Πλήρης επιβεβαίωση της θέσης μας, διατυπωμένης σε αρθρογραφία μας από το 2024, περί απώλειας της κυριαρχίας στη κλιμάκωση των ΗΠΑ/Ισραήλ στη Μέση Ανατολή & της Τουρκικής αναμονής κάλυψης του κενού ισχύος που δημιουργείται (Βλέπε ήδη: «Συμφωνία της Μέκκα» με πράσινο φως Τραμπ).

Πλήρης επιβεβαίωση της θέσης μας, διατυπωμένης σε αρθρογραφία μας από το 2024, περί απώλειας της κυριαρχίας στη κλιμάκωση των ΗΠΑ/Ισραήλ στη Μέση Ανατολή & της Τουρκικής αναμονής κάλυψης του κενού ισχύος που δημιουργείται (Βλέπε ήδη: «Συμφωνία της Μέκκα» με πράσινο φως Τραμπ). ΗΔΗ ΑΠΟ 7 Οκτωβρίου 2024 στο έγκυρο ΙΒΝΑ (International Balkan News Agency) είχαμε επισημάνει ότι το Ισραήλ (με τις ΗΠΑ) είχαν απωλέσει για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ την κυριαρχία στην κλιμάκωση, μία αλλαγή καθοριστική για τις ισορροπίες στην Μέση Ανατολή. Μέχρι τότε το Ισραήλ εξανάγκαζε σε συμμόρφωση τους ανταγωνιστές του λόγω ακριβώς αυτής της κυριαρχίας στην κλιμάκωση: μου κάνεις ένα σου κάνω εκατό και εσύ δεν μπορείς να ακολουθήσεις σε αυτό το παιχνίδι "Tit For Tat".

Συγκεκριμένα σε αρθρογραφία μας στο ΙΒΝΑ με τον εύλογο τίτλο: "Η σύγκρουση Ιράν – Ισραήλ υπό το πρίσμα των περιφερειακών και παγκόσμιων γεωπολιτικών (αναθεωρητικών) ανταγωνισμών", μεταφρασμένο ταυτόχρονα στα αγγλικά, βουλγαρικά και τουρκικά, επισημαίναμε ότι: "Η πρώτη επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ της 13ης Απριλίου 2024 αποτελεί από μόνη της μία σημαντική αλλαγή στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ για πρώτη φορά αντιμετώπισε έναν κρατικό αντίπαλο ο οποίος μπορούσε να του επιβάλλει «αντίποινα» στο έδαφος του, φιλοδοξώντας να εξισορροπήσει την μέχρι τότε συγκριτικά απόλυτα κυρίαρχη στην περιοχή, ισχύ του. Με άλλα λόγια, μέχρι το σημείο εκείνο, το Ισραήλ μπορούσε να ενεργεί όπως ήθελε, χωρίς να υφίσταται σημαντικές συνέπειες, χωρίς ουσιαστικά αποτρεπτικά αντίμετρα. Μπορούσε επίσης να κλιμακώνει πολεμικές ενέργειες – επιχειρήσεις (είχε αυτό που στην διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ως escalation dominance) χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο. Αυτή η κυριαρχία του Ισραήλ στην κλιμάκωση αμφισβητείται, με κίνδυνο για το Ισραήλ να οριοθετηθεί η κυριαρχία του στην κλιμάκωση: δηλαδή η δυνατότητα αντιποίνων είναι δυνατόν, αυξάνοντας την διακινδύνευση υψηλού -και σε κάθε περίπτωση υπολογίσιμου-, κόστους, να το αποτρέπει από συγκεκριμένες ενέργειες που θεωρούνται από τον αντίπαλο κόκκινες γραμμές και που «εξασφαλίζουν» επώδυνη απάντηση.

