"ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (ΚΑΛΒΟΣ) ΟΧΙ ΠΑΤΡΩΝΑ!

"ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (ΚΑΛΒΟΣ) ΟΧΙ ΠΑΤΡΩΝΑ!

Η "Αρχή της Αυτοβοήθειας" στις Διεθνείς Σχέσεις είναι η μόνη σίγουρη πηγή βοήθειας: αν αποφασίσεις να απαοτελεί τοθεμέλιο της εξωτερικής σου πολιτικής και κάνεις τις απαραίτητες θυσίες για την Ελευθερία που μόνη αυτή μπορεί να φέρει. Το πιο πολύτιμο αγαθό, η Ελευθερία μπορεί να είναι φτηνό; ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΟ. Γι΄ αυτό λίγοι οι (πραγματικά) εκλεκτοί. ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ Η ΧΡΥΣΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Εθνη, ανθρώπους, Πολιτείες, Πολίτες.

Οι "κοινοπολιτείες" πουθενά δεν απέδωσαν, σε βάθος χρόνου. Αυτό διδάσκει η ιστορία. ΚΑι η πρόσφατη ιστορία Μόνο όπου κατόρθωσαν να γίνουν Πολιτείες και αποκτήσουν ΠΟΛΙΤΕΣ εφαρμόζοντας στην πράξη, συντεταγμένα, την Αρχή της Αυτοβοήθειας, την Αυτονομία, δημιουργώντας ταυτότητα, τρόπο ζωής, που είχαν ύψιστο σκοπό (ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ) να υπερασπίσουν, γιατί εξασφάλιζε και αποτελούσε, εξάσκηση της Ελευθερίας ΤΟΥΣ ... Και εμείς, η Ελλάδα, είχαμε/έχουμε ΑΟΖ και η Ευρώπη έχει/είχε/νόμιζε ότι είχε Κοινή Αγορά. Και τι με αυτό; Μπορείς και θέλεις να υπερασπιστής την ΑΟΖ, την Κοινή Αγορά; έχεις λόγο πραγματικό λόγο για να το κάνεις αυτό, ειλικρινή; Θέλεις να υπερασπιστείς κάτι μόνον επειδή και γιατί έχει σημασία ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ. Πως λαμβάνει "σημασία" όμως η "ΑΟΖ", η "Κοινή Αγορά"; Σημαίνει κάτι μόνο αν υπηρετεί μία ταυτότητα που ταυτόχρονα είναι και μία άσκηση ελευθερίας.

What really can Europe do in that extremely revisionist geopolitical global envitonment?

What really can Europe do in that extremely revisionist geopolitical global envitonment?

I believe that initially a “war economy” can contain or limit the recession in Europe and save its industrial base / technological production – innovation. I believe that, with the EU cut off from Russia/Asia/cheap energy and without Europe controlling the necessary trade routes (which are under US control), alignment (not confrontation as a basic principle) with the USA is inevitable, at least in the short-to-medium-to-long term. I propose (for Europe), especially after the War in the Middle East, that Europe should demand to share the cost of protecting/guardianship of the maritime trade routes with the USA and potentially, in the medium term, benefit from a crisis of the USA. Therefore, armament should not be oriented toward defending Eastern Europe (even if only or mainly) but toward the open seas (under the above perspective and if what I propose is politically feasible). It is noteworthy that the protection of the seas is feasible precisely because of US control over them. Here, Greece clearly has a comparative advantage, both in terms of its navy and its global merchant fleet. At the same time, the EU must safeguard its European distinctiveness (environment, labor rights – democracy, freedom of expression, etc.) and in a coordinated way reformulate its relations with Russia and not copy extraterritorial solutions. In this way, it will (remain as) a distinct global model of economy – society. I believe that Russia is thirsty for European investments – technology and for many reasons (important geopolitical balancing of Asian dependence) these are also politically desirable. Europe can exploit this Russian need. All this, as you understand, in very general terms and given that now the EU is in a phase of readjustments and now reorientation is easier (before the new structures solidify). First, of course, it must be recognized that there is a problem: namely, the changes in the international power factors are against Europe and given that Europe did not proceed to a political defense union (due to national agendas).

Τι να κάνει η Ευρώπη σε αυτή την σκληρά αναθεωρητική γεωπολιτικά εποχή ;

Τι να κάνει η Ευρώπη σε αυτή την σκληρά αναθεωρητική γεωπολιτικά εποχή ;

