ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΑΝΤΗΣ στη ΦΩΝΗ της ΕΛΛΑΔΑΣ:Τραμπ, Βενεζουέλα, Ισλαμικός Μεσαίος Γεωπολιτικός Χώρος.

Venezuela: What if President Trump simply wanted Maduro?

In a “special military operation” carried out by US special forces (Delta Force), the President of the United States captured —and took as a trophy— the President of Venezuela, Nicolás Maduro, together with his wife, transporting him triumphantly to the United States.

The officially cited “justification” —the “arrest” of Maduro under the banner of the war on drugs— convinces no one. The fact that the official justification convinces no one is obvious, well known and, in reality, of little concern to President Trump. After all, the rationale for such operations is something familiar and, to a certain extent, necessary in planning—though not the essential part of the operation itself. Over time, many such justifications have been invoked: the spread of democracy, the removal of a dictator, human rights, international law, weapons of mass destruction, the fight against terrorism, a pre-emptive strike, the protection of minorities, and so on. There are always plenty of willing voices: academics (who debase the very notion of science, though that hardly concerns them), analysts, politicians and journalists ready to explain the “immense” significance of the official —and, for them, the sole— justification for a military intervention, regime change and the like, all while duly glorifying the powerful “architect” behind it. Almost universally—and with a sense of “revelation”—the real cause of the intervention was put forward as Venezuela’s oil and, more broadly, the country’s vast mineral wealth. But this “revelatory” justification is also flawed, because: A few days earlier, the White House published the new US National Security Strategy, bearing a strong “Trump imprint.” The 33-page document, beyond the personal references to President Trump, has been widely—explicitly or implicitly—acknowledged as an excellent text, identifying and outlining US foreign policy (general directions and principles, as well as policy specification and regional prioritisation), finally taking into account—at least for realists in international relations—the real shifts in global power. It places US foreign policy within the framework of realist international relations theory, through a “return” to the balance of power and the nation-state, replacing the “liberal, rules-based international order.” This assessment stands regardless of objections related to President Trump’s domestic policies, which are not examined here. The main points of the new US National Security Strategy are: a) the prioritisation, as a foremost US security objective, of control over the Western Hemisphere (an update of the Monroe Doctrine, namely the doctrine of US regional hegemony in the American continent). b) the relative isolationism of the United States, with a partial/selective return to the traditional American policy of isolationism (facilitated by the geographical advantage of the two oceans, the Atlantic and the Pacific). c) the use of the balance of power among regional actors within regional complexes, through the activation of rivalries between them by the United States, with the dual aim of containing competitors deemed dangerous to US security while ensuring that the United States itself does not “pay the price” (which is instead borne by its allies in the respective regions). d) the recognition of the nation-state as a constitutive element of the international order (and of the corresponding state/national sovereignty). e) respect for regimes of states with principles different from those of the American model. At the same time, there is a clear—at least so far—departure of US foreign policy from the strategy of “regime change.” “Regime change” constituted a hallmark tool of the previous globalist, interventionist policy, based on the “liberal, rules-based global order,” which the Trump policy overturns both explicitly and in practice. Beyond the fact that regime change no longer constitutes a strategic tool of the United States, according to the country’s new National Security Strategy, President Trump (paradoxically for those who remain attached to more “traditional” US policies): A) he appears to have no issue with a constitutional change of leadership in Venezuela that transfers presidential powers to the country’s vice president at the time, Delcy Rodríguez, whose commitment to the Bolivarian tradition of independence of Latin America and Venezuela few have dared to question (after all, her father was murdered under horrific torture by the henchmen of “regime change” in the country). B) he did not even meet with the figure “recognised” by the Norwegian Academy/Committee — conspicuously unaware of the new direction of US policy — as the “supreme pacifist (!) of 2025,” Nobel laureate Ms. Machado. The same Nobel laureate is aggressively promoting her “pacifist” agenda of a “revolution through… military intervention” in her own country, seeking to persuade President Trump and US energy giants of the windfall profits they could reap there (as if President Trump and American energy conglomerates were in need of her “pacifist” advice). C) ExxonMobil has stated emphatically that Venezuela is not a country in which it can or wishes to invest, as such a large-scale modernisation investment (after decades of absence of comparable investments) is politically unviable. Historically, there have already been two nationalisations of the domestic oil industry, making a third one… highly likely. D) the outdated extraction technology, the quality of Venezuelan oil (despite the country holding the world’s largest reserves) and the security problems that would arise do not make attractive even the in concreto predatory extraction of oil from wells held “as occupied oil fields” — MAD MAX–style fortresses that would be exposed to attacks from the… hinterland. The United States needs a new El Dorado. The dominance and overexploitation of the “wild” (internally) West, the American vision of enrichment even through El Dorado, the replacement—after the two World Wars—of the over-saturated “Wild West” with the planet as a whole (hence the shift away from traditional isolationism), and the China of the moderniser Deng Xiaoping, which has exhausted its exploitable potential or is no longer politically viable, all create the need for a new object of developmental desire (Greenland? Antarctica? Canada? All of them?). But this new El Dorado does not appear to be Venezuela and its oil. Then why the intervention in Venezuela and the capture of Maduro? What if President Trump simply wanted Maduro? President Trump managed, despite unprecedented resistance directed against him (a matter not examined here), to be elected to a second term as President of the United States. Despite the fact that—given the conditions and resistance he faced—his election to a second term constitutes in itself a major personal achievement, he continues to repeat at every opportunity, and sometimes even irrelevantly—clearly demonstrating the depth of his conviction—that his victory in the previous US presidential election was “stolen.” That election resulted in the inauguration of former President Biden, whereas—according to Trump’s claims—he should have been declared President of the United States at that time as well. The alleged “theft” of Trump’s electoral victory is, self-evidently, an issue of the highest importance (even irrespective of the truth or otherwise of the claim), given that it concerns elections in the United States, the world’s strongest democracy and, at the same time, the most powerful state globally. At the core of this claim of an electoral “theft” lies the allegation of fraud involving voting machines and technological interference, with a central role attributed to Dominion systems. According to claims advanced by President Donald Trump’s camp and his allies, these systems, through “massive fraud and irregularities,” allegedly “switched votes cast for Trump into votes for Biden,” via algorithms and/or supercomputers. According to this theory, the companies that promoted these technologies in key swing states (Pennsylvania, Michigan, Wisconsin, Nevada, Georgia and… Arizona) also have international involvement, with the first and most prominent case being Venezuela under Hugo Chávez (and later Nicolás Maduro), as well as the involvement of individuals of Venezuelan origin or with ties to Venezuela. Of course, an “operation” of this nature and scale could not have originated solely from Venezuela, but would logically (if the accusations hold) have had to involve powerful centres within the United States (such as claims concerning the Clinton Foundation or George Soros) or outside the United States (primarily Cuba and China). Russia’s involvement in this specific operation to influence the outcome of the US elections can be ruled out, as the election of Biden clearly and logically did not serve Russia’s interests. On the contrary, Biden’s election “secured” a predictable and powerful adversary of Russia at the helm of the world’s most powerful country, the United States—an outcome that harmed Russian interests, as later demonstrated by the Russo-Ukrainian war. This also explains the informal, tacit “green light” from Russia regarding Maduro’s abduction, since Russia itself would want—just like President Trump—to know who was “behind” the efforts to influence the US elections beyond Venezuela. And, of course, it explains why President Trump brought Maduro to the United States in such a spectacular manner, for what would come next… The political expediency for President Trump and for his legacy is evident. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

Venezuela: Ya Başkan Trump sadece Maduro’yu istediyse?

ABD özel kuvvetlerinin (Delta Force) gerçekleştirdiği bir “özel askerî operasyon” kapsamında, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı, Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro’yu eşiyle birlikte ele geçirerek —bir ganimet gibi— onu görkemli bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri’ne götürdü.

