him in the military hierarchy and hands him the necessary military means to achieve it, unable intellectually - cognitively to understand institutionally the function he performs, he perceives the power of the weapons entrusted to him and the (enforced) discipline of his subordinates as his own power, the power he lacks, the power that nourishes his sick ego and discourages his criminal tendency. He thinks that he can do everything better than the "others": politicians are incompetent and corrupt, scientists are inadequate and disoriented, citizens are influenced by harmful ideas, their superiors have been absorbed by the system, their subordinates are lazy and expendable, young people are immoral and anarchic, etc. And it goes without saying that he begins to believe that he can do everything better when given the chance. . . Reality and its perception is not his strong point (besides, there are not many - if any - strong points). In order to satisfy their personality sick of objective and subjective inferiority there is not much they cannot do, they have no inhibitions: They can become agents of a foreign power, undermine the political choices of their fellow citizens, plot, conspire, torture fellow citizens, their colleagues even, who are not "on the right side", betray their country, deny their fellow citizens' rights to dignity, to the free development of their personality, to their freedom of opinion, to their freedom to assemble, to organize freely in associations with legal personality, to trade unions, to strike, to have rights to education and economic activity. They can even take their lives and betray their country since the citizens and the state do not recognize their 'greatness' and their 'truth' ... Besides, their countrymen do not know what their countrymen should do and how they should live, the conspirators' damaged heads know everything, the rest of them have to reform themselves based on the "beliefs" of the sick swearers. Torture, displacement, terror, death and pain, crime and treason are the tools they use and know. They rejoice when they exercise their sick power over people far better than themselves, who under normal circumstances would feel lucky only by knowing them, whereas now they can humiliate, frighten, terrorize, torture, and even physically exterminate them: poets, sculptors, musicians, composers, scientists, university professors, actors, politicians, lawyers, doctors, parents, students who have the whole future ahead of them to create and evolve, heroes of the resistance and of the fronts that the nation found itself giving its struggles, their honorable military colleagues who honor their oath, all that envy want to emulate and contaminate . For them the country is sick and not themselves. That is why they must cure it, put it in a "cast" !!!! But of course the Cypriots don't know either ... And here begins, on April 21, 1967, another tragedy, which will be completed seven years later ... The criminal gang of perjurers wanted to impose its criminal power in Cyprus as well, extending its national inferiority outside the borders. Hatred of others, envy of anyone else with power they cannot control, leads them to spread pain and destruction wherever they can. The treacherous disposition towards the nation and Cyprus is shown by the sworn colonels immediately after the establishment of the military junta, by withdrawing the Cyprus Division from the island. In this way, they immediately and completely comply with the foreign powers that oversee the Independence of the Republic of Cyprus, untying their hands, in their plans to create the conditions for Attila's successful invasion. They had no moral scruples about deliberate national diminution, elements totally devoid of morality and patriotism, which if they did not live in less turbulent and perverse times would belong exclusively to their real domain, that of the underworld. Through known and unknown 'channels' the right (sub)people are gradually being placed in the right positions .... The result is the destruction of Cyprus and the occupation of 38% of the island by Attila. The National Honor was saved by the Greek Cypriot defenders and the children (19-20 years old) of ELDYK who were left alone against the all-armed and barbaric Attila to write the glorious page of the resistance of the few betrayed against the many barbaric and all-armed many and the saga of ELDYK. They deprived them of victory, dignity, hero's honours, and hid them so that the magnitude of their own crime would not be revealed. Along with these children they deprived an entire nation of their ability to resist, to fight for their dignity and their place in the world, condemning a whole generation to failure and defeat, negatively marking the course of the country ... And yet after all this hatred, betrayal, destruction, pain and blood, the lives lost or not allowed by the enemies of man to develop and flourish, there are still sad nostalgics today. Slowly, it is the truth, their fearful heads popped up, until they began to take heart by finally living in their beloved environment of the destruction of lives and dreams in the difficult years of memoranda and economic destruction. As if ready for a long time, they came out of their dark holes and started again to accuse, to erode, to attack Democracy, Freedoms, Rights. They want to finish the "work" of their idols. They have no problem, depending on the occasion, either boasting about their pro-humanist past or shamelessly trying to "hide" it. They take advantage of the accumulated anger, the inability of the citizens to look for the causes that led to the crisis, they are again just as ready, in the name of power, to destroy, slander, conceal, "justify". They are just as ready to support foreign economic imposition, to see economic disaster, economic bankruptcy as an opportunity to express their hatred towards society. They easily (automatically and willingly) fall in line with external pressures, they are happy, they serve them because that is how they serve their misanthropic and anti-social political project. The effort they are making to de-demonize and reconstruct the Greeks' disgust with the Junta and its protagonists, the anti-dictatorial struggle, the Cyprus Treason, serves to revive the same political plan which they now want to carry out by other means (not by military imposition): by humiliating, deceiving, spreading hatred and envy, by infecting, concealing and censoring opinion, by making it impossible for society to defend its rights, by depriving the means of subsistence, the hope for a better tomorrow, for the possibility of fighting to build one's future and that of one's country. It is again necessary today, democratic citizens, regardless of the political area they support, to isolate these marginal and anti-social types, who are trying, by taking advantage of democracy, the crisis of institutions and the economic crisis, to prevent them from re-imposing the "achievements" of their political idols, references and preferences that they find in the pioneers of the junta of the colonels. Athens, 21 April 2020, Dionysis Pantis Lawyer tramslated with DeepTranslation Tra Translated with DeepL.com (free version) Translated with DeepL.com (free version)

21η Απριλίου 1967: Η διπλή προδοσία (Δημοκρατία και Κύπρο) και οι σύγχρονοι νοσταλγοί της ...

21η Απριλίου 1967: Η διπλή προδοσία (Δημοκρατία και Κύπρο) και οι σύγχρονοι νοσταλγοί της ... Διονύσης Παντής Δικηγόρος