Νομίζω ότι αρχικά η "πολεμική οικονομία" μπορεί να συγκρατήσει ή περιορίσει την ύφεση στην Ευρώπη και διασώσει την βιομηχανική της βάση / τεχνολογική της παραγωγή - καινοτομία. Νομίζω ότι, με την ΕΕ αποκομμένη από Ρωσία/Ασία/φτηνή ενέργεια και χωρίς να ελέγχει η Ευρώπη τους απαραίτητους εμπορικούς δρόμους (βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ), είναι αναγκαστική, τουλάχιστον βράχη-μέσο-πρόθεσμα, η συμπόρευση (όχι αντιπαράθεση σαν βασική αρχή) με ΗΠΑ. Προτείνω (για Ευρώπη), ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο στη Μέση Ανατολή να ζητήσει (η Ευρώπη), να μοιραστεί το κόστος της προστασίας - φύλαξης των θαλασσίων εμπορικών οδών με τις ΗΠΑ και ενδεχόμενα, μεσοπρόθεσμα, να επωφεληθεί από μία κρίση των ΗΠΑ. Αρα οι εξοπλισμοί δεν πρέπει να προσανατολιστούν για θέρετρο ανατολικής Ευρώπης (έστω μόνο ή κυρίως) αλλά για τις ανοικτές θάλασσες (υπό το ανωτέρω πρίσμα και εάν είναι πολιτικά εφικτό αυτό που προτείνω). Σημειωτέο ότι η προστασία των θαλασσών είναι εφικτή λόγω ακριβώς του ελέγχου τους από ΗΠΑ. Εδώ σαφέστατα η Ελλάδα έχει συγκριτικό πλεονέκτημα και όσο αφορά το πολεμικό της ναυτικό, αλλά και το παγκόσμιο εμπορικό της στόλο. Ταυτόχρονα, η ΕΕ θα πρέπει να διαφυλάξει την ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα (περιβάλλον, εργατικά δικαιώματα - δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης κλπ) και συντεταγμένα να επαναδιατυπώσει τις σχέσεις της με Ρωσία και όχι να αντιγράψει λύσεις εξωχώριες. Ετσι, θα είναι (διατηρηθεί ως ) ένα διακριτό παγκόσμιο μοντέλο οικονομίας - κοινωνίας. Νομίζω ότι η Ρωσία διψά για ευρωπαϊκές επενδύσεις - τεχνολογία και για πολλούς λόγους (σημαντικούς γεωπολιτικούς εξισορρόπηση της ασιατικής εξάρτησης) αυτές είναι και πολιτικά επιθυμητές. Η Ευρώπη μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την Ρωσική Ανάγκη. Όλα αυτά όπως καταλαβαίνεται σε πολύ γενικές γραμμές και με δεδομένο ότι τώρα η ΕΕ είναι σε φάση αναπροσαρμογών και τώρα είναι πιο εύκολος ο προσανατολισμός (πριν παγιωθούν οι νέες δομές). Πρώτα βέβαια πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχει πρόβλημα: δηλαδή οι αλλαγές στους διεθνούς παράγοντες ισχύος είναι εναντίον της Ευρώπης και με δεδομένο ότι η Ευρώπη δεν προχώρησε σε πολιτική αμυντική ένωση (λόγω εθνικών ατζεντών).

Εσχατολογία - Γκοκ, Μαγκόκ, Αρμαγεδδών, Μαλχάμα ! Μην περιμένετe να σας τα πει ο Professor Jiang! Η μοδάτη εσχατολογία προς το τέλος του προ 3 ετών βίντεο μου.

Πως η ανάλυση μου (2023) από τον τουρκικό ισλαμισμό, την εγκόλπωση μουσουλμάνων από #ρωσια, παρά την Συρία, την μελέτη της ιστορίας της Μέσης Ανατολής, προσέκρουσε στην...#εσχατολογία: τη νέα μόδα μετά τον "νέο" πόλεμο, την επίθεση #ΗΠΑ #Ισραήλ στο #Ιράν.