Resmî olarak ileri sürülen “gerekçe” —uyuşturucuyla mücadele gerekçesiyle Maduro’nun “tutuklanması”— kimseyi ikna etmiyor. Resmî gerekçenin kimseyi ikna etmediği gerçeği açık, bilinen ve aslında Başkan Trump için pek de önemli olmayan bir durumdur. Nitekim bu tür operasyonlara yönelik gerekçeler, planlama sürecinde alışıldık ve belli ölçüde gerekli unsurlar olarak görülür; ancak operasyonun özünü oluşturmaz. Zaman içinde pek çok benzer gerekçe öne sürülmüştür: demokrasinin yayılması, bir diktatörün devrilmesi, insan hakları, uluslararası hukuk, kitle imha silahları, terörle mücadele, önleyici darbe, azınlıkların korunması ve benzerleri. Her zaman pek çok hevesli ses ortaya çıkar: bilimin anlamını yerle bir eden ama bununla ilgilenmeyen akademisyenler, analistler, siyasetçiler ve gazeteciler; askerî bir müdahalenin, rejim değişikliğinin ve benzerlerinin resmî —ve onlar için tek— gerekçesinin “muazzam” önemini anlatmaya hazırdırlar ve elbette arkasındaki güçlü “ilham verici”yi de yüceltirler. Neredeyse evrensel biçimde ve “ifşa edici” bir söylemle, müdahalenin gerçek nedeni olarak Venezuela’nın petrolü ve daha genel anlamda ülkenin devasa yer altı zenginlikleri öne sürüldü. Ancak bu “ifşa edici” gerekçe de sorunludur, çünkü: Birkaç gün önce Beyaz Saray, güçlü bir “Trump damgası” taşıyan yeni ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi’ni yayımladı. Başkan Trump’a yapılan kişisel atıfların ötesinde, 33 sayfalık bu metin, genel —açık ya da örtük— kabul gören değerlendirmelere göre son derece nitelikli bir belge olup, ABD dış politikasını (genel yönelimler ve ilkeler ile politika ayrıntılandırması ve bölgesel önceliklendirme dâhil) ortaya koymakta ve nihayet —uluslararası ilişkilerdeki realistler açısından— küresel güç dengelerindeki gerçek kaymaları dikkate almaktadır. ABD dış politikasını, “liberal, kurallara dayalı uluslararası düzenin” yerine güç dengesi ve ulus-devletin “yeniden” merkeze alındığı realist uluslararası ilişkiler teorisi çerçevesine yerleştiriyor. Bu değerlendirme, Başkan Trump’ın iç politika konularına ilişkin itirazlardan bağımsızdır; söz konusu hususlar burada ele alınmamaktadır. ABD’nin yeni Ulusal Güvenlik Stratejisi’nin temel noktaları şunlardır: a) Amerika Birleşik Devletleri’nin güvenliği açısından Batı Yarımküre üzerindeki denetimin birinci öncelik olarak belirlenmesi (ABD’nin Amerika kıtasındaki bölgesel hegemonya doktrini olan Monroe Doktrini’nin güncellenmesi). b) Amerika Birleşik Devletleri’nin görece izolasyonculuğu; Atlantik ve Pasifik olmak üzere iki okyanusun sağladığı coğrafi avantajın da etkisiyle, geleneksel Amerikan izolasyoncu politikasına kısmi/seçici bir dönüş. c) Amerika Birleşik Devletleri’nin, bölgesel kompleksler içindeki bölgesel güçler arasında güç dengesi politikasını kullanarak aralarındaki rekabetleri harekete geçirmesi; bir yandan ABD’nin güvenliği açısından tehlikeli görülen rakipleri sınırlamayı, diğer yandan ise bedelin bizzat ABD tarafından değil, ilgili bölgelerdeki müttefikleri tarafından ödenmesini amaçlaması. d) ulus-devletin, buna bağlı devlet/ulusal egemenlikle birlikte, uluslararası düzenin kurucu bir unsuru olarak tanınması. e) Amerikan modelinden farklı ilkelere sahip devlet rejimlerine saygı gösterilmesi. Aynı zamanda, ABD dış politikasının —en azından şu ana kadar— “rejim değişikliği” stratejisinden belirgin bir biçimde uzaklaştığı görülmektedir. “Rejim değişikliği”, “liberal, kurallara dayalı küresel düzen”e dayanan önceki küreselleşmeci ve müdahaleci politikanın ayırt edici bir aracıydı; Trump politikası ise bunu hem açıkça hem de sahada tersine çevirmektedir. Ülkenin yeni Ulusal Güvenlik Stratejisi’ne göre rejim değişikliğinin artık ABD için bir stratejik araç teşkil etmemesinin ötesinde, Başkan Trump (ABD’nin daha “geleneksel” politikalarına bağlı kalanlar açısından paradoksal biçimde): A) Venezuela’da, başkanlık yetkilerinin ülkenin o dönemdeki başkan yardımcısı Delcy Rodríguez’e devredilmesini öngören anayasal bir liderlik değişikliğiyle ilgili herhangi bir sorunu olmadığı görülmektedir; Latin Amerika ve Venezuela’nın Bolivarcı bağımsızlık geleneğine bağlılığı konusunda çok az kişinin şüphe duymaya cesaret ettiği Rodríguez’in babasının, ülkedeki “rejim değişikliği”nin fedaileri tarafından korkunç işkencelerle öldürülmüş olması da bunu teyit etmektedir. B) yeni ABD politikasının yönünü açıkça göz ardı eden Norveç Akademisi/Komitesi tarafından “2025’in en büyük pasifisti (!) ” olarak tanınan, Nobel ödüllü Bayan Machado ile dahi görüşmedi. Söz konusu Nobel ödüllüsü, kendi ülkesinde “askerî müdahale yoluyla… devrim” çağrısı yapan “barışçıl” gündemini saldırgan bir biçimde savunmakta; Başkan Trump’ı ve Amerikan enerji devlerini, ülkesinde elde edilebilecek büyük kârlar konusunda ikna etmeye çalışmaktadır (sanki Başkan Trump’ın ve ABD’li enerji devlerinin onun “pasifist” tavsiyelerine ihtiyacı varmış gibi). C) ExxonMobil, Venezuela’nın yatırım yapılabilecek ya da yatırım yapmak isteyeceği bir ülke olmadığını açık biçimde ifade etmektedir; zira onlarca yıl boyunca benzer yatırımların yapılmamasının ardından gerekecek böylesine büyük ölçekli bir modernizasyon yatırımı siyasi açıdan sürdürülebilir değildir. Tarihsel olarak ülkenin petrol endüstrisi zaten iki kez kamulaştırılmıştır; bu da üçüncü bir kamulaştırmayı… son derece olası kılmaktadır. D) eskiyen çıkarma teknolojisi, Venezuela petrolünün niteliği (ülkenin dünyanın en büyük rezervlerine sahip olmasına rağmen) ve ortaya çıkacak güvenlik sorunları, “işgal edilmiş petrol sahaları” gibi tutulan kuyulardan — iç bölgelerden gelecek saldırılara açık, MAD MAX tarzı kalelerden — in concreto yağmacı petrol çıkarımını bile cazip kılmamaktadır. Amerika Birleşik Devletleri yeni bir El Dorado’ya ihtiyaç duyuyor. “Vahşi” (içeride) Batı üzerindeki hâkimiyet ve aşırı sömürü, El Dorado üzerinden dahi zenginleşme yönündeki Amerikan vizyonu, iki Dünya Savaşı’ndan sonra aşırı doygunluğa ulaşan “Vahşi Batı”nın yerini tüm gezegenin alması (bu nedenle geleneksel izolasyonculuktan uzaklaşılması) ve modernleştirici Deng Xiaoping’in Çin’inin sömürü potansiyelini tüketmiş ya da artık siyasi olarak mümkün olmaması, yeni bir kalkınmacı arzu nesnesine duyulan ihtiyacı doğuruyor (Grönland mı? Antarktika mı? Kanada mı? Hepsi birden mi?). Ancak bu yeni El Dorado’nun Venezuela ve onun petrolü olduğu pek de söylenemez. O hâlde Venezuela’ya müdahale ve Maduro’nun ele geçirilmesi neden? Ya Başkan Trump sadece Maduro’yu istediyse? Başkan Trump, kendisine yönelik benzeri görülmemiş direnişe rağmen (burada ele alınmayan bir konu), Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak ikinci bir dönem için seçilmeyi başardı. Karşılaştığı koşullar ve direnişler dikkate alındığında, ikinci kez seçilmesinin başlı başına önemli bir kişisel başarı olmasına rağmen Trump, her fırsatta —hatta zaman zaman tamamen alakasız biçimde— bu inancının ne kadar güçlü olduğunu gösterir şekilde, önceki ABD başkanlık seçimlerinde zaferinin “çalındığını” tekrarlamaya devam etmektedir. Söz konusu seçimlerde eski Başkan Biden göreve gelirken, Trump’a göre o seçimlerde de Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ilan edilmesi gereken kişi kendisiydi. Trump’ın seçim zaferinin “çalındığı” iddiası, iddianın doğru olup olmamasından bağımsız olarak, açık biçimde birinci derecede önem taşıyan bir meseledir; zira söz konusu olan, dünyanın en güçlü demokrasisi ve aynı zamanda en güçlü devleti olan Amerika Birleşik Devletleri’ndeki seçimlerdir. Bu “seçim hırsızlığı” iddiasının merkezinde, oy verme makineleri ve teknolojik müdahaleler yoluyla yapılan sahtekârlık iddiası yer almakta; bu bağlamda Dominion sistemlerine kilit bir rol atfedilmektedir. Başkan Donald Trump’ın cephesi ve müttefiklerinin iddialarına göre, söz konusu sistemler “kitlesel sahtekârlık ve usulsüzlükler” yoluyla, algoritmalar ve/veya süper bilgisayarlar aracılığıyla, Trump’a verilen oyları Biden lehine “dönüştürmüştür”. Bu teoriye göre, söz konusu teknolojileri kilit salıncak eyaletlerde (Pensilvanya, Michigan, Wisconsin, Nevada, Georgia ve… Arizona) yaygınlaştıran şirketlerin uluslararası bağlantıları da bulunmaktadır. İlk ve en dikkat çekici örnek olarak Hugo Chávez dönemindeki (ve daha sonra Nicolás Maduro yönetimindeki) Venezuela gösterilmekte; ayrıca Venezuela kökenli ya da Venezuela ile bağlantılı kişilerin sürece dâhil olduğu ileri sürülmektedir. Elbette bu tür ve bu ölçekte bir “operasyonun” yalnızca Venezuela’dan kaynaklanmış olması mümkün değildir; iddialar geçerliyse, mantıken Amerika Birleşik Devletleri içindeki güçlü merkezlerin (Clinton Vakfı ya da George Soros’a ilişkin iddialar gibi) veya ABD dışındaki aktörlerin (başta Küba ve Çin) de sürece dâhil olması gerekirdi. ABD’deki seçim sonuçlarını etkilemeye yönelik bu özel operasyonda Rusya’nın yer aldığı ihtimali dışlanmaktadır; zira Biden’ın seçilmesi açık ve mantıklı biçimde Rusya’nın çıkarlarına hizmet etmemiştir. Aksine, Biden’ın seçilmesi, dünyanın en güçlü ülkesi olan Amerika Birleşik Devletleri’nin başına Rusya’nın öngörülebilir ve son derece güçlü bir düşmanının geçmesini “garanti altına almış”; bu durum da Rusya’nın çıkarlarına zarar vermiştir. Nitekim bu tablo, daha sonra Rusya-Ukrayna savaşıyla da teyit edilmiştir. Bu durum, Rusya’nın Maduro’nun kaçırılmasına yönelik gayriresmî ve örtük bir “yeşil ışık” yakmasını da açıklamaktadır; zira Rusya’nın kendisi de — Başkan Trump gibi — ABD seçimlerini etkileme girişimlerinin Venezuela’nın ötesinde kimler tarafından yönlendirildiğini bilmek istemiştir. Ve elbette bu, Başkan Trump’ın Maduro’yu böylesine gösterişli bir şekilde Amerika Birleşik Devletleri’ne getirmesinin nedenini de açıklamaktadır — sonrasında yaşanacaklar için… Başkan Trump açısından ve siyasi mirası bakımından bu adımın taşıdığı siyasi fayda açıktır. Dionysis Pantis, Kamu ve Uluslararası Hukuk Avukatı – Jeopolitik Analist

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (Ομάδα Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε –και έλαβε ως λάφυρο– τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο μαζί με τη σύζυγό του, μεταφέροντάς τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ.

Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» –ή δικαιολογία– της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης, δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στο πλαίσιο του πολέμου κατά των ναρκωτικών, δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι προφανές, γνωστό και, στην πραγματικότητα, αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε, η δικαιολογία μιας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι συνηθισμένο και, έως έναν βαθμό, απαραίτητο στον σχεδιασμό – όχι όμως το ουσιώδες μέρος της επιχείρησης. Κατά καιρούς έχουν προταθεί αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, όπλα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κ.ο.κ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι: καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης, αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης –και, γι’ αυτούς, μοναδικής– αιτίας μιας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κ.λπ., εξυμνώντας, βέβαια, τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία της επέμβασης, τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και, γενικότερα, ο τεράστιος ορυκτός πλούτος της χώρας. Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: Λίγες μέρες πριν, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε τη νέα αμερικανική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ, με έντονη τη «σφραγίδα Τραμπ». Το σχετικό κείμενο των 33 σελίδων, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική –ρητή ή άρρητη– ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές, αλλά και εξειδίκευση πολιτικής/προτεραιοποίηση περιφερειών), λαμβάνοντας, επιτέλους, υπόψη –για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων– τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στο πλαίσιο της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων, μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους-κράτους, σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης, υπαγόμενης σε κανόνες, διεθνούς τάξης». Και αυτό, ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ, που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι: α) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα, για την ασφάλεια των ΗΠΑ, του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της περιφερειακής ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), β) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ, με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που διευκολύνεται από το γεωγραφικό πλεονέκτημα των δύο ωκεανών, Ατλαντικού και Ειρηνικού), γ) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην «πληρώσουν το μάρμαρο» οι ίδιες οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοί τους στις σχετικές περιφέρειες), δ) η αναγνώριση του έθνους-κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), ε) ο σεβασμός καθεστώτων κρατών με διαφορετικές αρχές από εκείνες του αμερικανικού μοντέλου. Ταυτόχρονα η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από τη στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής πολιτικής, βασισμένης στη «φιλελεύθερη “με κανόνες” παγκόσμια τάξη», την οποία η πολιτική Τραμπ –ρητά, αλλά και στο πεδίο– ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν αποτελεί πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ): Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με τη συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στη Βενεζουέλα, που μεταβιβάζει εξουσίες Προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας, κα Delcy Rodríguez, της οποίας την πίστη στη βολιβαριανή παράδοση ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας, λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) δεν συνάντησε καν την «αναγνωρισμένη» από την –αδιάβαστη στη νέα αμερικανική πολιτική– Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο… Νόμπελ, «μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025», κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια προωθεί λυσσασμένα την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης με… στρατιωτική επέμβαση» στη χώρα της, προσπαθώντας να πείσει τον Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στη χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της), Γ) η ExxonMobil δηλώνει εμφατικά ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει, καθώς μια τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά από δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη: ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο εθνικοποιήσεις της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας, καθιστώντας πολύ πιθανή μία… τρίτη, Δ) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλας (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφάλειας που θα υπάρξουν δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την, in concreto, ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται «εν είδει κατεχόμενης πετρελαιοπηγής» / MAD MAX τύπου φρουρίου, που θα δέχεται επιθέσεις από την… ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία/υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση –μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους– της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του πλανήτη (εξ ου και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό) και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping που έχει εξαντλήσει τις δυνατότητες εκμετάλλευσης ή δεν είναιπλεόν πολιτικά δυνατές, δημιουργούν την ανάγκη για… νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί;). Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαιά της. Τότε γιατί η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε, με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος), να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ. Παρά το γεγονός ότι –υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε– η εκλογή του για δεύτερη φορά, από μόνη της, αποτελεί ένα τεράστιο προσωπικό επίτευγμα, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και… άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, όπου εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν, ενώ –κατά τους ισχυρισμούς του– έπρεπε να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ αποτελεί, αυτονόητα, ζήτημα πρώτου μεγέθους (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού), καθώς μιλάμε για εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη δημοκρατία στον κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον κόσμο. Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές) βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα της Dominion, που –πάντα κατά τους ισχυρισμούς της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του– μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν», μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρείες που προώθησαν σε πολιτείες-κλειδιά (swing states: Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και… Αριζόνα) αυτές τις τεχνολογίες έχουν, σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, και διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και, μετέπειτα, του Μαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με τη Βενεζουέλα. Βέβαια, τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από τη Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχεται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή τον Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα). Η εμπλοκή της Ρωσίας –στη συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ– αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα, η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο, πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ, γεγονός που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο «πράσινο φως», από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο, καθώς και η ίδια η Ρωσία θα ήθελε να γνωρίζει –όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ– ποιος ήταν «από πίσω», πέραν της Βενεζουέλας, στις προσπάθειες επηρεασμού των εκλογών στις ΗΠΑ. Και, βέβαια, εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε, με αυτόν τον θεαματικό τρόπο, τον Μαδούρο στις ΗΠΑ, για τα περαιτέρω… Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του είναι εμφανής. *Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου-Γεωπολιτικός Αναλυτής

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο;

Βενεζουέλα: και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Σε μία «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ (της Ομάδας Δέλτα), ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αιχμαλώτισε και έλαβε ως λάφυρο τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας - και την γυναίκα του- Νικολά Μαδούρο, μεταφέροντας τον θριαμβευτικά στις ΗΠΑ. Η επίσημα προβαλλόμενη «αιτιολογία» ή δικαιολογία της επιτυχούς ειδικής επιχείρησης δηλαδή της «σύλληψης» του Μαδούρο στα πλαίσια του πολέμου κατά των ναρκωτικών δεν πείθει κανέναν. Το ότι δεν πείθει κανέναν η επίσημη αιτιολογία είναι και προφανές και γνωστό και αδιάφορο για τον Πρόεδρο Τραμπ. Άλλωστε η δικαιολογία μίας τέτοιου είδους επιχείρησης είναι κάτι το συνηθισμένο και απαραίτητο στο σχεδιασμό, αλλά όχι ένα σημαντικό μέρος της επιχείρησης. Εχουν προταθεί κατά καιρούς αρκετές τέτοιες δικαιολογίες: εξάπλωση της δημοκρατίας, καταστολή δικτάτορα, ανθρώπινα δικαιώματα, διεθνές δίκαιο, μέσα μαζικής καταστροφής, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, προληπτικό πλήγμα, προστασία μειονοτήτων κοκ. Πάντα εμφανίζονται πολλοί πρόθυμοι καθηγητές (που εξευτελίζουν την έννοια της επιστήμης αλλά δεν τους ενδιαφέρει αυτό), αναλυτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι που θα εξηγήσουν την «τεράστια» σημασία της επίσημης – αλλά γιαυτούς και μοναδικής) αιτίας μίας στρατιωτικής επέμβασης, αλλαγής καθεστώτος κοκ εξυμνώντας βέβαια τον ισχυρό «εμπνευστή» της. Προτάθηκε, σχεδόν καθολικά και «αποκαλυπτικά», ως πραγματική αιτία τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και γενικότερα ο τεράστιος ορυκτός της πλούτος της Χώρας.

Αλλά και αυτή η «αποκαλυπτική» αιτιολογία πάσχει, διότι: 1. Λίγες μέρες πριν ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε την νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ με έντονη σε αυτή την σφραγίδα Τραμπ. Το 33 σελίδων σχετικό κείμενο, πέραν των προσωπικών αναφορών στον Πρόεδρο Τραμπ, κατά γενική, ρητή ή άρρητη ομολογία, υπήρξε ένα εξαιρετικό κείμενο, που εντοπίζει και περιγράφει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ (γενικές κατευθύνσεις και αρχές αλλά και εξειδίκευση πολιτικής / προταιρεοποίηση Περιφερειών) λαμβάνοντας επί τέλους για τους ρεαλιστές των διεθνών σχέσεων υπόψη, τις πραγματικές μετατοπίσεις παγκόσμιας ισχύος. Τοποθετεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα πλαίσια της ρεαλιστικής θεωρίας των διεθνών σχέσεων μέσω «επαναφοράς» της ισορροπίας δυνάμεων και του έθνους κράτους σε αντικατάσταση της «φιλελεύθερης υπαγόμενης σε κανόνες διεθνούς τάξης». Και αυτό ανεξάρτητα από τις αντιρρήσεις σε θέματα εσωτερικής πολιτικής του Προέδρου Τραμπ που εδώ δεν εξετάζονται. Βασικά σημεία της νέας αυτής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι 1) η θέση σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια των ΗΠΑ του ελέγχου του Δυτικού Ημισφαιρίου (επικαιροποίηση του Δόγματος Μονρόε, του δόγματος της Περιφερειακής Ηγεμονίας των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο), 2) ο σχετικός απομονωτισμός των ΗΠΑ με μερική/επιλεκτική επαναφορά της παραδοσιακής Αμερικανικής πολιτικής του απομονωτισμού (που βοηθά το γεωγραφικό πλεονέκτημα που δίνει η γεωγραφία στις ΗΠΑ και η ασφάλεια από εξωτερικές επιθέσεις που προσφέρουν οι δύο Ωκεανοί, Ατλαντικός και Ειρηνικός), 3) η χρήση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στα περιφερειακά σύμπλοκα, με ενεργοποίηση των μεταξύ τους ανταγωνισμών από τις ΗΠΑ, ώστε, αφενός να περιοριστούν οι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ΗΠΑ ανταγωνιστές και αφετέρου να μην πληρώσουν το μάρμαρο οι ΗΠΑ (αλλά οι σύμμαχοι τους στις σχετικές Περιφέρειες),4) η αναγνώριση του έθνους κράτους ως συστατικού στοιχείου της διεθνούς τάξης (και της συνακόλουθης κρατικής/εθνικής κυριαρχίας), 5) Ο σεβασμός των καθεστώτων ΚΡΑΤΏΝ με διαφορετικές αρχές από αυτές του αμερικανικού μοντέλου. 2. Η εμφανής (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) απομάκρυνση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από την στρατηγική «αλλαγής καθεστώτων». Η «αλλαγή καθεστώτος» αποτελεί χαρακτηριστικό εργαλείο της προηγούμενης παγκοσμιοποιητικής, επεμβατικής, βασιζόμενης στην ««φιλελεύθερη «με κανόνες» παγκόσμια τάξη»» που η πολιτική Τραμπ εκφρασμένα, αλλά και στο πεδίο, ανατρέπει. Πέραν του γεγονότος ότι η αλλαγή καθεστώτων δεν είναι πλέον στρατηγικό εργαλείο των ΗΠΑ, σύμφωνα με την νέα στρατηγική ασφαλείας της χώρας, ο Πρόεδρος Τραμπ (παραδόξως για όσους έχουν μείνει σε πιο «παραδοσιακές» πολιτικές των ΗΠΑ) Α) φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με την συνταγματική αλλαγή ηγεσίας στην Βενεζουέλα που μεταβιβάζει εξουσίες προέδρου στην μέχρι τότε Αντιπρόεδρο της χώρας στην κα Delcy Rodrigez την πίστη της οποίας στην Βολιβαριανή παράδοσης ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής και της Βενεζουέλας λίγοι τόλμησαν να αμφισβητήσουν (άλλωστε ο πατέρας της δολοφονήθηκε με φρικτά βασανιστήρια από τους βασιβουζούκους της «αλλαγής καθεστώτων» στη χώρα), Β) Ο Πρόεδρος Τραμπ ούτε καν συνάντησε την «αναγνωρισμένη» από την «αδιάβαστη» στη νέα αμερικανική πολιτική Ακαδημία/Επιτροπή της Νορβηγίας, με βραβείο … Νόμπελ, μέγιστη ειρηνίστρια (!) του 2025 κυρία Ματσάδο. Η ίδια Νομπελίστρια λυσσασμένα προωθεί την ειρηνιστική της ατζέντα «επανάστασης» με… στρατιωτική επέμβαση στην χώρα της Βενεζουέλα, προσπαθώντας να πείσει Πρόεδρο Τραμπ και τους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς για τον πακτωλό κερδών που μπορούν να αντλήσουν στην χώρα της (λες και ο Πρόεδρος Τραμπ και οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί έχουν ανάγκη τις «ειρηνιστικές» συμβουλές της) Γ) η Exon Mobil εμφατικά δηλώνει ότι η Βενεζουέλα δεν είναι χώρα στην οποία μπορεί ή θέλει να επενδύσει καθώς μία τέτοια μεγάλη επένδυση εκσυγχρονισμού (μετά δεκαετίες έλλειψης τέτοιων επενδύσεων) είναι πολιτικά ασύμφορη καθώς ιστορικά υπήρξαν ήδη δύο φορές εθνικοποίησης της εγχώριας πετρελαϊκής βιομηχανίας καθιστώντας πολύ πιθανή μία … Τρίτη, ε) η παρωχημένη τεχνολογία εξόρυξης, η ποιότητα του πετρελαίου της Βενεζουέλα (παρότι χώρα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα) και τα προβλήματα ασφαλείας που θα υπάρξουν, δεν καθιστούν ελκυστική ούτε την in concreto ληστρική εξαγωγή πετρελαίου από πετρελαιοπηγές που κατέχονται εν είδη κατεχόμενης πετρελαιοπηγής / MAD MAX τύπου φρουρίου που θα δέχεται επιθέσεις από την .. ενδοχώρα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα νέο Ελ Ντοράντο. Η κυριαρχία υπερεκμετάλλευση επί της «άγριας» (εσωτερικά) Δύσης, το αμερικανικό όραμα πλουτισμού ακόμη και στο Ελ Ντοράντο, η αντικατάσταση μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, της υπερκορεσμένης «άγριας Δύσης» με το σύνολο του Πλανήτη (εξ ού και η μετατόπιση από τον παραδοσιακό απομονωτισμό και την Κίνα του εκσυγχρονιστή Deng Xiaoping έχει επίσης παρέλθει και χρειάζεται … το νέο αντικείμενο του αναπτυξιακού πόθου (Γροιλανδία; Ανταρκτική; Καναδάς; Όλα μαζί)