21η Απριλίου 1067, μία συμμορία επίορκων, μισάνθρωπων και μισελλήνων αξιωματικών, επιβάλλουν την προδοτική εγκληματική εξουσία τους στην Ελλάδα, καταργώντας την Δημοκρατία και τις Ελευθερίες, ματαιώνοντας τις προσδοκίες και τους αγώνες για περισσότερη και καλύτερη δημοκρατία και Ελευθερίες, βυθίζοντας την χώρα στο σκοτάδι της προδοσίας, αμορφωσιάς, μισαλλοδοξίας, σκοταδισμού, κακογουστιάς, του φόβου, των απάνθρωπων βασανιστηρίων, του αυταρχισμού, της αστυνομοκρατίας και στρατοκρατίας, της κατάργησης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών, της εχθρότητας και βαρβαρότητας έναντι της νεολαίας, των επιστημόνων και των πνευματικών ανθρώπων της Χώρας και άλλων κατηγοριών πολιτών. Δεν υπήρχε τίποτε χειρότερο για ένα μισάνθρωπο και μειονεκτικό ον όπως αυτά που απάρτιζαν την συμμορία των χουντικών από την Δημοκρατία και την Ελευθερία. Η καταπιεσμένη, διαστρεβλωμένη, αυταρχική και μειονεκτική «προσωπικότητα» τους αγανακτεί και «επαναστατεί» μόνον που διανοείται ότι οι συμπολίτες τους διεκδικούν να αποφασίζουν οι ίδιοι για τις υποθέσεις τους και να ζουν τις ζωές τους όπως έχουν αποφασίσει, ότι η νεολαία της χώρας μπορεί να ζει, να ερωτεύεται, να μορφώνεται και να δημιουργεί ελεύθερα, ότι οι πνευματικοί άνθρωποι δημιουργούν αποδεικνύοντας και πάλι της διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και του υπανθρώπου που μισεί τον άνθρωπο (που εκπροσωπούν) . Η μειονεκτική αυτή «προσωπικότητα» προσπαθεί να γεμίσει το εσωτερικό κενό της αξίας που της λείπει από εξωτερικές πηγές. Στην περίπτωση του επίορκου στρατιωτικού που η πατρίδα του εμπιστεύεται την ασφάλεια της, τον εντάσσει στην στρατιωτική ιεραρχία και του παραδίδει τα απαραίτητα στρατιωτικά μέσα για την επίτευξη της, αδύναμος πνευματικά – γνωστικά να κατανοήσει θεσμικά την λειτουργία που επιτελεί, αντιλαμβάνεται την δύναμη των όπλων που του έχουν εμπιστευτεί και την (επιβεβλημένη) πειθαρχία των υφισταμένων του σαν δική του δύναμη, αυτή που του λείπει, δύναμη που θρέφει το άρρωστο εγώ του και αποθρασύνει την εγκληματική του ροπή. Νομίζει ότι όλα μπορεί να τα κάνει καλύτερα από τους «άλλους»: οι πολιτικοί είναι ανίκανοι και διαφθαρμένοι, οι επιστήμονες ανεπαρκείς και αποπροσανατολισμένοι, οι πολίτες επηρεασμένοι από ιδέες βλαπτικές, οι ανώτεροι τους έχουν απορροφηθεί από το σύστημα, οι κατώτεροι τους είναι τεμπέληδες και αναλώσιμοι, οι νεολαίοι ανήθικοι και αναρχικοί κοκ . Και εννοείται ότι αρχίζει να πιστεύει ότι όλα αυτός μπορεί να τα κάνει καλύτερα όταν του δοθεί η ευκαιρία . . . Η πραγματικότητα και η αντίληψη της δεν είναι το δυνατό του σημείο (άλλωστε δεν είναι πολλά – αν υπάρχει κανένα – τα δυνατά του σημεία). Για να ικανοποιήσουν την αρρωστημένη τους από την αντικειμενική και υποκειμενική μειονεξία προσωπικότητα τους δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν, δεν έχουν αναστολές: μπορούν να γίνουν πράκτορες ξένης δύναμης, να υπονομεύσουν τις πολιτικές επιλογές των συμπολιτών τους, να μηχανορραφήσουν, να συνωμοτήσουν, να βασανίσουν συνανθρώπους, συναδέλφους τους ακόμη, που δεν είναι «στη σωστή πλευρά», να προδώσουν την χώρα τους, να αρνηθούν τα δικαιώματα των συμπολιτών τους στην αξιοπρέπεια, στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας τους, στην ελευθερία της γνώμης τους, στην ελευθερία τους να συναθροίζονται, να οργανώνονται ελεύθερα σε ενώσεις με νομική προσωπικότητα, να συνδικαλίζονται, να απεργούν, να έχουν δικαιώματα στην μόρφωση και στην οικονομική δραστηριότητα. Μπορούν ακόμη και να αφαιρέσουν την ζωή και να προδώσουν την χώρα τους αφού οι πολίτες και η πολιτεία δεν αναγνωρίζουν το «μεγαλείο» τους και την «αλήθεια» τους … Άλλωστε δεν γνωρίζουν οι συμπατριώτες τους τι πρέπει να κάνουν και πως πρέπει να ζουν, τα χαλασμένα κεφάλια των συνωμοτών τα γνωρίζουν όλα, οι υπόλοιποι πρέπει να αναμορφωθούν με βάση τα «πιστεύω» των άρρωστων επίορκων. Βασανισμοί, εκτοπίσεις, τρόμος, θάνατος και πόνος, έγκλημα και προδοσία είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιούν και γνωρίζουν. Χαίρονται όταν ασκούν την άρρωστη εξουσία τους σε ανθρώπους πολύ καλύτερους τους, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα αισθάνονταν τυχεροί μόνον με την γνωριμία τους, ενώ τώρα μπορούν να τους εξευτελίσουν, φοβίσουν, τρομοκρατήσουν, βασανίσουν, ακόμη και φυσικά να τους εξοντώσουν : ποιητές, γλύπτες, μουσικοί, συνθέτες, επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίου, ηθοποιοί, πολιτικοί, δικηγόροι, γιατροί, γονείς, φοιτητές που έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους να δημιουργήσουν και εξελιχτούν, ήρωες της αντίστασης και των μετώπων που το έθνος βρέθηκε να δίνει τους αγώνες του, έντιμοι στρατιωτικοί συνάδελφοι τους που τιμούν τον όρκο τους, όλα όσα φθονούν θέλουν να τα μοιάσουν και μολύνουν . Γιαυτούς η χώρα είναι άρρωστη και όχι οι ίδιοι. Γιαυτό πρέπει να την θεραπεύσουν, να την βάλλουν στον «γύψο» !!! Αλλά βέβαια και οι Κύπριοι δεν ξέρουν … Και εδώ αρχίζει, στις 21 Απριλίου 1967, μία ακόμη τραγωδία, η οποία θα ολοκληρωθεί επτά χρόνια μετά … Η εγκληματική συμμορία των επίορκων ήθελε να επιβάλλει την εγκληματική εξουσία της και στην Κύπρο, επεκτείνοντας και εκτός των συνόρων την εθνική της μειοδοσία. Το μίσος για τους άλλους, ο φθόνος για οποιονδήποτε άλλον έχει εξουσία που δεν μπορούν να ελέγξουν, τους οδηγεί να απλώσουν τον πόνο και της καταστροφή όπου μπορούν. Την προδοτική της διάθεση έναντι του έθνους και της Κύπρου οι επίορκοι συνταγματάρχες την δείχνουν αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της στρατιωτικής χούντας, αποσύροντας την Μεραρχία της Κύπρου από το νησί. Με τον τρόπο αυτό συμμορφώνονται αμέσως και απόλυτα με τις ξένες δυνάμεις που επιβουλεύονται την Ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας, λύνοντας τους τα χέρια, στους σχεδιασμούς τους για την δημιουργία των προϋποθέσεων της επιτυχούς εισβολής του Αττίλα. Δεν είχαν κανένα ηθικό ενδοιασμό για την σκόπιμη εθνική μειοδοσία, στοιχεία στερούμενα παντελώς ηθικής και πατριωτισμού, τα οποία εάν δεν ζούσαν σε εποχές λιγότερο ταραγμένες και ανώμαλες θα ανήκαν αποκλειστικά στον πραγματικό τους χώρο αυτό του υποκόσμου. Μέσα από γνωστά και άγνωστα «κανάλια» τοποθετούνται σταδιακά οι κατάλληλοι (υπ)άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις …. Αποτέλεσμα η καταστροφή της Κύπρου η κατάληψη του 38% του νησιού από τον Αττίλα. Την Εθνική Τιμή έσωσαν οι Ελληνοκύπριοι υπερασπιστές και τα παιδιά (19-20 ετών) της ΕΛΔΥΚ που αφέθηκαν μόνα τους απέναντι στον πάνοπλο και βάρβαρο Αττίλα να γράψουν την λαμπρή σελίδα της αντίστασης των λίγων προδομένων απέναντι στους πολλούς βάρβαρους και πάνοπλους πολλούς και του έπους της ΕΛΔΥΚ. Τους στέρησαν την νίκη, την αξιοπρέπεια, τις τιμές του ήρωα, τους έκρυψαν για να μην φανερωθεί το μέγεθος του δικούς τους εγκλήματος. Μαζί με αυτά τα παιδιά στέρησαν ένα ολόκληρο έθνος από την δυνατότητα τους να αντισταθεί, παλέψει για την αξιοπρέπεια του και την θέση του στον κόσμο, καταδίκασε μία ολόκληρη γενιά στην αποτυχία και την ήττα, σηματοδοτώντας αρνητικά την πορεία της χώρας … Και όμως μετά από όλο αυτό το μίσος, την προδοσία, την καταστροφή, τον πόνο και το αίμα, τις ζωές που χάθηκαν ή δεν άφησαν οι εχθροί του ανθρώπου να εξελιχθούν και ανθίσουν υπάρχουν και σήμερα θλιβεροί νοσταλγοί. Σιγά σιγά είναι η αλήθεια, ξεπρόβαλλαν φοβισμένα τα χαλασμένα κεφάλια τους, μέχρι που άρχισαν να παίρνουν θάρρος ζώντας επιτέλους στο αγαπημένο τους περιβάλλον της καταστροφής ζωών και ονείρων τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων και της οικονομικής καταστροφής. Σαν έτοιμοι από καιρό, βγήκαν από τις σκοτεινές τους τρύπες και άρχισαν πάλι να κατηγορούν, να διαβρώνουν, να επιτίθενται στην Δημοκρατία, τις Ελευθερίες, τα δικαιώματα. Θέλουν να αποτελειώσουν την «δουλειά» των ινδαλμάτων τους. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα ανάλογα με την περίσταση είτε να επαίρονται για το φιλοχουντικό παρελθόν τους είτε να προσπαθούν ξεδιάντροπα να το «αποκρύψουν». Εκμεταλλεύονται τον σωρευμένο θυμό, την αδυναμία των πολιτών να ψάξουν τις αιτίες που οδήγησαν στην κρίση, είναι πάλι το ίδιο έτοιμοι, στο όνομα της εξουσίας, να καταστρέψουν, διαβάλλουν, αποκρύψουν, «δικαιολογήσουν». Είναι το ίδιο πρόχειροι να υποστηρίξουν την ξένη οικονομική επιβολή, να δουν την οικονομική καταστροφή, την οικονομική πτώχευση ως ευκαιρία για να εκφράσουν το μίσος τους απέναντι στην κοινωνία. Συντάσσονται εύκολα (αυτόματα και πρόθυμα) με τις εξωτερικές πιέσεις, χαίρονται, τις υπηρετούν γιατί έτσι εξυπηρετούν το μισάνθρωπο και αντικοινωνικό τους πολιτικό σχέδιο. Η προσπάθεια που κάνουν να αποδημήσουν και ανασκευάσουν την απέχθεια των Ελλήνων έναντι της Χούντας και των πρωταγωνιστών της, τον αντιδικτατορικό αγώνα, την Κυπριακή Προδοσία, εξυπηρετεί την αναβίωση του ίδιου πολιτικού σχεδίου που τώρα θέλουν να το πραγματοποιήσουν με άλλα μέσα (όχι με στρατιωτική επιβολή): εξευτελίζοντας, εξαπατώντας, διαδίδοντας το μίσος και τον φθόνο, λοιδορώντας, αποκρύπτοντας και λογοκρίνοντας την άποψη, καθιστώντας αδύνατο να υπερασπίσει η κοινωνία τα δικαιώματα της, αποστερώντας τα μέσα βιοσυντήρησης, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για την δυνατότητα να παλέψει κάποιος για να φτιάξει το μέλλον του και αυτό της πατρίδας του. Είναι πάλι ανάγκη σήμερα, οι δημοκρατικοί πολίτες, ανεξάρτητα του πολιτικού χώρου που υποστηρίζουν, να απομονώσουν τους περιθωριακούς και αντικοινωνικούς αυτούς τύπους, που προσπαθούν, εκμεταλλευόμενοι την Δημοκρατία, την κρίση θεσμών και την οικονομική κρίση, αποτρέποντας τους από το να ξανα-επιβάλουν τα «επιτεύγματα» των πολιτικών τους ινδαλμάτων, αναφορών και προτιμήσεων που βρίσκουν στους πρωτεργάτες της χούντα των συνταγματαρχών. Αθήνα, 21 Απριλίου 2020, Διονύσης Παντής Δικηγόρος

The Cyprus issue in the Turkish trap of de-internationalisation

Dionysis Pantis* A constant Turkish pursuit of their well-planned and time-consistent foreign policy is the "bilateralization" of the "problems" with Greece. Similarly, on the Cyprus issue, as it remains unresolved after the military invasion of the Turkish Attila in 1974 and the occupation since then of 38% of the territory of the independent, UN-member Republic of Cyprus, the view that it is a problem of two (national) "equal" "communities" and not an issue of military invasion and occupation. On the contrary, the policy of the Republic of Cyprus was the internationalisation of the Cyprus problem, led by the United Nations, and of Greece the reduction of Turkish claims in the Aegean to a European issue, activating European solidarity for the contestation by a third country, Turkey, of the "European borders". Turkey has on many occasions clearly expressed this ambition. Former Turkish Foreign Minister Davutoglu expressed it, among other things, with the position that the problems in the Aegean will be solved either at the table of bilateral negotiations or on the ground and further ... clarification of the President of the Republic of Turkey Tayyip Erdogan, with his popular in the neighbour and without any need for interpretation, threatening phrase "we will come one night" according to the historical model of akincilar (raiders of the historical era of Ottoman prosperity and conquests that Islamists, Turkish nationalists and Kemalists reminisce together). The Aegean crisis in the summer of 2020 was typical of Turkish press

ure to force bilateral negotiations, instead of tension and "resolution" in the "field". While the Turkish position remains unchanged strategically (it changes only regularly, e.g. when public relations for the F16s demand it) and is reinforced with new "arguments" and claims, the Greek position, as expressed in the Athens Declaration, seems to adopt the Turkish position. Specifically, inter alia, in OP3 of the Declaration it is stated. Although the Declaration is not a binding agreement, it constitutes the framework of the attempted Greek-Turkish approach, which further presents the following characteristics: it is bilateral, without the participation or even mention of Cyprus and includes the so-called positive agenda. The absence of Cyprus from the Greek-Turkish negotiations creates a rift, a discontinuity, in Greece's policy, which, through the well-known trilateral cooperation, systematically incorporated Cyprus into its relations with third countries in the region, strengthening it diplomatically. Indeed, despite the fact that relations with Turkey are the most important issue facing both Greece's and Cyprus' foreign policy. Even further, OP2 of the Declaration states, "The Parties undertake to refrain from any statement, initiative, or action that could undermine or discredit the letter and spirit of this Declaration or endanger the maintenance of peace and stability in their region." .So without the mention or participation of Cyprus, Greece should refrain from making a statement of support for Cyprus when Turkey provokes or creates incidents e.g. on the Green Line? In the event of a crisis in Turkey's relations with the Republic, should Greece refrain from making supportive statements, otherwise it violates the spirit of rapprochement and the Declaration? Greece is now away from Turkey's complaints in Europe and the business approach benefits more the economically stronger and therefore the Turkish economic penetration in Greece. Recently in a TV interview, former Foreign Minister Nikos Kotzias said that there was a proposal from the Turkish Foreign Minister to the Greek Foreign Minister, which was conveyed in a meeting in London, that Greece, Turkey, ... Greek Cypriots (i.e. the Republic of Cyprus) and ... Turkish Cypriots (i.e. the pseudo-state of the territories occupied by the Turkish invasion since Attila the Great in '74!) should move forward. That is, the Turks, in addition to isolating Cyprus from Greece, through Greece, seek to legitimize Attila and the Pseudo-state! And to free their foreign policy in the West and from the accusation of their aggression in the Aegean and their brutal invasion of Cyprus! At the same time Turkey to the East is undisturbedly playing the Islamic and so-called anti-imperialist card, exploiting the crises in Ukraine and Gaza and the Greek and Cypriot position. The Republic of Cyprus manages and successfully balances the above pressures, as its economic growth and robustness and its technological/scientific (internationally renowned universities and high-tech companies) progress has significantly enhanced its comparative strength. At the same time, militarily, its autonomous military efforts, as well as its rapprochement with the US, France and NATO, strengthen it. Modern technologies provide important answers to its defence problems in a difficult island territory divided into three parts and increase its deterrent power. The Republic of Cyprus rightly continues and invests from a position of strength in the historical/ethnic relationship with Greece, a relationship which, despite the problems, is the only undeniably real one in case of a real crisis on the Island and the Greek solidarity towards the Republic, after the ineffectiveness of the innovations and experiments of Athens or another government, can only be strengthened. The Republic of Cyprus has the depth of political institutions and the experience and knowledge that the alliance of Greece (for national and historical reasons) is the only unquestionable one at any time. Just as it has begun to understand that the era of the "kalamaradon teachers" has passed due to its own success in economy - technology - education - political system and without self-deprecation it understands that it is now itself the cutting edge of the Greek avant-garde (along with the related ... responsibilities). *Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst **This article was published in SPEAK NEWS MAGAZINE the 50th anniversary issue of July 2024 dedicated to the 50 years of the Invasion and Occupation of Cyprus (1974 -2024).

*Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst **This article was published in SPEAK NEWS MAGAZINE the 50th anniversary issue of July 2024 dedicated to the 50 years of the Invasion and Occupation of Cyprus (1974 -2024) and republished in the International Balkan News Agency and Documento.gr in the following links: SPEAK NEWS MAGAZINE: https://speaknews.gr/2024/07/10/to-kypriako-stin-toyrkiki-pagida-tis-apodiethnopoiisis/ ibna: (greek, english, Turkish, Bulgarian) : https://www.ibnaeu.com/en/2024/07/11/to-kypriako-stin-tourkiki-pagida-tis-apodiethnopoiisis/ DOCUMENTO: https://www.documentonews.gr/article/to-kypriako-stin-toyrkiki-pagida-tis-apodiethnopoiisis/

Το κυπριακό στην τουρκική παγίδα της αποδιεθνοποίησης. SPEAK NEWS MAGAZINE

Το κυπριακό στην τουρκική παγίδα της αποδιεθνοποίησης. Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο SPEAK NEWS MAGAZINE το οποίο ευχαριστώ θερμά για την τιμητική συμπερίληψη του κειμένου μου αυτού στο επετειακό 50ο τεύχος του Ιουλίου 2024 αφιερωμένο στα 50 χρόνια από την Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου (1974 -2024). Και η χαρά και η τιμή είναι μεγάλη καθώς στο επετειακό τεύχος συμπεριλαμβάνονται κείμενα που υπογράφουν μεταξύ πολλών και σημαντικών άλλων ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, ο Αθανάσιος Στάικος, Προέδρος των Βορειοελλαδιτών πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ 1974, ο τέως Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα Κυριάκος Κενεβέζος, ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης, ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης,ο Πάνος Ιωαννίδης, η Φανούλα Αργυρού, ο Σάββας Ιακωβίδης, ο Στέφανος Κωνσταντινίδης, η Σοφία Γερμανού, ο Δρ Βενιαμίν Καρακοστάνογλου, ο εκδότης του Περιοδικού και των ομώνυμων εκδόσεων Ανδρέας Γερμανός. Περιλαμβάνει επίσης συνεντεύξεις του Υπουργού Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας κου Κωνσταντίνου Κόμπου, του Προέδρου του Συλλόγου Αγνοουμένων και αδήλωτων αιχμαλώτων κου Σεργίδη, του Στρατηγού και Ήρωα στην Κύπρο 1974 Δημήτρη Αλευρομάγειρα στον εκδότη Κο Ανδρέα Γερμανό κα πολλών και σημαντικών που συνεισέφεραν. Επίσης στο παρακάτω λινκ του περιοδικού: https://speaknews.gr/2024/07/10/to-kypriako-stin-toyrkiki-pagida-tis-apodiethnopoiisis/

Πάγια τουρκική επιδίωξη της καλοσχεδιασμένης και συνεπούς στον παράγοντα χρόνο εξωτερικής τους πολιτικής, αποτελεί η «διμεροποίηση» των «προβλημάτων» με την Ελλάδα. Αντίστοιχα και στο κυπριακό, όπως παραμένει αποτελματωμένο μετά την στρατιωτική εισβολή του Τούρκου Αττίλα το 1974 και την κατοχή έκτοτε του 38% του εδάφους της ανεξάρτητης, μέλους των Ηνωμένων Εθνών, Κυπριακής Δημοκρατίας, η άποψη ότι αποτελεί πρόβλημα δύο (εθνικών) «ισότιμων» «κοινοτήτων» και όχι ζήτημα στρατιωτικής εισβολής και κατοχής. Αντίθετα, η πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν η διεθνοποίηση του Κυπριακού, με αιχμή τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και της Ελλάδας η αναγωγή των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο σε Ευρωπαϊκό ζήτημα, ενεργοποιώντας την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη για την αμφισβήτηση από μια τρίτη χώρα, την Τουρκία, των «ευρωπαϊκών συνόρων». Η Τουρκία πολλάκις έχει εκφράσει με σαφήνεια την επιδίωξη της αυτή. Ο πρώην Τούρκος ΥΠΕΞ κος Νταβούτογλου την εξέφρασε μεταξύ άλλων με την θέση ότι τα προβλήματα στο Αιγαίο θα λυθούν είτε στην τάβλα/τραπέζι των διμερών διαπραγματεύσεων είτε στο πεδίο και την περαιτέρω … διευκρίνιση του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Ταγίπ Ερνογάν, με την δημοφιλή στη γείτονα και χωρίς χρεία ερμηνειών, απειλητική φράση του «θα έρθουμε ένα βράδυ» κατά το προσφιλές στην Τουρκία ιστορικό πρότυπο των akincilar (επιδρομέων της ιστορικής εποχής της οθωμανικής ακμής και των κατακτήσεων που αναπολούν μαζί ισλαμιστές, τουρκιστές εθνικιστές και κεμαλικοί). Η κρίση στο Αιγαίο το καλοκαίρι του 2020, υπήρξε χαρακτηριστική της τουρκικής πίεσης να εκβιάσει διμερείς διαπραγματεύσεις, αντί της έντασης και της «επίλυσης» στο «πεδίο». Ενώ η τουρκική θέση μένει αμετακίνητη στρατηγικά (αλλάζει μόνο τακτικά πχ όταν το επιτάσσουν οι δημόσιες σχέσεις για τα F16) και ενισχύεται με νέα «επιχειρήματα» και διεκδικήσεις, η Ελληνική θέση, όπως εκφράστηκε στην ελληνοτουρκική Διακήρυξη των Αθηνών δείχνει να υιοθετεί την τουρκική θέση. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, στην ΟP3 της Διακήρυξης αναφέρεται: «Τα Μέρη θα προσπαθήσουν να επιλύσουν οποιαδήποτε διαφορά προκύψει μεταξύ τους με φιλικό τρόπο, μέσω απευθείας διαβουλεύσεων μεταξύ τους ή με άλλα μέσα αμοιβαίας επιλογής, όπως προβλέπεται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.» Παρότι η Διακήρυξη δεν αποτελεί δεσμευτική συμφωνία, αποτελεί το πλαίσιο της επιχειρούμενης ελληνοτουρκικής προσέγγισης, η οποία περαιτέρω παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά: είναι διμερής, χωρίς την συμμετοχή ή ακόμη και μνεία της Κύπρου & περιλαμβάνει τη λεγόμενη θετική ατζέντα. Η απουσία της Κύπρου από την ελληνοτουρκική διαπραγμάτευση δημιουργεί ένα ρήγμα, μία ασυνέχεια, στην πολιτική της Ελλάδας που με τις γνωστές τριμερείς κατά βάση συνεργασίες, συστηματικά την ενέτασσε στις σχέσεις της με τρίτες χώρες της περιοχής, ισχυροποιώντας την διπλωματικά. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις με Τουρκία αποτελούν το σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει τόσο η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας όσο και της Κύπρου. Ακόμη περισσότερο στην OP2 της διακήρυξης αναφέρεται: «Τα Μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία, ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της Διακήρυξης ή να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή τους.» .Δηλαδή χωρίς την αναφορά ή συμμετοχή της Κύπρου, η Ελλάδα πρέπει να απέχει από δήλωση στήριξης της Κύπρου όταν η Τουρκία την προκαλεί ή δημιουργεί επεισόδια πχ στην πράσινη γραμμή; Σε περίπτωση κρίσης των σχέσεων Τουρκίας με την Δημοκρατία η Ελλάδα πρέπει να απέχει από υποστηρικτικές δηλώσεις, άλλως παραβιάζει το πνεύμα της προσέγγισης και της Διακήρυξης; Η Ελλάδα πλέον απέχει από καταγγελίες της Τουρκίας στην Ευρώπη και η επιχειρηματική προσέγγιση ωφελεί περισσότερο τον ισχυρότερο οικονομικά και άρα την τουρκική οικονομική διείσδυση στην Ελλάδα. Πρόσφατα σε τηλεοπτική συνέντευξη του ο πρώην ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς αναφέρει ότι, υπήρξε πρόταση του Τούρκου ΥΠΕΞ στον Έλληνα ΥΠΕΞ που μεταφέρθηκε σε συνάντηση τους στο Λονδίνο να προχωρήσουν Ελλάδα, Τουρκία, … ελληνοκύπριοι (δηλαδή Κυπριακή Δημοκρατία) και … τουρκοκύπριοι (δηλαδή το ψευδοκράτος των κατειλημμένων από την τουρκική εισβολή εδαφών από τον Αττίλα του 74!). Δηλαδή οι Τούρκοι, πέραν της απομόνωσης της Κύπρου από Ελλάδα, μέσω Ελλάδας, επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν Αττίλα και Ψευδοκράτος! Και να απελευθερώσουν την εξωτερική τους πολιτική στην Δύση και από την κατηγορία της επιθετικότητας τους στο Αιγαίο και την βάρβαρη εισβολή στην Κύπρο! Ταυτόχρονα η Τουρκία προς Ανατολάς «παίζει» ανενόχλητη το ισλαμικό και το δήθεν αντιιμπεριαλιστικό χαρτί, εκμεταλλευόμενη τις κρίσεις της Ουκρανίας και στην Γάζα και την Ελληνική και Κυπριακή θέση. Η Κυπριακή Δημοκρατία κατορθώνει και εξισορροπεί με επιτυχία της παραπάνω πιέσεις, καθώς η οικονομική της ανάπτυξη και ευρωστία και η τεχνολογική/επιστημονική της (πανεπιστήμια διεθνούς φήμης εταιρίες υψηλής τεχνολογίας) πρόοδος, έχει σημαντικά ενισχύσει την συγκριτική ισχύ της. Παράλληλα στρατιωτικά, οι αυτόνομες στρατιωτικές της προσπάθειες, αλλά και η προσέγγιση με ΗΠΑ, Γαλλία, ΝΑΤΟ, την ενισχύουν. Οι σύγχρονες τεχνολογίες δίνουν σημαντικές απαντήσεις στα αμυντικά της προβλήματα, σε ένα δύσκολο νησιωτικό έδαφος τριχοτομημένο και αυξάνουν την αποτρεπτική της ισχύ. Η Κυπριακή Δημοκρατία ορθά συνεχίζει και επενδύει από θέση ισχύος στην ιστορική/εθνική σχέση με την Ελλάδα, σχέση που παρά τα προβλήματα, είναι η μόνη αδιαμφισβήτητα πραγματική σε περίπτωση πραγματικής κρίσης στο Νησί και η Ελληνική αλληλεγγύη έναντι της Δημοκρατίας, μετά το ατελέσφορο των νεωτερισμών και πειραματισμών των Αθηνών ή μία άλλη κυβέρνηση, μόνον να ενισχυθεί μπορεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει το βάθος των πολιτικών θεσμών και της εμπειρίας και γνώσης ότι η συμμαχία της Ελλάδας (για εθνικούς και ιστορικούς λόγους) είναι η μόνη αδιαμφισβήτητη σε όποιο χρόνο. Όπως έχει αρχίσει να κατανοεί ότι η εποχή των καλαμαράδων που «δασκάλευαν» έχει παρέλθει λόγω της δικής της επιτυχίας σε οικονομία –τεχνολογία – εκπαίδευση – πολιτικό σύστημα και χωρίς αυτοϋποτίμηση κατανοεί ότι αποτελεί πλέον η ίδια την αιχμή της ελληνικής πρωτοπορίας (μαζί με τις σχετικές … ευθύνες). Αθήνα, 19 Ιουνίου 2024, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, γεωπολιτικός αναλυτής

artcom - ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΖΑΖΗ, ηθοποιός (διδάσκει αμερικανικό ρεαλισμό) απαγγέλει απόσπασμα της Περσεφόνης του Γιάννη Ρίτσου.

Χριστίνα Καζάζη, ηθοποιός (διδάσκει αμερικανικό ρεαλισμό) απαγγέλει απόσπασμα της Περσεφόνης του Γιάννη Ρίτσου.

Τελείωσαν οι εκλογές στην Γαλλία! Τώρα αρχίζει το πολιτικό παιχνίδι για μεγάλα παιδιά!

Τελείωσαν οι εκλογές στην Γαλλία! Τώρα αρχίζει το πολιτικό παιχνίδι για μεγάλα παιδιά!