Στην εκπομπή του εκδότη των ομώνυμων εκδόσεων κου Αρναουτη συζητήσαμε την θέση μας: 1ον στην έντονα παγκόσμια γεωπολιτικά αναθεωρητική εποχή μας δημιουργείτε η προϋπόθεση δημιουργίας ενός αυτόνομου ενδιάμεσου μεταξύ της Δύσης & του συνασπισμού πέριξ των #ρωσία & #κίνα , γεωπολιτικού χώρου. Από το 20΄ λεπρό κε Εσχατολογία, Γκογκ και Μαγκοκ, Αρμαγεδδών, Μαλχάμα, ισλαμική εσχατολογία, συμμαχία Νέας Ρώμης (Ρωσία; - Ορθοδοξία;) - Ισλάμ . Επιπλέον υπάρχουν οι δυνατότητες τα μουσουλμανικά κράτη να αναπτυχθούν & εξασφαλίσουν την άμυνα/ ασφάλεια τους χωρίς την αναγκαία μονοδιάστατα εξάρτηση τους από την #Δυση. Η #τουρκία έχει αναπτύξει μία ανεξάρτητη βιομηχανική βάση (γιαυτό έχει ανάγκες από ενέργεια - αγορές - κεφάλαια ), μεταξύ των οποίων & στρατιωτική βιομηχανία, που της δίνει δυνατότητες που πολλαπλασιάζονται από την ξεκάθαρη αναθεωρητική βούληση της τουρκοϊσλαμικής της ελίτ.Τα Βασίλεια του Κόλπου με τις τεράστιες χρηματοοικονομικές/επενδυτικές τους ικανότητες μπορούν να ασκήσουν σημαντικά πιο αυτόνομη πολιτική. #τουρκια & Βασίλεια του Κόλπου κινούνται ανταγωνιστικά στον ενδιάμεσο ισλαμικό γεωπολιτικό χώρο, ενώ οι οικονομίες τους λειτουργούν συμπληρωματικά (βιομηχανία/επενδυτικά κεφάλαια). & άλλες μουσουλμανικές χώρες βρίσκονται στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης αναζητώντας τον χώρο τους στην αγορά του ενός περίπου δις παγκοσμίως μουσουλμάνων. Οι δυνατότητες που δημιουργούνται από την ενδιάμεση σε σχεδόν ισοδύναμα μπλοκ θέση τους είναι πολύ μεγάλες. Δεν είναι πλέον μονόδρομος η αναζήτηση προς την #δύση για μεταφορά τεχνολογίας, #KnowHow, επενδύσεων, στρατιωτικού υλικού/ασφάλειας & μπορεί ο έτερος πόλος να τους εξασφαλίσει εφάμιλλα τεχνολογικά/οικονομικά μέσα. #Ισλαμ είχε έντονη πολιτική διάσταση από της ιδρύσεως του δεν ήταν απλά θρησκευτικό σύστημα αλλά & κρατική οντότητα, πρώτο Αραβικό #Χαλιφάτο #Μωάμεθ. To #Ισλάμ καθόρισε το τουρκικό πολιτικό σύστημα τα 100 χρόνια ζωής του Τουρκικού Κράτους, ιδίως τα τελευταία Το #ΑΚΠ Κόμμα Δικαιοσύνης & Ανάπτυξης #akp & ο Πρόεδρος #ερντογάν Το #ισλάμ & στην #middleeast Μέση Ανατολή διαδραματίζει καθοριστικό πολιτικό ρόλο μέσω έννοιας #Ιερου Πολέμου (#Τζιχάντ) & της Ισλαμικής Εσχατολογίας, όπως περιγράφεται στο Κοράνι & στις Παραδόσεις - #Χαντίθ, που επηρεάζουν ηγεσίες & #λαο . Στη #τουρκία ο #ισλαμισμός υπήρξε 1 από τα 4 ρεύματα σκέψης της Οθωμανικής Ελίτ με σκοπό της ανάταξης της #οθωμανικής παρακμής & αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας. Τα άλλα τρία ήταν οθωμανισμός, τουρκισμός, εκσυγχρονισμός (σχεδόν αυτούσια εισαγωγή δυτικών θεσμών πχ οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα κλπ) #Turkish #world Εμφανίσθηκε ως ιδεολογικό ρεύμα από την συγκρότηση ίδρυση του Τουρκικού Κράτους. Στην Πρώτη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση παρουσιάστηκε ασυντόνιστα με ισλαμιστές διανοούμενους που έμειναν γνωστοί ως η 2η Ομάδα (1η ο Κεμάλ). Αφού διώχθηκαν ιδίως τα σούφικα τάγματα τα οποία αναγκάσθηκαν να κλείσουν ή να μεταναστεύσουν στα Βαλκάνια, ιδίως την Αλβανία, άρχισαν να ξανααποκτούν πολιτική δύναμη με την επιβαλλόμενη από τις #ηπα εισαγωγή του πολυκομματικού συστήματος& την Κυβέρνηση #Μεντερές.Η #Δύση με την αλαζονεία της θέλησε να επιβάλλει θεσμούς δυτικούς με αποτελέσματα καταστροφικά & για την ίδια αλλά & για τα μουσουλμανικά κράτη που δοκιμάστηκαν.Το ίδιο συνέβη & με την Αραβική Ανοιξη αλλά & με τις συμβουλές των Βασιλείων του Κόλπου για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός.Συμβουλές που η Δύση εν πολλοίς αγνόησε, ιδίως σε προηγούμενο πρώτο χρόνο, παίζοντας με την φωτιά & τον ακραίο ισλαμισμό σε #Αφγανιστάν, #συρια κα με τα γνωστά αποτελέσματα. 2) Η #jihad είναι η με κάθε μέσο επέκταση του #islam ακόμη αλλά όχι μόνο με την πολεμική βία έως ότου όλος ο πλανήτης ενταχθεί στον #islamic Οίκο, δηλαδή ηγεμονεύουν παντού ισλαμικές ηγεσίες & πλειοψηφίες.#Τζιχαντ όμως είναι κατά την Ισλαμική Παράδοση (Χαντίθ) #hadith &ιδίως η υποχρέωση του πιστού να εναντιώνεται σε εξουσία που απομακρύνεται από τις εντολές του #quran & του Προφήτη.Δηλαδή αυτό που έκαναν οι απανταχού ισλαμιστές στα κράτη που είτε διοικούνταν από μπααθικά εθνικιστικά κόμματα είτε σοσιαλιστικά εθνικιστικά στις αραβικές χώρες ή στο κεμαλικό καθεστώς που επέβαλε κοσμικό (μη ισλαμικό) κράτος καταργώντας το #Χαλιφάτο που είχε εν τοις πράγμασι καταργηθεί λόγω απώλειας των Ιερών Πόλεων #mecca Μέκκας #medina Μεδίνας.Με άλλα λόγια οι Τούρκοι Ισλαμιστές βρίσκονται σε Τζιχάντ από ιδρύσεως ίσως & πριν του Τουρκικού Κράτους. Η #τουρκία θέλει να πετάξει από επάνω της την εικόνα του μακριού χεριού Δύσης #νατο Ισραήλ στον #ισλαμικό_κόσμο, ώστε να μπορέσει να ηγεμονεύσει, όπως φιλοδοξεί #islamicworld.Ο προσανατολισμός της είναι δομικά αντιδυτικός & μόνον τακτικά για να πετύχει βραχυπρόθεσμους στόχους που θεωρεί σημαντικούς & μέχρι να τους πετύχει (ΠΧ #F35) κάνει τακτικά ανοίγματα. 3) Εσχατολογία - Γκοκ Μαγκόκ Αρμαγεδδών Μαλχάμα, Τζιχάντ και Εσχατολογία.

Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises?

Dionysis Pantis* Is President Donald Trump in the “trap” of the Ukraine and Middle East crises?