Από την άλλη το Ιράν φιλοδοξεί αυτοτελώς και αυτοδύναμα (όχι μέσω proxies) να εξασφαλίσει την δυνατότητα οριοθέτησης του Ισραήλ και να αποκτήσει έλεγχο της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Μέση Ανατολή (ή Δυτική Ασία) τόσο σε σχέση με τον παράγοντα χρόνο, όσο και τον τόπο (εντός του εδάφους του αντιπάλου) και την ένταση (βλέπουμε αλλαγή στην ένταση μεταξύ των δύο επιχειρήσεων της 13ης Απριλίου και την 1ης Οκτωβρίου αλλά και μία … μελλοντική υπόσχεση για «ασύλληπτη» επόμενη «απάντηση») . Το Ιράν είχε και προηγουμένως δημιουργήσει ή ενισχύσει οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς, Ιρακινές Σιϊτικές πολιτοφυλακές, που η Δύση και το Ισραήλ χαρακτηρίζουν τρομοκρατικές, αλλά και τον Σύριο Πρόεδρο Assad και την υπό την ηγεσία του Συρία και το καθεστώς των Χούθις στο κέρας της Αραβικής Χερσονήσου στην Υεμένη, δημιουργώντας ένα τεράστιο για την περιοχή δίκτυο εχθρικών προς το Ισραήλ και την Δύση οργανώσεων και καθεστώτων. Όμως, παρόλη την πολυπλοκότητα και ένταση του, το δίκτυο αυτό μπορούσε να λειτουργήσει κυρίως παρενοχλώντας το Ισραήλ, με σαφώς κατώτερα τεχνολογικά μέσα και να κρατήσει μακριά από το ίδιο το Ιράν τον πόλεμο. Το Ιράν κατόρθωσε έτσι, κατά το παρελθόν, να κρατά απασχολημένους το Ισραήλ και τις ΗΠΑ με την αντιμετώπιση του δικτύου αυτού που ενίσχυε, διατηρώντας την ειρήνη (όπως αυτή μπορεί να οριστεί στην πολύπαθη Μέση Ανατολή ή Δυτική Ασία) για το ίδιο. Παρ΄ όλες τις κυρώσεις και την ακραία επιθετική ρητορική, την ένταξη του Ιράν από τις ΗΠΑ στις «δυνάμεις του κακού», τα προβλήματα στην οικονομία του από την απομόνωση και τις κυρώσεις, την κατατριβή του από τον πόλεμο με το Ιράκ και τις μεθοδευμένα από «τρίτους» κακές σχέσεις του με τα Βασίλεια του Κόλπου, το Ιράν κατόρθωσε τις κρίσιμες δεκαετίες του 90 και του 2000-2010 2010- 2020 να παραμείνει ουσιαστικά αλώβητο. Δηλαδή την εποχή που οι ΗΠΑ είχαν μείνει η μοναδική υπερδύναμη, την περιβόητη – αν και πρόσκαιρη – «Μονοπολική Στιγμή» του παγκόσμιου συστήματος, το Ιράν απέφυγε «έντεχνα» μία καταστροφή αντίστοιχη με αυτή που υπέστη το Ιράκ από τις ΗΠΑ και την συμμαχία των «προθύμων». Παρότι στην απροθυμία των ΗΠΑ να ακολουθήσει το μοντέλο του Ιράκ και στο Ιράν μπορεί να συνέτειναν και άλλοι παράγοντες (όπως το υψηλό κόστος και η εσωτερική αμφισβήτηση κατά πόσον οι πόλεμοι του Κόλπου εξυπηρετούσαν τα πραγματικά γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ) εδώ έχουμε μία καλή εφαρμογή και παράδειγμα του «συν Αθηνά και χείρα κίνει» και της αρχής της αυτοπροστασίας (με χρήση από την μεγάλη φαρέτρα στρατηγικών αποτροπής) των κρατών. Κατά περίεργη ειρωνεία της «τύχης» και υψηλή γεωπολιτική διδαχή για όσους επιλέγουν ή δεν αντιλαμβάνονται τους τεράστιους κινδύνους που εμπεριέχει η ανάληψη βαρών άλλων (bandwagoning – μεταφορά βαρών αποτροπής από μία δύναμη σε μία άλλη), αντί να υποστεί το Ιράν την ενεργητική «αναμόρφωση» της Μέσης Ανατολής από τις «νεοσυντηρητικές» ΗΠΑ , την