Αλλά αυτό το νέο Ελ Ντοράντο δεν φαίνεται ότι είναι η Βενεζουέλα και τα πετρέλαια της. Τότε γιατί η επέμβαση στην Βενεζουέλα και η αιχμαλωσία του Μαδούρο; Και αν ο Πρόεδρος Τραμπ ήθελε απλά τον Μαδούρο; Ο Πρόεδρος Τραμπ κατόρθωσε με πρωτοφανείς εναντίον του αντιστάσεις (δεν είναι του παρόντος) να εκλεγεί για δεύτερη φορά Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Παρά το – υπό τις συνθήκες και τις αντιστάσεις που αντιμετώπισε – ότι, η εκλογή του για δεύτερη φορά Προέδρου των ΗΠΑ, από μόνη της αποτελεί ένα τεράστιο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίτευγμα του Προέδρου Τραμπ, ο ίδιος συνεχώς επαναλαμβάνει, σε κάθε ευκαιρία ή και …άσχετα, αποδεικνύοντας ότι το πιστεύει ακράδαντα, ότι του «έκλεψαν» την εκλογή στις προηγούμενες Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ που εξελέγη ο πρώην Πρόεδρος Μπάιντεν ενώ, κατά τους ισχυρισμούς του, έπρεπε αυτός να ανακηρυχθεί και τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ενδεχόμενη «κλοπή» της εκλογικής νίκης του Τραμπ, αποτελεί από μόνη της, αυτονόητα ένα πρώτου μεγέθους πολιτικό ζήτημα (ακόμη και ανεξάρτητα από την αλήθεια ή όχι του ισχυρισμού, καθώς μιλάμε για τις εκλογές στις ΗΠΑ, την ισχυρότερη Δημοκρατία στον Κόσμο και ταυτόχρονα το ισχυρότερο κράτος στον Κόσμο). Στο επίκεντρο του ισχυρισμού αυτού («κλοπής» στις εκλογές), βρίσκεται το επιχείρημα της απάτης με μηχανές ψηφοφορίας και τεχνολογικές παρεμβάσεις, με κύριο ρόλο να διαδραματίζουν τα συστήματα του Dominion που κατά τους ισχυρισμούς πάντα της πλευράς του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και των συμμάχων του, μέσω «μαζικής απάτης και παρατυπιών» «άλλαξαν ψήφους που ήταν υπέρ του Τραμπ, σε ψήφους που δόθηκαν υπέρ του Μπάιντεν» μέσω αλγορίθμων ή/και υπερυπολογιστών. Οι εταιρίες που προώθησαν σε Πολιτείες κλειδιά (swing states Πενσυλβάνια, Μίτσιγκαν, Ουισκόνσιν, Νεβάδα, Τζόρτζια και … Αριζόνα), αυτές τις τεχνολογίες, έχουν, σύμφωνα με την θεωρία αυτή ΚΑΙ διεθνή εμπλοκή, με πρώτη και εμφανή τη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (και μετέπειτα του Mαδούρο) και συμμετοχή προσώπων με καταγωγή ή σχέσεις με την Βενεζουέλα. Βέβαια τέτοιου είδους και μεγέθους «επιχείρηση» δεν είναι δυνατόν να προέρχεται μόνον από την Βενεζουέλα, αλλά πρέπει λογικά (εάν ευσταθούν οι κατηγορίες) να προέρχονται από ισχυρά κέντρα εντός των ΗΠΑ (όπως ισχυρισμοί για το Ίδρυμα Κλίντον ή του Τζορτζ Σόρος) ή εκτός των ΗΠΑ (κυρίως Κούβα – Κίνα).

Η εμπλοκή της Ρωσίας - στην συγκεκριμένη επιχείρηση επηρεασμού του αποτελέσματος των εκλογών στις ΗΠΑ - , αποκλείεται, καθώς λογικά και προφανώς δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ρωσίας η εκλογή Μπάιντεν. Αντίθετα η εκλογή Μπάιντεν «εξασφάλισε» έναν δεδομένο πανίσχυρο εχθρό της Ρωσίας στο τιμόνι της πλέον δυνατής χώρας στον κόσμο, των ΗΠΑ που έβλαψε τα ρωσικά συμφέροντα (όπως είδαμε εκ των υστέρων και με τον ρωσοουκρανικό πόλεμο). Αυτό εξηγεί και το άτυπο, άρρητο, πράσινο φως, από πλευράς Ρωσίας, στην απαγωγή του Μαδούρο καθώς και η ίδια η Ρωσία, θα ήθελε να γνωρίζει, όπως και ο Πρόεδρος Τραμπ, ποιος ήταν από «πίσω» από την Βενεζουέλα στις προσπάθειες να επηρεάσει τις εκλογές στις ΗΠΑ. Και βέβαια εξηγεί γιατί ο Πρόεδρος Τραμπ έφερε με τον θεαματικό αυτό τρόπο τον Μαδούρο στις ΗΠΑ για τα περαιτέρω … Η πολιτική σκοπιμότητα για τον Πρόεδρο Τραμπ και για την υστεροφημία του, είναι εμφανής. Αθήνα, 11/1/2026, Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημοσίου και Διεθνούς Δικαίου, γεωπολιτικός αναλυτής

How likely is the creation of an intermediate Islamic geopolitical space?

The geopolitical changes (shifts in factors of comparative power) describing the transition from the “unipolar moment” of the system that followed Cold War bipolarity to an emerging multipolar order are creating the conditions for the formation of an intermediate Islamic geopolitical pole between the West and the Russo-Chinese axis.

We have articulated this position for the past three years. In summary: 1. Changes in the global distribution of economic power and technological dominance are enabling countries of the former Third World –or those lying, in a narrow sense, outside the geopolitical complex of the “West” (United States–European Union–United Kingdom–Australia/Canada)– to pursue alternative paths toward economic development and security. Until the “unipolar moment,” states seeking integration into the global economic system (trade, financial services) effectively had only one option: to bind themselves to the Western geopolitical framework. Any other choice, such as alignment with the Soviet geopolitical bloc during the bipolar era, led to economic underperformance, severe shortages of goods, sanctions and the risk of regime change. Today, however, a credible and comparatively tolerable economic and technological alternative exists for developing and financing the necessary infrastructure of an emerging economy, as well as for accessing products competitive with Western ones, even at the level of consumer markets. This shift is driven primarily by China’s rapid economic and technological growth, alongside the accelerated strengthening of Russia–China connectivity following the Russian invasion of Ukraine. 2. The United States appear increasingly reluctant to intervene in regional settlements and conflicts. At the same time, when interventions do occur, they tend to be less effective: indicative examples include the hasty withdrawal from Afghanistan, as well as Turkey’s operations against the Kurds in northern Syria, carried out largely without U.S. consent. As a result, security gaps and needs are emerging that may be filled by “new,” ambitious regional or global actors.

3. Turkey’s industrial development, under the Islamist government of the AKP (Justice and Development Party) and President Erdoğan, has elevated the country’s ambitions. Ankara argues that its industrial base enables a more independent policy vis-à-vis the United States and the West more broadly, pushing it toward strongly revisionist policies against almost all of its neighbours, and beyond. In this view—an evolution of Erbakan’s religious doctrine—the Islamist agenda serves as the vehicle for Turkey’s return to the club of Great Powers and for the sought-after revision of the West’s “unfair” treatment of the Ottoman Empire. In other words, Islam (in political alliance with “Turkism”) can serve as an advantage for economic and technological progress, as well as for military and political autonomy. The necessary complement is financing and energy. Alternative funding outside the West can be drawn primarily from the Gulf monarchies (United Arab Emirates, Saudi Arabia, Qatar), at the cost, of course, of a form of dependence—one deemed politically necessary in order to maintain geopolitical leverage vis-à-vis the West. Consequently, for the first time, an objective possibility emerges for the formation of an intermediate Islamic (Sunni) geopolitical space between the main competitors, the West and the Russo-Chinese axis. Whether this possibility will find fertile ground to develop will depend on the political will of the actors involved—either Turkey and the Gulf monarchies or other players that may seek to obstruct it. Turkey and the Gulf states are competing for hegemony within this potential pole. Indicative was the crisis in Turkey–Saudi Arabia relations following the 2018 murder of Saudi journalist Jamal Khashoggi, as well as the Qatar–Turkey relationship, with Ankara becoming involved in Qatar’s security during the crisis between Qatar and Saudi Arabia and reaping corresponding economic benefits. At the same time, financial “infusions” from the United Arab Emirates to Turkey, albeit at a high cost for Ankara, form part of this dynamic.

This competition—illustrated by Turkish criticism over its “unfair” representation within the Islamic Organization and Arab dominance within it—is being delineated, while at the same time making rapprochement or even economic complementarity between Turkey and the Gulf monarchies potentially feasible. Turkey has by now become an industrial country with significant productive capabilities, including in the field of military equipment, but with a shortage of capital, whereas the Gulf states possess vast capital available for investment but a weak industrial base. This differentiation renders their economies complementary, reinforced by the binding element of Islam.

The current context appears reinforcing, particularly through Israel’s recognition of Somaliland as an independent state, despite Saudi objections to processes of partitioning Islamic states and its geopolitical support for a unified Somalia; the intense competition between the United Arab Emirates and Saudi Arabia in Somalia and Yemen—namely south of the Saudi kingdom—with UAE support, in arms and funding, for Yemeni militias fighting Saudi-backed forces; and the prospect of a United States and Israeli attack on Iran, combined with Tehran’s expressed intentions to trigger chaos in the Persian Gulf in the event of an attack against it, including by targeting Saudi oil facilities. All of this generates acute security anxieties for Saudi Arabia and creates conditions for a potential rapprochement with other Sunni countries, such as Turkey and Pakistan. Additional, still unverified, reports are emerging for the first time regarding trilateral military cooperation between Pakistan—the only Islamic country with nuclear weapons—Turkey and Saudi Arabia, or an agreement on a Turkish military presence along Saudi Arabia’s border with the United Arab Emirates. Although reports such as those mentioned above may serve communication purposes or even function as tools of negotiating pressure, in light of the foregoing they are gaining increasing weight and becoming increasingly plausible scenarios. An approach with such characteristics would constitute a highly significant development within the already extremely sensitive geopolitical regional complex of the Middle East (Southwest Asia), as it would disrupt—or alternatively redefine—once again the balance among the four regional powers: Iran, the Gulf monarchies, Turkey and Israel, following the now historic developments in Syria and the Israeli-Iranian confrontation. Dionysis Pantis, Public and International Law Lawyer – Geopolitical Analyst

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου;

Πόσο πιθανή είναι η δημιουργία ενός Ενδιάμεσου Ισλαμικού Γεωπολιτικού Χώρου; Οι γεωπολιτικές αλλαγές (μετατοπίσεις παραγόντων συγκριτικής ισχύος) που περιγράφουν την μετατόπιση από την «μονοπολική στιγμή» του μονοπολικού συστήματος που διαδέχθηκε τον ψυχροπολεμικό διπολισμό, στο υπό διαμόρφωση πολυπολικό σύστημα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την δημιουργία ενός ενδιάμεσου, στη Δύση και την ΡωσοΚίνα, ισλαμικού γεωπολιτικού πόλου. Αυτή μας την θέση την έχουμε εκφράσει εδώ και μία τριετία.