President Donald Trump was elected President of the United States after presenting the “Trump agenda” for American foreign policy. That agenda was recently consolidated in a coherent strategic document, published in November 2025: National Security Strategy of the United States of America. He sharply criticized the foreign policy of his predecessor, former President John Biden — whom he derisively referred to as “creepy John” — arguing that it had “foolishly” entangled the United States in unnecessary wars, diverting American diplomacy away from core U.S. interests in favor of a “blurred,” “WOKE,” global “progressive” — implicitly left-leaning — liberal, “rules-based” international order. He thus proclaimed the beginning of a “Trump era” in American foreign policy: the United States would no longer engage in “regime change” operations or “stupid” wars. In what he described as the policies of his predecessors and of the “establishment,” he identified the causes of America’s relative decline in global influence. U.S. foreign policy, he pledged, would put “America First” and restore the country to what he portrayed as its rightful pedestal of greatness (Make America Great Again). President Donald Trump promised his voters that, under his presidency, the United States would not once again become entangled in “stupid, distant wars.” He also pledged to end — through personal intervention, resolve, and political leverage — conflicts in the Middle East and in Ukraine, so that Washington could focus, without distraction, on constraining China’s rapidly expanding power. In his framing, China is the principal strategic competitor — and U.S. strategy, therefore, should concentrate on containing it. He claimed, for example, that he would resolve the war in Ukraine “within a week,” delivering the long-awaited peace. He portrayed himself as potentially the most peace-oriented U.S. president. He also expressed frustration that the Nobel Committee had not awarded him the Nobel Peace Prize, which — in his view — he “obviously” deserves. As recently as last June, President Donald Trump declared in a globally broadcast address that the United States had delivered devastating blows to Iran and its nuclear program, leading — as he asserted — to the end of the 12-day war. He appeared genuinely satisfied with the cessation of hostilities; this was evident in both tone and presentation. He sought to achieve a comparable outcome in Gaza, investing political capital and advancing policies described as unconventional — even disruptive — yet, in his assessment, effective in securing at least a relative de-escalation of violence and alleviating the humanitarian crisis (including shortages of food, water, and essential supplies). His proposals ranged from references to “Gaza real estate” and a vision of a “Riviera of the Mediterranean” to the concept of a multilateral — and notably fee-based — Gaza Council. The U.S. Secretary of State outlined the rationale behind an American strike that appeared difficult to reconcile with President Donald Trump’s earlier rhetoric — and practice. In public remarks, Mr. Rubio explained why President Trump chose to proceed against Iran at this particular juncture. According to his account, the primary objective was to limit potential American casualties. If “others” had attacked Iran, he argued, the United States would likely have been the first target of Iranian retaliation and would have sustained greater losses. By striking first, however, Washington — in his interpretation — curtailed Iran’s retaliatory capacity and provided advance warning to U.S. forces, thereby reducing overall exposure and cost. Be that as it may, for the international community, for history, and for American voters alike, one fact remains: the decision to strike Iran was ultimately taken by President Donald Trump. The launch of the U.S. — alongside Israeli — strike against Iran, although anticipated given the visible concentration of air and naval assets in the broader region, raises questions — in light of the foregoing — about the credibility of the “Trump doctrine” in American foreign policy and, consequently, about the perceived strength of the Leader, both domestically and internationally. It also entails immediate repercussions within and beyond U.S. borders. Externally: The Gulf monarchies are paying a heavy price for this U.S. policy. Their anti-Shiite orientation — and perceived “necessity” — keeps them aligned for now; yet no one can predict how, once this “Trump War” concludes, their security concerns and economic calculations will evolve, or into what policies those concerns may ultimately translate. Turkey is watching closely. It is poised to exploit any opening that may emerge in order to advance its regional and global ambitions. Ankara appears prepared either to intervene militarily to “restore” order and prevent migratory flows from a destabilized Iran — while leveraging Europe’s migration anxiety, which can translate into political backing and financial support — or to market “protection” to the Gulf monarchies, framed as abandoned by “Mother America” and “Father Trump,” offering security reassurance while seeking, to the extent possible, to substitute for the United States. At the strategic level, the creation of an Islamic, Sunni, intermediary geopolitical and geo-economic space — positioned between Eurasian powers and the West — in which Turkey would play a pivotal role as the leading industrial Muslim country, backed by the strongest military trained to NATO standards, has long been a core objective. The current moment, however, may be widening the geopolitical room for maneuver needed to pursue it. Europe feels — and in many respects is — increasingly isolated. It no longer occupies a primary position in U.S. geopolitical priorities. On the contrary, it is confronted with mounting pressure across political, economic, social, and military domains. European actors are, notably, portrayed by officials within Donald Trump’s circle as having lost their “European values” and as requiring “reform” through the rise of more right-leaning political leadership. Russia appears to be concluding that there is no room — at least in the short term — for rapprochement with either the United States or Europe. Signs are emerging of a recalibration, even a form of “boundary-setting,” by President Vladimir Putin with regard to his earlier Western-oriented overtures. The Trump strike against Iran appears to have lifted lingering reservations in Moscow: there is now limited expectation that any display of restraint or cooperation in addressing global challenges — challenges confronting the West — would translate into tangible gains in bilateral relations. Most importantly, China appears once again to be gaining time — much as it did when George W. Bush, alongside his neoconservative advisers, launched wars in Afghanistan and Iraq. At the time, Trump himself had sharply criticized those “foolish” neoconservative interventions. Bush’s strategic choices effectively anchored the United States in the Middle East and Afghanistan, granting China what many analysts describe as a “golden decade” of rapid growth, largely unimpeded by sustained U.S. containment. Today, critics argue, Trump risks offering Beijing a comparable strategic dividend: the renewed — and potentially open-ended — strategic absorption of the United States in West Asia (or the “Middle East,” from a Western vantage point). It is unlikely that he views this outcome as a deliberate concession to Washington’s principal strategic competitor. China purchases around 80% of Iran’s oil — reportedly at preferential prices — yet it is unlikely to suffer major damage from any potential constraint on imports from Iran, for three reasons: (1) given the scale of its demand, it is now a preferred customer for virtually all oil producers; (2) through carefully developed overland connectivity infrastructure with Russia, it can import energy smoothly — geopolitically “desirable” (bolstering, to one degree or another, Russia’s capacity to sustain the Ukrainian front, another “gift” this time enabled by European policies, leaving Beijing doubly satisfied, though not necessarily… grateful) — and cheaply (due to sanctions); and (3) it has expanded electricity generation from alternative sources to an impressive extent. At the same time, China is reportedly seeking to maximize U.S. costs stemming from this war by providing technology, software, weapons systems, intelligence on the disposition of American forces, and other forms of indirect support. The strategic objective would be gradual attrition in the Middle East and the erosion of U.S. military infrastructure in West Asia, so that when — and if — Washington turns more decisively to Beijing, it does so from a comparatively weakened position in Southeast Asia. Domestically, however, President Donald Trump faces his greatest stake. According to current polling, a majority of American citizens neither fully understand nor share the rationale behind this war, nor the “vital” U.S. interests said to be at stake — interests deemed sufficient to justify President Donald Trump’s decision to strike Iran and to assume the substantial risks of a conflict of high geostrategic significance, regardless of its outcome. Trump’s earlier rhetoric has also contributed to this dynamic. It helped forge a political and social majority — heterogeneous, as it may ultimately prove — under the Trump-inspired slogan MAGA (Make America Great Again). As a result, public support appears directed less toward the decision itself and more — in patriotic terms — toward the efforts of the U.S. armed forces and the young servicemen and women deployed, with hopes that the human cost will be kept as limited as possible. At the same time, suspicions persist that the President may be acting under “pressure,” weakening the narrative of a strong President and a strong America. This perception entails considerable political risk for President Trump. He is well aware of the significant opposition he faces across the political establishment — not only among Democrats but also within segments of the Republican camp. In short, many are waiting for an opening: a first serious misstep could rapidly translate into political and electoral consequences. In conclusion: With the midterm elections for the Senate and the House approaching in November, Donald Trump appears increasingly ensnared in the logic of escalation “control” — a dynamic aptly described as “the smart bomb trap.” On the one hand, the inherent limitations of aerial bombardment as a military instrument — which, on its own, cannot deliver the desired political outcomes in a conflict — apply equally to “smart” bombs. One bombs, expecting capitulation; instead, retaliation follows. Bombing intensifies; retaliation escalates. And so the cycle continues. Rather than producing the anticipated immediate submission to political will, “smart” bombs often inject nationalism into both the opposing government and its population, turning further escalation into a self-reinforcing dynamic. Thus, at the end of a war, one may find it difficult to determine — even after having “won” — whether the outcome warrants satisfaction or regret. In any event, in light of the foregoing, the U.S. strike against Iran constitutes a second geopolitical accelerator — following the first unleashed by Russia and President Vladimir Putin with the intervention in Ukraine. What unfolds during the course of this war — how and when each actor exits it — will accelerate the transition toward a world more reflective of the new balances of power that have taken shape over recent decades, with the United States itself appearing strategically distracted — in the words of President Donald Trump. To some extent, it will also contribute to shaping those very balances. Dionysis Pantis is a Supreme Court lawyer and geopolitical analyst. **The opinions published on IBNA are solely those of the authors. © IBNA 2026

Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού;

Ο Πρόεδρος Τραμπ στην «φάκα» του ουκρανικού και του μεσανατολικού;

Ο Πρόεδρος Τραμπ εξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής παρουσιάζοντας την «ατζέντα Τραμπ για την αμερικανική εξωτερική πολιτική». Αποκρυσταλλώθηκε πρόσφατα σε ένα συνεκτικό κείμενο μόλις το Νοέμβριο του 2025: National Security Strategy of the United States of America. Μάλιστα άσκησε δριμεία κριτική στην εξωτερική πολιτική του “creepy John”, προκατόχου του πρώην Προέδρου Τζον Μπάϊντεν, που ενέπλεκε «χαζά» τις ΗΠΑ σε αχρείαστους πολέμους, αποπροσανατολίζοντας την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την υπηρεσία των αμερικανικών συμφερόντων και υπέρ μίας «θολής» “WOKE” παγκόσμιας «προοδευτικής» (αριστερής υπονοούσε η ρητορική του) φιλελεύθερης «στηριγμένης σε κανόνες» διεθνούς τάξης. Διακήρυττε την εποχή Τραμπ στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική. Οι ΗΠΑ δεν θα εμπλέκονταν σε επιχειρήσεις «αλλαγής καθεστώτων» και «χαζούς» πολέμους. Σε αυτή την πολιτική των προκατόχων του, του «κατεστημένου», εντόπιζε αιτίες της υποχώρησης της συγκριτικής ισχύος των ΗΠΑ στον κόσμο. Η Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική θα έθετε «πρώτα τις ΗΠΑ» και θα εγκαθιστούσε την Αμερική ξανά στο βάθρο του Μεγαλείου της (Make America Great Again). Ο Πρόεδρος Τραμπ υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του να μην εμπλακούν ξανά, υπό την Προεδρία του, οι ΗΠΑ, σε «χαζούς μακρινούς πολέμους», να τερματίσει με την προσωπική του παρέμβαση, δυναμισμό και ακτινοβολία συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν απερίσπαστες να ασχοληθούν και περιορίσουν την Κινεζική ισχύ, που αυξάνει με ραγδαίους ρυθμούς. Η Κίνα είναι ο πραγματικός ανταγωνιστής. Στην ανάσχεση της λοιπόν θα πρέπει να επικεντρώσουν οι ΗΠΑ. Υπόσχονταν, για παράδειγμα, ότι σε μία βδομάδα θα έλυνε το ουκρανικό ζήτημα φέρνοντας την πολυπόθητη Ειρήνη. Ότι θα ήταν ο πλέον ειρηνόφιλος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Αγανακτούσε που η επιτροπή των βραβείων Νόμπελ δεν του χορήγησε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που αυτονόητα «δικαιούται». Μόλις τον προηγούμενο Ιούνιο, ο Πρόεδρος Τραμπ θριαμβολογούσε, σε παγκόσμια μετάδοση, για τα συντριπτικά πλήγματα που επέφερε στο Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα, φέρνοντας και την λήξη του πολέμου των 12 ημερών. Προφανώς ήταν ειλικρινά ευτυχής που έληξε ο πόλεμος. Φαινόταν. Το ίδιος προσπάθησε με την Γάζα καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες, υιοθετώντας ρηξικέλευθες μεν αποτελεσματικές δε για την σχετική έστω λήξη της σφαγής, έλλειψης τροφίμων νερού κλπ στη Γάζα πολιτικές από το Γάζα real estate, την Ριβιέρα της Μεσογείου(!), έως το πολυμερές (με … πληρωτέο εισιτήριο) Συμβούλιο της Γάζας. Ο ΥπΕξ των ΗΠΑ εξηγεί τους λόγους αυτής της, κατά αρχήν δύσκολα συμβατής με την προηγούμενη ρητορική (και πρακτική του Προέδρου Τραμπ) αμερικανικής επίθεση. Αναφέρει λοιπόν ο κος Ρούμπιο τους λόγους που οδήγησαν τον Πρόεδρο Τραμπ στην επίθεση στο Ιράν ΤΩΡΑ. Και ο λόγος, κατά τις δημόσιες δηλώσεις του αμερικανού ΥΠΕΞ, είναι ο περιορισμός των αμερικανικών απωλειών, καθώς, εάν επιτίθονταν στο Ιράν «άλλοι», οι ΗΠΑ θα δέχονταν πρώτοι τα ιρανικά αντίποινα και έτσι θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες. Ενώ χτυπώντας πρώτοι οι ΗΠΑ, περιόρισαν προφανώς τις ιρανικές δυνατότητες αντιποίνων και προειδοποίησαν τις δυνάμεις τους, περιορίζοντας τις αμερικανικές απώλειες. Όπως και να έχει το θέμα όμως, για τον κόσμο, την ιστορία και τους αμερικανούς ψηφοφόρους, παραμένει το γεγονός ότι, την απόφαση της επίθεσης εναντίον του Ιράν, την έλαβε ο Πρόεδρος Τραμπ. Η εξαπόλυση της αμερικανικής (μαζί και ισραηλινής) επίθεσης στο Ιράν, παρότι αναμενόμενη λόγω της εμφανούς υπερσυγκέντρωσης αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή, αμφισβητεί, κατά τα ανωτέρω, την αξιοπιστία του δόγματος Τραμπ στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική και συνακόλουθα την ισχύ του Ηγέτη, όπως γίνεται αντιληπτή, τόσο στο εσωτερικό όσο και εξωτερικά. Επίσης έχει ΑΜΕΣΕΣ επιπτώσεις, εντός και εκτός αμερικανικών συνόρων. Στο εξωτερικό: Τα Βασίλεια του Κόλπου πληρώνουν βαρύ τίμημα της πολιτικής αυτής των ΗΠΑ. Ο αντισιϊτισμός τους - και η … «ανάγκη»- τους κρατά «συντονισμένους», αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πως, μετά την λήξη αυτού του Πολέμου του Τραμπ, θα εξελιχθούν οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια τους και της οικονομικής τους ευμάρειας και σε τι πολιτικές. Η Τουρκία καιροφυλακτεί. Περιμένει να επωφεληθεί από την οποιαδήποτε ευκαιρία της παρουσιαστεί, για να εξυπηρετήσει τις περιφερειακές και παγκόσμιες της φιλοδοξίες. Είναι έτοιμη τόσο για να εισβάλει για να «αποκαταστήσει» την τάξη και αποτρέψει μεταναστευτικές ροές από ένα διαλυμένο Ιράν, επωφελούμενη και από τον Ευρωπαϊκό εφιάλτη της μετανάστευσης που εξασφαλίζει την ευρωπαϊκή στήριξη και οικονομική ενίσχυση. Παράλληλα, είναι έτοιμη να πουλήσει «προστασία» στα απελπισμένα από την μαμά Αμερική και μπαμπά Τραμπ, Βασίλεια του Κόλπου, απαντώντας στις Αραβικές ανησυχίες ασφαλείας και υποκαθιστώντας – αν μπορέσουν και όσο το μπορέσουν- τις ΗΠΑ. Η δημιουργία ενός ισλαμικού σουνιτικού ενδιάμεσου γεωπολιτικού γεωοικονομικού χώρου (μεταξύ Ευρασιατικών Δυνάμεων και Δύσης) στον οποίο θα διαδραματίζει καίριο ρόλο ως η σημαντικότερη βιομηχανική ισλαμική χώρα συνάμα με τον ισχυρότερο στρατό εκπαιδευμένο σε … ΝΑΤΟϊκά πρότυπα αποτελεί στόχο της αλλά και δημιουργείται ίσως ο γεωπολιτικός ζωτικός χώρος για την δημιουργία του. Η Ευρώπη αισθάνεται και είναι απομονωμένη. Δεν είναι πλέον στο πρώτο γεωπολιτικό ενδιαφέρον των ΗΠΑ. Αντίθετα πιέζεται πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και στρατιωτικά. Οι Ευρωπαίοι, χαρακτηριστικά, θεωρούνται από τους αμερικανούς αξιωματούχους του Ντόναλντ Τραμπ ότι έχουν απολέσει τις «ευρωπαϊκές τους αξίες» και πρέπει να αναμορφωθούν με πιο ακροδεξιές πολιτικές ηγεσίες! Η Ρωσία φαίνεται να βγάζει το συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο προσέγγισης (τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα) με ΗΠΑ και Ευρώπη. Αρχίζεικαι γίνεται ορατή ακόμη και μία «οριοθέτηση» του Πούτιν στα φιλοδυτικά του ανοίγματα. Αυτό το γεγονός, της τραμπικής επίθεσης στο Ιράν, απελευθερώνει τις επιφυλάξεις τους και πλέον δεν περιμένουν οποιαδήποτε συμπεριφορά ή αυτοσυγκράτηση ή συνεργασία τους στην επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων (ενώπιον των οποίων βρίσκεται η Δύση) να έχει οποιοδήποτε αποτέλεσμα στις διμερείς τους σχέσεις. Αλλά το σημαντικότερο: η Κίνα κερδίζει ΠΑΛΙ χρόνο. Όπως όταν ο Τζόρτζ Μπούς Τζούνιορ με τους νεοσυντηρητικούς του εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Τι ευτυχία για τους Κινέζους! Τι σκληρή κριτική εξαπέλυσε ο Τραμπ στους «χαζούς» νεοσυντηρητικούς! Ο Μπους καθήλωσε τις ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και το Αφγανιστάν χαρίζοντας στην Κίνα μία χρυσή δεκαετία ραγδαίας ανάπτυξης χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόσκομμα ή ανάσχεση από πλευράς ΗΠΑ. Τώρα ο Τραμπ τους παρέχει το δώρο της εκ νέου και για αόριστο χρόνο καθήλωσης των ΗΠΑ στην Δυτική Ασία (ή Μέση Ανατολή από την Δυτική …ματιά). Προφανώς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ευχαριστημένος για αυτό το δώρο που προσφέρει στον βασικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ. Η Κίνα προμηθεύεται μεν το 80% του Ιρανικού πετρελαίου - και μάλιστα σε προνομιακές τιμές - αλλά δεν θα υποστεί μεγάλη ζημία από τον περιορισμό των εισαγωγών της πετρελαίου από το Ιράν, γιατί: 1) είναι εκλεκτός πελάτης πλέον για όλους τους παραγωγούς πετρελαίου στον κόσμο, λόγω του όγκου της ζήτησης, 2) έχει την δυνατότητα, με την προσεκτική ανάπτυξη υποδομών χερσαίας συνδεσιμότητας της με την Ρωσία, απρόσκοπτης και γεωπολιτικά επιθυμητής (ενισχύοντας τόσο … όσο την Ρωσία στην διατήρηση του ουκρανικού μετώπου- ένα άλλο δώρο που αυτή την φορά της προσφέρουν τα