Με περίπου τελικά τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών έχουμε ανατροπή προσδοκιών. Ξεκινήσαμε τις εκλογές (1ο γύρο) με την κα Λεπέν και το ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό πρώτο κόμμα και καταλήξαμε με θρίαμβο της αριστεράς και το κόμμα Λεπέν τρίτο! Τι μεσολάβησε; Με την συμμετοχή στο πρωτοφανές για περίπου 25 χρόνια 67,1% έχουμε πρώτο κόμμα το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, έναν συνδυασμό που συνυπάρχουν κόμματα της αριστεράς, όπως οι Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν Λυκ Μελανσόν, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι κομμουνιστές και οι οικολόγοι, να συγκεντρώνει 182 έδρες. Δεύτερο κόμμα το κόμμα του Προέδρου Μακρόν με 168 έδρες και τρίτο τον Εθνικό Συναγερμό με 143 έδρες ! Ως πρώτα συμπεράσματα από τις εκλογές, εκτός του εκλογικού θριάμβου του Νέου Λαϊκού Μετώπου, μπορούμε να πούμε: 1. Οι Γάλλοι δεν λειτούργησαν ως «ιδιώτες» με την αρχαιοελληνική έννοια δηλαδή ως άχρηστοι – ανόητοι αλλά αντιλήφθησαν την τεράστια σημασία των εκλογών για την χώρα τους και τους ίδιους και έσπευσαν να ψηφίσουν. οι Γάλλοι, τελικά πιστοί στις δημοκρατικές τους παραδόσεις, έδειξαν λύση στο πολιτικό τους πρόβλημα, με σκοπό να ικανοποιηθούν ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα. 2. Ο Πρόεδρος Μακρόν και οι οπαδοί του «μακρονιστές» συνεργάστηκαν κατά τόπους με το Λαϊκό Μέτωπο ώστε να εμποδίσουν την άνοδο στην εξουσία της Λεπέν και του κόμματος της. Αλλά το αποτέλεσμα αντανακλά και

αλλαγές στην Γαλλική κοινωνία όπως πχ το γεγονός ότι πλέον περίπου ένας στους τέσσερις Γάλλους έχουν μικτή καταγωγή (όχι αμιγώς και από τους δύο γονείς γαλλική). Τώρα πλέον, μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, ευθύνη του επικεφαλής Μελανσόν και του Νέου Λαϊκού Μετώπου είναι η κυβερνησιμότητα, με σαφές και όχι «θολό» το στίγμα της εναλλακτικής κυβερνητικής πολιτικής της νέας κυβέρνησης που θα γίνει άμεσα αντιληπτό από τους πολίτες – εκλογείς ως μία σαφή αλλαγή από τα προηγούμενα καταδικασμένα της κυβέρνησης Μακρόν. Και αυτό για να μην απογοητευτούν οι πολίτες που ψήφισαν, αλλά ακόμη περισσότερο να καταφέρουν να διευρύνουν και επαναεντάξουν ακόμη περισσότερο κόσμο στην πολιτική και ειδικότερα στην πολιτική τους πρόταση και - γιατί όχι - επαναφέρουν τα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογές άνω του 80% όπως επί εποχής του αείμνηστου Μιττεράν και προηγούμενα. Η έλλειψη απόλυτης πλειοψηφίας του Λαϊκού Μετώπου στο κοινοβούλιο μπορεί να απαιτεί αναγκαίους συμβιβασμούς όπως και στο εσωτερικό του μετώπου. Όμως ο Μελανσόν δεν δείχνει διατεθειμένος να αποστεί ούτε από κόμμα του εκλογικού του προγράμματος. Γι αυτό ζητά κυβέρνηση αποκλειστικά του Λαϊκού Μετώπου, προφανώς με την ανοχή των βουλευτών του Προέδρου Μακρόν τον οποίο θεωρεί ηττημένο. Δηλώνει αμέσως μετά το αποτέλεσμα ότι άμεσα θα αυξηθεί ο κατώτατος μισθός. Αλλά με έμφαση συνεχίζει ότι για να αυξηθούν και οι υπόλοιποι μισθοί στους διάφορους οικονομικούς / επαγγελματικούς κλάδους, θέλει τους εργαζόμενους και εν γένει τους πολίτες, σε εγρήγορση. Είναι σαφές ότι ποντάρει στην κινητοποίηση του κόσμου και για να ασκείται πίεση προς τον Πρόεδρο Μακρόν αλλά και προς την οικονομική ελίτ για παραχωρήσεις που θα δώσουν το μήνυμα της αλλαγής και που θα συσπειρώσουν περαιτέρω πέριξ του Μετώπου πολίτες και θα οδηγήσει στην πολιτική κυριαρχία του.

Το βλέμμα βέβαια είναι στραμμένο ήδη στις επόμενες Προεδρικές εκλογές, με την μοναδική σημασία στο Προεδρικό σύστημα της Γαλλίας. Ο Μελανσόν απαιτεί ο νέος Πρωθυπουργός να είναι από το Λαϊκό Μέτωπο, αφήνοντας το ενδεχόμενο να μην είναι αυτός ο πρωθυπουργός, ώστε να μπορεί να επικεντρώσει στις επόμενες Προεδρικές εκλογές. Μέχρι τότε όμως πρέπει 1. Το Λαϊκό Μέτωπο να ορκίσει κυβέρνηση με την αποδοχή του Προέδρου Μακρόν 2. Να έχει επιτυχίες και ικανοποιήσει λαϊκές προσδοκίες ώστε να εδραιώσει πολιτική κυριαρχία. Στο πλαίσιο αυτό ξεκαθάρισε ο κος Μελανσόν ότι η Γαλλία θα αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος δίνοντας το στίγμα και στην εξωτερική πολιτική. Μία εξωτερική πολιτική η οποία θα έχει σημαντικές διαφοροποιήσεις με την πολιτική ισχύ του Προέδρου Μακρόν τραυματισμένη, σε όλα τα μέτωπα και στο Ουκρανικό. Ο Πρόεδρος Μακρόν βέβαια βγήκε τραυματισμένος από τις εκλογές, αλλά τελικά τερμάτισε δεύτερος, γεγονός που μπορεί να του δίνει κάποιες δυνατότητες τακτικών ελιγμών έναντι του Μελανσόν και υπονόμευσης του. Ο Μελανσόν θα επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει και διατηρήσει τον ενθουσιασμό και την ευρεία κινητοποίηση των ψηφοφόρων του όλο το επόμενο διάστημα. Άλλωστε πιστεύει ότι οφείλει την επιτυχία του στην ψήφο της νεολαίας και στην κινητοποίηση του εργατικού παράγοντα στις λαϊκές γειτονιές. Ο επίδοξος Πρωθυπουργός Μπαρντελά, του κόμματος της Λεπέν, που είδε τις φιλοδοξίες του να εκτοξεύονται και μετά να κατακρημνίζονται μέσα σε μία βδομάδα, καταγγέλλει ανίερη συμμαχία που « στέρησε τους Γάλλους» από κυβέρνηση Εθνικού Συναγερμού (sic)! Όπως γίνεται κατανοητό λοιπόν το πολιτικό παιχνίδι τώρα αρχίζει! Και πράγματι είναι για μεγάλα παιδιά και διακυβεύονται πολλά σε αυτό. Και θα είναι ιδιαίτερα σκληρό. Με επιπτώσεις πολύ σημαντικές όχι μόνον για την Γαλλία αλλά για το σύνολο της Ευρώπης με ένα Γάλλο Πρόεδρο αδύναμο και άπαντες να παρακολουθούν με κομένη την ανάσα πως θα εξελιχθούν τα πολιτικά πράγματα στην Γαλλία μετά και αυτή την πολιτική ανατροπή...). Διονύσης Παντής, Δικηγόρος, Γεωπολιτικός αναλυτής

Ο Διονύσης Παντής στην Φωνή της Ελλάδας & στην εκπομπή #Ελληνες Παντού" ...

Ο Διονύσης Παντής, Νομικός, Επικεφαλής του φορέα "Δικηγόροι για τα Εθνικά Θέματα", στο παγκόσμιο Ραδιόφωνο της ΕΡΤ "Η Φωνή της Ελλάδας" / "The Voice of Greece", στην εκπομπή "Έλληνες παντού", με τον Θανάση Χούπη. Πατήστε στην παρακάτω εικόνα κι ακούστε ολόκληρη τη συζήτηση με τον Διονύση Παντή, για τις ραγδαίες εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Για το τοπίο που διαμορφώθηκε, σε Ελλάδα, Κύπρο και Ευρώπη, μετά τις Ευρωεκλογές. Και για τον τρόπο που διαμορφώνεται η επόμενη μέρα, στο εσωτερικό, πολιτικό σκηνικό της χώρας, σε συνδυασμό με τα ανοιχτά ζητήματα στην ευρύτερη περιοχή και τα εθνικά μας θέματα. 7.50Διακήρυξη των Αθηνών και το "πνεύμα" της πάνω από τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, Η διακήρυξη επιχείρηση δημοσίων σχέσεων της Τουρκίας, διμεροποίηση των Ελληνοτουρκικών "θεμάτων" αντιθετικά της ευρωπαιοποίησης και της διεθνοποίησης του Κυπριακού, απομόνωση Κύπρου; οι παράγοντες ισχύος και η επικοινωνία πάνω από το διεθνές δίκαιο, 7.50 - 10.00 σχέδιο Ανάν, άθλιες απειλές στον Κυπριακό Ελληνισμό να το αποδεχθούν, σε ένα τριχοτομημένο νησί 10.00 το Κυπριακό εκτός της Διακήρυξης των Αθηνών αφίσταται της παράδοσης της ένταξης της Κύπρου σε τριμερείς γιατί η Κύπρος να μην είναι μέρος τι θέλει η Κύπρος ταραγμένες θάλασσες; 12.00 το στρατηγικό σφάλμα της νέας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής δεν προτάσουμε τον αναθεωρητικό επιθετικό αντιδυτικό χαρακτήρα της Τουρκίας και της εξωτερικής πολιτικής της αλλά και οι ΗΠΑ που επαναλαμβάνουν στην περίπτωση της Τουρκίας την εσφαλμένη γεωπολιτικά αντιμετώπιση τους της αναδυόμενης ανταγωνίστριας τους Κίνας. Πρόταση ιδιωτικών συμφερόντων και στις δύο περιπτώσεις. Διείσδυση τουρκικών επιχειρηματικών συμφερόντων θα ωφελήσει περισσότερο Τουρκία λόγω του ότι είναι δυνατότερη βιομηχανική οικονομία 15.40 ο τουρκικός ισλαμισμός με την υπερσυντηρητική πρόταση της θρησκευτικής πίστης δημιουργεί τις συνθήκες κοινωνικής ειρήνης που είναι αναγκαίες για την βιομηχανική ανάπτυξη όπως παλαιότερα ο προτεσταντισμός σε σχέση με την ανάπτυξη του δυτικού καπιταλισμού. Και η γενικότερη τουρκική νοοτροπία να μην στρέφονται εναντίον του πατέρα - κράτους. 17.40 η Τουρκία επιχειρεί όπου έχει εξασφαλίσει μέσα από ειδικές συνεννοήσεις την επιτυχία των επιχειρήσεων και την άμεση οικονομική απόδοση τους 21.10 δεν έχουμε κατανοήσει τι έχει συμβεί στην Τουρκία τα τελευταία 25 χρόνια και δεν έχουμε πολιτική ανάσχεσης της τουρκικής ενδυνάμωσης ούτε επωφελούμαστε των συμπερασμάτων του σύγχρονου πολέμου από πχ Ουκρανία και τις νέες τεχνολογίες (πυραυλικές ντρόουν κλπ) που δίνουν πλεονέκτημα στην άμυνα νησιωτικών περιοχών συμπλεγμάτων. Ο παράγοντας χρόνος είναι υπέρ αυτού που έχει στρατηγική άποψη και τους παράγοντες ισχύος συγκριτικά με το μέρος του. Αρα αξιόπιστη αποτροπή είναι η μόνη εγγύηση για ειρήνη και αξιοπρεπείς σχέσεις με την Τουρκία. 26.30 εντυπωσιακή η απουσία θεμάτων εξωτερικής πολιτικής από την δημόσια προεκλογική συζήτηση στις τελευταίες εκλογές (εθνικές και ευρωεκλογές), σημαντικό τμήμα πολιτικής ελίτ έχει επιλέξει την διεύρυνση των επιχειρηματικών σχέσεων με Τ σαν πρώτο ή και μοναδικό ακόμη παράγοντα των ελληνοτουρκικών σχέσεων αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες θεωρήσεις. Μπορεί να είναι άποψη τους ότι αυτή την εποχή πρέπει να προτάσσονται αυτού του είδους των σχέσεων. Δεν τέθηκε πουθενά διμεροποίηση σχέσεων με Τουρκία ούτε η αποδιεθνοποίηση Κυπριακού ούτε Ελληνική απόσταση από Κύπρο. Δηλωτικό ότι κάποιοι δεν συζητούν επειδή πιστεύουν ΄ότι η πολιτική τους δεν θα έχει την λαϊκή επιδοκιμασία; Σίγουρα αυτό οδηγεί στην αποχή και την απογοήτευση, την χειρότερη πολιτική ενός πολίτη γιατί κάποιοι έδωσαν αγώνες για την δημοκρατία. 32.45: "λάβαμε το μήνυμα των εκλογών" τι σημαίνει; Το μήνυμα εξαρτάται της στόχευσης προς τα που θέλει να στρέψει την προσοχή του: εάν η προσοχή πρέπει να στραφεί στο ότι υπάρχει λαϊκή δυσαρέσκεια και πρέπει αυτή να "διαχειριστεί" μέσω της επικοινωνίας ή οποιουδήποτε άλλου τρόπου είναι ένα ζήτημα. Αλλά δεν είναι αυτό που οι πολίτες θα ήθελαν ώστε να φανεί ότι λαμβάνονται υπόψη οι ανησυχίες τους για την εσωτερική ή εξωτερική τους ασφάλεια την οικονομική τους ασφάλεια, τα κοινωνικά τους δικαιώματα (υγεία παιδεία). Η πολιτική ελίτ λαμβάνει μήνυμα τις ανησυχίες Ελληνα πολίτη ή να διαχειριστεί την ανασφάλεια ώστε να έχει την πολιτική κυριαρχία θέλει να διαχειριστεί την πολιτική δυσαρέσκεια με επικοινωνιακό τρόπο. 35.50 Ξέρετε ποιο είναι το μήνυμα που εκπέμπεται σε ένα τρίτο πχ στην Δανία ή τις ΗΠΑ; Το μήνυμα είναι ότι είναι ομαλές οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και ότι ενδεχομένως δεν είναι τόσο έντονες οι ελληνοτουρκικές διαφορές όσο ελληνικές κυβερνήσεις είχαν προβάλλει κατά το παρελθόν και αν θα δούμε και στο μέλλον τις στρατηγικές επιδιώξεις αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων πως θα μπορέσει μία επόμενη κυβέρνηση ή και η ίδια να πάει στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή όπου και να επαναφέρει αιτήματα βοήθειας έναντι της τουκρικής επιθετικότητας; Μαγικές λέξεις στην εξωτερική πολιτική η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη έχουμε επενδύσει διπλωματικά στην ΕΕ ΗΠΑ ΝΑΤΟ και δεν μπορούμε αυτή την επένδυση να καταστρ΄'εψουμε. Η Τουρκία προσπαθεί να δείξει ότι είναι μία όμοια με τις άλλες ευρωπαΙκές χώρες αλλά εκείνες δεν κατανοούν και δέχονται τις ιδιαιτερότητες τους ... 41.00 Βαλκάνια Τουρκική εξωτερική πολιτική χρησιμοποιεί μουσουλμανικές μειονότητες και μουσουλμανικά κράτη (Αλβανία και τα νεοπαγή Κόσοβο και Βοσνία) ενισχύοντας την διάσταση της "οθωμανικής πολιτιστικής κληρονομίας" - βιομηχανικές εμπορικές δυνατότητες τουρκικής οικονομίας. Δεν υπάρχει ελληνική πολιτική ανάσχεσης της τουρκικής. Ούτε κατανόηση της Ιταλικής ισχυρά νεοεθνικιστικής πολιτικής πχ στην Αλβανία. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να είμαστε κυριλέ γιατί θα τα υποστούμε. Δεν είναι καλό η υποτίμηση χωρών στα βόρεια σύνορα μας να τις αποκαλούμε κρατίδια. Οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες συνεργασιών με την χώρα αυτή. Γιατί υπάρχουν βιοτικές ανάγκες και γιαυτό χρειάζεται και αναμένουν συνεργασία. Οι επιχειρηματικές σχέσεις δεν μπορεί ναι είναι ανταλλαγή διευκολύνσεων διπλωματών ή πολιτικών παραγόντων ή πχ εκπαιδευτικός οργανισμός ελληνικών συμφερόντων πέρασε στα χέρια τουρκικών συμφερόντων και γίνεται όχημα του τουρκικού πολιτιστικού εκπαιδευτικού ιμπεριαλισμού 47.00 εμείς είμαστε μικρή μεσαία χώρα και θα πρέπει να έχουμε αναλύσει πολιτικές αλλαγές σε ΗΠΑ και Γαλλία και πρέπει να προσαρμοσθούμε στις πολιτικές επιλογές αυτών των μεγάλων δυνάμεων και πρέπει να επιβιώσουμε να μην είμαστε βασιλικότεροι του Βασιλέως. Σε εποχές αναθεωρητικές όπως ΄σήμερα δεν μπορείς να απέχει από τον απόλυτο πολιτικό ρεαλισμό. Συν Αθηνά και χείρα κίνει για χώρες όπως εμείς αυτά θέλουν προετοιμασία σε όλα τα επιτελεία υποψήφιων Προέδρων πριν αναλάβουν εξουσία να δημιουργούμε γέφυρες με ΟΛΟΥΣ τους πιθανούς συνομιλητές μας. 52.00 Η πολιτική συζήτηση στο εσωτερικό της χώρας είναι απογοητευτική. Είναι απογοητευτική γιατί τα προβλήματα μπορούν να λυθούν μόνο μέσα από την πολιτική και υπάρχουν τέτοιες δυσχέρειες να εκφραστούν τα νόμιμα συμφέροντα της πλειοψηφίας στο πολιτικό στερέωμα. Αυτή είναι μία αδυναμία που μπορεί να έχει επίπτωση και στην εξωτερική πολιτική. Γιατί; αφήνει περιθώριο σε μειονοτικές ομάδες που μπορεί να έχουν ιδιοτελή συμφέροντα να κρύβονται πίσω από μία επικοινωνιακή κυριαρχία και μην υφίστανται τον κοινωνικό έλεγχο τον έλεγχο των πολιτικών αναγκαίο σε δημοκρατική κοινωνία και αυτό να μας οδηγεί συνεχώς σε χειρότερες επιλογές. Αυτό είναι το πολιτικό μας πρόβλημα. ΚΑι η εξωτερική πολιτική είναι αντανάκλαση αυτού του βασικού μας πολιτικού προβλήματος.