Περιληπτικά: 1) Οι αλλαγές στην παγκόσμια διανομή οικονομικής ισχύος και τεχνολογικής κυριαρχίας δίνουν την δυνατότητα σε χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου ή χώρες που βρίσκονται εκτός του, σε στενή έννοια, γεωπολιτικού συμπλέγματος της «Δύσης» (ΗΠΑ -ΕΕ – ΗΒ – Αυστραλία/Καναδάς), να έχουν εναλλακτική λύση στην προσπάθεια τους για οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια. Μέχρι και την μονοπολική στιγμή, κράτη που επιθυμούσαν να ενταχθούν στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (εμπόριο, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ) είχαν ουσιαστικά μία επιλογή: να δεθούν στο δυτικό γεωπολιτικό άρμα. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, όπως η πρόσδεση την εποχή του διπολισμού στο σοβιετικό γεωπολιτικό σύμπλοκο, οδηγούσε σε υστέρηση, ανυπόφορες ελλείψεις αγαθών, κυρώσεις, κίνδυνο αλλαγής καθεστώτος κοκ. Πλέον όμως υπάρχει αξιόπιστη και συγκριτικά ανεκτή οικονομική – τεχνολογική εναλλακτική για την ανάπτυξη των αναγκαίων υποδομών μίας υπό ανάπτυξη χώρας και χρηματοδότησης τους, αγοράς προϊόντων ανταγωνιστικών των δυτικών, ακόμη και στην κατανάλωση λόγω κυρίως της ραγδαίας οικονομικής τεχνολογικής ανάπτυξης της Κίνας και της ενίσχυσης της διασύνδεσης Ρωσίας Κίνας με ταχείς ρυθμούς μετά την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. 2) Οι ΗΠΑ δείχνουν όλο και λιγότερο πρόθυμες να παρεμβαίνουν σε περιφερειακές διευθετήσεις – συγκρούσεις. Ταυτόχρονα, οι τυχόν παρεμβάσεις τους, είναι λιγότερο πλέον αποτελεσματικές: πχ η εσπευσμένη αποχώρηση τους από το Αφγανιστάν, η, ουσιαστικά χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων της Βορείου Συρίας. Δημιουργούνται κενά/ανάγκες ασφαλείας που μπορούν να καλύψουν ενδεχομένως «νέοι» φιλόδοξοι περιφερειακοί ή παγκόσμιοι παίκτες. 3) Η βιομηχανική ανάπτυξη της Τουρκίας, υπό την ισλαμική κυβέρνηση του ΑΚΠ (Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) και του Προέδρου της Ερντογάν, έχει αναβαθμίσει της φιλοδοξίες της Τουρκίας, που θεωρεί ότι η βιομηχανική της βάση της δίνει την δυνατότητα πιο ανεξάρτητης πολιτικής έναντι των ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, οδηγώντας την Τουρκία σε έντονα αναθεωρητικές πολιτικές έναντι σχεδόν όλως των γειτόνων αλλά και μακρύτερα. Κατά την άποψη αυτή (εξέλιξη της Θρησκευτικής Αποψης Ερμπακάν), η ισλαμική ατζέντα αποτελεί το όχημα για την επάνοδο της Τουρκίας στο κλαμπ των Μεγάλων και της πολυπόθητης αναθεώρησης της «άδικης» μεταχείρισης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Δύση. Με άλλα λόγια το Ισλάμ (σε πολιτική συμμαχία με τον «τουρκισμό»), μπορεί να είναι το πλεονέκτημα για οικονομική, τεχνολογική πρόοδο (Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη: Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Ερντογάν) και στρατιωτική- πολιτική ανεξαρτησία. Εκείνο που χρειάζεται και αποτελεί συμπλήρωμα αναγκαίο, είναι η χρηματοδότηση και η ενέργεια. Εναλλακτική χρηματοδότηση από την Δύση μπορεί να λάβει η Τουρκία κυρίως από τα Βασίλεια του Κόλπου (ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία, Κατάρ), με κόστος βέβαια εξάρτησης αλλά πολιτικά αναγκαίας, για να έχει γεωπολιτικό leverage έναντι της Δύσης.

Άρα δημιουργείται για πρώτη φορά η αντικειμενική δυνατότητα ενός ενδιάμεσου ισλαμικού (σουνιτικού) γεωπολιτικού χώρου μεταξύ των κυρίως ανταγωνιστών Δύσης και της ΡωσοΚίνας. Το αν αυτή η δυνατότητα θα βρει γόνιμο έδαφος να καλλιεργηθεί θα εξαρτηθεί από την πολιτική βούληση των ενδιαφερομένων (είτε της Τουρκίας και των βασιλείων είτε άλλων δρώντων που μπορεί να δημιουργήσουν προσκόμματα στην δυνατότητα αυτή). Για την ηγεμονία στον εν δυνάμει αυτό πόλο ανταγωνίζονται Τουρκία και Βασίλεια του Κόλπου. Ενδεικτική υπήρξε η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας με την δολοφονία του σαουδάραβα δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι (2018), η σχέση Κατάρ Τουρκίας με την Τουρκία να εμπλέκεται στην ασφάλεια του Κατάρ ενισχύοντας της στην κρίση μεταξύ Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας με τις αντίστοιχες οικονομικές ωφέλειες για την Τουρκία, οι χρηματοοικονομικές «ενέσεις» από τα ΗΑΕ προς την Τουρκία παρότι με υψηλό για την Τουρκία κόστος κλπ.

Ο ανταγωνισμός αυτός όμως πχ με τις επικρίσεις των Τούρκων για την άδικη εκπροσώπηση της στον Ισλαμικό Οργανισμό και την αραβική κυριαρχία στον Οργανισμό κα, οριοθετείται και καθιστά δυνητικά δυνατή την προσέγγιση η συμπληρωματικότητα των οικονομιών Τουρκίας και Βασιλείων του Κόλπου: η Τουρκία αποτελεί πλέον μία βιομηχανική χώρα με σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες και στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών (αλλά της λείπουν κεφάλαια) και τα Βασίλεια διαθέτουν τεράστια κεφάλαια προς επένδυση αλλά πενιχρή βιομηχανική βάση. Αυτή η διαφοροποίηση των οικονομιών τους τις καθιστά συμπληρωματικές και επιπλέον υπάρχει η συγκολλητική ουσία του Ισλάμ. Η συγκυρία παρουσιάζεται ενισχυτική και ιδίως 1) η αναγνώριση από το Ισραήλ της Σομαλιλάνδης ως ανεξάρτητης χώρας, ενάντια στις Σαουδαραβικές ενστάσεις έναντι διαδικασιών διχοτόμησης ισλαμικών κρατών, αλλά και γεωπολιτικής του στήριξης της ενιαίας Σομαλίας 2) ο άγριος μεταξύ ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας ανταγωνισμός στην Σομαλία και την Υεμένη, ακριβώς δηλαδή στα νότα του Σαουδαραβικού Βασιλείου, με την στήριξη των ΗΑΕ με όπλα και χρήματα της των πολιτοφυλακών της Υεμένης που αντιμάχονται τους σαουδάραβες και 3) η προοπτική επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν και οι πιθανές (εκφρασμένες) προθέσεις να δημιουργήσει το Ιράν, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του, χάος στον περσικό κόλπο, στοχεύοντας ακόμη και τις σαουδαραβικές πετρελαιοπηγές (με προηγούμενο την επίθεση με drones από την Υεμένη) δημιουργεί εφιάλτες ασφαλείας για τους σαουδάραβες και συνθήκες πιθανής προσέγγισης με άλλες σουνιτικές χώρες (Τουρκία Πακιστάν). Πρόσθετες ανεπιβεβαίωτες ακόμη αναφορές για τριμερή στρατιωτική συνεργασία Πακιστάν (της μόνης Ισλαμικής Χώρας με πυρηνικά), της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας ή για συμφωνία στρατιωτικής παρουσία της Τουρκίας στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας με Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρότι αναφορές όπως οι παραπάνω, μπορεί να τυγχάνουν επικοινωνιακής χρήσης ή ακόμη και να έχουν τον χαρακτήρα και διαπραγματευτικής πίεσης, υπό το πρίσμα των ανωτέρω, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και καθίστανται όλο και πιο πιθανά σενάρια. Προσέγγιση με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά (στρατιωτική Συνεργασία Πακιστάν Τουρκίας Σαουδικής Αραβίας, παρουσία τουρκικού στρατού/εξοπλισμού στην Σαουδική Αραβία στα σύνορα με ΗΑΕ) θα αποτελεί μία πολύ σημαντική εξέλιξη στο ήδη εξαιρετικά ευαίσθητο γεωπολιτικό περιφερειακό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής (ΝΑ Ασίας) καθώς διαταράσσει (ή αλλιώς επανακαθορίζει) για μία ακόμη φορά τις ισορροπίες μεταξύ των τεσσάρων περιφερειακών δυνάμεων (Ιράν Βασίλεια του Κόλπου, Τουρκία, Ισραήλ) μετά τις ιστορικές πλέον εξελίξεις στην Συρία και την ΙσραηλινοΙρανική σύγκρουση. Διονύσης Παντής, Δικηγόρος Δημόσιο και Διεθνές Δίκαιο, Γεωπολιτικός Αναλυτής Ενδεικτικά: https://www.ibnaeu.com/2024/10/07/i-sygkrousi-iran-irak-ypo-to-prisma-ton-perifereiakon-kai-pagkosmion-geopolitikon-anatheoritikon-antagonismon/ https://www.youtube.com/watch?v=QI7JlvxKivE https://www.olympia.gr/1461211/apopsi/toyrkiki-islamiki-oikonomia-kai-trapeziki-islamiki-elit-aravotoyrkikos-antagonismos-ston-anadyomeno-islamiko-geopolitiko-choro/ https://www.olympia.gr/1464956/diethni/nea-symfonia-iae-toyrkias-gia-synallages-se-topika-nomismata-kai-emvathynsi-tis-metaxy-toys-synergasias/ https://www.militaire.gr/quot-o-ellinismos-mprosta-ston-sygchrono-toyrkoislamismo-quot/ https://pantislawoffice.blogspot.com/2021/12/blog-post_23.html

Καλή Χρονιά! Το 2026 έρχεται! Ευτυχία, Δύναμη, Αγάπη, Υγεία, Ειρήνη, Αφθονία!