Ευρωπαϊκά κράτη καθιστώντας την διπλά ευτυχή – όχι όμως … ευγνώμων) και φτηνής (λόγω κυρώσεων) εισαγωγής ενέργειας 3) έχει αναπτύξει σε εντυπωσιακό βαθμό την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από εναλλακτικές πηγές. Η Κίνα παράλληλα προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τις αμερικανικές απώλειες από αυτό τον πόλεμο. Παρέχοντας τεχνολογία, λογισμικό, οπλικά συστήματα, πληροφορίες για την διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων κλπ. Σκοπός βέβαια η κατατριβή στην Μέση Ανατολή, η απομείωση των στρατιωτικών υποδομών των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία, ώστε όταν και αν οι ΗΠΑ ασχοληθούν … σοβαρά μαζί τους να έλθουν στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας αποδυναμωμένες κατά το δυνατόν. Στο εσωτερικό όμως των ΗΠΑ βρίσκεται το μεγαλύτερο διακύβευμα του Προέδρου Τραμπ. Οι Αμερικανοί πολίτες, σύμφωνα με τρέχουσες δημοσκοπήσεις, στην πλειοψηφία τους δεν κατανοούν ή δεν συμμερίζονται τους λόγους αυτού του πολέμου και τα «ζωτικά» αμερικανικά συμφέροντα που διακυβεύονται σε αυτόν, ώστε να δικαιολογούν την απόφαση του Προέδρου Τραμπ για επίθεση στο Ιράν και την υψηλή διακινδύνευση αυτού του υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας (ανεξαρτήτως αποτελέσματος). Σε αυτό «βοηθά» και η προηγούμενη ρητορική του Τραμπ που διαμόρφωσε την πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία (ετερόκλητη όπως ίσως διαπιστωθεί) κάτω από το τραμπικής έμπνευσης συνθήματος της MAGA (Make America Great Again). Γι΄αυτό και φαίνεται ότι δεν στηρίζουν την απόφαση, αλλά μόνον πατριωτικά, την προσπάθεια του αμερικανικού στρατού και των στρατευμένων νέων τους ελπίζοντας στις λιγότερες δυνατές θυσίες ανθρώπινης ζωής (συμπατριωτών τους). Και υποψιάζονται βέβαια ότι Ο Πρόεδρος τους ενεργεί υπό «πίεση», καταρρίπτοντας το αφήγημα του ισχυρού Προέδρου και ισχυρής Αμερικής. Το τελευταίο συνοδεύεται με τεράστια πολιτική διακινδύνευση για τον Πρόεδρο Τραμπ. Γιατί ο Τραμπ γνωρίζει τις μεγάλες αντιπάθειες που έχει σε όλο το πολιτικό κατεστημένο: όχι μόνο στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών, αλλά και αυτό των Ρεπουμπλικανών. Με λίγα λόγια ότι τον περιμένουν στην γωνία για το πρώτο ολισθοπάτημα να τον σπρώξουν στην πολιτική – εκλογική τσουλίθρα … Εν κατακλείδι: Με τις ενδιάμεσες εκλογές για Γερουσία και Κονγκρέσο το Νοέμβριο, ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται ότι είναι εγκλωβισμένος στα δίχτυα της παγίδας του «ελέγχου» της κλιμάκωσης, αυτού που ονομάζεται πετυχημένα ως «the smart bomb trap». Από την μία, η εγγενής αδυναμία της τακτικής των βομβαρδισμών ως στρατιωτικό όπλο, που από μόνες τους δεν μπορούν να φέρουν σε μία σύρραξη τα επιδιωκόμενα πολιτικά αποτελέσματα, ισχύει και με τις έξυπνες βόμβες. Βομβαρδίζεις, περιμένεις συνθηκολόγηση, αντί συνθηκολόγησης έχεις αντίποινα, βομβαρδίζεις με μεγαλύτερη ένταση, έχεις νέα αντίποινα κοκ. Αντίθετα, αντί για την επιθυμητή άμεση υποταγή στην πολιτική σου βούληση οι έξυπνες βόμβες εγχέουν εθνικισμό τόσο στην αντίπαλη κυβέρνηση όσο και στον πληθυσμό, καθιστώντας αυτοεκπληρούμενη προφητεία την μεγαλύτερη κλιμάκωση. Ώστε στο τέλος του πολέμου να μην ξέρεις, παρότι μπορεί να «κέρδισες», αν πρέπει να γελάς ή να κλαις. Σε κάθε περίπτωση, και κατά τα παραπάνω, η αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν αποτελεί τον δεύτερο γεωπολιτικό επιταχυντή μετά τον πρώτο που απελευθέρωση η Ρωσία και ο Πούτιν με την επέμβαση στην Ουκρανία. Το τι θα διαμειφθεί κατά την διάρκεια του και πως και πότε θα εξέλθει καθής από τον πόλεμο αυτόν επιταχύνει την μετάβαση σε ένα κόσμο που θα ανταποκρίνεται περισσότερο στις νέες ισορροπίες ισχύος που διαμορφώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες με τις ΗΠΑ αποπροσανατολισμένες, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του Προέδρου Τραμπ … Σε ένα βαθμό θα διαμορφώσει και κάποιες από τις ισορροπίες αυτές… Αθήνα, 3/3/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και γεωπολιτικός αναλυτής