Ο Τζούλιαν Ασσάνζ ελεύθερος – Η Δύση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας του τύπου τραυματισμένη

Ο Τζούλιαν Ασσάνζ ελεύθερος – Η Δύση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας του τύπου τραυματισμένη Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα documento.gr στον ακόλουθο σύνδεσμο (link) : https://www.documentonews.gr/article/o-tzoylian-asanz-eleytheros-h-dysi-tis-prostasias-ton-anthropinon-dikaiomaton-kai-tis-eleytherias-toy-typoy-traymatismeni/

Ο Τζούλιαν Ασάνζ ελεύθερος κατόπιν συμφωνίας με το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μετά την πενταετή φυλάκισή του σε βρετανική φυλακή (και άλλες αναρίθμητες μυθιστορηματικού τύπου «ταλαιπωρίες» του –αποκλεισμός σε πρεσβεία για χρόνια κλπ) για «συνωμοσία για να αποκτήσει και να αποκαλύψει πληροφορίες εθνικής άμυνας». Η υπερδεκαετής δίωξη του πλέον διάσημου παγκόσμια δημοσιογράφου, με αποκαλύψεις που συγκλόνισαν την διεθνή κοινή γνώμη, έχει ζημιώσει ανεπανόρθωτα την εικόνα ΗΠΑ και Δύσης, στην πιο κρίσιμη στιγμή, που εντείνεται η παγκόσμια αμφισβήτηση της τόσο σε όρους γεωπολιτικούς - γεωοικονομίας, όσο και στην ηθική της διάσταση και υπόσταση και στην διάσταση των αξιών που πρεσβεύει (δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία του τύπου, προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από κρατικές διώξεις που ξεπερνούν το μέτρο της αναλογικότητας κλπ.). Δώρο στους ανά την υφήλιο πολέμιους της τόσο γεωπολιτικά όσο και αξιακά (αμφισβήτηση δυτικών αξιών δημοκρατίας ελευθερίας του τύπου κλπ). Επίσης αναδεικνύει το δυτικό κενό συλλογικής στρατηγικής σκέψης, καθώς είναι πλέον σαφές ότι θα μπορούσε να είχε υπάρξει έγκαιρα λύση, συμφωνία, ώστε να μην υποστεί η Δύση αυτή την φθορά. Η αλαζονεία της παγκόσμιας ανέλεγκτης αυτοκρατορίας της μονοπολικής γεωπολιτικής στιγμής είναι άμεση ανάγκη να αντικατασταθεί από μία ρεαλιστικότερη προσέγγιση που αντιστοιχεί στο μοίρασμα της παγκόσμιας ισχύος σε περισσότερα του ενός κέντρα (πολυπολικού κόσμου). Μία από τις επιπτώσεις του πολυπολικού κόσμου είναι και η απώλεια του μονοπωλίου της επικοινωνιακής ηγεμονίας και η δυνατότητα η Δύση να υποστεί επικοινωνιακή ήττα που στοιχίζει πλέον στο ευρύτερο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού. Οι αναθεωρητικές εποχές είναι και εποχές ρεαλιστικής προσαρμογής, εάν ζητούμενο είναι η ορθολογική διαχείριση των αλλαγών, στο πλαίσιο της απομείωσης των αρνητικών τους επιπτώσεων. Η παγκοσμιοποίηση, παρότι αμφισβητείται σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, έχει επιτευχθεί σε επίπεδο επικοινωνίας. Ζούμε σε ένα παγκόσμιο χωριό που οι πληροφορίες –ακόμη- διακινούνται με πρωτοφανή ταχύτητα διαχειριζόμενες από πολλαπλά μέσα – πλατφόρμες ποικίλων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών πηγών. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που επιχειρείται ο έλεγχος και αποκλεισμός, σε επίπεδο γεωπολιτικών μπλοκ, της παγκόσμιας επικοινωνίας (ο μη έλεγχος της δηλαδή).

Επικοινωνιακή και αξιακή ήττα για την Δύση λοιπόν η αυτοκρατορική «εμμονή» στην δίωξη του αμφισβητία, που αποκαλύπτει αρνητικές πλευρές της κρατικής / διεθνούς λειτουργίας της αυτοκρατορίας (μέσω διαρροών που δεν μπορούν τα συστήματα ασφαλείας του να αποτρέψουν) και αδυναμία έγκαιρης ανάγνωσης της διεθνούς πραγματικότητας. Διονύσης Παντής, 26.6.2024

Ο Αλκης Παντής, ο νεαρός λάτρης της μαγειρικής, μας ξεναγεί σε Ταξίδι στις Ελληνικές Γεύσεις !!!!!!!

Ο Αλκης Παντής, ο μικρότερης ηλικίας κριτής στον μαγειρικό διαγωνισμό "Ταξίδι στις Ελληνικές Γεύσεις", που διεξήχθη στον υπέροχο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου ΚΑΜΙΝΙ, στις 30 Μάιου 2024, με διοργανωτές την "Φιλύρα", την "50+ ΕΛΛΑΣ" και το Πολιτιστικό Κέντρο Καμίνι, μας ξεναγεί στις υπέροχες δημιουργίες των διαγωνιζόμενων κυριών που πραγματικά "ζωντάνεψαν" τις καλύτερες γαστρονομικές παραδόσεις της χώρας μας. Κατόπιν ακολούθησαν οι βραβεύσεις των διαγωνιζόμενων που ΟΛΕΣ άξιες γαστρονομικές πρέσβειρες των τοπικών κοινωνιών τους, ξεχώρισαν και μας θύμισαν πολλές, δυστυχώς ξεχασμένες, στους σύγχρονους ρυθμούς, γεύσεις και οσμές από τα παιδικά μας χρόνια! Μακάρι αυτή η γνώση να μην πάει χαμένη. Εγγύηση και ελπίδα το ενδιαφέρον νέων παιδιών που αγαπούν και διακονούν την μαγειρική τέχνη, όπως ο 13χρονος Αλκης ! Συγχαρητήρια σε όλες τις διαγωνιζόμενες, τους διοργανωτές και τους κριτές!

Is Europe the "victim" of US policy in Ukraine?

Is Europe the "victim" of US policy in Ukraine?