Καλή Χρονιά, με πολύ δύναμη για τα καινούργια. Ο τρόπος που αντιμετωπίσαμε τα ... παλαιά, διαμορφώνει τις δυνατότητες μας στο μέλλον για τα ερχούμενα. Με ότι αυτό, καλό ή κακό, σημαίνει. Ας συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση στον πλανήτη, στη Χώρα, στην Οικογένεια, στον Εαυτό μας, ως έχει! Εστω αργά παρά ποτέ... Και να λειτουργήσουμε, επουλωτικά στις πληγές μας, αναγνωρίζοντας τες και να μάθουμε να δρούμε όχι αντανακλαστικά αλλά προβλεπτικά, όχι αδιάφορα παθητικά, αλλά δημιουργικά, στο πλαίσιο των αντικειμενικών δυνατοτήτων μας και των ανεξάρτητα επεξεργασμένων επιδιώξεων μας σε έναν κόσμο που αποδιοργανώνεται και αναδιοργανώνεται ίσως εκ βάθρων. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες ούτε για το 2026 αγαπητές φίλες και φίλοι και το άσχημο νέο είναι ότι όχι μόνον πρέπει να σκεφτούμε, αλλά μάλιστα, ξεκινώντας από τα πλέον στοιχειώδη, με επίγνωση, επαναλαμβάνω, ότι τίποτε δεν είναι πλέον δεδομένο να βρούμε το δρόμο μας στο νέο έτος. Θα προσπαθήσω - δεν το υπόσχομαι - να γράψω ένα κείμενο με την κατάσταση ως έχειν (κατά την εκτίμηση μου) στο πέρας του 2025 και τις προβλέψεις (με βάση την υφιστάμενη κατάσταση και τις δημιουργημένες τάσεις) για το 2026 ... Ας είναι το 2026 η αρχή έστω για μία επίγνωση που θα μας οδηγήσει στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων του καθενός από εμάς ατομικά και της ανθρωπότητας συνολικά. Ας πιστέψουμε και ελπίσουμε ότι : Κεμάλ αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει! Οτι δεν θα υπάρξουν άλλα νικημένα ξεφτέρια, ότι αυτή τη φορά δεν θα επαληθευθεί ότι "με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" Καλή χρονιά φίλες και φίλοι!

Μάνος Χατζιδάκις - Κεμάλ (1993) (FULL HD) Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Αλίκη Καγιαλόγλου (εκτέλεση)Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωΐ πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ: "νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ Καληνύχτα

Καλά και Ευτυχισμένα Χριστούγεννα !!!!!!!!!!!!

Καλά, Ευτυχισμένα, Χαρούμενα, με Υγεία Χριστούγεννα! Αγάπη, οικογένεια, φίλοι, χαρά, ότι επιθυμεί ο καθένας η ευχή μας! Christina Kazazis White Christmas (φωτεινά, με ηλιοφάνεια Αθήνα σήμερα) #Χριστουγεννα #καλα_Χριστουγεννα #ΚαλάΧριστούγεννα #HappyChristmas to all of you out there 🌲🌲🌲‼️ wish you all, health, happiness, peace prosperity ‼️#Christmas #WhiteChristmas #ChristmasEve #ChristmasWishes #ChristmasDay White Christmas by Christina Kazazis

Πρεμιέρα της νέας ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή "Καποδίστριας"

Στην πρεμιέρα της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή Καποδίστριας. Η ταινία που ιδίως στο 2ο μέρος της, της καθόδου του #Καποδιστριας στην Ελλάδα ως ο 1ος Κυβερνήτης της συμπυκνώνει το 200 ετών πολιτικό πρόβλημα: των 25 οικογενειών κοτζαμπάσηδων που θεωρούν ιδιοκτησία τους την #Ελλαδα.

Διαχρονική προπαγάνδα κατά όποιου στρέφεται κατά των οικογενειών που αποδέχονταν για Βασιλιά το Λεοπόλδο, η κατηγορία "δικτάτορα" στον Καποδίστρια. Η σημασία εκπαίδευσης, επιστήμης, πολιτισμού, προστασίας των αδυνάτων, πέραν της εξωτερικής πολιτικής, η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ #Καποδιστρια.

Η λεπτοφυής στρατηγική της Σαουδικής Αραβίας και εν γένει των Βασιλείων του Κόλπου στη Μέση Ανατολή