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ F16 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΝ F16 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. Η Κύπρος είναι ένα τριχοτομημένο ΝΗΣΙ. Στις Αγγλικές βάσεις υπό αγγλική κυριαρχία περιοχές ζουν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επίθεση με drones στο νησί που φέρει το τραύμα του ΑΤΤΙΛΑ δημιουργεί δικαιολογημένο αίσθημα ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ η αποστολή μονάδων Πολεμικού Ναυτικού και 4 F16 ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στην Κύπρο και επιβεβαιώνει τους αδελφικούς δεσμούς Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Πως θα σας φαίνονταν να ζείτε στις ελεύθερες περιοχές ή ακόμη στα χωριά περιοχών που παραμένουν στο αναχρονιστικό αποικιοκρατικό καθεστώς της Βρετανικής κυριαρχίας και το νησί να δέχονταν πυραυλική επίθεση ή επίθεση drone; Δεν θα θέλατε και δεν θα ελάφρυνε τις ανησυχίες σας η άμεση άφιξη στρατιωτικών μονάδων εφοδιασμένων με οπλικά συστήματα που μπορούν να αναχαιτίσουν τέτοιες απειλές, όπως η φρεγάτα Κίμωνας και τα ελληνικά F16; Η αποστολή αυτή κατά ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας που εγκαινίασαν οι αείμνηστοι Ανδρέας Παπανδρέου (υπό την ιδιότητα του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού) και του Γεράσιμου Αρσένη (υπό την ιδιότητα του τότε Υπουργού Άμυνας) δεν ενισχύει την αξιοπιστία αυτής της αδελφικής χωρίς προϋποθέσεις σχέσης; Δεν επιβεβαιώνει και ενισχύει τους αδελφικούς (εθνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, οικονομικά ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ) ΔΕΣΜΟΥΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ; Εχω ασκήσει κριτική ζητώντας την ενίσχυση αυτών των δεσμών. Γι' αυτό χαιρετίζω την πρακτική και την συμβολική σημασία αυτής της αποστολής και επιθυμώ την συνέχιση και εμβάθυνση της Ελληνικής παρουσίας στο νησί που τόσο έχουν ανάγκη οι ΑΔΕΛΦΟΙ μας στην Κύπρο. Οι Ελληνικές στρατιωτικές μονάδες δεν πάνε για να επιτεθούν (στο #Ιραν ) αλλά να αναχαιτίσουν τυχόν πυραυλικές ή με drones επιθέσεις._ #Κυπρος #Ελλάδα #Ιραν Στις Αγγλικές βάσεις υπό αγγλική κυριαρχία περιοχές ζουν πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επίθεση με drones στο νησί που φέρει το τραύμα του ΑΤΤΙΛΑ δημιουργεί δικαιολογημένο αίσθημα ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ. ΒΕΒΑΙΩΣ η αποστολή μονάδων Πολεμικού Ναυτικού και 4 F16 ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας στην Κύπρο και επιβεβαιώνει τους αδελφικούς δεσμούς Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Πως θα σας φαίνονταν να ζείτε στις ελεύθερες περιοχές ή ακόμη στα χωριά περιοχών που παραμένουν στο αναχρονιστικό αποικιοκρατικό καθεστώς της Βρετανικής κυριαρχίας και το νησί να δέχονταν πυραυλική επίθεση ή επίθεση drone; Δεν θα θέλατε και δεν θα ελάφρυνε τις ανησυχίες σας η άμεση άφιξη στρατιωτικών μονάδων εφοδιασμένων με οπλικά συστήματα που μπορούν να αναχαιτίσουν τέτοιες απειλές, όπως η φρεγάτα Κίμωνας και τα ελληνικά F16; Η αποστολή αυτή κατά ενεργοποίηση του ενιαίου αμυντικού δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας που εγκαινίασαν οι αείμνηστοι Ανδρέας Παπανδρέου (υπό την ιδιότητα του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού) και του Γεράσιμου Αρσένη (υπό την ιδιότητα του τότε Υπουργού Άμυνας) δεν ενισχύει την αξιοπιστία αυτής της αδελφικής χωρίς προϋποθέσεις σχέσης; Δεν επιβεβαιώνει και ενισχύει τους αδελφικούς (εθνικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, οικονομικά ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ) ΔΕΣΜΟΥΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ; Εχω ασκήσει κριτική ζητώντας την ενίσχυση αυτών των δεσμών. Γι' αυτό χαιρετίζω την πρακτική και την συμβολική σημασία αυτής της αποστολής και επιθυμώ την συνέχιση και εμβάθυνση της Ελληνικής παρουσίας στο νησί που τόσο έχουν ανάγκη οι ΑΔΕΛΦΟΙ μας στην Κύπρο. Οι Ελληνικές στρατιωτικές μονάδες δεν πάνε για να επιτεθούν (στο #Ιραν ) αλλά να αναχαιτίσουν τυχόν πυραυλικές ή με drones επιθέσεις._ #Κυπρος #Ελλάδα #Ιραν