Newsroom NEWSROOM 13 JUNE 2024 142 ΠΡΟΒΟΛΈΣ READING IN 1 MINUTE Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία; Dionysis Pantis* This article was published in the Independent Balkan News Agency (IBNA) the independent news agency focusing on the wider region of Southeast Europe and the Eastern Mediterranean at the following link:https://www.ibnaeu.com/en/2024/06/13/einai-i-evropi-to-thyma-tis-politikis-ton-ipa-stin-oukrania/ The dominant view in the political debate is that European countries are being dragged and carried by the US and that this is the result of the asymmetrical diffusion of power between them (with the US being the strong pole in bilateral relations imposing forced compliance on weak Europe). It is also widely argued that the lack of a coherent European Foreign Policy and the lack of an EU defence arm, and not the intra-European national/nationalist rivalries, is due to the US strategy towards Europe. Further, that in the end, Europe and the European states passively suffer the forced synchronisation of their foreign policy with the choices of the US. In the case of the Ukrainian issue, a natural consequence of the above theory is that Europe and the European countries followed the US policy, from the beginning of the "orange revolution", of "undermining" the Minsk agreements with the massive arming of Ukraine and military aid and training, with the result that they became trapped in the present conflict and suffered the most significant adverse consequences, especially by being cut off from the direct supply of cheap energy from Russia. A fact that slows down their economies and reduces the competitiveness of their industries, while the US gains by selling them expensive shale gas. But is it so? The escalation in Ukraine, in Europe, was certainly a particularly important challenge for European security. Certainly greater than the US attack and invasion of Iraq, for particularly obvious reasons. In the case of Iraq, however, Europe and most European countries (especially France - Germany) questioned and did not join the American strategy, did not join the coalition of the willing except for the always willing Great Britain and the Netherlands. The case of France and its Prime Minister Jacques Chirac, who refused European and French support, is typical. But the European attitude towards Iran has also shown strong signs of diversification especially after the US withdrawal (by decision of President Trump) from the Iran nuclear deal. The US with its failures in Afghanistan, where it withdrew leaving many of its partners at the mercy of the Taliban and almost all of its equipment there as a "gift" to the Islamist extremists, in Syria, where its most loyal allies were left exposed both in Syria in three Turkish incursions, and inside Turkey the pro-American Democratic Party, with its leader still in prison, and elsewhere, it is now clear that they cannot be considered the long-term ally that ensures European security without the need for autonomous European defence capability. Trump's presidency has, in the bluntest way, set the limits of the entrenched notion that the US will guarantee European security in perpetuity. Too declaratively then and certain, European countries and especially Germany, refused expressis verbis Trump's demands, namely, increasing their military spending to more than 2% of their GDP, decoupling from Russian gas and replacing it with the more expensive American shale: on the basis of Europe's "energy security" and ... certain, as protection now in the new "business" view is no longer "free". President Trump wondered ... loudly why would the US pay for and care about problems in Syria or North Africa or Middle East areas so far from the isolated and remote shores of the US and so close to old but rich Europe? Then Europe opposed Trump's US (especially Germany) to these demands which today, in the midst of the Ukrainian adventure, have all been de facto and completely met. So it is clear that Europe and European countries: a) had all the ... evidence they needed (and the ... analytical ability) that it would be good to rely on their own forces rather than exclusively on the US, b) where they chose politically very well (and absolutely hard) they confronted the US on issues that were very minor for them. So why, if they wanted it politically, did they not strongly oppose US policy and Ukraine? And even after Brexit, where the UK had every reason in its strategy to weaken Europe, to implement its policy of disconnecting it from Russia, creating an impenetrable middle European wall, including Poland in the North, passing through Ukraine in the middle and continuing towards Romania and Bulgaria. Long before they rose to the international stage as a World Power, the then young USA, the European powers of England, France, Austria-Hungary, all agreed that their basic strategy was to isolate Russia, which is why they stubbornly denied it control of the Istanbul Straits (Dardanelles) and, if possible, control of the Black Sea. And that was before Russia's vast wealth resources (except for grain) were revealed. And Napoleon, as he confided in the calm and ... isolation of Saint Helena (after the famous Waterloo, his arrest and exile in 1816) to his follower Count Las Cases, France's greatest adversary, even more than naval England (which could attack it at any time), was Russia, which, according to the great politician and strategist, was the greatest danger for the hole West as well. Russia, with its vast expanses (to which when in danger it could retreat and whenever prepared to ... return) and its Euro-Asian vast human reserves, was Europe's greatest problem (hence the importance of intermediate Poland). But also afterwards, when the energy wealth of Russia had become known, which of course, along with the vast agricultural "idylls" for the dominant "Aryans" (sic and sick), were coveted by Hitler and Nazi Germany, Hitler chose the hard road to "subordinate" Slavic Russia (to secure energy and vital space for Aryan domination) rather than continuing, after Romania, to the oil fields of the racially sisterly controlled Mosul (via friendly Turkey) by Britain, as German strategists had suggested. Consequently, the prospect of the crushing of Russia, through both Ukraine and the Baltic and south of Georgia, and the consequent possible regime change, with the emergence in a weak Russia of a pro-Western (and pro-European) government, which of course (perhaps due to its size and other "factors") would not receive equal status in the European or Euro-Atlantic edifice, would be attractive in itself. So that's probably the reason for the European willingness and not the automatic alignment with the young USA, which as we said, happens (and when it happens) ... selectively. So why wouldn't European countries solve their defense problem (Russia), which would also free them from the need for the US defense umbrella and at the same time, as neighboring economically strong countries, they would also receive a legion share from weak, decaying and decaying Russia? In this strategy the US was the necessary European ally, because of its military/technological strength. Not the strong one they cannot refuse. But more generally, the successful crushing of Russia and its integration into the geo-economic geopolitical Western chariot, for the West in general, along with US control of the Pacific Ocean seems to ensure its global dominance for an indefinite period of time as it forcibly and inevitably limits the rising China. The fact that the possibility of things going wrong was not taken into account is not unique, it has happened in the past and does not invalidate the autonomous European, not conditional, assessment of Ukrainian support. In any case, support for Ukraine is now a greater necessity, since the collapse of state structures in Ukraine, after 28 months of war, would be a major blow to Europe as it would increase the flow of refugees and the need for economic and humanitarian support. As well as less desirable the accidental withdrawal of the US from Ukraine, but also Europe in general.... *Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst

Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία;

Είναι η Ευρώπη το «θύμα» της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία;

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο Independent Balkan News Agency (IBNA) το ανεξάρτητο πρακτορείο ειδήσεων που επικεντρώνεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου στον παρακάτω σύνδεσμο link: https://www.ibnaeu.com/2024/06/13/einai-i-evropi-to-thyma-tis-politikis-ton-ipa-stin-oukrania/ Κυρίαρχη στην πολιτική συζήτηση παρουσιάζεται η άποψη ότι οι Ευρωπαϊκές χώρες σύρονται και φέρονται από τις ΗΠΑ και ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της ασύμμετρης μεταξύ τους διάχυσης της ισχύος (με την ΗΠΑ να είναι ο ισχυρός πόλος στις διμερείς σχέσεις που επιβάλει εξαναγκασμένη συμμόρφωση στην αδύναμη Ευρώπη). Επίσης υποστηρίζεται ευρέως ότι, στην Αμερικανική στρατηγική έναντι της Ευρώπης οφείλεται η έλλειψη συνεκτικής Ευρωπαϊκής Εξωτερικής Πολιτικής και η έλλειψη αμυντικού βραχίονα της ΕΕ και όχι στους ινδοευρωπαϊκούς εθνικούς/εθνικιστικούς ανταγωνισμούς. Περαιτέρω ότι εν τέλει, η Ευρώπη και τα Ευρωπαϊκά κράτη υφίστανται παθητικά τον αναγκαστικό συγχρονισμό της εξωτερικής πολιτικής τους στις επιλογές των ΗΠΑ. Στην περίπτωση του Ουκρανικού ζητήματος, φυσική συνέπεια της παραπάνω θεωρίας, είναι ότι η Ευρώπη και οι Ευρωπαϊκές χώρες ακολούθησαν την πολιτική των ΗΠΑ, από αρχής της «πορτοκαλή επανάστασης», της «υπονόμευσης» των συμφωνιών του Μίνσκ με τον αθρόο εξοπλισμό της Ουκρανίας και στρατιωτικής βοήθειας και εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν στην παρούσα σύρραξη και να υποστούν αυτές μόνες, τις σημαντικότερες δυσμενείς συνέπειες, ιδίως με την αποκοπή τους από την άμεση τροφοδότηση τους από την Ρωσία με φτηνή ενέργεια. Γεγονός που επιβραδύνει τις οικονομίες τους και μειώνει την ανταγωνιστικότητα των βιομηχανιών τους, ενώ οι ΗΠΑ κερδίζουν πουλώντας τους ακριβό σχιστολιθικό αέριο. Είναι όμως έτσι; Η κλιμάκωση στην Ουκρανία, μέσα στην Ευρώπη, ήταν σίγουρα μία ιδιαίτερα σημαντική, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, πρόκληση. Σίγουρα μεγαλύτερη από την αμερικανική επίθεση και εισβολή στο Ιράκ, για ιδιαιτέρως προφανείς λόγους. Στην περίπτωση του ΙΡΑΚ όμως, η Ευρώπη και οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες (ιδίως Γαλλία – Γερμανία) αμφισβήτησαν και δεν συντάχθηκαν με την αμερικανική στρατηγική, δεν έγιναν μέλη της συμμαχίας των προθύμων εκτός της πάντα πρόθυμης Μεγάλης Βρετανίας και της Ολανδίας. Χαρακτηριστική η περίπτωση της Γαλλίας και του Πρωθυπουργού της Ζακ Σιράκ που αρνήθηκε την ευρωπαϊκή και Γαλλική στήριξη. Αλλά και η ευρωπαϊκή στάση έναντι του Ιράν έχει έντονα σημεία διαφοροποίησης ιδίως μετά την απόσυρση (με απόφαση του Προέδρου Τραμπ) από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Οι ΗΠΑ με τις αποτυχίες τους στο Αφγανιστάν, όπου αποχώρησαν αφήνοντας πολλούς από τους συνεργάτες τους στο έλεος των Ταλιμπάν και σχεδόν το σύνολο του εξοπλισμού τους εκεί «δώρο» στους ακραίους ισλαμιστές, στην Συρία, όπου οι πλέον πιστοί τους σύμμαχοι αφέθηκαν εκτεθειμένοι τόσο στην Συρία σε τρεις τουρκικές επιχειρήσεις-εισβολές, όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας το φιλοαμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα, με τον ηγέτη του ακόμη στην φυλακή, αλλά και αλλού , είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν μπορούν να θεωρηθούν ο μακροχρόνιος σύμμαχος που εξασφαλίζει την ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς να χρειάζεται ευρωπαϊκή αμυντική δυνατότητα . Η προεδρική θητεία Τραμπ έθεσε, με τον πλέον ωμό τρόπο, τα όρια της παγιωμένης αντίληψης ότι οι ΗΠΑ θα εγγυώνται εις το διηνεκές την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Πάρα πολύ δηλωτικά τότε και ορισμένα, οι ευρωπαϊκές χώρες και ιδίως η Γερμανία, αρνήθηκαν expressis verbis τις αξιώσεις Τραμπ και συγκεκριμένα, την αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών σε ποσοστό άνω του 2% του ΑΕΠ τους, απεξάρτηση τους από το ρωσικό αέριο και αντικατάσταση του από το ακριβότερο Αμερικανικό σχιστολιθικό: στην βάση της «ενεργειακής ασφάλειας» της Ευρώπης και … ορισμένα, καθώς η προστασία πλέον στην νέα «επιχειρηματική» θεώρηση δεν είναι «δωρεάν». Ο πρόεδρος Τραμπ αναρωτιόνταν … φωνακτά γιατί να πληρώνει και ενδιαφέρονται οι ΗΠΑ για προβλήματα στη Συρία ή βόρεια Αφρική ή Μέση Ανατολή περιοχές τόσο μακριά από τις απομονωμένες και απομακρυσμένες ακτές των ΗΠΑ και τόσο κοντά στην Γηραιά αλλά πλούσια Ευρώπη; Τότε η Ευρώπη εναντιώθηκε στις ΗΠΑ του Τραμπ (ιδίως η Γερμανία) στις απαιτήσεις αυτές που σήμερα, μεσούσης της Ουκρανικής περιπέτειας, έχουν όλες, de facto και απόλυτα, ικανοποιηθεί. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι η Ευρώπη και οι Ευρωπαϊκές χώρες: α) είχαν όλα τα … αποδεικτικά στοιχεία που χρειάζονταν (και την … αναλυτική δυνατότητα) ότι καλό θα ήταν να στηριχτούν σε ίδιες δυνάμεις μάλλον παρά αποκλειστικά στις ΗΠΑ, β) όπου επέλεγαν πολιτικά πολύ καλά (και απόλυτα και σκληρά) αντιπαρατάσσονταν στις ΗΠΑ, σε θέματα που αφορούσαν πολύ επουσιωδέστερα για τις ίδιες, ζητήματα. Γιατί λοιπόν, εάν το ήθελαν πολιτικά, δεν αντιτάχθηκαν σθεναρά στην πολιτική των ΗΠΑ και στην Ουκρανία; Και μάλιστα μετά το Brexit, όπου το Ηνωμένο Βασίλειο είχε κάθε λόγο στην στρατηγική του να αποδυναμώσει την Ευρώπη, να εφαρμόσει την πολιτική του αποσύνδεσης της από την Ρωσία, δημιουργώντας έναν απροσπέλαστο μεσαίο ευρωπαϊκό τείχος, που να περιλαμβάνει την Πολωνία στο Βορρά, να περνά από Ουκρανία στο μέσο και να συνεχίζει προς Ρουμανία, Βουλγαρία.