Διονύσης Παντής* Την εποχή του διπολισμού (ΗΠΑ – ΕΣΣΔ) και της «μονοπολικής στιγμής» που διήλθε ο πλανήτης (μοναδική υπερδύναμη οι ΗΠΑ), τα Βασίλεια του Κόλπου δεν μπορούσαν να εξισορροπήσουν ευθέως τη γεωπολιτική πίεση που τους ασκούσε το Παλαιστινιακό Ζήτημα, η στρατηγική περιφερειακής ηγεμονίας του Ισραήλ και η στρατιωτική παρουσία στην περιοχή των ΗΠΑ, κυρίως με προβολή ναυτικής και αεροπορικής ισχύος. Η οικονομική δύναμη από το πετροδολάριο δεν ήταν ικανή να κάμψει τη στρατηγική της Δύσης να διατηρεί τα Βασίλεια του Κόλπου και ιδίως τη Σαουδική Αραβία διαρκώς μία γενιά πίσω τεχνολογικά, σε σχέση με τα οπλικά συστήματα που παρείχε στο Ισραήλ. Παρά ταύτα, η υπαρκτή και καθοριστική «ανάμνηση» της κυριαρχίας της Αραβικής Αυτοκρατορίας του παρελθόντος, το πετροδολάριο και ο ισλαμικός συντηρητισμός (ουαχαμπιτισμός) συνέτειναν στην αραβική άρνηση των Βασιλείων του Κόλπου, με αδιαμφισβήτητη πρώτη τη Σαουδική Αραβία, του δυτικού πολιτισμικού ιμπεριαλισμού, στρεφόμενα στην εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα, πολλές φορές με ακραία αυστηρότητα. Ταυτόχρονα, τα Βασίλεια του Κόλπου κατόρθωσαν να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν έναν περισσότερο ή λιγότερο «υπόγειο» προπαγανδιστικό υπόστρωμα/υποδομή, που κατέτρωγε το δυτικό αφήγημα, με υπέργεια τη φαινόμενη «υποταγή» στη Δύση. Η λεπτοφυής αυτή δράση πριόνιζε τις ηθικές βάσεις του δυτικού δικαιολογητικού αφηγήματος της δυτικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Παράλληλα, τα Βασίλεια του Κόλπου αρνούνται εν τοις πράγμασι την τελική λύση που επιδιώκουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, ζητώντας διαφοροποιήσεις στη στρατηγική της Νέας Μέσης Ανατολής των νεοσυντηρητικών στις ΗΠΑ και αυτή της «εκκαθάρισης» των Παλαιστινίων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, με τη «μεταφορά» τους «αλλού». Η λεπτοφυής και αθόρυβη αυτή στρατηγική έχει αποτελέσματα: εκθέτει τους «επιχειρούντες» να μεταμορφώσουν τη Μέση Ανατολή σε μακροχρόνια φθορά της ηθικής και θεσμικής νομιμοποίησης του σχεδίου τους «διαμόρφωσης» αυτής της «νέας Μέσης Ανατολής». Η άρνηση της «οριστικής λύσης» σε Γάζα – Μέση Ανατολή «οδηγεί» σε υιοθέτηση όλο και πιο ακραίων πολιτικών αποκρουστικής βίας που επιτείνει τον φαύλο κύκλο και ενεργοποιεί περαιτέρω την αποδομητική «αποκάλυψη». Ταυτόχρονα και μεθοδικά δε, προβάλλοντας απλώς έτσι, «ως έχει», τη ρεαλιστική εικόνα και «αντικειμενική» είδηση είτε με τα ίδια τους τα ΜΜΕ είτε με έμμεση επιρροή, κατορθώνουν τα Βασίλεια να «αποκαλύπτουν» τη μεροληψία και την «υποκρισία» της (συμμάχου και … προστάτιδος των Βασιλείων) Δύσης, χωρίς να εξαναγκάζονται σε ρητορικές εξάρσεις που θα τους στοίχιζαν στις σχέσεις τους με ΗΠΑ και ΕΕ. Η μετριοπάθεια στη ρητορική και η (στρατηγική;) υπομονή ανοίγουν τον δρόμο στην αποδοχή μίας στρατηγικής επενδύσεων τεραστίων κεφαλαίων στις ΗΠΑ και, δευτερευόντως, στην ΕΕ, αυξάνοντας την επιρροή των Βασιλείων στην αμερικανική πολιτική και στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικά είναι το ταξίδι του Σαουδάραβα Πρίγκιπα και του επιτελείου του, με την υψηλών προδιαγραφών δυτική τους παιδεία, τα εξαιρετικά αγγλικά και την πρώτης γραμμής πανεπιστημιακή εκπαίδευση και επενδυτικές εμπειρίες και γνώσεις. Προσφέρει τεράστια κεφάλαια που αγγίζουν το μυθικό ποσό του ενός τρισεκατομμυρίου στους ζωτικούς τομείς υψηλής τεχνολογίας, όπως Τεχνητή Νοημοσύνη, μαγνήτες, πυρηνική ενέργεια για ειρηνικούς σκοπούς κ.λπ. Οι αναγκαίες αυτές επενδύσεις και τα κεφάλαια για τη διατήρηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ στην υψηλή τεχνολογία προωθούνται και πραγματοποιούνται χωρίς καμία παραχώρηση στον πολιτιστικό τομέα: παραδοσιακή ενδυμασία (τη σημασία και το στοίχημα της διατήρησης της πολιτιστικής ταυτότητας εξέθεσε ο Σαουδάραβας Πρίγκιπας δηλώνοντας ότι πολλοί περίμεναν να τον δουν με … κοστούμι, αλλά αυτό δεν συνέβη), αυτοπεποίθηση από την ορθή ανάγνωση της σύγχρονης γεωπολιτικής πραγματικότητας, προσκόλληση στην ισλαμική παράδοση, ήθη και έθιμα, στις παραδοσιακές κοινωνικές και οικογενειακές δομές της Αραβικής Χερσονήσου και των αραβικών φυλών, την ξεκάθαρη συνείδηση της σημασίας των κεφαλαίων τους για τα επενδυτικά προγράμματα σε ΗΠΑ, ΕΕ, την άντληση, σε πνεύμα συνεργασίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, τεχνολογίας και πολιτικής στήριξης για το Βασίλειο κ.ο.κ. Η πολιτική στήριξη είναι ξεκάθαρη και ευθεία από τον Πρόεδρο Τραμπ σε όλα τα δύσκολα θέματα που υπήρξαν κατά το πρόσφατο παρελθόν και αποτελούσαν ζωντανό κίνδυνο για το Βασίλειο. Όλα τα ανωτέρω συνδράμουν βεβαίως στην αύξηση της επιρροής των Βασιλείων του Κόλπου και ιδίως της Σαουδικής Αραβίας, υπό την ηγεσία του Πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν αλ Σαούντ, στις ΗΠΑ και συνακόλουθα και στην πολιτική τους στη Μέση Ανατολή, σε μία λογική win–win. Άλλωστε η πολιτική στήριξη των ΗΠΑ μπορεί να αποβεί καθοριστική στα σημαντικά γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά εγχειρήματα της Σαουδικής Αραβίας, που εν πολλοίς θα κρίνουν το οικονομικό και πολιτικό μέλλον του Βασιλείου. Είναι τέτοια τα μεγέθη των πλουτοπαραγωγικών πηγών του Βασιλείου, υφιστάμενων και μελλοντικών, που, π.χ., μία ευμενής στάση των ΗΠΑ στην αποτίμηση της «αγοράς» της ARAMCO και στη διαπραγμάτευση/διάθεσή της σε επιθυμητή τιμή στις χρηματαγορές (χρηματιστήριο του Ριάντ) μπορεί να καλύψει ακόμη και το σύνολο του επενδυόμενου ποσού. Μόνο με αύξηση της χρηματιστηριακής αξίας της ARAMCO από τα περίπου 2 στα 3 τρις, με την ευνοϊκή στάση των διεθνών επενδυτικών οίκων απέναντί της, μπορεί να γεμίσει τα ταμεία του Βασιλείου με επιπλέον τεράστιες ποσότητες ρευστού. Η δυτική αλαζονεία και υπεροχή «τυφλώνει» τόσο, ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η λεπτοφυής αυτή στρατηγική, ακόμη και σήμερα που, όπως προείπαμε, αλλάζουν αρνητικά για τη Δύση η κατανομή των παραγόντων της παγκόσμιας ισχύος και τα αραβικά μέσα ενημέρωσης και αραβικά δίκτυα επιρροής έχουν παγκόσμια απήχηση και συνδιαμορφώνουν τη διεθνή κοινή γνώμη. Τα Βασίλεια του Κόλπου, και ιδίως η Σαουδική Αραβία, ελέγχουν τον Οργανισμό Ισλαμικής Διάσκεψης (Organisation of the Islamic Conference), που ίδρυσαν για την εξυπηρέτηση αυτής της λεπτοφυούς στρατηγικής. Επίσης, η Σαουδική Αραβία ελέγχει τα Ιερά προσκυνήματα του μουσουλμανικού κόσμου, Μεδίνα και Μέκκα, δίνοντάς της ένα αντικειμενικά τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα στον Ισλαμικό Κόσμο αλλά και στο περιφερειακό σύστημα που συναποτελούν στη Μέση Ανατολή, μαζί με Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ. Σε οικονομικό επίπεδο τα Βασίλεια και ιδίως η Σαουδική Αραβία ελέγχουν τον ΟΠΕΚ. Μέσω του ΟΠΕΚ ασκούν καθοριστικό έλεγχο στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, πίεση μέσω της τιμής του πετρελαίου σε Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν, μία πρακτική που εξυπηρετεί ταυτόχρονα τις δυτικές απαιτήσεις για φτηνή ενέργεια, αλλά και την αναγκαία σταθερότητα των τιμών σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο που θα επιτρέπει την ομαλή κερδοφορία και τις επενδύσεις και τον εκσυγχρονισμό στη βιομηχανία εξόρυξης – καθοριστικά ζητήματα για τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Οι στρατηγικές επενδύσεις – συμμετοχές σε εταιρίες τεχνολογίας αιχμής τους καθιστούν αναγκαίους γεωοικονομικούς παίκτες, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζουν την αναγκαία διαφοροποίηση των επενδύσεών τους, ώστε να μειωθεί η εξάρτηση και η έκθεση της οικονομίας τους στις κρίσεις των τιμών ενέργειας. Τα Βασίλεια του Κόλπου είναι οι κάτοχοι, αλλά και οι … χρήστες (αναγκαίοι επενδυτές) των πολυπόθητων πετροδολαρίων! Με το πολιτικό leverage που αποκτούν τα Βασίλεια του Κόλπου με τις στρατηγικές αυτές κινήσεις, συντηρητικά εκ φύσεως, αλλά αξιόπιστα, μετρούν, υπολογίζουν, όταν χρειάζεται παίρνουν προσεκτικά αποστάσεις, συνάπτουν συνεργασίες με δυνάμεις που ήταν … απαγορευμένες λίγο καιρό πριν. Οι μεγάλοι πελάτες τους, άλλωστε, δεν βρίσκονται πλέον μόνο στη Δύση, αλλά και στην Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, με τους οποίους εμπορεύονται το πολυπόθητο πετρέλαιο απευθείας. Στο πλαίσιο του νέου παγκόσμιου συστήματος που προωθούν το ευρασιατικό μπλοκ, τα Βασίλεια του Κόλπου και ιδίως η Σαουδική Αραβία κατανοούν τη σημασία της Αραβικής Χερσονήσου και του αραβικού πετρελαίου για την Κίνα και τη νέα παγκόσμια οικονομία. Η σχετική σταθεροποίηση της περιοχής είναι ενδεχόμενο να αναβαθμίσει καθοριστικά τη γεωπολιτική σημασία της Αραβικής Χερσονήσου και της ηγέτιδας των Βασιλείων του Κόλπου, Σαουδικής Αραβίας, ως την περιοχή που, αναγκαστικά λόγω της γεωγραφίας, αποτελεί την αναγκαία διασύνδεση – διάδρομο που θα ενώνει την Ανατολική Ασία με την Αφρικανική ήπειρο, δίνοντας τεράστιες ευκαιρίες αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και της ακτινοβολίας του Σαουδαραβικού Βασιλικού Οίκου στο Ισλάμ και στον Κόσμο. Έτσι δεν είναι πλέον το ίδιο πρόθυμα σε αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Δύσης στην περιοχή. Ταυτόχρονα, όμως, εξασφαλίζουν την αναγκαία πολιτική σχέση στήριξης από τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ και η Δύση, μέσα σε όλη αυτή την κοσμογονία στη Μέση Ανατολή και στον κόσμο, είχαν ποντάρει σχεδόν όλες τις στρατηγικές τους δυνατότητες στην επιτυχία της ρωσικής κατατριβής και συνθηκολόγησης ή της διάλυσής της και στην αλλαγή της πολιτικής της ηγεσίας. Οι σχετικές αναφορές για το επιθυμητό της κατάτμησης της Ρωσίας σε πολλά μικρά κράτη της Ύπατης Εκπροσώπου για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, πρώην Πρωθυπουργού της Λετονίας, κας Κάλλας (Kaja Kallas), είναι χαρακτηριστική της στρατηγικής αντίληψης, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και της προηγούμενης Διοίκησης των ΗΠΑ, με την οποία η ευρωπαϊκή ελίτ ήταν σε αρμονική στρατηγική σύμπλευση. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, ο οικονομικός και πολιτικός έλεγχος της Ρωσίας θα έδινε στη Δύση/ΗΠΑ το απόλυτο πλεονέκτημα έναντι του βασικού ανταγωνιστή τους, της Κίνας, χωρίς να διαταράξει την κερδοφορία των πολυεθνικών και των δισεκατομμυριούχων της εκεί. Πέραν του ότι, με την επιτυχία της βασικής αυτής στρατηγικής, θα έθετε υπό τον έλεγχο της Δύσης, κατά τον έναν ή άλλον τρόπο, τις ρωσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές, θα τις αποστερούσε παράλληλα και από την Κίνα ως εναλλακτική τροφοδοσία για τη βιομηχανία της, περιορίζοντας την ανεξαρτησία της και –γιατί όχι– εξαναγκάζοντάς την σε αποδοχή της «διεθνούς, βασισμένης στο νόμο, τάξης» της Liberal International Order (LIO) ή όπως αλλιώς ονομάζεται Rules-Based International Order (RBIO), που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της κοινής στρατηγικής Ευρώπης και προ–Τραμπ ΗΠΑ, δηλαδή της Δύσης. Κατόπιν, όλα τα υπόλοιπα θέματα θα διευθετούνταν «κατάλληλα». Σε αυτή την περίπτωση επιτυχίας του ανωτέρω σχεδίου, το περιθώριο ελιγμών της Σαουδικής Αραβίας και των Βασιλείων του Κόλπου θα ήταν πάλι εξαιρετικά αχνό. Μάλλον ακόμη περισσότερο αχνό: ανύπαρκτο. Σε έναν πολυπολικό κόσμο όμως, ενισχύεται η γεωπολιτική και γεωοικονομική τους σημασία και ανεξαρτησία ως βασικό στοιχείο ενός εν δυνάμει ενδιάμεσου γεωπολιτικού πόλου, με ταυτοτικά θρησκευτικά (Ισλάμ) και εθνικά (Αραβισμός) χαρακτηριστικά. Με τα μέτωπα ανοιχτά σε Ουκρανία και Γάζα, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επικεντρώσουν όσο ο Πρόεδρος Τραμπ και το επιτελείο του θέλουν στην αποτροπή του βασικού τους ανταγωνιστή, της κατανοητά αναθεωρητικής Κίνας. Η εμπλοκή τους σε αυτό τον βαθμό, όπως με την κρίση στη Γάζα και τη διελκυστίνδα Ισραήλ – Ιράν στη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία, αποτελεί πλέον τροχοπέδη για τις ΗΠΑ και την παγκόσμια πολιτική τους. Ταυτόχρονα, είναι πλέον άκαιρη. Η εποχή που μία ακόμη πιο αποφασιστική στάση των ΗΠΑ έναντι του Ιράν θα είχε αποτέλεσμα –εφόσον επιτυχής– τη διάχυση του μηνύματος της μονοπολικής ηγεμονίας στο παγκόσμιο μεταδιπολικό σύστημα έχει μάλλον παρέλθει. Οι πιέσεις στις διάσπαρτες στρατιωτικές δυνάμεις που διαθέτουν οι ΗΠΑ στην περιοχή και η αδυναμία επιχείρησης του αμερικανικού ναυτικού αποτελεσματικά στον Περσικό Κόλπο (ή πλησίον του, στα ιρανικά παράλια στον Ινδικό Ωκεανό), λόγω των πολλών κινδύνων από τη διάχυση κυρίως της πυραυλικής τεχνολογίας, περιορίζουν τις αμερικανικές δυνατότητες και αυξάνουν την εξάρτησή τους από το Ισραήλ και τα Βασίλεια του Κόλπου για άσκηση πολιτικής στην περιοχή. Ταυτόχρονα, με κλιμάκωση της καθήλωσής τους σε Ουκρανία και Γάζα, θα μπορούσαν να δώσουν την ευκαιρία στην Κίνα να «κινηθεί», είτε στο θέατρο της Νότιας Σινικής Θάλασσας είτε εναντίον της Ταϊβάν. Στην περίπτωση αυτή, οι ΗΠΑ θα βρίσκονταν εμπλεκόμενες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε τρία ταυτόχρονα θέατρα υψηλής γεωπολιτικής έντασης (αν όχι πολεμικά), όλα «φωτιά»: 1. στην Ουκρανία, 2. στη Μέση Ανατολή και 3. στον (ΒΔ) Ειρηνικό/ΝΑ Ασία, κινδυνεύοντας από τον μεγάλο καταστροφέα των Αυτοκρατοριών, την υπερεξάπλωση. Από την άλλη πλευρά, ο εμφανής κίνδυνος για Ισραήλ και Ουκρανία ότι οι ΗΠΑ ίσως αναγκαστούν να επιλέξουν να δώσουν πρόσθετο βάρος στην ανάσχεση της Κίνας στον Ειρηνικό και όχι στη στήριξή τους, τους οδηγεί σε στρατηγική κλιμάκωσης για οριστικό εγκλωβισμό των ΗΠΑ στη στοχοθεσία τους. Η κρίση στη Μέση Ανατολή θα εξακολουθήσει, αυξάνοντας τον βαθμό διακινδύνευσης ακόμη και των πλέον στοιχειωδών δεδομένων των κρατών της περιοχής. Η αλαζονεία που δημιουργεί η ανεξέλεγκτη δράση κατά το παρελθόν, πριν την εμφάνιση των νέων περιφερειακών και παγκόσμιων δεδομένων, ίσως οδηγήσει σε ασύνετες ενέργειες κλιμάκωσης, που δεν λαμβάνουν υπόψη τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Στην περίπτωση αυτή οι κίνδυνοι είναι όντως μεγάλοι για όλα τα κράτη της περιοχής, αλλά και οι ευκαιρίες, και θα χρειαστεί, από τη μεριά της Σαουδικής Αραβίας και των άλλων Βασιλείων του Κόλπου, κάθε ίχνος επιρροής από αυτή που μεθοδικά χτίζουν… *Διονύσης Παντής, Δικηγόρος, γεωπολιτικός αναλυτής © IBNA 2025

The Subtle Strategy of Saudi Arabia — and, More Broadly, the Gulf Kingdoms — in the Middle East

ionysis Pantis* During the era of bipolarity (USA–USSR) and the subsequent “unipolar moment” experienced by the planet — when the United States stood as the sole superpower — the Gulf Kingdoms were unable to directly counterbalance the geopolitical pressure exerted on them by the Palestinian Question, Israel’s strategy of regional hegemony, and the U.S. military presence in the area, exercised primarily through naval and air power projection.