υπέστη ο κύριος ανταγωνιστής του: το Ιράκ του Προέδρου Saddam, αυτού που μεθοδευμένα με έναν φθοροποιό πόλεμο επιχειρούσε και πετύχαινε την κατατριβή του Ιράν, έχοντας αναλάβει το βάρος αυτό, ηθελημένα ή όχι, για λογαριασμό κυρίως των ΗΠΑ και της στρατηγικής τους αντιμετώπισης του Ιράν. Δεν πρόκειται για τύχη, αλλά για υψηλή στρατηγική παραπλάνησης, κατατριβής τρίτων και απομάκρυνσης του πολέμου από τα σύνορα του μέσω τρίτων proxies, κρατώντας έτσι το Ιράν τους δηλωμένους εχθρούς του «απασχολημένους» με πιο άμεσες (και … θορυβώδεις) απειλές. Αν και βοήθησαν και άλλοι παράγοντες, η ύπαρξη της στρατηγικής αυτής του Ιράν αποτέλεσε εκ των πραγμάτων καθοριστικό αποτρεπτικό παράγοντα. Πλέον, με ένα συνδυασμό διαφόρων τύπων drones και πυραύλων που συστηματικά και μεθοδικά παρήγαγε μαζικά τις προηγούμενες δεκαετίες που οι εχθροί του ήταν απασχολημένοι με Ιράκ, Χεζμπολάχ, Χαμάς κλπ οι οποίοι … ταξίδευαν επί δύο ώρες στην πρώτη επιχείρηση και 181 βαλλιστικών υπερηχητικών πυραύλων 12 λεπτά στην δεύτερη επιχείρηση True Promise (!) ένας ικανός αριθμός του πέρασε το καλύτερο σύστημα αεράμυνας στο κόσμο : αυτό του Ισραήλ μάλιστα με τις βοήθειες Αμερικανικών και άλλων για να ανασχεθούν, μεταξύ των οποίων Βρετανικών και Ιορδανικών αντιαεροπορικών συστημάτων και αεροπορίας. Οι δύο αυτές επιχειρήσεις που με νόημα το Ιράν ονομάζει True Promise 1 και 2 «υπόσχονται», εκτός των άλλων, μία σημαντική αλλαγή στην περιφέρεια της Μέσης Ανατολής (Δυτική Ασία). Το παίγνιο this for that, ισχύος, κλιμάκωσης, αντιποίνων, προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, περισσότερο ή λιγότερο επώδυνων χτυπημάτων που όμως επηρεάζουν τον άμαχο πληθυσμό και το ηθικό που έχουν εμπλακεί Ισραήλ και Ιράν συνεχίζεται και όλοι, εχθροί και φίλοι (;) περιμένουν να δουν πως θα καταλήξει ώστε … να επωφεληθούν από οποιοδήποτε κενό ισχύος δημιουργηθεί." Οι παραπάνω επισημάνσεις μας ΕΠΑΛΗΘΕΥΘΗΚΑΝ ΠΛΗΡΩΣ. Συγκεκριμένα: η αποτυχία του στρατηγικού βομβαρδισμού των ΗΠΑ/Ισραήλ εναντίον του Ιράν που διήρκεσε 40 ημέρες και μόνον οι ΗΠΑ έπληξαν εντός του 40ήμερου 13.000 στόχους δεν επέφερε το επιθυμητό σε ΗΠΑ/Ισραήλ αποτέλεσμα 1. άνευ όρων υποταγής του Ιραν και αλλαγής καθεστώτος και 2. καταστροφής της δυνατότητας του για αντίποινα.

Ετσι οι ΗΠΑ εξαναγκάστηκαν σε συναίνεση εμπλοκής της Τουρκίας, μετά την Συρία και μέσω της Συμφωνίας της Μέκκα στην "προστασία" των Βασιλείων του Περσικού (ειρωνεία;) Κόλπου και μεταγενέστερα, μέσω Τζολάνι, στο πολύπαθο Λίβανο. Ακριβώς όπως επισημάναμε τότε ότι η Τουρκία ανέμενε να επωφεληθεί από το κενό ισχύος που ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΑΥΤΟΤΕΛΩΣ με τις ανεξάρτητες εκτιμήσεις της. Δύο στα στα δύο λοιπόν τολμώ εκ των υστέρων να πω επιβεβαιωμένος από τις πρόσφατες εξελίξεις.

Για το πλήρες άρθρο ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο (με μετάφραση Αγγλικά, Βουλγαρικά και Τουρκικά). https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/