Πολύ πριν ανέλθουν στο διεθνές στερέωμα ως Παγκόσμια Δύναμη, οι νεαρές τότε ΗΠΑ, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις Αγγλία, Γαλλία, Αυστροουγγαρία, συμφωνούσαν όλες ότι βασική τους στρατηγική αποτελεί η απομόνωση της Ρωσίας γιαυτό και πεισματικά της αρνούνταν τον Έλεγχο των Στενών της Κωνσταντινούπολης (Δαρδανέλια), αλλά και, ει δυνατόν, τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας. Και αυτά πριν αποκαλυφθούν οι τεράστιοι πλουτοπαραγωγικοί πόροι (εκτός των σιτηρών) της Ρωσίας. Ο δε Ναπολέων, όπως εκμυστηρεύτηκε στην ηρεμία και … απομόνωση της Αγίας Ελένης (μετά το διάσημο Βατερλώ, την σύλληψη και εξορία του to 1816) στον ακόλουθο του κόμη Las Cases, μεγαλύτερος αντίπαλος της Γαλλίας και από αυτή την ναυτική Αγγλία (που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να της επιτεθεί), είναι η Ρωσία, η οποία, κατά τον μέγα πολιτικό και στρατηλάτη, αποτελούσε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη Δύση. Η Ρωσία, με τις αχανείς εκτάσεις (στις οποίες όταν κινδύνευε μπορούσε να αποτραβηχτεί και όποτε ετοιμαστεί να … επανέλθει) και τις ευρωασιατικές τεράστιες ανθρώπινες εφεδρείες, ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης (εξού και η σημασία της ενδιάμεσης Πολωνίας). Αλλά και μετά, όταν είχε γίνει γνωστός ο ενεργειακός πλούτος της Ρωσίας, τον οποίο βέβαια, μαζί με τις αχανείς αγροτικές «ειδυλλιακές» για τους κυρίαρχους «Αρίους» (sic και sick), εποφθαλμιούσαν ο Χίτλερ και η ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ επέλεξε τον δύσκολο δρόμο προς την «υποδεέστερη» σλαβική Ρωσίας (για την εξασφάλιση της ενέργειας και του ζωτικού χώρου κυριαρχίας των Αρίων) και όχι την συνέχιση, μετά την Ρουμανία προς τα πετρέλαια της, υπό έλεγχο της αδελφής φυλετικά Αγγλίας, Μοσούλης (δια μέσω της φιλικής Τουρκίας), όπως γερμανοί στρατηγιστές είχαν προτείνει. Κατά συνέπεια, ήταν αυτοτελώς θελκτική η προοπτική της κατατριβής της Ρωσίας, μέσω και της Ουκρανίας, αλλά και της Βαλτικής και νοτίως της Γεωργίας και η συνακόλουθη πιθανή αλλαγή καθεστώτος, με την ανάδειξη σε μία αδύναμη Ρωσία μίας φιλοδυτικής (και φιλοευρωπαϊκής) κυβέρνησης, η οποία βέβαια (λόγω μεγέθους ίσως και άλλων «παραγόντων») δεν θα ελάμβανε ισότιμο στάτους στο ευρωπαϊκό ή ευρωατλαντικό οικοδόμημα. Αυτός λοιπόν μάλλον ο λόγος της Ευρωπαϊκής προθυμίας και όχι η αυτόματη στοίχιση με τις νεαρές ΗΠΑ, που όπως είπαμε, συμβαίνει (αν και όταν συμβαίνει) … επιλεκτικά. Γιατί λοιπόν οι Ευρωπαϊκές χώρες να μην έλυναν το αμυντικό τους πρόβλημα (Ρωσία), γεγονός που θα τις αποδέσμευε και από την ανάγκη της αμυντικής ομπρέλας των ΗΠΑ και ταυτόχρονα, να ελάμβαναν, ως γειτνιάζουσες οικονομικά ισχυρές χώρες και μία λεόντεια μερίδα από την αδύναμη, σε τροχιά παρακμής και αποσύνθεσης, Ρωσία; Σε αυτή την στρατηγική οι ΗΠΑ ήταν ο αναγκαίος ευρωπαϊκός σύμμαχος, λόγω της στρατιωτικής/τεχνολογικής ισχύος της. Όχι ο δυνατός στον οποίο δεν μπορούν να αρνηθούν.

Αλλά και γενικότερα, η επιτυχημένη κατατριβή της Ρωσίας και ένταξη της στο γεωοικονομικό γεωπολιτικό δυτικό άρμα, γενικότερα για τη Δύση, μαζί με τον έλεγχο των ΗΠΑ του Ειρηνικού Ωκεανού φαίνεται ότι εξασφαλίζει την παγκόσμια κυριαρχία της για απροσδιόριστο χρονικό πλαίσιο αφού οριοθετεί εξαναγκαστικά και αναπόδραστα την ανερχόμενη Κίνα. Το γεγονός ότι δεν υπολογίσθηκε η περίπτωση να μην πάνε καλά τα πράγματα δεν είναι μοναδική περίπτωση, έχει συμβεί και στο παρελθόν δεν αναιρεί την αυτόνομη Ευρωπαϊκή και όχι εξαρτημένη, αξιολόγηση της ουκρανικής στήριξης. Σε κάθε περίπτωση τώρα, η στήριξη στην Ουκρανία είναι μεγαλύτερη αναγκαιότητα, αφού η κατάρρευση των κρατικών δομών στην Ουκρανία, μετά 28 μήνες πολέμου, θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την Ευρώπη καθώς θα αύξανε τις ροές προσφύγων αλλά και ανάγκες οικονομικής – ανθρωπιστικής στήριξης. Όπως και περισσότερο απευκταία η τυχούσα απομάκρυνση των ΗΠΑ από την Ουκρανία, αλλά και γενικότερα την Ευρώπη. Αθήνα, 12.6.2024 Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Αθηνών, γεωπολιτικός αναλυτής.

Η Παγκόσμια απήχηση του blog με πρώτους τους Έλληνες Απόδημους ανά την υφήλιο!

Ενδεικτικά σημερινές επισκέψεις στο blog μας!

Τέσσερα πολιτικά σχόλια για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο της 9ης Ιουνίου 2024

Τέσσερα πολιτικά σχόλια για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο της 9ης Ιουνίου 2024 που δημοσίευσα σήμερα στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X (με κάποιες ... επεξηγήσεις σε αγκύλες[…]) : 1ο σχόλιο μετά τις ευρωεκλογές & το αποτελέσματα αυτών: «Ω ρε τι έχουμε να δούμε ακόμη ... Κανένα πολιτικό ζήτημα δεν λύνεται ενώ παράλληλα δημιουργείται ένα δυναμικό πεδίο δημιουργημάτων της επι/metaκοινωνίας. Μεγάλο πειραματικό ενδιαφέρον η δυναμική διάδραση τους με τα mega data.» [Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν λύνουν το βασικό πολιτικό πρόβλημα που είναι η αδυναμία πολιτικής εκπροσώπησης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς και των στοιχειωδών συμφερόντων τους για αξιοπρεπή διαβίωση, ισότητα ευκαιριών, παιδεία, υγεία. Έτσι βιώνουν καθηλωμένοι τις αλλεπάλληλες κρίσεις …]. 2ο σχόλιο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ άντεξε τη συντονισμένη επίθεση πολιτικού (από την "αριστερά" έως την ακροδεξιά) και οικονομικού κατεστημένου, του υπεύθυνου δηλαδή για την ελληνική στασιμότητα/αποτελμάτωση χωρίς να κάνει όμως την ανατροπή. Ο βραχύς πολιτικός χρόνος για αλγοριθμικές αλλαγές δεν ήταν επαρκής.» [ Πράγματι υπήρξε από τον ΣΥΡΙΖΑ ένα συνεκτικό μήνυμα που επικοινωνήθηκε με περισσότερο ή λιγότερο ικανοποιητικά και αποτελεσματικά για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό. Αυτό το μήνυμα κατόρθωσε να δημιουργήσει ρήγματα στην επίσημη καθεστωτική προπαγάνδα κυβέρνησης και των κυρίαρχων ΜΜΕ. Αυτό το μήνυμα όμως, δεν είχε τον επαρκή πολιτικό χρόνο που χρειάζεται ώστε να επιφέρει εκείνες τις αλλαγές στην συνείδηση της πραγματικότητας από τους πολίτες, που θα οδηγούσαν σε ουσιαστική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Η ανατρεπτική δύναμη του μηνύματος αυτού για αλλαγή του πολιτικού μοντέλου και ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που συντηρεί την στασιμότητα της χώρας σε μία δυναμική εποχή και ουσιαστικά συντηρεί την κοινωνική και προσωπική αποτελμάτωση, δέχθηκε συντονισμένη την επίθεση απαξίωσης του από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού, μιντιακού και οικονομικού κατεστημένου].

3ο σχόλιο μετά #ευρωεκλογές_2024 «Καθήκον πολιτικό η αξιοποίηση του πολιτικού χρόνου για δημιουργία αξιόπιστου εναλλακτικού κυβερνητικού προγράμματος, χωρίς βαρίδια/εξαρτήσεις παρελθόντος, που θα δώσει προοπτική/διέξοδο στην "γκλάμουρους" αποτελμάτωση ζωής των πολιτών. #ΣΥΡΙΖΑ_ΠΣ» [ Εισήλθαμε σε έναν πολύ ιδιαίτερο πολιτικό χρόνο. Από την μία οι διεθνείς και ευρωπαϊκές εξελίξεις που προβλέπονται ραγδαίες και από την άλλη οι συνεχείς προσπάθειες συντήρησης της χειραγώγησης των πολιτών με είσοδο "νέων" προσώπων με κρυφές παλαιοκομματικές και αυταρχικές πολιτικές θέσεις. Η κυβέρνηση έχει πλέον μπροστά της ορθάνοικτη την διαδικασία της αποδόμησης της τεχνικής γυαλιστερής εικόνας της και ταυτόχρονα της αποκάλυψης του αληθινού συμπλέγματος στυγνής φιλοολιγαρχικής πολιτικής και παραγκώνισης της αποσβολωμένης από τις επιθέσεις και προπαγάνδα κοινωνίας. Επίσης εκλογές δεν προβλέπονται στο μεσοπρόθεσμο πολιτικό χρόνο οπότε .. παρουσιάζεται ιδανική η συνθήκη όποιου θέλει να συγκροτήσει και επικοινωνήσει εναλλακτική κυβερνητική πρόταση. ] 4ο σχόλιο #ευρωεκλογές_2024: «συγκλονιστικό το ποσοστό αποχής κοντά στο 60%. Δηλωτικό του προβλήματος αντιπροσώπευσης που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΜΕ ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΕΙΣ. Αναπαλαίωση πλέον είναι προσπάθεια χειραγώγησης/ κοροϊδίας του πάσχοντα αντιπροσώπευσης δικαιωμάτων συμφερόντων του Πολίτη.» [ Το πολιτικό κατεστημένο είναι εκείνο που εναντιώνεται σε οποιαδήποτε αλλαγή που θα μπορούσε να εμπνεύσει τους πολίτες και δώσει αξιοπρεπή προοπτική στην χώρα. Είναι χαρακτηριστική η σύμπλευση του στην προσπάθεια απαξίωσης λόγου που αναφέρεται στην προοπτική αυτή και δίνει ή επεξεργάζεται προοπτική. Γιαυτό είναι απαραίτητη η προσπάθεια πολιτικής εκπροσώπησης χωρίς την "σύμπραξη" φορέων και προσώπων αυτού του κατεστημένου που με μαθηματική ακρίβεια θα υπονομεύσουν την κάθε προσπάθεια.]

Σύνδεσμος: https://x.com/pantislawoffice/status/1800158883174080607

Does Russia-China rapprochement make Ukraine and Taiwan communicating vessels?