The economic power generated by petrodollars was not sufficient to counter the Western strategy of keeping the Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — consistently one technological generation behind the weapons systems supplied to Israel. Nevertheless, the enduring and decisive “memory” of the former Arab Empire’s dominance, the power of petrodollars, and Islamic conservatism (Wahhabism) contributed to the Arab refusal — led unequivocally by Saudi Arabia — to accept Western cultural imperialism, turning instead toward their national and religious identity, often with extreme strictness. At the same time, the Gulf Kingdoms managed to create and sustain a more or less “underground” propaganda substrate/infrastructure that eroded the Western narrative, while their visible posture was one of apparent “submission” to the West. This subtle activity gradually undermined the moral foundations of the West’s justificatory narrative for its imperial policies. At the same time, the Gulf Kingdoms effectively reject the end-state sought by the United States and Israel in the Middle East, calling for revisions to the neoconservative “New Middle East” strategy in the U.S., as well as to the approach of “cleansing” the Palestinians from Gaza and the West Bank through their “transfer” elsewhere. This subtle and quiet strategy is producing results: it exposes those attempting to reshape the Middle East to a long-term erosion of the moral and institutional legitimacy of their “new Middle East” project. The refusal to accept a “final solution” in Gaza and the wider region leads them to adopt increasingly extreme policies of repulsive violence, which deepen the vicious cycle and further activate the process of destabilising “revelation.” At the same time — and methodically — by simply projecting the realistic image and “objective” news as they are, either through their own media or via indirect influence, the Gulf Kingdoms manage to “reveal” the bias and “hypocrisy” of the West (their ally and… protector), without being forced into rhetorical outbursts that would cost them in their relations with the United States and the EU. Moderation in rhetoric and (strategic?) patience pave the way for accepting a strategy of massive capital investments in the United States and, secondarily, in the European Union, thereby increasing the influence of the Gulf Kingdoms on American policy and in Europe. Characteristic is the journey of the Saudi Crown Prince and his delegation — a team with high-level Western education, excellent English, top-tier university training, and advanced investment experience and expertise. He offers enormous capital, reaching the almost mythical figure of one trillion dollars, directed toward vital high-technology sectors such as Artificial Intelligence, superconducting magnets, nuclear energy for peaceful purposes, and more. These necessary investments and funds, essential for maintaining the U.S. lead in high technology, are advanced and carried out without any concessions in the cultural domain: traditional attire (the Crown Prince emphasised the importance and the wager of preserving cultural identity by noting that many expected to see him in a Western suit — but that never happened), confidence stemming from a clear reading of the contemporary geopolitical landscape, adherence to Islamic tradition, customs and social norms, the traditional social and family structures of the Arabian Peninsula and the Arab tribes, and a firm awareness of the significance of their capital for investment programmes in the US and the EU — all while extracting, in a spirit of cooperation and mutual trust, technology and political support for the Kingdom. Political support from President Trump is clear and unequivocal on all the difficult issues that arose in the recent past and posed a real and immediate danger to the Kingdom. All of the above naturally contributes to the growing influence of the Gulf Kingdoms — and particularly Saudi Arabia under the leadership of Crown Prince Mohammed bin Salman Al Saud — in the United States and, consequently, in U.S. policy toward the Middle East, in a win–win framework. After all, political support from the United States can prove decisive for Saudi Arabia’s major geo-economic and geo-strategic ventures, which will largely determine the Kingdom’s economic and political future. Such is the scale of the Kingdom’s resource wealth, both current and future, that, for example, a favourable U.S. stance on the valuation of the ARAMCO “offering” and on its negotiation/listing at the desired price on the capital markets (the Riyadh stock exchange) could potentially cover the entirety of the invested capital. Merely by increasing ARAMCO’s market value from roughly USD 2 trillion to USD 3 trillion — with the favourable disposition of international investment houses — the Kingdom’s coffers could be filled with an additional vast volume of liquidity. Western arrogance and sense of superiority has become so blinding that this subtle strategy goes unnoticed — even today, when, as noted earlier, the distribution of global power factors is shifting to the detriment of the West, and Arab media outlets and influence networks enjoy worldwide reach, actively shaping international public opinion. The Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — exercise control over the Organisation of the Islamic Conference, which they founded to serve precisely this subtle strategic purpose. Saudi Arabia also controls the holy sites of the Muslim world, Medina and Mecca, giving it an objectively immense comparative advantage within the Islamic world as well as within the broader regional system of the Middle East, alongside Turkey, Iran and Israel. At the economic level, the Gulf Kingdoms — again with Saudi Arabia at the forefront — control OPEC. Through OPEC, they exert decisive influence over international oil prices, applying pressure via pricing on Russia, Venezuela and Iran — a practice that simultaneously serves Western demands for affordable energy and the necessary stability of prices at a satisfactory level that ensures steady profitability, investment and modernization in the extraction industry, all of which are crucial issues for oil-producing states. Strategic investments — including stakes in cutting-edge technology companies — make them indispensable geo-economic actors, while simultaneously ensuring the necessary diversification of their portfolios so as to reduce the dependence and exposure of their economies to energy-price crises. The Gulf Kingdoms are both the holders and the users — indeed, the essential investors — of the coveted petrodollars. With the political leverage the Gulf Kingdoms gain through these strategic moves, they act in a characteristically conservative yet reliable manner: they measure, calculate, take carefully managed distance when necessary, and forge partnerships with powers that, until recently, were considered all but “forbidden.” Their major clients, moreover, are no longer found only in the West, but increasingly in East Asia and the Pacific, with whom they trade the coveted oil directly. Within the framework of the new global system promoted by the Eurasian bloc, the Gulf Kingdoms — and Saudi Arabia in particular — understand the importance of the Arabian Peninsula and Arab oil for China and the emerging global economy. A relative stabilisation of the region is likely to significantly upgrade the geopolitical importance of the Arabian Peninsula and of Saudi Arabia, the leading state among the Gulf Kingdoms, as the area that — by necessity of geography — constitutes the essential link and corridor connecting East Asia with the African continent. This offers enormous opportunities for enhancing Saudi Arabia’s geopolitical role, as well as the global standing and radiance of the Saudi Royal House within the Islamic world and beyond. Thus, they are no longer as willing to tolerate Western destabilising actions in the region. At the same time, however, they secure the necessary political support relationship with the United States. Amid this tectonic shift in the Middle East and the wider international system, the United States and the West had placed almost all their strategic expectations on the success of Russia’s attrition, capitulation, or even dissolution, along with a change in its political leadership. The remarks by the EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy — former Latvian Prime Minister Kaja Kallas — regarding the desirability of partitioning Russia into numerous smaller states are indicative of this strategic mindset, not only within Europe but also within the previous U.S. Administration, with which the European elite was in full strategic alignment. Within this framework, economic and political control over Russia would have granted the West/the United States an absolute advantage over their primary competitor, China, without disrupting the profitability of Western multinationals and the billionaires operating there. Beyond the fact that the success of this core strategy would place Russia’s natural resources under Western control — in one form or another — it would simultaneously deprive China of an alternative supply source for its industrial base, limiting its autonomy and, potentially, forcing it to accept the “international, law-based order” of the Liberal International Order (LIO), or what is otherwise termed the Rules-Based International Order (RBIO), which constituted the backbone of the shared strategy of Europe and the pre-Trump United States — in other words, of the West. Thereafter, all remaining issues would be “appropriately” settled. Had the above plan succeeded, the room for manoeuvre available to Saudi Arabia and the Gulf Kingdoms would once again have been extremely narrow — indeed, even narrower: virtually non-existent. In a multipolar world, however, their geopolitical and geo-economic importance and autonomy are strengthened, positioning them as a potential intermediary geopolitical pole with distinct religious (Islam) and national (Arabism) identity characteristics. With the fronts open in Ukraine and Gaza, the United States cannot focus as much as President Trump and his team would like on deterring their principal competitor: a predictably revisionist China. Their involvement at this level — as in the Gaza crisis and the Israel–Iran tug-of-war in the Middle East/West Asia — has become an obstacle to U.S. global strategy. It is also now untimely. The era in which a more decisive U.S. posture toward Iran could — if successful — send a clear message of unipolar dominance in the post-bipolar international system has probably passed. The strain on the dispersed U.S. military forces in the region, combined with the Navy’s reduced ability to operate effectively in the Persian Gulf (or nearby, off the Iranian coastline in the Indian Ocean) due to widespread proliferation of missile technology, limits American capabilities and increases their dependence on Israel and the Gulf Kingdoms for exercising influence in the region. At the same time, a further escalation of U.S. entanglement in Ukraine and Gaza could offer China an opportunity to “move” — either in the South China Sea theatre or against Taiwan. In such a scenario, the United States would find itself simultaneously involved, one way or another, in three theatres of high geopolitical tension (if not outright conflict), all “on fire”: 1. Ukraine, 2. the Middle East, and 3. the (Northwest) Pacific/Southeast Asia. This would expose Washington to the great destroyer of empires: overextension. On the other hand, the clear risk for Israel and Ukraine — that the United States may eventually be forced to prioritise countering China in the Pacific rather than sustaining its support for them — is pushing both countries toward a strategy of escalation aimed at definitively locking the United States into their strategic objectives. The crisis in the Middle East will persist, increasing the level of risk even for the most basic fundamentals of the states in the region. The arrogance born of past unchecked action — before the emergence of the new regional and global realities — may lead to imprudent escalatory moves that fail to take these new geopolitical conditions into account. In such a case, the risks will indeed be great for all states in the region — but so will the opportunities — and Saudi Arabia and the other Gulf Kingdoms will need to employ every ounce of the influence they have been methodically building. *Dionysis Pantis, Lawyer, geopolitical analyst © IBNA 2025