Dionysis Pantis* After about 28 months the conflict in Ukraine continues and the Taiwan issue is now entering an extremely critical period. A period that is increasingly reminiscent ... of Ukraine before 24from February. We have said on many occasions from the very beginning of the Russian invasion of Ukraine (or whatever anyone wants to call it) that this war will be a geopolitical accelerator of changes that will challenge Western European sovereignty..

I think this has already been seen, but perhaps the planet is now entering an even more rapid acceleration of tectonic geopolitical changes. The Putin - Xi Jinping meeting on 16 May 2024 with the lengthy (and detailed and extremely interesting) joint communiqué issued at the conclusion of the talks, but also the military exercise of the air blockade of the island with the characteristic title (especially the end letter indicating ... periodicity) Sword 2024A (which warns us to expect B, C etc.) clearly and definitely states that it will be repeated periodically until the end of the exercises is chosen and a decision is taken to attempt the ... real thing, which is inevitable, imminent and ... stated. At the same time, the West, after the failure of the much-publicised "Ukrainian counter-offensive", is increasingly talking about rhetoric of controlled escalation. There are now calls for Ukraine's "disengagement" in defined strikes within Russian territory (at bases from which Russian missile/air or other attacks originate) The two sources of tension, namely Ukraine and Taiwan, one existing, the other imminent, forthcoming, are now linked in some way. China openly warns: imminent (also defined, albeit often in half-words) escalation of the West and NATO in Ukraine, the green light to independent Ukraine for attacks within Russian territory on bases where Russian attacks (missile, air) or troops are organized, planned and launched, within Russia may lead to the changing the intensity of China's engagement and broadening its support for Russia. China is making it clear that it cannot tolerate a crushing of Russia that puts it in existential danger. That is, some of the purchase of raw materials, expansion of the interconnection infrastructure between the two countries (bridges, rail or highway links, energy transmission pipelines, transfer of technology and components incorporating advanced technology (e.g. microchips and others), spare parts that can also be used by the Russian war industry for essential ammunition or weapons that are forwarded to Russian troops in Ukraine can now be reached in the immediate and direct supply without restrictions of Chinese war material necessary and critical to the Russian forces to face the new challenges on the Ukrainian front. There is no need to analyse the significance of such a development, given China's unique industrial production capacity in the world. China knows that such a development could (with very strong probability) lead to advanced tough sanctions that will decisively contribute to further disconnecting the economies of China and the West. It also knows with strong probability that this development may lead, for at least a period of time, to very damaging for China's export trade, denying it access to the Pacific Ocean and its international shipping lanes. But he preaches that is now ready to take on such a high-risk venture. In addition, China has stated that the only reason it has not yet attempted to regain control of Taiwan Island, or the degree of control over the island that it will choose based solely on its own objectives, and in the "China Seas" in general, is solely and exclusively for avoiding international sanctions and economic consequences. In particular, as far as Taiwan is concerned, it considers that it is fully covered by the UN General Assembly Resolution 2758/1971 which recognises its rights to the island. These are, of course, legal arguments, which as such are useful in justifying an action, but they do not determine the decisions taken, not only in the case of China, but also more broadly, I would say, with no significant exceptions. These decisions are, of course, made on geopolitical criteria and ultimately on the only, at the end of the day (or night as others from the East threaten closer to us) determinant of international relations, which is none other than the power factor. China considers that the preparations/conditions for such a one-way operation have been completed, i.e. it is a modern-day Rubicon crossing (the second revisionist ... crossing of the now ideal river after the Russian attack on Ukraine). Its accumulated power justifies it. Militarily it declares itself ready. The plans are complete and almost ... public. Besides, according to their estimates, there is not even a need to blockade Taiwan, although this is perfectly feasible. All that is needed is destruction by missile attacks & on short notice, all the ports on the island (2η missile air bombardment phase) and then ensuring that it will not be possible to repair them operationally through a combination of the air superiority they will provide and the simultaneous use of huge swarms drones (UAVs), which will patrol the damaged facilities (in particular port infrastructure) and attack and destroy those who attempt to repair the damage (3η phase). It is noteworthy that Taiwan depends on over 90 % of energy supplies from abroad and over 601 % for its food needs. Given the above data, it is likely to be forced to surrender or capitulate under negotiations that will satisfy China within one and a half to two months. The Chinese offensive is "guaranteed" by its technological and numerical superiority in missile technology and drones creating chaos on the island. The numbers, comparisons of China - Taiwan forces, are so overwhelming. The only deterrent, as we have said, is sanctions and in particular the economic impact of the operation. With the aerial blockade exercises (1η phase), HOWEVER slowly - slowly or quickly - quickly, (the decision of ... China), everyone will understand that Taiwan is under a semi-siege. A fact that necessarily increases economic uncertainty and ... insurance costs. The Chinese leadership (military-political) has made the assessment that the reforms planned and implemented by the US in readjusting the deployment of its military forces in the Pacific Ocean, through the Force Design 2030 programme and other initiatives, particularly with regard to the agile, fast-moving Marine Corps units and the capabilities of the ... invisible movement capabilities, demonstrate the inability or unwillingness to commit capable forces in the region that can act as a military deterrent based on China's current capabilities. Besides, the US obligations in Europe (with the open wound of Ukraine in so far as the objective of decisively crushing - together with the sanctions - Russia, forcing it into regime change and forced Western access to its wealth and social structures) and now also in the Middle East, Eastern Mediterranean, Red Sea with the expressed absolute commitments to Israel's defence and the unprecedented challenges it poses, in addition to the Iranian proxies, Hezbollah in Lebanon, Houthis in Yemen and at the entrance to the Red Sea and Shiite "militias" in Iraq and Syria, and the first ever direct missile and drone attacks by Iran on Israel. The above forces the USA, in this critical period, to increase the supply of war material - munitions. increasingly technologically advanced, in Ukraine and information personnel and special skills, clearly useful elsewhere, but now - and in particular - to commit very important air forces in the Eastern Mediterranean and Red Sea (commitment of aircraft carriers - 2 or even 3 -, large numbers of aircraft, naval vessels and personnel in field and reserve positions) on a stable, almost permanent basis, especially while the total war of the "final solution" in Gaza - which Israel is pursuing - mobilises powerful countervailing forces, which now also have strong diplomatic, economic, technological and military - if necessary (e.g. in the release of A/A systems etc.) - support from the two other superpowers (China and Russia) which are now in strategic cooperation, challenging Western (US) world domination. The US is forced for an indefinite (long in any case) period of time to commit the lion's share of its air capability to securing Israel from possible missile or drones missile attacks by Iran and their proxies, so as not to find themselves in the - even more - unpleasant position of being forced to get involved in a "burning Middle East" by uncontrolled, Israeli "retaliatory" attacks, a geopolitical nightmare for the US at the present juncture. So the timing seems very good for China, almost ideal. Only problem of China remains the adjustment of its economy and industry from sanctions and disconnection with Western economies and the possible denial of its access to the Pacific through the US strategy of containment through the three island chains, creating three chains of exclusion of China from the great "peaceful" sea! But China seems willing to take that risk. A risk that holds enormous opportunities for geopolitical gains. Especially because: As we have analysed above, the circumstances seem favourable. The denial of China's access to the Pacific and the sanctions raise the comparative question of who will be hurt more: the West or China? China has been significantly prepared for this since 19ο Congress of the Communist Party of China CPC, what Western analysts saw as ... a reversion to communist rhetoric, a rhetoric that never disappeared in China, simply disappeared for the Westerners from the excess profits created by the opening of the Chinese market (and cheap labour) to their bulimic multinationals. It was the era of euphoria created by the mistaken belief that no one resists super profits and their ... carriers (neoliberalism). But, as the 19ο and the 20th Congress of the CPC, China is not willing to risk its blood-literally earned achievements for the sake of ... the construction industry, the real estate market or the wealthy new capitalists (e.g. on internet platforms). On the contrary, industries and capitalists should be disciplined to the control of the CCP and its certain objectives for Taiwan (reaffirmation at the 20th Congress of China's policy towards Taiwan, development plans in various sectors of the economy, such as biotechnology, green growth, electromobility, digital technology, batteries, infrastructure, transport, shipping, environment, etc. and a solemn reference to China's enormous achievements under the Party's leadership: the unprecedented three decades of uninterrupted growth and the fact that 600 million Chinese citizens have been lifted out of hunger! Achievements that put China back where it belongs. That of the most advanced economy and society, as it was for 100 years, before the "European parenthesis" and the century of their national humiliation, starvation and foreign intervention. That is over. The sacrifices have paid off. Now national self-confidence is expressed in the economy, but also in diplomacy and military power if necessary. The need for adaptation has now changed its place at the table. It jumped to the opposite side. At the same time, its strategic relationship with Russia enables her to, for the first time since the beginning of the reforms of the legendary Deng Xiaoping, the General Architect of the Chinese revolution, access to unrestricted energy and critical raw materials and decoupling from supplies from US-controlled regions. At the same time, China is the largest buyer-consumer of energy and the largest seller of industrial products and alternatives to the West, in all technologies critical to the development of a state. The disconnection of China from these markets will increase the pressures on the US and the availability of developing relations with it (at the cost of Western influence in these regions). The Russian-Chinese alternative, which does not ask about ... human rights violations or form of governance may be more attractive to many. When the floodgates open, indeed for the second time after Ukraine, nothing will remain the same, even for the resourceful Ulysses and his companions. The strategic relationship with Russia and other emerging powers through the new Silk Road, offers possibilities for land-based bypasses of sea routes, where these will be problematic. And all this while as early as 19ο congress of the Communist Party of China openly has programmed its resilience to eventual disconnection and relative decoupling from and exports to Western economies, developing the domestic market and emerging markets of former third world countries, limiting and bringing the oligarchs under party control, planning and achieving technological dominance in selected strategic sectors (biotechnology, green technology, renewable energy, electric vehicles (not only civilian but also military). Such is the integration of new technology in the military defence industry (AI, drones, missile technology especially hypersonic - e.g. anti-ship version of the YJ hypersonic missile, but long-range missiles e.g. Dong Feng 26 5 km missile that puts even Guam within range, or strike in the Pacific aircraft carriers, robotic systems, electric military vehicles, net-centric capabilities, etc., and these in unrivalled quantities, ensured by its manufacturing industry which considers that its eventual confrontation with the US will be the first confrontation where "the silicon based lifeform defeats the carbon based lifeform". Because further, the Chinese economy is extremely important for the global economy, the pressure of the neoliberal business elites will be enormous on their governments, as they will not be able/willing to stay out of the Asian market for a long period of time for rapprochement with China. But disrupting supply chains by replacing parts only where possible at higher prices and shortages of cheap products from Western consumer markets will also intensify the pressure for a softer approach to China. Even the green transition, the trademark of Western elites and multinationals, seems to have the fate of another of their intellectual property products: globalisation (globalization): as globalisation has benefited, albeit Western-inspired, China in a privileged way, due to the unprecedented and unpredictable pace of growth and development of industrial production, in principle, but also of services now, so the green transition, due to the dominance of certain technologies and low production costs (no longer due to low labour costs) will also benefit China and other former third world economies. But in any case, China will be the one with the smallest losses and the biggest gains, based on the rationale we have developed and is close to the their geopolitical approach to the inevitable crisis. Besides, Western control over the neo-colonial dependence of the third world and with the Russian and Chinese finger has been reduced. So even there the West can no longer find the ELDORANT it needs (its multinationals) for profit increases through the overexploitation of the third world and their technological-productive backwardness. Nuclear deterrence, in a strange game of fate, with the mutually assured destruction of the opponent, also sets the limits of competition. Without being able to exclude the use of a nuclear weapon in a regional conflict, a more general use is excluded (there is no monopoly). In any version, therefore, the West, according to the Chinese perspective, will eventually have to recognise its regional sovereignty, settle for a smaller share of the world's wealth and a more democratic distribution of it. It will also recognise a new global institutional system, already being formed in bilateral talks with Russia, within the BRICS, etc., which will reflect the new balance of global power that is now inevitably moving the centre of gravity of the world from Europe to Asia. So for China the questioning of the current global architecture seems inevitable. *Dionysis Pantis, Athens lawyer, geopolitical analyst This article was published in the Independent Balkan News Agency (IBNA) the independent news agency focusing on the wider region of Southeast Europe and the Eastern Mediterranean at the following link: https://www.ibnaeu.com/2024/06/01/i -prosengisis-rosias-kinas-kathista-oukrania-kai-taivan-sygkoinonounta-docheia/ ** The views published on IBNA are solely those of the authors.